ဝိနီတဝတ္ထု
၁၃၂။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ဆဗ္ဗဂ္ဂိယာ၊ ဆဗ္ဗဂ္ဂီ အမည်ရှိကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ရဇကတ္ထရဏံ၊ ခဝါဆိပ်သို့။
ဂန္တွာ၊ သွားကုန်၍။
ရဇကဘဏ္ဍိကံ၊ ခဝါထုပ်ကို။
အဝဟရိံသု၊ ခိုးယူကြကုန်၏။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။
“ဘဂဝတာ၊ မြတ်စွာဘုရားသည်။
သိက္ခာပဒံ၊ သိက္ခာပုဒ်ကို။
ပညတ္တံ၊ ပညတ်တော်မူအပ်ပြီ။
ကစ္စိ၊ အသို့နည်း။
မယံ၊ ငါတို့သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိကအမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နာ နုခေါ၊ ရောက်ကုန်ပြီလော၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နာ၊ ရောက်ကုန်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ရဇကတ္ထရဏံ၊ ခဝါဆိပ်သို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
မဟဂ္ဃံ၊ အဖိုးများစွာ ထိုက်သော။
ဒုဿံ၊ ပုဆိုးကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
ထေယျစိတ္တံ၊ ခိုးလိုသော စိတ်ကို။
ဥပ္ပါဒေသိ၊ ဖြစ်စေ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်၏။
“ဘဂဝတာ၊ မြတ်စွာဘုရားသည်။
သိက္ခာပဒံ၊ သိက္ခာပုဒ်ကို။
ပညတ္တံ၊ ပညတ်တော်မူအပ်ပြီ။
ကစ္စိ၊ အသို့နည်း။
မယံ၊ ငါတို့သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိကအမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နာ နုခေါ၊ ရောက်ကုန်ပြီလော၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
စိတ္တုပ္ပါဒေ၊ စိတ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ရဇကတ္ထရဏံ၊ ခဝါဆိပ်သို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
မဟဂ္ဃံ၊ အဖိုးများစွာ ထိုက်သော။
ဒုဿံ၊ ပုဆိုးကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အာမသိ၊ သုံးသပ်၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ရဇကတ္ထရဏံ၊ ခဝါဆိပ်သို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
မဟဂ္ဃံ၊ အဖိုးများစွာ ထိုက်သော။
ဒုဿံ၊ ပုဆိုးကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဖန္ဒာပေတိ၊ တုန်လှုပ်စေ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်၏။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ အနာရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ထုလ္လစ္စယဿ၊ ထုလ္လစ္စဉ်းအာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ရဇကတ္ထရဏံ၊ ခဝါဆိပ်သို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
မဟဂ္ဃံ၊ အဖိုးများစွာ ထိုက်သော။
ဒုဿံ၊ ပုဆိုးကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဌာနာ၊ တည်ရာမှ။
စာဝေသိ၊ ရွေ့စေ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၃၃။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ပိဏ္ဍစာရိကော၊ ဆွမ်းခံလှည့်လည်သော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
မဟဂ္ဃံ၊ အဖိုးများစွာ ထိုက်သော။
ဥတ္တရတ္ထရဏံ၊ အပေါ်လွှမ်းအခင်းကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
ထေယျစိတ္တံ၊ ခိုးလိုသော စိတ်ကို။
ဥပ္ပါဒေသိ၊ ဖြစ်စေ၏၊ ။ပ။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အာမသိ၊ သုံးသပ်၏၊ ။ပ။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဖန္ဒာပေသိ၊ တုန်လှုပ်စေ၏၊ ။ပ။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဌာနာ၊ တည်ရာမှ။
စာဝေသိ၊ ရွေ့စေ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၃၄။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဒိဝါ၊ နေ့၌။
ဘဏ္ဍံ၊ ဘဏ္ဍာကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
နိမိတ္တံ၊ အမှတ်ကို။
အကာသိ၊ ပြု၏။
“ရတ္တိံ၊ ညဉ့်၌။
အဝဟရိဿာမိ၊ ခိုးယူအံ့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
တံ မညမာနော၊ ထိုဘဏ္ဍာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
တံ၊ ထိုဘဏ္ဍာကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏၊ ။ပ။
တံ မညမာနော၊ ထိုဘဏ္ဍာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
အညံ၊ တစ်ပါးသော ဘဏ္ဍာကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏၊ ။ပ။
အညံ မညမာနော၊ တစ်ပါးသော ဘဏ္ဍာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
တံ၊ ထိုဘဏ္ဍာကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏၊ ။ပ။
အညံ မညမာနော၊ တစ်ပါးသော ဘဏ္ဍာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
အညံ၊ တစ်ပါးသော ဘဏ္ဍာကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဒိဝါ၊ နေ့၌။
ဘဏ္ဍံ၊ ဘဏ္ဍာကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
နိမိတ္တံ၊ အမှတ်ကို။
အကာသိ၊ ပြု၏။
“ရတ္တိံ၊ ညဉ့်၌။
အဝဟရိဿာမိ၊ ခိုးယူအံ့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
အညံ မညမာနော၊ တစ်ပါးသော ဘဏ္ဍာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
ဘဏ္ဍံ၊ ဘဏ္ဍာကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
အညဿ၊ မထင်ရှားသော သူ၏။
ဘဏ္ဍံ၊ ဘဏ္ဍာကို။
ဟရန္တော၊ ဆောင်လျက်။
သီသေ၊ ဦးခေါင်း၌။
ဘာရံ၊ ဝန်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အာမသိ၊ သုံးသပ်၏၊ ။ပ။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဖန္ဒာပေသိ၊ တုန်လှုပ်စေ၏၊ ။ပ။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ခန္ဓံ၊ ပခုံးသို့။
ဩရောပေသိ၊ ချ၏၊ ။ပ။
ခန္ဓေ၊ ပခုံး၌။
ဘာရံ၊ ဝန်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အာမသိ၊ သုံးသပ်၏၊ ။ပ။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ကဋိံ၊ ခါးသို့။
ဩရောပေသိ၊ ချ၏၊ ။ပ။
ကဋိယာ၊ ခါး၌။
ဘာရံ၊ ဝန်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အာမသိ၊ သုံးသပ်၏၊ ။ပ။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဖန္ဒာပေသိ၊ တုန်လှုပ်စေ၏၊ ။ပ။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဟတ္ထေန၊ လက်ဖြင့်။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏၊ ။ပ။
ဟတ္ထေ၊ လက်၌။
ဘာရံ၊ ဝန်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဘူမိယံ၊ မြေ၌။
နိက္ခိပိ၊ ချ၏၊ ။ပ။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဘူမိတော၊ မြေမှ။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၃၅။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
အဇ္ဈောကာသေ၊ လွင်တီးခေါင်၌။
စီဝရံ၊ သင်္ကန်းကို။
ပတ္ထရိတွာ၊ ဖြန့်၍။
ဝိဟာရံ၊ ကျောင်းသို့။
ပါဝိသိ၊ ဝင်၏။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဣဒံ စီဝရံ၊ ဤသင်္ကန်းသည်။
“မာ နဿိ၊ မပျောက်စေလင့်၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ပဋိသာမေသိ၊ သိုမှီး၏။
သော၊ ထိုသင်္ကန်းရှင်ရဟန်းသည်။
နိက္ခမိတွာ၊ ထွက်၍။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
ပုစ္ဆိ၊ မေး၏။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်တို့။
မယံှ၊ ငါ၏။
စီဝရံ၊ သင်္ကန်းကို။
ကေန၊ အဘယ်သူသည်၊
အဝဟဋံ၊ ခိုးအပ်သနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဣတိ ဧဝံ၊ ဤသို့။
အာဟ၊ ဆို၏။
သော၊ ထိုသင်္ကန်းရှင်ရဟန်းသည်။
“မယာ၊ ငါသည်။
အဝဟဋံ၊ ခိုးအပ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော၊ ထိုသင်္ကန်းရှင်ရဟန်းသည်။
တံ၊ ထိုသင်္ကန်းသိမ်းသော ရဟန်းကို။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဒိယိ၊ စွဲ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသိ၊ ကြားလျှောက်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ်ရှိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
နိရုတ္တိပထော၊ ဝေါဟာရစကားဟု ဆိုအပ်သော အကြောင်း ရှိ၏။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
နိရုတ္တိပထေ၊ ဝေါဟာရစကားဟု ဆိုအပ်သော အကြောင်း၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ပီဌေ၊ အင်းပျဉ်၌။
စီဝရံ၊ သင်္ကန်းကို။
နိက္ခိပိတွာ၊ ချထား၍။
ပီဌေ၊ အင်းပျဉ်၌။
နိသီဒနံ၊ နိသီဒိုင်ကို။
နိက္ခိပိတွာ၊ ချထား၍။
ဟေဋ္ဌာပီဌေ၊ အင်းပျဉ်အောက်၌။
ပတ္တံ၊ သပိတ်ကို။
နိက္ခိပိတွာ၊ ချထား၍။
ဝိဟာရံ၊ ကျောင်းသို့။
ပါဝိသိ၊ ဝင်၏။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
“အယံ ပတ္တော၊ ဤသပိတ်သည်။
မာ နဿိ၊ မပျောက်စေလင့်၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ပဋိသာမေသိ၊ သိုမှီး၏။
သော၊ ထိုသပိတ်ရှင်ရဟန်းသည်။
နိက္ခမိတွာ၊ ထွက်၍။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
ပုစ္ဆိ၊ မေး၏။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်တို့။
မယှံ၊ ငါ၏။
ပတ္တော၊ သပိတ်ကို။
ကေန၊ အဘယ်သူသည်။
အဝဟဋော၊ ခိုးအပ်သနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော၊ ထိုသပိတ်သိမ်းသော ရဟန်းသည်။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဟ၊ ဆို၏။
“မယာ၊ ငါသည်။
အဝဟဋော၊ ခိုးအပ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော၊ ထိုသပိတ်ရှင်ရဟန်းသည်။
တံ၊ ထိုသပိတ်သိမ်းသော ရဟန်းကို။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဒိယိ၊ စွဲ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
