သဝိဂ္ဂဟမိဝ ကတွာ ။ ။ဝိဂ္ဂဟါသည် “ သရိပုံ ဝပုတ္တဥတ္တဘာဝေါ ဗေဒဠိ- ဝိဂ္ဂဟော” ဟူသော အဘိဓာန် (၁၅၁)နှင့် အညီ သရီရ (အထည်ကိုယ်) အနက်ကို ဟော၏။ ဟဒယင်္ဂဘသဘာဝ (အတွင်းသဘော)သည် အထည်ကိုယ်မရှိသော်လည်း အထည် ကိုယ် ရှိသကဲ့သို့ပြင် ထင်ရှားပြတတ်၏။
ဝါ၊ တနည်း။ ဓာတူနံ၊ တို့၏။ အနေကတ္ထတ္တာ၊ ကြောင့်။ (ဓာတ်ကျမ်း၌ တိုက်ရိုက်မပါသော်လည်း အခြားအနက်များကို ဟောနိုင်ခြင်းကြောင့်)။ ပကာသနတ္ထော ယေဝ၊ ပကာသန အနက် ရှိသည်သာလျှင်ဖြစ်သော။ ရူပသဒ္ဒေါ၊ ကို။ ဒဋ္ဌဗ္ဗော၊ ၏။
["ဝဏ္ဏဝါစက ရူပသဒ္ဒါနှင့် ရုပ်တရားကိုဟေသော ရူပသဒ္ဒါ၏ ဝစနတ္ထအထူးကို အဘယ်သို့ မှတ်ရမည်နည်း" ဟု မေးဘွယ်ရှိသောကြောင့် ဝဏ္ဏဝါစက ဿ စသည်ကို မိန့်။] ဝဏ္ဏဝါစကဿ၊ အဆင်းရူပါရုံဟူသော အနက်ကို ဟောသော။ ရူပသဒ္ဒဿ၊ ၏။ ရူပယတီတိ၊ ဟူသော။ နိဗ္ဗစနံ၊ အနက်ကို ထုတ်၍ ဆိုကြောင်း ဝိဂြိုလ်သည်။ (ဟောတိ)၊ ရူပဝါစကဿ၊ ရုပ်တရားကို ဟောသော။ (ရူပသဒ္ဒဿ၊ ၏)။ ရုပ္ပတီတိ၊ ဟူသော။ (နိဗ္ဗစနံ ဟောတိ)၊ ဣတိ အယံ၊ ကား။ ဝိသေသော၊ ရူပသဒ္ဒါ ၂ ပုဒ်၏ အထူးတည်း။
အနုတ္တရိယ။ပေ။အနဂစ္ဆန္တေသု။ ။ဤလောက၌ မြတ်စွာဘုရားကဲ့သို့ အမွန်အမြတ် ရူပါရုံကို ဖူးတွေ့ရခြင်းသည် မြင်အပ်သမျှ ရူပါရုံတို့တွင် အမြတ်ဆုံးတည်း။ ထို့ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ မြင်ရခြင်းကို “ဒဿနာနတ္တရိယ”ဟု ခေါ်၏။ ကြားရသမျှသော အသံတို့တွင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ တရားသံသည် အမြတ်ဆုံးတည်း၊ ထိုအသံကို “သဝနာနုတ္တရိယ”ဟု ခေါ်၏။ စက္ခု သောတတို့သည် ထိုအနုတ္တရိယ ၂-ပါး၏ အကြောင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ဃာန ဇိဝှါ- ကာယတို့ကား ထို အနုတ္တရံ၏ အကြောင်းမဟုတ်ကြ။ ကာမာရာဂနိဒါနကမ္မဇနိတေသု၊ ကာမရာဂလျှင် အကြောင်းရင်း ရှိသော ကံသည် ဖြစ်စေအပ်သည်လည်း ဖြစ်ကုန်သော။ ကာမရာဂဿ၊ ကာမရာဂ၏။ ဝိသေသပစ္စယေ သု စ၊ ထူးသော အကြောင်းလည်းဖြစ်ကုန်သော။ ဃာနဇိဝှါကာယေသု၊ ဃာနပ သာဒ, ဇိဝှါ ပသာဒ, ကာယပသာဒတို့တွင်။ (ကာယဿ၊ ၏)။ ဝိသေသတရသာသဝပစ္စယတ္တာ၊ သာ၍ ထူးကဲသော သာသဝတရားတို့၏ အကြောင်း၏ အဖြစ်ကြောင့်တည်း။