နိရုတ္တိပထေ၊ ဝေါဟာရစကားဟု ဆိုအပ်သော အကြောင်း၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရာ၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုနီ၊ ရဟန်းမိန်းမသည်။
ဝတိယာ၊ စောင်ရန်း၌။
စီဝရံ၊ သင်္ကန်းကို။
ပတ္ထရိတွာ၊ ဖြန့်၍။
ဝိဟာရံ၊ ကျောင်းသို့။
ပါဝိသိ၊ ဝင်၏။
အညတရာ၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုနီ၊ ရဟန်းမိန်းမသည်။
“ဣဒံ စီဝရံ၊ ဤသင်္ကန်းသည်။
မာ နဿိ၊ မပျောက်စေလင့်၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ပဋိသာမေတိ၊ သိုမှီး၏။
သာ၊ ထိုသင်္ကန်းရှင် ရဟန်းမိန်းမသည်။
နိက္ခမိတွာ၊ ထွက်၍။
တံ ဘိက္ခုနိံ၊ ထိုရဟန်းမိန်းမကို။
ပုစ္ဆိ၊ မေး၏။
“အယျေ၊ အရှင်မတို့။
မယှံ၊ ငါ၏။
စီဝရံ၊ သင်္ကန်းကို။
ကေန၊ အဘယ်သူသည်။
အဝဟဋံ၊ ခိုးအပ်သနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သာ၊ ထိုသင်္ကန်းသိမ်းသော ရဟန်းမိန်းမသည်။
ဣတိ ဧဝံ၊ ဤသို့။
အာဟ၊ ဆို၏။
“မယာ၊ ငါသည်။
အဝဟဋံ၊ ခိုးအပ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သာ၊ ထိုသင်္ကန်းရှင် ရဟန်းမိန်းမသည်။
တံ၊ ထိုသင်္ကန်းသိမ်းသော ရဟန်းမိန်းမကို။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏီ၊ ရဟန်းမိန်းမ မဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဒိယိ၊ စွဲ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းမိန်းမအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သာ ဘိက္ခုနီ၊ ထိုသင်္ကန်းသိမ်းသော ရဟန်းမိန်းမသည်။
ဘိက္ခုနီနံ၊ ရဟန်းမိန်းမတို့အား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသိ၊ ကြားလျှောက်၏။
ဘိက္ခုနိယော၊ ရဟန်းမိန်းမတို့သည်။
ဘိက္ခူနံ၊ ရဟန်းယောကျ်ားတို့အား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
နိရုတ္တိပထေ၊ ဝေါဟာရစကားဟု ဆိုအပ်သော အကြောင်း၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၃၆။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဝါတမဏ္ဍလိကာယ၊ လေပွေသည်။
ဥက္ခိတ္တံ၊ ချီအပ်သော။
သာဋကံ၊ ပုဆိုးကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
“သာမိကာနံ၊ ပုဆိုးရှင်တို့အား။
ဒဿာမိ၊ ပေးအံ့၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍်။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
သာမိကာ၊ ပုဆိုးရှင်တို့သည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
ဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
အထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် မရှိပါ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
အထေယျစိတ္တဿ၊ ခိုးလိုသော စိတ်မရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဝါတမဏ္ဍလိကာယ၊ လေပွေသည်။
ဥက္ခိတ္တံ၊ ချီအပ်သော။
ဝေဌနံ၊ ဦးရစ်ကို။
ဒိသွာ၊ မြင်၍။
“သာမိကာ၊ ဦးရစ်ရှင်တို့သည်။
ပုရေ ပဿန္တိ၊ မမြင်ကုန်သေး၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
သာမိကာ၊ ဦးရစ်ရှင်တို့သည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၃၇။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သုသာနံ၊ သုသာန်သို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
အဘိန္နေ၊ မပျက်သေးသော။
သရီရေ၊ ကိုယ်၌။
ပံသုကူလံ၊ ပံသုကူသင်္ကန်းကို။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
တသ္မိံ စ သရီရေ၊ ထိုကိုယ်၌လည်း။
ပေတော၊ ပြိတ္တာသည်။
အဓိဝတ္ထော၊ စောင့်နေသည်၊
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ပေတော၊ ထိုပြိတ္တာသည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
“ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရား။
မယှံ၊ အကျွန်ုပ်၏။
သာဋကံ၊ ပုဆိုးကို။
မာ အဂ္ဂဟေသိ၊ မယူလင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
အနာဒိယန္တော၊ စကားကို မနာယူသည်ဖြစ်၍။
အဂမာသိ၊ သွား၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
တံ သရီရံ၊ ထိုပြိတ္တာစောင့်သော သူသေကောင်သည်။
ဥဋ္ဌဟိတွာ၊ ထ၍။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်း၏။
ပိဋ္ဌိတော ပိဋ္ဌိတော၊ နောက်မှ နောက်မှ။
အနုဗန္ဓိ၊ လိုက်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဝိဟာရံ၊ ကျောင်းသို့။
ပဝိသိတွာ၊ ဝင်၍။
ဒွါရံ၊ တံခါးကို။
ထကေသိ၊ ပိတ်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
တံ သရီရံ၊ ထိုပြိတ္တာစောင့်သော သူသေကောင်သည်။
တတ္ထေဝ၊ ထိုကျောင်းတံခါး၌သာလျှင်။
ပရိပတိ၊ လဲ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
အဘိန္နေ၊ မပျက်သေးသော။
သရီရေ၊ ကိုယ်၌။
ပံသုကူလံ၊ ပံသုကူသင်္ကန်းကို။
န စ ဂဟေတဗ္ဗံ၊ မယူအပ်သည်သာတည်း။
ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။
ဂဏှေယျ၊ ယူငြားအံ့။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၃၈။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
စီဝရေ၊ သင်္ကန်းကို။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ကုသံ၊ ကမ္ပည်းတံကို။
သင်္ကာမေတွာ၊ ပြောင်းရွှေ့၍။
စီဝရံ၊ သင်္ကန်းကို။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၃၉။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အာယသ္မာ အာနန္ဒော၊ အရှင်အာနန္ဒာသည်။
ဇန္တာဃရေ၊ ဇရုံးအိမ်၌။
အညတရဿ၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုနော၊ ရဟန်း၏။
အန္တရဝါသကံ၊ သင်းပိုင်ကို။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
မညမာနော၊ သင်းပိုင်ဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
နိဝါသေသိ၊ ဝတ်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
အာယသ္မန္တံ အာနန္ဒံ၊ အရှင်အာနန္ဒာကို။
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
“အာဝုသော အာနန္ဒ၊ ငါ့ရှင်အာနန္ဒာ။
ကိဿ၊ အဘယ့်ကြောင့်။
တွံ၊ သင်သည်။
မေ၊ ငါ၏။
အန္တရဝါသကံ၊ သင်းပိုင်ကို။
နိဝါသေသိ၊ ဝတ်သနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
အဟံ၊ ငါသည်။
သကသညီ၊ မိမိသင်းပိုင်ဟု အမှတ်ရှိသည်ဖြစ်၍။
နိဝါသေမိ၊ ဝတ်၏။
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
သကသညိဿ၊ မိမိဥစ္စာဟု အမှတ်ရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၀။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
သမ္ဗဟုလာ၊ များစွာကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ဂိဇ္ဈကူဋာ၊ ဂိဇ္ဈကုဋ် အမည်ရှိသော။
ပဗ္ဗတာ၊ တောင်မှ။
ဩရောဟန္တာ၊ သက်ဆင်းကုန်သည်ရှိသော်။
သီဟဝိဃာသံ၊ ခြင်္သေ့စားကြွင်းကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍။
ပစာပေတွာ၊ ချက်စေကုန်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကုန်၏။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလိို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
သီဟဝိဃာသေ၊ ခြင်္သေ့စားကြွင်း၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
သမ္ဗဟုလာ၊ များစွာ ကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ဂိဇ္ဈကူဋာ၊ ဂိဇ္ဈကုဋ် အမည်ရှိသော။
ပဗ္ဗတာ၊ တောင်မှ။
ဩရောဟန္တာ၊ သက်ဆင်းကုန်သည်ရှိသော်။
ဗျဂ္ဃဝိဃာသံ၊ ကျားစားကြွင်းကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍၊ ။ပ။
ဒီပိဝိဃာသံ၊ သစ်စားကြွင်းကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍၊ ။ပ။
တရစ္ဆဝိဃာသံ၊ အောင်းစားကြွင်းကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍၊ ။ပ။
ကောကဝိဃာသံ၊ ဝံပုလွေစားကြွင်းကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍။
ပစာပေတွာ၊ ချက်စေကုန်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကုန်၏။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တိရစ္ဆာနဂတပရိဂ္ဂဟေ၊ တိရစ္ဆာန်တို့၏ ဥစ္စာ၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၁။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဩဒနေ၊ ဆွမ်းကို။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
“အပရဿ၊ တစ်ပါးသော ရဟန်း၏။
ဘာဂံ၊ အဖို့ကို။
ဒေဟိ၊ ပေးလော့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အမူလကံ၊ အရင်းမရှိသော ဆွမ်းကို။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ၊ သိလျက် ချွတ်ယွင်းသော စကားကို ဆိုခြင်းကြောင့်။
ပါစိတ္တိယဿ၊ ပါစိတ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ခါဒနီယေ၊ ခဲဖွယ်ကို။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ပူဝေ၊ မုန့်ကို။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဥစ္ဆုမှိ၊ ကြံကို။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
တိမ္ဗရုသကေ၊ တည်သီးကို။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
“အပရဿ၊ တစ်ပါးသော ရဟန်း၏။
ဘာဂံ၊ အဖို့ကို။
ဒေဟိ၊ ပေးလော့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အမူလကံ၊ အရင်းမရှိသော တည်သီးကို။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ၊ သိလျက် ချွတ်ယွင်းသော စကားကို ဆိုခြင်းကြောင့်။
ပါစိတ္တိယဿ၊ ပါစိတ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၂။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဒုဗ္ဘိက္ခေ၊ ငတ်မွတ်သော အခါ၌။
ဩဒနီယဃရံ၊ ထမင်းချက်အိမ်သို့။
ပဝိသိတွာ၊ ဝင်၍။
ပတ္တပူရံ၊ သပိတ်ပြည့်အောင်။
ဩဒနံ၊ ထမင်းကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလိို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဒုဗ္ဘိက္ခေ၊ ငတ်မွတ်သော အခါ၌။
သူနဃရံ၊ အမဲချက်အိမ်သို့။
ပဝိသိတွာ၊ ဝင်၍။
ပတ္တပူရံ၊ သပိတ်ပြည့်အောင်။
မံသံ၊ အမဲကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဒုဗ္ဘိက္ခေ၊ ငတ်မွတ်သော အခါ၌။
ပူဝဃရံ၊ မုန့်ကြော်အိမ်သို့။
ပဝိသိတွာ၊ ဝင်၍။
ပတ္တပူရံ၊ သပိတ်ပြည့်အောင်။
ပူဝံ၊ မုန့်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏၊ ။ပ။
ပတ္တပူရာ၊ သပိတ်ပြည့်အောင်။
သက္ခလိယော၊ မုန့်ကျွဲသည်းတို့ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏၊ ။ပ။
ပတ္တပူရေ၊ သပိတ်ပြည့်အောင်။
မောဒကေ၊ ကတွတ်မုန့်တို့ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၃။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဒိဝါ၊ နေ့၌။
ပရိက္ခာရံ၊ ပရိက္ခရာကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
နိမိတ္တံ၊ အမှတ်ကို။
အကာသိ၊ ပြု၏။
“ရတ္တိံ၊ နေ့၌။
အဝဟရိဿာမီတိ၊ ခိုးယူအံ့ဟု၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
တံ မညမာနော၊ ထိုပရိက္ခရာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
တံ၊ ထိုပရိက္ခရာကို။
အဝဟရတိ၊ ခိုးယူ၏၊ ။ပ။
တံ မညမာနော၊ ထိုပရိက္ခရာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
အညံ၊ တစ်ပါးသော ပရိက္ခရာကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏၊ ။ပ။
အညံ မညမာနော၊ တစ်ပါးသော ပရိက္ခရာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
တံ၊ ထိုပရိက္ခရာကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။ပ။
အညံ မညမာနော၊ တစ်ပါးသော ပရိက္ခာရာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
အညံ၊ တစ်ပါးသော ပရိက္ခရာကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဒိဝါ၊ နေ့၌။
ပရိက္ခာရံ၊ ပရိက္ခရာကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
နိမိတ္တံ၊ အမှတ်ကို။
အကာသိ၊ ပြု၏။
“ရတ္တိံ၊ ညဉ့်၌။
အဝဟရိဿာမီတိ၊ ခိုးယူအံ့”ဟု။
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
တံ မညမာနော၊ ထိုပရိက္ခရာဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
ပရိက္ခာရံ၊ ပရိက္ခရာကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၄။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ပီဌေ၊ အင်းပျဉ်၌။
ဌပိတံ၊ ထားအပ်သော။
ထဝိကံ၊ အိတ်ကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
“ဣတော၊ ဤအင်းပျဉ်မှ။
ဂဏှန္တော၊ ယူသည်ရှိသော်။
အဟံ၊ ငါသည်။
ပါရာဇိကော၊ ပါရာဇိကအာပတ်သည်။
ဘဝိဿာမိ၊ ဖြစ်အံ့၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
သင်္ကာမေတွာ၊ ပြောင်းရွှေ့၍။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဘိသိံ၊ ဘုံလျှိုကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၅။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
စီဝရဝံသေ၊ သင်္ကန်းတန်းဝါး၌။
စီဝရံ၊ သင်္ကန်းကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိကအမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဝိဟာရေ၊ ကျောင်း၌။
စီဝရံ၊ သင်္ကန်းကို။
အဝဟရိတွာ၊ ခိုးယူ၍။
“ဣတော၊ ဤကျောင်းမှ။
နိက္ခမန္တော၊ ထွက်သည်ရှိသော်။
အဟံ၊ ငါသည်။
ပါရာဇိကော၊ ပါရာဇိကအာပတ်သည်။
ဘဝိဿာမိ၊ ဖြစ်အံ့၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ဝိဟာရာ၊ ကျောင်းမှ။
န နိက္ခမိ၊ မထွက်၊ ။ပ။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
သော မောဃပုရိသော၊ ထိုမဂ်ဖိုလ်မမှီး အချည်းနှီးသော ယောကျ်ားသည်။
နိက္ခမိ ဝါ၊ ထွက်သည်မူလည်းဖြစ်စေ။
န ဝါ နိက္ခမိ၊ မထွက်သည်မူလည်းဖြစ်စေ။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၆။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ဒွေ၊ နှစ်ယောက်ကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
သဟာယကာ၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့သည်။
ဟောန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
ဧကော၊ တစ်ယောက်သော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဂါမံ၊ ရွာသို့။
ပိဏ္ဍာယ၊ ဆွမ်းအလို့ငှာ။
ပါဝိသိ၊ ဝင်၏။
ဒုတိယော၊ အဖော်ဖြစ်သော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ခါဒနီယေ၊ ခဲဖွယ်ကို။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
သဟာယကဿ၊ အဆွေခင်ပွန်း၏။
ဘာဂံ၊ အဖို့ကို။
ဂဟေတွာ၊ ယူ၍။
တဿ၊ ထိုအဆွေခင်ပွန်းအား။
ဝိဿာသန္တော၊ အကျွမ်းဝင်သည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိ၊ သုံးဆောင်၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဇာနိတွာ၊ သိ၍။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။စောဒေသိ= စွပ်စွဲ၏။
စောဒေသိ၊ စွပ်စွဲ၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
ဝိဿာသဂ္ဂါဟော၊ အကျွမ်းဝင်သဖြင့် ယူပါ၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ဝိဿာသဂ္ဂါဟေ၊ အကျွမ်းဝင်သဖြင့် ယူရာ၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၇။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
သမ္ဗဟုလာ၊ များစွာကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
စီဝရကမ္မံ၊ သင်္ကန်းချုပ်ခြင်းအမှုကို။
ကရောန္တိ၊ ပြုကုန်၏။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ခါဒနီယေ၊ ခဲဖွယ်ကို။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
သဗ္ဗေသံ၊ အလုံးစုံကုန်သော ရဟန်းတို့၏။
ပဋိဝီသာ၊ အဖို့တို့ကို။
အာဟရိတွာ၊ ဆောင်ကုန်၍။
ဥပနိက္ခိတ္တာ၊ အနီး၌ ထားအပ်ကုန်သည်။
ဟောန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
အညတရဿ၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုနော၊ ရဟန်း၏။
ပဋိဝိသံ၊ အဖို့ကို။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
မညမာနော၊ အဖို့ဟု မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိ၊ သုံးဆောင်၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဇာနိတွာ၊ သိ၍။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသိ၊ စွပ်စွဲ၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
သကသညီ၊ မိမိအဖို့ဟု အမှတ်ရှိသည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံ၊ သုံးဆောင်ပါ၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
သကသညိဿ၊ မိမိဥစ္စာဟု အမှတ်ရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
သမ္ဗဟုလာ၊ များစွာကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
စီဝရကမ္မံ၊ သင်္ကန်းချုပ်ခြင်းအမှုကို။
ကရောန္တိ၊ ပြုကုန်၏။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ခါဒနီယေ၊ ခဲဖွယ်ကို။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
အညတရဿ၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုနော၊ ရဟန်း၏။
ပတ္တေန၊ သပိတ်ဖြင့်။
အညတရဿ၊ မထင်ရှားသော၊
ဘိက္ခုနော၊ ရဟန်း၏။
ပဋိဝိသော၊ အဖို့ကို။
အာဟရိတွာ၊ ဆောင်၍။
ဥပနိက္ခိတ္တော၊ အနီး၌ ထားအပ်သည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ပတ္တသာမိကော၊ သပိတ်ရှင်ဖြစ်သော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
အတ္တနော၊ မိမိ၏အဖို့ဟု။
မညမာနော၊ မှတ်ထင်သည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိ၊ သုံးဆောင်၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဇာနိတွာ၊ သိ၍။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသိ၊ စွပ်စွဲ၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
သကသညိဿ၊ မိမိဥစ္စာဟု အမှတ်ရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၈။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အမ္ဗစောရကာ၊ သရက်သီးသူခိုးတို့သည်။
အမ္ဗံ၊ သရက်သီးကို။
ပါတေတွာ၊ ခြွေချကုန်၍။
ဘဏ္ဍိကံ၊ သရက်သီးထုပ်ကို။
အာဒါယ၊ ယူကုန်၍။
အဂမံသု၊ သွားကြကုန်၏။
သာမိကာ၊ သရက်သီးရှင်တို့သည်။
တေ စောရကေ၊ ထိုခိုးသူတို့သို့။
အနုဗန္ဓိံသု၊ လိုက်ကြကုန်၏။
စောရကာ၊ သူခိုးတို့သည်။
သာမိကေ၊ သရက်သီးရှင်တို့ကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍။
ဘဏ္ဍိကံ၊ သရက်သီးထုပ်ကို။
ပါတေတွာ၊ ချကုန်၍။
ပလာယိံသု၊ ပြေးကြကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ပံသုကူလသညိနော၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပဋိဂ္ဂဟာပေတွာ၊ အကပ်ခံစေကုန်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကြကုန်၏။
သာမိကာ၊ သရက်သီးရှင်တို့သည်။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့ကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
အဿမဏာ၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
“တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ” ၊ ။ပ။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
ကိံ စိတ္တာ၊ အဘယ်စိတ် ရှိကုန်သနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
မယံ၊ အကျွန်ုပ်တို့သည်။
ပံသုကူလသညိနော၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိကုန်၏။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစုံ၊ လျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ပံသုကူလသညိဿ၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ဇမ္ဗုစောရကာ၊ သပြေသီးသူခိုးတို့သည်။
လဗုဇစောရကာ၊ တောင်ပိန္နဲသီးသူခိုးတို့သည်။
ပနသစောရကာ၊ အိမ်ပိန္နဲသီးသူခိုးတို့သည်။
တာလပက္ကစောရကာ၊ ထန်းသီးမှည့်သူခိုးတို့သည်။
ဥစ္ဆုစောရကာ၊ ကြံသူခိုးတို့သည်။
တိမ္ဗရူသကစောရကာ၊ တည်သီးသူခိုးတို့သည်။
တိမ္ဗရူသကေ၊ တည်သီးတို့ကို။
ဥစ္စိနိတွာ၊ ဆွတ်ကုန်၍။
ဘဏ္ဍိကံ၊ တည်သီးထုပ်ကို။
အာဒါယ၊ ယူ၍။
အာဂမံသု၊ သွားကြကုန်၏။
သာမိကာ၊ တည်သီးရှင်တို့သည်။
တေ စောရကေ၊ ထိုတည်သီးသူခိုးတို့သို့။
အနုဗန္ဓိံသု၊ လိုက်ကြကုန်၏။
စောရကာ၊ သူခိုးတို့သည်။
သာမိကေ၊ တည်သီးရှင်တို့ကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍။
ဘဏ္ဍိကံ၊ တည်သီးထုပ်ကို။
ပါတေတွာ၊ ချကုန်၍။
ပလာယိံသု၊ ပြေးကြကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ပံသုကူလသညိနော၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပဋိဂ္ဂဟာပေတွာ၊ အကပ်ခံစေကုန်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကြကုန်၏။
သာမိကာ၊ တည်သီးရှင်တို့သည်။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့ကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ပံသုကူလသညိဿ၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အမ္ဗစောရကာ၊ သရက်သီးသူခိုးတို့သည်။
အမ္ဗံ၊ သရက်သီးကို။
ပါတေတွာ၊ ခြွေချကုန်၍။
ဘဏ္ဍိကံ၊ သရက်သီးထုပ်ကို။
အာဒါယ၊ ယူကုန်၍။
အဂမံသု၊ သွားကြကုန်၏။
သာမိကာ၊ သရက်သီးရှင်တို့သည်။
တေ စောရကေ၊ ထိုသရက်သီးသူခိုးတို့ကို။
အနုဗန္ဓိံသု၊ လိုက်ကြကုန်၏။
စောရကာ၊ သူခိုးတို့သည်။
သာမိကေ၊ အရှင်တို့ကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍။
ဘဏ္ဍိကံ၊ သရက်သီးထုပ်ကို။
ပါတေတွာ၊ ချကုန်၍။
ပလာယိံသု၊ ပြေးကြကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
“သာမိကာ၊ သရက်သီးရှင်တို့သည်။
ပုရေ ပဿန္တိ၊ မမြင်ကုန်သေး၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်းကုန်၍။
ထေယျစိတ္တာ၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကြကုန်၏။
သာမိကာ၊ အရှင်တို့သည်။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့ကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
အဿမဏာ၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နာ၊ ရောက်ကုန်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ဇမ္ဗုစောရကာ၊ သပြေသီးသူခိုးတို့သည်။
လဗုဇစောရကာ၊ တောင်ပိန္နဲသီးသူခိုးတို့သည်။
ပနသစောရကာ၊ အိမ်ပိန္နဲသီးသူခိုးတို့သည်။
တာလပက္ကစောရကာ၊ ထန်းသီးမှည့်သူခိုးတို့သည်။
ဥစ္ဆုစောရကာ၊ ကြံသူခိုးတို့သည်။
တိမ္ဗရူသကစောရကာ၊ တည်သီးသူခိုးတို့သည်။
တိမ္ဗရူသကေ၊ တည်သီးတို့ကို။
ဥစ္စိနိတွာ၊ ဆွတ်ကုန်၍။
ဘဏ္ဍိကံ၊ တည်သီးထုပ်ကို။
အာဒါယ၊ ယူကုန်၍။
အဂမံသု၊ သွားကြကုန်၏။
သာမိကာ၊ တည်သီးရှင်တို့သည်။
တေ စောရကေ၊ ထိုသူခိုးတို့သို့။
အနုဗန္ဓိံသု၊ လိုက်ကြကုန်၏။
စောရကာ၊ ခိုးသူတို့သည်။
သာမိကေ၊ တည်သီးရှင်တို့ကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍။
ဘဏ္ဍိကံ၊ တည်သီးထုပ်ကို၊
ပါတေတွာ၊ ချကုန်၍။
ပလာယိံသု၊ ပြေးကြကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
“သာမိကာ၊ တည်သီးရှင်တို့သည်။
ပုရေ ပဿန္တိ၊ မမြင်ကုန်မီ၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်းကုန်၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကြကုန်၏။
သာမိကာ၊ တည်သီးရှင်တို့သည်။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့ကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
အဿမဏာ၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နာ၊ ရောက်ကုန်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
အမ္ဗံ၊ သရက်သီးကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဇမ္ဗုံ၊ သပြေသီးကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
လဗုဇံ၊ တောင်ပိန္နဲသီးကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ပနသံ၊ အိမ်ပိန္နဲသီးကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
တာလပက္ကံ၊ ထန်းသီးမှည့်ကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဥစ္ဆုံ၊ ကြံကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
တိမ္ဗရူသကံ၊ တည်သီးကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၄၉။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ပုပ္ဖာရာမံ၊ ပန်းအရံသို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
ဩစိတံ၊ အရှင်ဆွတ်ပြီးသော။
ပဉ္စမာသဂ္ဃနကံ၊ ငါးပဲထိုက်သော။
ပုပ္ဖံ၊ ပန်းကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ပုပ္ဖာရာမံ၊ ပန်းအရံသို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
ပဉ္စမာသဂ္ဃနကံ၊ ငါးပဲထိုက်သော။
ပုပ္ဖံ၊ ပန်းကို။
ဩစိနိတွာ၊ ဆွတ်၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၅၀။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဂါမကံ၊ ရွာငယ်သို့။
ဂစ္ဆန္တော၊ သွားသည်ရှိသော်။
အညတရံ၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုံ၊ ရဟန်းကို။
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
တုယှံ၊ သင်၏။
ဥပဋ္ဌာကကုလံ၊ အလုပ်အကျွေးဖြစ်သော အမျိုးကို။
ဝုတ္တော၊ မှာဆိုအပ်၏ ဟူ၍။
အဟံ၊ ငါသည်။
ဝဇ္ဇေမိ၊ မှာဆိုအံ့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
ဧကံ၊ တစ်ထည်သော။
သာဋကံ၊ ပုဆိုးကို။
အာဟရာပေတွာ၊ ဆောင်စေ၍။
အတ္တနာ၊ မိမိသည်။
ပရိဘုဉ္ဇိ၊ သုံးဆောင်၏။
သော၊ ထိုမှာဆိုသော ရဟန်းသည်။
ဇာနိတွာ၊ သိ၍။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသိ၊ စွပ်စွဲ၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ဝုတ္တော၊ မှာဆိုအပ်၏ ဟူ၍။
ဝဇ္ဇေမိ၊ မှာဆိုအံ့။
ဣတိ၊ ဤသို့။
န စ ဝတ္တဗ္ဗော၊ မဆိုအပ်သည်သာတည်း။
ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။
ဝဒေယျ၊ ဆိုငြားအံ့။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဂါမကံ၊ ရွာငယ်သို့။
ဂစ္ဆတိ၊ သွား၏။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
မယှံ၊ ငါ၏။
ဥပဋ္ဌာကကုလံ၊ အလုပ်အကျွေးဖြစ်သော အမျိုးကို။
ဝုတ္တော၊ မှာဆိုအပ်၏ ဟူ၍။
တွံ၊ သင်သည်။
ဝဇ္ဇေဟိ၊ မှာဆိုလော့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
ယုဂသာဋကံ၊ အစုံသော ပုဆိုးကို။
အာဟရာပေတွာ၊ ဆောင်စေ၍။
ဧကံ၊ တစ်ထည်ကို။
အတ္တနာ၊ မိမိသည်။
ပရိဘုဉ္ဇိ၊ သုံးဆောင်၏။
ဧကံ၊ တစ်ထည်ကို။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။
အဒါသိ၊ ပေး၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဇာနိတွာ၊ သိ၍။
စောဒေသိ၊ စွပ်စွဲ၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်၏၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ဝုတ္တော၊ မှာဆိုအပ်၏ ဟူ၍။
ဝဇ္ဇေဟိ၊ မှာဆိုလော့။
ဣတိ၊ ဤသို့။
န စ ဝတ္တဗ္ဗော၊ မဆိုအပ်သည်သာတည်း။
ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။
ဝဒေယျ၊ ဆိုငြားအံ့။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသိို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ဂါမကံ၊ ရွာငယ်သို့။
ဂစ္ဆန္တော၊ သွားသည်ရှိသော်။
အညတရံ၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုံ၊ ရဟန်းကို။
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
တုယှံ၊ သင်၏။
ဥပဋ္ဌာကကုလံ၊ အလုပ်အကျွေးဖြစ်သော အမျိုးကို။
ဝုတ္တော၊ မှာဆိုအပ်၏ ဟူ၍။
ဝဇ္ဇေမိ၊ မှာဆိုအံ့၊”
ဣတိ၊ ဤသိို့။
သောပိ၊ ထိုရဟန်းသည်လည်း။
ဣတိ ဧဝံ၊ ဤသို့။
အာဟ၊ ဆို၏။
“ဝုတ္တော၊ မှာဆိုအပ်၏ ဟူ၍။
ဝဇ္ဇေဟိ၊ မှာဆိုလော့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
အာဠှကံ၊ တစ်ကွမ်းစားသော။
သပ္ပိံ၊ ထောပတ်ကို။
တုလံ၊ တစ်ချိန်သော။
ဂုဠံ၊ တင်လဲကို။
ဒေါဏံ၊ တစ်စိတ်သော။
တဏ္ဍုလံ၊ ဆန်ကို။
အာဟရာပေတွာ၊ ဆောင်စေ၍။
အတ္တနာ၊ မိမိသည်။
ပရိဘုဉ္ဇိ၊ သုံးဆောင်၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဇာနိတွာ၊ သိ၍။
စောဒေသိ၊ စွပ်စွဲ၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်၏၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ဝုတ္တော၊ မှာဆိုအပ်၏ ဟူ၍။
ဝဇ္ဇေမိ၊ မှာဆိုအံ့။
ဣတိ၊ ဤသိို့။
န စ ဝတ္တဗ္ဗော၊ မဆိုအပ်သည်သာတည်း။
ဝုတ္တော၊ မှာဆိုအပ်၏ ဟူ၍။
ဝဇ္ဇေဟိ၊ သင်ဆိုပါလေ။
ဣတိ၊ ဤသို့။
န စ ဝတ္တဗ္ဗော၊ မဆိုအပ်သည်သာတည်း။
ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။
ဝဒေယျ၊ ဆိုငြားအံ့။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၅၁။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ပုရိသော၊ ယောကျ်ားသည်။
မဟဂ္ဃံ၊ အဖိုးများစွာ ထိုက်သော။
မဏိံ၊ ပတ္တမြားကို။
အာဒါယ၊ ယူ၍။
အညတရေန၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုနာ၊ ရဟန်းနှင့်။
သဒ္ဓိံ၊ တကွ။
အဒ္ဓါနမဂ္ဂပ္ပဋိပန္နော၊ အဓွန့်ရှည်သော ခရီးသို့ သွားသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ပုရိသော၊ ထိုယောကျ်ားသည်။
သုင်္ကဌာနံ၊ ကင်းထားရာ အရပ်ကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းသည်။
အဇာနန္တဿ၊ မသိစဉ်။
ထဝိကာယ၊ အိတ်၌။
မဏိံ၊ ပတ္တမြားကို။
ပက္ခိပိတွာ၊ ထည့်၍။
သုင်္ကဋ္ဌာနံ၊ ကင်းထားရာ အရပ်ကို။
အတိက္ကမိတွာ၊ လွန်သည်ရှိသော်။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
န ဇာနာမိ၊ မသိပါ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
အဇာနန္တဿ၊ မသိသော ရဟန်းအား။
အာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ပုရိသော၊ ယောကျ်ားသည်။
မဟဂ္ဃံ၊ အဖိုးများစွာ ထိုက်သော။
မဏိံ၊ ပတ္တမြားကို။
အာဒါယ၊ ယူ၍။
အညတရေန၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုနာ၊ ရဟန်းနှင့်။
သဒ္ဓိံ၊ တကွ။
အဒ္ဓါနမဂ္ဂပ္ပဋိပန္နော၊ အဓွန့်ရှည်သော ခရီးသို့ သွားသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ပုရိသော၊ ထိုယောကျ်ားသည်။
သုင်္ကဋ္ဌာနံ၊ ကင်းထားရာ အရပ်ကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
ဂိလာနာလယံ၊ နာယောင်ကို။
ကရိတွာ၊ ဆောင်၍။
အတ္တနာ၊ မိမိ၏။
ဘဏ္ဍိကံ၊ အထုပ်ကို။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။
အဒါသိ၊ ပေး၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ပုရိသော၊ ထိုယောကျ်ားသည်။
သုင်္ကဋ္ဌာနံ၊ ကင်းထားရာ အရပ်ကို။
အတိက္ကမိတွာ၊ လွန်သည်ရှိသော်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
“ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရား။
မေ၊ အကျွန်ုပ်၏။
ဘဏ္ဍိကံ၊ ဘဏ္ဍာထုပ်ကို။
အာဟရ၊ ဆောင်ခဲ့လော့။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
အကလ္လကော၊ နာသည်။
န ဟောမိ၊ မဖြစ်ပါ၊”
“အာဝုသော၊ ဒါယကာ။
ကိဿ၊ အဘယ့်ကြောင့်။
တွံ၊ သင်သည်။
ဧဝရူပံ၊ ဤသို့သဘောရှိသော အမှုကို။
အကာသိ ပန၊ ပြုဘိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဝုတ္တေ၊ ဆိုအပ်သည်ရှိသော်။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ပုရိသော၊ ထိုယောကျ်ားသည်။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသိ၊ ကြားလျှောက်၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
န ဇာနာမိ၊ မသိပါ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
အဇာနန္တဿ၊ မသိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၅၂။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သတ္ထေန၊ လှည်းကုန်သည်နှင့်။
သဒ္ဓိံ၊ တကွ။
အဒ္ဓါနမဂ္ဂပ္ပဋိပန္နော၊ အဓွန့်ရှည်သော ခရီးသို့ သွားသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ပုရိသော၊ ယောကျ်ားသည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
အာမိသေန၊ ဆွမ်းစသော အာမိသဖြင့်။
ဥပလာပေတွာ၊ ဖြားယောင်း၍။
သုင်္ကဋ္ဌာနံ၊ ကင်းထားရာ အရပ်ကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
မဟဂ္ဃံ၊ အဖိုးများစွာ ထိုက်သော။
မဏိံ၊ ပတ္တမြားကို။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။
အဒါသိ၊ ပေး၏။
“ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရား။
ဣမံ မဏိံ၊ ဤပတ္တမြားကို။
သုင်္ကဋ္ဌာနံ၊ ကင်းထားရာအရပ်ကို။
အတိက္ကာမေဟိ၊ လွန်စေလော့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
တံ မဏိံ၊ ထိုပတ္တမြားကို။
သုင်္ကဋ္ဌာနံ၊ ကင်းထားရာအရပ်ကို။
အတိက္ကာမေတိ၊ လွန်စေ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်၏၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၅၃။တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ပါသေ၊ ကြော့ကွင်း၌။
ဗန္ဓံ၊ ဖွဲ့ချည်အပ်သော။
သူကရံ၊ ဝက်ကို။
ကာရုညေန၊ သနားသဖြင့်။
မုဉ္စိ၊ လွှတ်လိုက်၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
ကာရုညာဓိပ္ပါယော၊ သနားခြင်းကို အလိုရှိပါ၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ကာရုညာဓိပ္ပါယဿ၊ သနားခြင်းကို အလိုရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ပါသေ၊ ကြော့ကွင်း၌။
ဗန္ဓံ၊ ဖွဲ့ချည်အပ်သော။
သူကရံ၊ ဝက်ကို။
“သာမိကာ၊ ဝက်ရှင်တို့သည်။
ပုရေ ပဿန္တိ၊ မမြင်ကုန်သေး၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
မုဉ္စိ၊ လွှတ်လိုက်၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ။
ဣတိ၊ ဤသိို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ပါသေ၊ ကြော့ကွင်း၌။
ဗန္ဓံ၊ ဖွဲ့ချည်အပ်သော။
မိဂံ၊ သမင်ကို။
ကာရုညေန၊ သနားသဖြင့်။
မုဉ္စိ၊ လွှတ်လိုက်၏။ပါသေ= ကြော့ကွင်း၌။
ဗန္ဓံ၊ ဖွဲ့ချည်အပ်သော။
မိဂံ၊ သမင်ကို။
“သာမိကာ၊ သမင်ရှင်တို့သည်။
ပုရေ ပဿန္တိ၊ မမြင်ကုန်သေး၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
မုဉ္စိ၊ လွှတ်လိုက်၏။
ကုမီနေ၊ မြုံး၌။
ဗန္ဓေ၊ ဖွဲ့မိကုန်သော။
မစ္ဆေ၊ ငါးတို့ကို။
ကာရုညေန၊ သနားသဖြင့်။
မုဉ္စိ၊ လွှတ်လိုက်၏။
ကုမီနေ၊ မြုံး၌။
ဗန္ဓေ၊ ဖွဲ့မိကုန်သော။
မစ္ဆေ၊ ငါးတို့ကို။
“သာမိကာ၊ ငါးရှင်တို့သည်။
ပုရေ ပဿန္တိ၊ မမြင်ကုန်သေး၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
မုဉ္စိ၊ လွှတ်လိုက်၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ယာနေ၊ ယာဉ်၌။
ဘဏ္ဍံ၊ ဘဏ္ဍာကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
“ဣတော၊ ဤအရပ်မှ။
ဂဏှန္တော၊ ယူသည်ရှိသော်။
အဟံ၊ ငါသည်။
ပါရာဇိကော၊ ပါရာဇိကသို့ ရောက်သည်။
ဘဝိဿာမိ၊ ဖြစ်အံ့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အတိက္ကမိတွာ၊ လွန်၍။
ပဝဋ္ဋေတွာ၊ လိမ့်စေ၍။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ကုလလေန၊ စွန်ရဲသည်။
ဥက္ခိတ္တံ၊ ချီအပ်သော။
မံသပေသိံ၊ သားတစ်ကို။
“သာမိကာနံ၊ သားတစ်ရှင်တို့အား။
ဒဿာမိ၊ ပေးအံ့၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
သာမိကာ၊ သားတစ်ရှင်တို့သည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
အထေယျစိတ္တဿ၊ ခိုးလိုသော စိတ် မရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ကုလလေန၊ စွန်ရဲသည်။
ဥက္ခိတ္တံ၊ ချီအပ်သော။
မံသပေသိံ၊ သားတစ်ကို။
“သာမိကာ၊ သားတစ်ရှင်တို့သည်။
ပုရေ ပဿန္တိ၊ မမြင်ကုန်သေး၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
သာမိကာ၊ သားတစ်ရှင်တို့သည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၅၄။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
မနုဿာ၊ လူတို့သည်။
ဥဠုမ္ပံ၊ ဖောင်ကို။
ဗန္ဓိတွာ၊ ဖွဲ့ကုန်၍။
အစိရဝတိယာ၊ အစိရဝတီ အမည်ရှိသော။
နဒိယာ၊ မြစ်၌။
ဩသာရေန္တိ၊ မျှောကုန်၏။
ဗန္ဓနေ၊ အဖွဲ့သည်။
ဆိန္နေ၊ ပြတ်သည်ရှိသော်။
ကဋ္ဌာနိ၊ သစ်တို့သည်။
ဝိပ္ပကိဏ္ဏာနိ၊ ဖရိုဖရဲကြဲကုန်သည်။
ဟုတွာ၊ ဖြစ်ကုန်၍။
အဂမံသု၊ သွားကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ပံသုကူလသညိနော၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ဥတ္တာရေသုံ၊ ဆယ်တင်ကုန်၏။
သာမိကာ၊ သစ်ရှင်တို့သည်။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့ကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တုမှေ၊ သင်တို့သည်၊
အဿမဏာ၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ပံသုကူလသညိဿ၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
မနုဿာ၊ လူတို့သည်။
ဥဠုမ္ပံ၊ ဖောင်ကို။
ဗန္ဓိတွာ၊ ဖွဲ့ကုန်၍။
အစိရဝတိယာ၊ အစိရဝတီ အမည်ရှိသော။
နဒိယာ၊ မြစ်၌။
ဩသာရေန္တိ၊ မျှောကုန်၏။
ဗန္ဓနေ၊ အဖွဲ့သည်။
ဆိန္နေ၊ ပြတ်သည်ရှိသော်။
ကဋ္ဌာနိ၊ သစ်တို့သည်။
ဝိပ္ပကိဏ္ဏာနိ၊ ဖရိုဖရဲကြဲကုန်သည်။
ဟုတွာ၊ ဖြစ်ကုန်၍။
အဂမံသု၊ သွားကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
“သာမိကာ၊ သစ်ရှင်တို့သည်။
ပုရေ ပဿန္တိ၊ မမြင်ကုန်သေး၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ထေယျစိတ္တာ၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ဥတ္တာရေသုံ၊ ဆယ်တင်ကုန်၏။
သာမိကာ၊ သစ်ရှင်တို့သည်။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့ကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
အဿမဏာ၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နာ၊ ရောက်ကုန်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဂေါပါလကော၊ နွားကျောင်းသားသည်။
ရုက္ခေ၊ သစ်ပင်၌။
သာဋကံ၊ ပုဆိုးကို။
အာလဂ္ဂေတွာ၊ ဆွဲ၍။
ဥစ္စာရံ၊ ကျင်ကြီးစွန့်ရာ အရပ်သို့။
အဂမာသိ၊ သွား၏။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
ပံသုကူလသညီ၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ဂေါပါလကော၊ ထိုနွားကျောင်းသားသည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသိ၊ စွပ်စွဲ၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပံသုကူလသညိဿ၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရဿ၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုနော၊ ရဟန်းသည်။
နဒိံ၊ မြစ်ကို။
တရန္တဿ၊ ကူးစဉ်။
ရဇကာနံ၊ ခဝါသည်တို့၏။
ဟတ္ထတော၊ လက်မှ။
မုတ္တံ၊ လွတ်သော။
သာဋကံ၊ ပုဆိုးသည်။
ပါဒေ၊ ခြေ၌။
လဂ္ဂံ၊ ငြိသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
“သာမိကာနံ၊ ပုဆိုးရှင်တို့အား။
ဒဿာမိ၊ ပေးအံ့၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
သာမိကာ၊ ပုဆိုးရှင်တို့သည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
အထေယျစိတ္တဿ၊ ခိုးလိုသောစိတ် မရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရဿ၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခုနော၊ ရဟန်းသည်။
နဒိံိံ၊ မြစ်ကို။
တရန္တဿ၊ ကူးစဉ်။
ရဇကာနံ၊ ခဝါသည်တို့၏။
ဟတ္ထတော၊ လက်မှ။
မုတ္တံ၊ လွတ်သော။
သာဋကံ၊ ပုဆိုးသည်။
ပါဒေ၊ ခြေ၌။
လဂ္ဂံ၊ ငြိသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
“သာမိကာ၊ ပုဆိုးရှင်တို့သည်။
ပုရေ ပဿန္တိ၊ မမြင်ကုန်သေး၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
သာမိကာ၊ ပုဆိုးရှင်တို့သည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၅၅။
တေန ခေါန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သပ္ပိကုမ္ဘိံ၊ ထောပတ်အိုးကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
ထောကံ ထောကံ၊ အတန်ငယ် အတန်ငယ်။
ပရိဘုဉ္ဇိ၊ သုံးဆောင်၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
သမ္ဗဟုလာ၊ များစွာကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
သံဝိဒဟိတွာ၊ တိုင်ပင်ကုန်၍။
အဂမံသု၊ သွားကြကုန်၏။
“ဘဏ္ဍံ၊ ဘဏ္ဍာကို။
အဝဟရိဿာမ၊ ခိုးယူကုန်အံ့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဧကော၊ တစ်ယောက်သော ရဟန်းသည်။
ဘဏ္ဍံ၊ ဘဏ္ဍံကို။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့သည်၊
ဣတိ ဧဝံ၊ ဤသို့။
အာဟံသု၊ ဆိုကုန်၏။
“မယံ၊ ငါတို့သည်။
န ပါရာဇိကာ၊ ပါရာဇိကသို့ မရောက်ကုန်။
ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။
အဝဟဋော၊ ခိုး၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ပါရာဇိကော၊ ပါရာဇိကသို့ ရောက်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နာ၊ ရောက်ကုန်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
သမ္ဗဟုလာ၊ များစွာကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
သံဝိဒဟိတွာ၊ တိုင်ပင်ကုန်၍။
ဘဏ္ဍံ၊ ဘဏ္ဍာကို။
အဝဟရိတွာ၊ ခိုးယူကုန်၍။
ဘာဇေသုံ၊ ဝေဖန်ကုန်၏။
တေဟိ၊ ထိုရဟန်းတို့သည်။
ဘာဇီယမာနေ၊ ဝေဖန်အပ်သည်ရှိသော်။
ဧကမေကဿ၊ တစ်ယောက် တစ်ယောက်၏။
ပဋိဝိသော၊ အဖို့သည်။
ပဉ္စမာသကော၊ ငါးပဲသည်။
န ပူရိ၊ မပြည့်။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့သည်။
ဣတိ ဧဝံ၊ ဤသို့။
အာဟံသု၊ ဆိုကုန်၏။
“မယံ၊ ငါတို့သည်။
န ပါရာဇိကာ၊ ပါရာဇိကသို့ မရောက်ကုန်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နာ၊ ရောက်ကုန်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သာဝတ္ထိယံ၊ သာဝတ္ထိပြည်၌။
ဒုဗ္ဘိက္ခေ၊ ငတ်မွတ်သော အခါ၌။
အာပဏိကဿ၊ အိမ်ဈေးသည်၏။
တဏ္ဍုလမုဋ္ဌိံ၊ ဆန်တစ်ဆုပ်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုသူအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သာဝတ္ထိယံ၊ သာဝတ္ထိပြည်၌။
ဒုဗ္ဘိက္ခေ၊ ငတ်မွတ်သော အခါ၌။
အာပဏိကဿ၊ အိမ်ဈေးသည်၏။
မုဂ္ဂမုဋ္ဌိံ၊ ပဲနောက်တစ်ဆုပ်ကို၊ ။ပ။
မာသမုဋ္ဌိံ၊ ပဲကြီးတစ်ဆုပ်ကို။
တိလမုဋ္ဌိံ၊ နှမ်းတစ်ဆုပ်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
ဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက မည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
သာဝတ္ထိယံ၊ သာဝတ္ထိပြည်၌။
အန္ဓဝနေ၊ အကန်းတော၌။
စောရကာ၊ ခိုးသူတို့သည်။
ဂါဝိံ၊ နွားမကို။
ဟန္တွာ၊ သတ်ကုန်၍။
မံသံ၊ အသားကို။
ခါဒိတွာ၊ ခဲကုန်၍။
သေသကံ၊ အကြွင်းကို။
ပဋိသာမေတွာ၊ သိုမှီးကုန်၍။
အဂမံသု၊ သွားကြကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ပံသုကူလသညိနော၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပဋိဂ္ဂဟာပေတွာ၊ အကပ်ခံစေကုန်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကုန်၏။
စောရကာ၊ ခိုးသူတို့သည်။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့ကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
အဿမဏာ၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
ဣတိ၊ ဤသို့။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ပံသုကူလသညိဿ၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
သာဝတ္ထိယံ၊ သာဝတ္ထိပြည်၌။
အန္ဓဝနေ၊ အကန်းတော၌။
စောရကာ၊ ခိုးသူတို့သည်။
သူကရံ၊ ဝက်ကို။
ဟန္တွာ၊ သတ်ကုန်၍။
မံသံ၊ အသားကို။
ခါဒိတွာ၊ ခဲကုန်၍။
သေသကံ၊ အကြွင်းကို။
ပဋိသာမေတွာ၊ သိုမှီးကုန်၍။
အဂမံသု၊ သွားကြကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ပံသုကူလသညိနော၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပဋိဂ္ဂဟာပေတွာ၊ အကပ်ခံစေကုန်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကြကုန်၏။
စောရကာ၊ ခိုးသူတို့သည်။
တေ ဘိက္ခူ၊ ထိုရဟန်းတို့ကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
အဿမဏာ၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ပံသုကူလသညိဿ၊ ပံသုကူဟု အမှတ်ရှိသော ရဟန်းအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
တိဏခေတ္တံ၊ မြက်ခင်းသို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
လူတံ၊ ရိတ်အပ်ပြီးသော။
ပဉ္စမာသဂ္ဃနကံ၊ ငါးပဲထိုက်သော။
တိဏံ၊ မြက်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
တိဏခေတ္တံ၊ မြက်ခင်းသို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
ပဉ္စမာသဂ္ဃနကံ၊ ငါးပဲထိုက်သော။
တိဏံ၊ မြက်ကို။
လာယိတွာ၊ ရိတ်၍။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စွံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၅၆။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အာဂန္တုကာ၊ ဧည့်သည်ဖြစ်ကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
အမ္ဗံ၊ သရက်သီးကို။
ဘာဇာပေတွာ၊ ဝေဖန်စေကုန်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကြကုန်၏။
အာဝါသိကာ၊ ကျောင်းနေဖြစ်ကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
အဿမဏာ၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
ကိံ စိတ္တာ၊ အဘယ်စိတ် ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇထ၊ သုံးဆောင်ကြကုန်သနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
မယံ၊ အကျွန်ုပ်တို့သည်။
ပရိဘောဂတ္ထာယ၊ သုံးဆောင်ခြင်းအကျိုးငှာ။
စိတ္တာ၊ စိတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇာမ၊ သုံးဆောင်ပါကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစုံ၊ လျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ပရိဘောဂတ္ထာယ၊ သုံးဆောင်းခြင်းအကျိုးငှာ။
စိတ္တာ၊ စိတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇန္တာနံ၊ သုံးဆောင်ကုန်သော။
တုမှာကံ၊ သင်တို့အား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အာဂန္တုကာ၊ ဧည့်သည်ဖြစ်ကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဇမ္ဗုံ၊ သပြေသီးကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
လဗုဇံ၊ တောင်ပိန္နဲသီးကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ပနသံ၊ အိမ်ပိန္နဲသီးကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
တာလပက္ကံ၊ ထန်းသီးမှည့်ကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဥစ္ဆုံ၊ ကြံကို။
သံဃဿံ၊ သံဃာ၏။
တိမ္ဗရူသကံ၊ တည်သီးကို။
ဘာဇာပေတွာ၊ ဝေဖန်စေကုန်၍။
ပရိဘုဉ္ဇိံသု၊ သုံးဆောင်ကြကုန်၏။
အာဝါသိကာ၊ ကျောင်းနေဖြစ်ကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တုမှေ၊ သင်တို့သည်။
အဿမဏာ၊ ရဟန်းမဟုတ်ကုန်သည်။
အတ္ထ၊ ဖြစ်ကုန်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့အား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ပရိဘောဂတ္ထာယ၊ သုံးဆောင်ခြင်း အကျိုးငှာ။
စိတ္တာ၊ စိတ်ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ပရိဘုဉ္ဇန္တာနံ၊ သုံးဆောင်ကုန်သော။
တုမှာကံ၊ သင်တို့အား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အမ္ဗပါလကာ၊ သရက်ပင်စောင့်တို့သည်။
ဘိက္ခူနံ၊ ရဟန်းတို့အား။
အမ္ဗဖလံ၊ သရက်သီးကို။
ဒေန္တိ၊ လှူကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
“ဣမေ၊ ဤသူတို့သည်။
ဂေါပေတုံ၊ စောင့်ခြင်းငှာသာ။
ဣဿရာ၊ အစိုးရကုန်၏။
ဣမေ၊ ဤသူတို့သည်။
ဒါတုံ၊ ပေးခြင်းငှာ။
န ဣဿရာ၊ အစိုးမရကုန်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ကုက္ကုစ္စာယန္တာ၊ အလို့လို့ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
န ပဋိဂ္ဂဏှန္တိ၊ မခံကုန်။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ဂေါပကဿ၊ အစောင့်၏။
ဒါနေ၊ လှူရာ၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ဇမ္ဗုပါလကာ၊ သပြေပင်စောင့်တို့သည်။
လဗုဇပါလကာ၊ တောင်ပိန္နဲသီးစောင့်တို့သည်။
ပနသပါလကာ၊ အိမ်ပိန္နဲသီးစောင့်တို့သည်။
တာလပက္ကပါလကာ၊ ထန်းသီးမှည့်စောင့်တို့သည်။
ဥစ္ဆုပါလကာ၊ ကြံစောင့်တို့သည်။
တိမ္ဗရူသကပါလကာ၊ တည်သီးစောင့်တို့သည်။
ဘိက္ခူနံ၊ ရဟန်းတို့အား။
တိမ္ဗရူသကံ၊ တည်သီးကို။
ဒေန္တိ၊ လှူကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
“ဣမေ၊ ဤသူတို့သည်။
ဂေါပေတုံ၊ စောင့်ခြင်းငှာသာ။
ဣဿရာ၊ အစိုးရကုန်၏။
ဣမေ၊ ဤသူတို့သည်။
ဒါတုံ၊ ပေးခြင်းငှာ။
န ဣဿရာ၊ အစိုးမရကုန်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ကုက္ကုစ္စာယန္တာ၊ အလို့လို့ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
န ပဋိဂ္ဂဏှန္တိ၊ မခံကုန်။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ဂေါပကဿ၊ အစောင့်၏။
ဒါနေ၊ လှူရာ၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဒါရုံ၊ သစ်ကို။
တာဝကာလိကံ၊ အခိုက်အတန့်။
ဟရိတွာ၊ ဆောင်၍။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
ဝိဟာရဿ၊ ကျောင်း၏။
ကုဋ္ဋံ၊ နံရံကို။
ဥပတ္ထမ္ဘေသိ၊ ထောက်စေ၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသိ၊ ကြားလျှောက်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။
“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
တာဝကာလိကော၊ အခိုက်အတန့် စိတ် ရှိပါ၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တာဝကာလိကေ၊ အခိုက်တန့်စိတ် ရှိရာ၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဥဒကံ၊ ရေကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
မတ္တိကံ၊ မြေညက်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ပုဉ္ဇကိတံ၊ အပုံအစုပြုအပ်သော။
တိဏံ၊ မြက်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ပုဉ္ဇကိတံ၊ အပုံအစုပြုအပ်သော။
တိဏံ၊ မြက်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
ဈာပေသိ၊ မီးတိုက်၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
မဉ္စံ၊ ညောင်စောင်းကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်၏၊ ။ပ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရော၊ မထင်ရှားသော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ပီဌံ၊ အင်းပျဉ်ကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဘိသိံ၊ ဘုံလျှိုကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဗိဗ္ဗောဟနံ၊ အုံးကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ကဝါဋံ၊ တံခါးရွက်ကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
အာလောကသန္ဓိံ၊ လေသာတံခါးကို။
သံဃဿ၊ သံဃာ၏။
ဂေါပါနသိံ၊ အခြင်ကို။
ထေယျစိတ္တော၊ ခိုးလိုသော စိတ် ရှိသည်ဖြစ်၍။
အဝဟရိ၊ ခိုးယူ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။
“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
တွံ၊ သင်သည်။
ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။
အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။
အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်၏။
၁၅၇။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အညတရဿ၊ မထင်ရှားသော။
ဥပါသကဿ၊ ဥပါသကာ၏။
ဝိဟာရပရိဘောဂံ၊ ကျောင်းအသုံးအဆောင် ဖြစ်သော။
သေနာသနံ၊ အိပ်ရာ နေရာကို။
အညတြ၊ တစ်ပါးသော ကျောင်း၌။
ပရိဘုဉ္ဇန္တိ၊ သုံးဆောင်ကုန်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ဥပါသကော၊ ထိုဥပါသကာသည်။
ဥဇ္ဈာယတိ၊ ကဲရဲ့၏။
ခိယျတိ၊ ရှုတ်ချ၏။
ဝိပါစေတိ၊ ဖရိုဖရဲကြဲသော စကားကို ဆို၏။
“ကထံ ဟိ၊ အဘယ့်ကြောင့်သာလျှင်။
ဘဒန္တာ၊ အရှင်ကောင်းတို့သည်။
အညတြ၊ တစ်ပါးသော ကျောင်း၌။
ပရိဘောဂံ၊ အသုံးအဆောင်ကို။
အညတြ၊ တစ်ပါးသော ကျောင်း၌။
ပရိဘုဉ္ဇိဿန္တိ နာမ၊ သုံးဆောင်ကုန်ဘိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
အညတြ၊ တစ်ပါးသော ကျောင်း၌။
ပရိဘောဂေါ၊ အသုံးအဆောင်ကို။
အညတြ၊ တစ်ပါးသော ကျောင်း၌။
န ပရိဘုဉ္ဇိတဗ္ဗော၊ မသုံးဆောင်အပ်။
ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။
ပရိဘုဉ္ဇေယျ၊ သုံးဆောင်ငြားအံ့။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။
ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ဥပေါသထဂ္ဂမ္ပိ၊ ဥပုသ်ယူရာ ဥပုသ်အိမ်သို့လည်းကောင်း။
သန္နိသဇ္ဇမ္ပိ၊ စည်းဝေးရာ အရပ်သို့လည်းကောင်း။
ဟရိတုံ၊ ဆောင်ခြင်းငှာ။
ကုက္ကုစ္စာယန္တာ၊ အလို့လို့ရှိကုန်သည်ဖြစ်၍။
ဆမာယံ၊ မြေ၌။
နိသီဒန္တိ၊ ထိုင်နေကုန်၏။
ဂတ္တာနိပိ၊ ကိုယ်တို့သည်လည်းကောင်း။
စီဝရာနိပိ၊ သင်္ကန်းတို့သည်လည်းကောင်း။
ပံသုကိတာနိ၊ မြေမှုန့်အလိမ်းလိမ်းကပ်ကုန်သည်။
ဟောန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
တာဝကာလိကံ၊ အခိုက်အတန့်။
ဟရိတုံ၊ ဆောင်ခြင်းငှာ။
အနုဇာနာမိ၊ ငါဘုရား ခွင့်ပြုတော်မူ၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
စမ္ပာယံ၊ စမ္ပာပြည်၌။
ထုလ္လနန္ဒာယ၊ ထုလ္လနန္ဒာ အမည်ရှိသော။
ဘိက္ခုနိယာ၊ ရဟန်းမိန်းမ၏။
အန္တေဝါသီ၊ အနီးနေဖြစ်သော။
ဘိက္ခုနီ၊ ရဟန်းမိန်းမသည်။
ထုလ္လနန္ဒာယ၊ ထုလ္လနန္ဒာ အမည်ရှိသော။
ဘိက္ခုနိယာ၊ ရဟန်းမိန်းမ၏။
ဥပဋ္ဌာကကုလံ၊ အလုပ်အကျွေးဖြစ်သော အမျိုးသို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
“အယျာ၊ အရှင်မထုလ္လနန္ဒာသည်၊
တေကဋုလယာဂုံ၊ နှမ်းဆန်နှစ်ပါး၌ ပဲမျိုးတစ်ပါးပါး စွက်လျက် သုံးခုဖက်၍ ချက်အပ်သော ယာဂုကို။
ပါတုံ၊ သောက်ခြင်းငှာ။
ဣစ္ဆတိ၊ အလိုရှိ၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပစာပေတွာ၊ ကျိုစေ၍။
ဟရိတွာ၊ ဆောင်၍။
အတ္တနာ၊ မိမိသည်။
ပရိဘုဉ္ဇိ၊ သုံးဆောင်၏။
သာ၊ ထိုထုလ္လနန္ဒာသည်။
ဇာနိတွာ၊ သိ၍။
တံ၊ ထိုရဟန်းမိန်းမကို။
စောဒေသိ၊ စွပ်စွဲ၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏီ၊ ရဟန်းမိန်းမ မဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿာ၊ ထိုရဟန်းမိန်းမအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သာ ဘိက္ခုနီ၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည်။
ဘိက္ခုနီနံ၊ ရဟန်းမိန်းမတို့အား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသိ၊ ပြောကြား၏။
ဘိက္ခုနိယော၊ ရဟန်းမိန်းတို့သည်။
ဘိက္ခူနံ၊ ရဟန်းယောကျ်ားတို့အား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ လျှောက်ကြားကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ၊ သိလျက် ချွတ်ယွင်းသော စကားကို ဆိုခြင်းကြောင့်။
ပါစိတ္တိယဿ၊ ပါစိတ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ရာဇဂဟေ၊ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌။
ထုလ္လနန္ဒာယ၊ ထုလ္လနန္ဒာ အမည်ရှိသော။
ဘိက္ခုနိယာ၊ ရဟန်းမိန်းမ၏။
အန္တေဝါသီ၊ အနီးနေဖြစ်သော။
ဘိက္ခုနီ၊ ရဟန်းမိန်းမသည်။
ထုလ္လနန္ဒာယ၊ ထုလ္လနန္ဒာအမည်ရှိသော။
ဘိက္ခုနိယာ၊ ရဟန်းမိန်းမ၏။
ဥပဋ္ဌာကကုလံ၊ အလုပ်အကျွေးဖြစ်သော အမျိုးသို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
“အယျာ၊ အရှင်မထုလ္လနန္ဒာသည်။
မဓုဂေါဠကံ၊ ပျားတင်လဲဖြင့် စွက်၍ ကြော်ချက်အပ်သော မုန့်ကို။
ခါဒိတုံ၊ ခဲခြင်းငှာ။
ဣစ္ဆတိ၊ အလိုရှိ၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပစာပေတွာ၊ ချက်စေ၍။
ဟရိတွာ၊ ဆောင်၍။
အတ္တနာ၊ မိမိသည်။
ပရိဘုဉ္ဇိ၊ သုံးဆောင်၏။
သာ၊ ထိုထုလ္လနန္ဒာသည်။
ဇာနိတွာ၊ သိ၍။
တံ၊ ထိုရဟန်းမကို။
စောဒေသိ၊ စွပ်စွဲ၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏီ၊ ရဟန်းမိန်းမ မဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုရဟန်းမိန်းမအား။
ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ ၊ ။ပ။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ၊ သိလျက် ချွတ်ယွင်းသော စကားကို ဆိုခြင်းကြောင့်။
ပါစိတ္တိယဿ၊ ပါစိတ်အာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၅၈။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ဝေသာလိယံ၊ ဝေသာလီပြည်၌။
အာယသ္မတော အဇ္ဇုကဿ၊ အရှင်အဇ္ဇုက၏။
ဥပဋ္ဌာကဿ၊ အလုပ်အကျွေးဖြစ်သော။
ဂဟပတိနော၊ သူကြွယ်၏။
ပုတ္တော စ၊ သားလည်းကောင်း။
ဘာဂိနေယျော စ၊ တူလည်းကောင်း။
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဒွေ၊ နှစ်ယောက်ကုန်သော။
ဒါရကာ၊ သူငယ်တို့သည်။
ဟောန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
သော ဂဟပတိ၊ ထိုသူကြွယ်သည်။
အာယသ္မန္တံ အဇ္ဇုကံ၊ အရှင်အဇ္ဇုကကို။
ဧတံ ဝစနံ၊ ဤစကားကို။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
ကိံ အဝေါစ၊ အဘယ်သို့ လျှောက်သနည်း။
“ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရား။
ဒွိန္နံ၊ နှစ်ယောက်ကုန်သော။
ဣမေသံ ဒါရကာနံ၊ ဤသူငယ်တို့တွင်။
ယော ဒါရကော၊ အကြင်သူသည်။
သဒ္ဓေါ၊ သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံသည်။
ပသန္နော၊ ရတနာသုံးပါး၌ ကြည်ညိုသည်။
တဿ ဒါရကဿ၊ ထိုသူငယ်အား။
ဣမံ ဩကာသံ၊ ဤဥစ္စာစု၏ အခွင့်ကို။
အာစိက္ခေယျာသိ၊ ကြားတော်မူပါလော့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
တဿ ဂဟပတိနော၊ ထိုသူကြွယ်၏။
ဘာဂိနေယျော၊ တူသည်။
သဒ္ဓေါ၊ သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံသည်။
ပသန္နော၊ ရတနာသုံးပါး၌ ကြည်ညိုသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
အာယသ္မာ အဇ္ဇုကော၊ အရှင်အဇ္ဇုကသည်။
တံ ဩကာသံ၊ ထိုဥစ္စာစု၏ အခွင့်ကို။
တဿ ဒါရကဿ၊ ထိုသူငယ်အား။
အာစိက္ခိ၊ ကြား၏။
သော ဒါရကော၊ ထိုသူငယ်သည်။
တေန သာပတေယျေန၊ ထိုဥစ္စာစုဖြင့်။
ကုဋုမ္ဗဉ္စ၊ ဥစ္စာစုကိုလည်း။
သဏ္ဌပေတိ၊ ကောင်းစွာ ထား၏။
ဒါနဉ္စ၊ အလှူကိုလည်း။
ပဋ္ဌပေသိ၊ ဖြစ်စေ၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
တဿ ဂဟပတိနော၊ ထိုသူကြွယ်၏။
ပုတ္တော၊ သားသည်။
အာယသ္မန္တံ အာနန္ဒံ၊ အရှင်အာနန္ဒာကို။
ဧတံ ဝစနံ၊ ဤစကားကို။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
ကိံ အဝေါစ၊ အဘယ်သို့ လျှောက်သနည်း။
“ဘန္တေ အာနန္ဒ၊ အရှင်ဘုရား အာနန္ဒာ။
ပိတုနော၊ အဖ၏။
ဒါယဇ္ဇော၊ အမွေခံသည်။
ကော၊ အဘယ်သူနည်း။
ပုတ္တော ဝါ၊ သားသည်လည်းကောင်း။
ဘာဂိနေယျော ဝါ၊ တူသည်လည်းကောင်း။
ဒါယဇ္ဇော နု ခေါ၊ အမွေခံလော၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“အာဝုသော၊ င့ါရှင်။
ပုတ္တော၊ သားသည်။
ပိတု၊ အဖ၏။
ဒါယဇ္ဇော၊ အမွေခံတည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဝုတ္တေ၊ ဆိုအပ်သည်ရှိသော်။
“ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရား။
အယံ အယျော အဇ္ဇုကော၊ ဤအရှင်အဇ္ဇုကသည်။
အမှာကံ၊ အကျွန်ုပ်တို့၏။
သာပေတေယျံ၊ ဥစ္စာကို။
အမှာကံ၊ အကျွန်ုပ်တို့၏။
မေထုနကဿ၊ ယောက်ဖအား။
အာစိက္ခိ၊ ကြား၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
အာယသ္မာ အဇ္ဇုကော၊ အရှင်အဇ္ဇုကသည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်ပြီ၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
အာယသ္မာ အဇ္ဇုကော၊ အရှင်အဇ္ဇုကသည်။
အာယသ္မန္တံ အာနန္ဒံ၊ အရှင်အာနန္ဒာကို။
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
“အာဝုသော အာနန္ဒ၊ ငါ့ရှင် အာနန္ဒာ။
မေ၊ ငါ့အား။
ဝိနိစ္ဆယံ၊ အဆုံးအဖြတ်ကို။
ဒေဟိ၊ ပေးလော့၊”
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
အာယသ္မာ ဥပါလိ၊ အရှင်ဥပါလိသည်။
အာယသ္မတော အဇ္ဇုကဿ၊ အရှင်အဇ္ဇုက၏။
ပက္ခော၊ အဖော်သည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
အာယသ္မာ ဥပါလိ၊ အရှင်ဥပါလိသည်။
အာယသ္မန္တံ အာနန္ဒံ၊ အရှင်အာနန္ဒာကို။
ဧတံ ဝစနံ၊ ဤစကားကို။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
ကိံ အဝေါစ၊ အဘယ်သို့ ဆိုသနည်း၊
“အာဝုသော အာနန္ဒ၊ ငါ့ရှင် အာနန္ဒာ။
ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။
သာမိကေန၊ အရှင်သည်။
‘ဣမံ ဩကာသံ၊ ဤအခွင့်ကို။
ဣတ္ထန္နာမဿ၊ ဤအမည်ရှိသော သူအား။
အာစိက္ခ၊ ကြားလော့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဝုတ္တော၊ ဆိုအပ်သည်ဖြစ်၍။
တဿ၊ ထိုသူအား။
အာစိက္ခိ၊ ကြား၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
ကိံ၊ အဘယ်အာပတ်သို့။
အာပဇ္ဇတိ၊ ရောက်သနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဝုတ္တေ၊ ဆိုအပ်သည်ရှိသော်။
“ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရား။
ကိဉ္စိ၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အာပတ်သို့။
န အာပဇ္ဇတိ၊ မရောက်။
အန္တမသော၊ ယုတ်သော အပိုင်းအခြားအားဖြင့်။
ဒုက္ကဋမတ္တမ္ပိ၊ ဒုက္ကဋ်မျှသို့လည်း။
န အာပဇ္ဇတိ၊ မရောက်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
အယံ အာယသ္မာ အဇ္ဇုကော၊ ဤအရှင်အဇ္ဇုကသည်။
သာမိကေန၊ အရှင်သည်။
‘ဣမံ ဩကာသံ၊ ဤအခွင့်ကို။
ဣတ္ထန္နာမဿ၊ ဤအမည်ရှိသော သူအား။
အာစိက္ခ၊ ကြားလော့။
’ ဣတိ၊ ဤသို့။
ဝုတ္တော၊ ဆိုအပ်သည် ဖြစ်၍။
တဿ၊ ထိုသူအား။
အာစိက္ခတိ၊ ကြား၏။
အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
အာယသ္မတော အဇ္ဇုကဿ၊ အရှင်အဇ္ဇုကအား။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ ဆို၏။
၁၅၉။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ဗာရာဏသိယံ၊ ဗာရာဏသီပြည်၌။
အာယသ္မတော ပိလိန္ဒဝစ္ဆဿ၊ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆ၏။
ဥပဋ္ဌာကကုလံ၊ အလုပ်အကျွေးဖြစ်သော အမျိုးကို။
စောရေဟိ၊ ခိုးသူတို့သည်။
ဥပဒ္ဒုတံ၊ နှိပ်စက်အပ်သည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဒွေ စ ဒါရကာ၊ နှစ်ယောက်သော သူငယ်တို့ကိုလည်း။
နီတာ၊ ဆောင်အပ်ကုန်သည်။
ဟောန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
အာယသ္မာ ပိလိန္ဒဝစ္ဆော၊ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည်။
တေ ဒါရကေ၊ ထိုသူငယ်တို့ကို။
ဣဒ္ဓိယာ၊ တန်ခိုးဖြင့်။
အာနေတွာ၊ ဆောင်၍။
ပါသာဒေ၊ ပြာသာဒ်၌။
ဌပေသိ၊ ထား၏။
မနုဿာ၊ လူတို့သည်။
တေ ဒါရကေ၊ ထိုသူငယ်တို့ကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်ကုန်၍။
“အယံ၊ ဤတန်ခိုးအာနုဘော်သည်။
အယျဿ ပိလိန္ဒဝစ္ဆဿ၊ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆ၏။
ဣဒ္ဓါနုဘာဝေါ၊ တန်ခိုးအာနုဘော်တည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာယသ္မန္တေ ပိလိန္ဒဝစ္ဆေ၊ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆ၌။
အဘိပ္ပသီဒိံသု၊ အလွန်ကြည်ညိုကုန်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ဥဇ္ဈာယန္တိ၊ ကဲ့ရဲ့ကုန်၏။
ခိယျန္တိ၊ ရှုတ်ချကုန်၏။
ဝိပါစေန္တိ၊ ဖရိုဖရဲကြဲသော စကားကို ဆိုကုန်၏။
“ကထံ ဟိ၊ အဘယ့်ကြောင့်သာလျှင်။
အာယသ္မာ ပိလိန္ဒဝစ္ဆော၊ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆသည်။
စောရေဟိ၊ ခိုးသူတို့သည်။
နီတေ၊ ဆောင်အပ်ကုန်သော။
ဒါရကေ၊ သူငယ်တို့ကို။
အာနေဿတိ နာမ၊ ဆောင်ဘိသနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ဣဒ္ဓိမဿ၊ တန်ခိုးရှိသော ရဟန်း၏။
ဣဒ္ဓိဝိသယေ၊ တန်ခိုးအရာ၌။
အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၆၀။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
ပဏ္ဍုကော စ၊ ပဏ္ဍုကလည်းကောင်း။
ကပိလော စ၊ ကပိလလည်းကောင်း။
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဒွေ၊ နှစ်ယောက်ကုန်သော။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
သဟာယကာ၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့သည်။
ဟောန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
ဧကော၊ တစ်ယောက်သော ရဟန်းသည်။
ဂါမကေ၊ ရွာငယ်၌။
ဝိဟရတိ၊ နေ၏။
ဧကော၊ တစ်ယောက်သော ရဟန်းသည်။
ကောသမ္ဗိယံ၊ ကောသမ္ဗီပြည်၌။
ဝိဟရတိ၊ နေ၏။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဂါမကာ၊ ရွာငယ်မှ။
ကောသမ္ဗိံ၊ ကောသမ္ဗီပြည်သို့။
ဂစ္ဆန္တဿ၊ သွားစဉ်။
အန္တရာမဂ္ဂေ၊ ခရီးအကြား၌။
နဒိံ၊ မြစ်ကို။
တရန္တဿ၊ ကူးသည်ရှိသော်။
သုကရိကာနံ၊ ဝက်သတ်သမားတို့၏။
ဟတ္ထတော၊ လက်မှ။
မုတ္တာ၊ လွတ်သော။
မေဒဝဋ္ဋိ၊ အဆီခွေသည်။
ပါဒေ၊ ခြေ၌။
လဂ္ဂါ၊ ငြိသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
“သာမိကာနံ၊ အရှင်တို့အား။
ဒဿာမိ၊ ပေးအံ့၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
အဂ္ဂဟေသိ၊ ယူ၏။
သာမိကာ၊ အရှင်တို့သည်။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
စောဒေသုံ၊ စွပ်စွဲကြကုန်၏။
“တွံ၊ သင်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်သည်။
အသိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဥတ္တိဏ္ဏံ၊ မြစ်မှ တက်ပြီးသော။
တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။
ပဿိတွာ၊ မြင်၍။
ဂေါပါလိကာ၊ နွားကျောင်းသူမသည်။
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရား။
ဧဟိ၊ လာလှည့်။
မေထုနံ၊ တပ်ခြင်းတူသော သူနှစ်ယောက်တို့၏ ဥစ္စာဖြစ်သော။
ဓမ္မံ၊ အကျင့်ကို။
ပဋိသေဝ၊ မှီဝဲလော့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
“ပကတိယာပိ၊ သဘောအားဖြင့်လည်း။
အဟံ၊ ငါသည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်၊”
ဣတိ မနသိကတွာ၊ ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍။
တဿာ၊ ထိုနွားကျောင်းသူမ၌။
မေထုနံ၊ တပ်ခြင်းတူသော သူနှစ်ယောက်တို့၏ ဥစ္စာဖြစ်သော။
ဓမ္မံ၊ အကျင့်ကို။
ပဋိသေဝိတွာ၊ မှီဝဲ၍။
ကောသမ္ဗိံ၊ ကောသမ္ဗီပြည်သို့။
ဂန္တွာ၊ သွား၍။
ဘိက္ခူနံ၊ ရဟန်းတို့အား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသိ၊ ကြားလျှောက်၏။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရောစေသုံ၊ ကြားလျှောက်ကုန်၏။
“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
အဒိန္နာဒါနေ၊ အရှင်မပေးသော ဥစ္စာကို ခိုးယူခြင်းကြောင့်။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
မေထုနဓမ္မသမာယောဂေ၊ တပ်ခြင်းတူသော သူနှစ်ယောက်တို့၏ ဥစ္စာဖြစ်သော အကျင့်နှင့် ယှဉ်ခြင်းကြောင့်။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။
၁၆၁။
တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။
သာဂလာယံ၊ သာဂလပြည်၌။
အာယသ္မတော ဒဠှိကဿ၊ အရှင်ဒဠှိက၏။
သဒ္ဓိဝိဟာရိကော၊ အတူနေဖြစ်သော။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။
အနဘိရတိယာ၊ မမွေ့လျော်ခြင်းသည်။
ပီဠိတော၊ နှိပ်စက်အပ်သည်ဖြစ်၍။
အာပဏိကဿ၊ အိမ်ဈေးသည်၏။
ဝေဌနံ၊ ဦးရစ်ကို၊
အဝဟရိတွာ၊ ခိုးယူ၍။
အာယသ္မန္တံ ဒဠှိကံ၊ အရှင်ဒဠှိကကို။
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤစကားကို။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏။
“ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရား။
အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
အဿမဏော၊ ရဟန်းမဟုတ်ပြီ။
ဝိဗ္ဘမိဿာမိ၊ လူထွက်အံ့၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
တယာ၊ သင်သည်။
ကိံ၊ အဘယ်အမှုကို။
ကတံ၊ ပြုအပ်သနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
တယာ၊ သင်သည်။
ကိံ၊ အဘယ်အမှုကို။
ကတံ၊ ပြုအပ်သနည်း၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
တမတ္ထံ၊ ထိုအကြောင်းကို။
အာရောစေသိ၊ ကြားလျှောက်၏။
အာဟရာပေတွာ၊ ဦးရစ်ကို ဆောင်စေ၍။
အဂ္ဃါပေသိ၊ အဖိုးဖြတ်စေ၏။
တံ၊ ထိုဦးရစ်သည်။
အဂ္ဃါပေန္တံ၊ အဖိုးဖြတ်စေသည်ရှိသော်။
ပဉ္စမာသကေဝ၊ ငါးပဲသည်။
န အဂ္ဃတိ၊ မထိုက်။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။
အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊”
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဓမ္မကထံ၊ တရားစကားကို။
အကာသိ၊ ပြောဟောသည်ကို ပြု၏။
သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။
အဘိရမတိ၊ မွေ့လျော်၏။
ဣတိ၊ ဤသည်လျှင် ဒုတိယပါရာဇိက အပြီးတည်း။
ဒုတိယပါရာဇိကံ၊ ဒုတိယပါရာဇိကသည်။
သမတ္တံ၊ ပြီးခြင်းသို့ ရောက်ပြီ။