ကာယဿ။ပေ။ပစ္စယတ္တာ။ ။ထိုယာ, ဇိဝှါ, ကာယ ၃-ပါးတို့တွင်လည်း ကာယပသာဒ သည် ကုစ္ဆိအယာသဝဓမ္မတို့၏ သာ၍ထူးသောအကြောင်းလည်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုကာယပသာဒဖြင့် ဖောဋ္ဌဗ္ဗာရုံကို သာယာကုန်သော သတ္တဝါတို့သည် မေထုန်ကိုသော်မှ မှီဝဲ ကြလေသည်။
ကာယိန္ဒြိယဝတ္ထုကာဝါ။ ။ဤနည်း၌ ကာယိနြေဟူသော ကာယပသားကိုမှီသော ကာယဝိညာဏ် စိတ္တုပ္ပါဒ်ကို“သာသ”ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ဆိုရာ၌ အကုသိုလ်စိတ် မဟုတ် သောကြောင့် အာသဂေါတရားတို့နှင့်တကွဖြစ်သည်ကားမဟုတ်, အကျိုးအာသဝတို့နှင့်တကွ ဖြစ်သောကြောင့် “သာသာ ခေါ်သည်”ဟု မှတ်ပါ။ အာသဝအရ ကာယဝိညာဏ် စိတ္တုပ္ပါဒ်ကို ယူပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဥပ္ပတ္တိဒေသော အရလည်း ကာယဝိညာဏ်စိတ္တုပ္ပါဒ်၏ ဖြစ်ရာဌာနကို တိုက်ရိုက်ယူနိုင်သည်၊ထို့ကြောင့် ဥပ္ပတ္တိဒေသောကို“ဥပ္ပဇ္ဇနဋ္ဌာနံ”ဟု ဖွင့်သည်၊ မဓုဋီကာ၌ကား ပဌမနည်းဝယ် သာသဝဓမ္မ အရ ဒုကမာတိကာ အကောက်အတိုင်း အလုံး စုံသော လောကီတရားတို့ကို ယူလေ၏။]
သြဠာရိကဝတ္ထာရမ္မဏမနန။ ။သြဠာရိကဝတ္ထာရမ္မဏဖြင့် ရွှေအာယတန ၁ဝ-ပါးကိုပြ သည်။ မနနဖြင့် ဧကာဒသမ အာယတနကိုပြသည်။ ဝိသယဟူသည် ရူပါရုံစသည်တို့တည်း၊ ဝိသယီကား ထိုရူပါရုံစသည်တို့၏ ထင်ရာဖြစ်သော စက္ခု။ပေ။မနတို့တည်း။ အပါကဋာ၊ မထင်ရှားကုန်သော။ အညေ၊ ဆိုအပ်ပြီးသော အာယတန တဆယ့် တပါးမှ အခြားကုန်သော။ မနောဂေါစရာစ၊ မန၏သာ ကျက်စားရာဖြစ်ကုန်သော သဘောတရားတို့သည်လည်း။ အတ္တနော၊ မိမိ၏။ သဘာဝံ၊ သဘောကို။ နဓာရေန္တိ၊ မဆောင်နိုင်ကုန်သည်ကား။ န၊ မဟုတ်ကုန်။ ဓာရေန္တိဧဝ၊ ဆောင်နိုင်ကုန်သည်သာ။ ဣတိ ဣမဿ အတ္ထဿ၊ ကို။ ဓမ္မသဒ္ဒေါ၊ ဓမ္မသဒ္ဒါသည်။ ဒီပန တ္ထော၊ ပြခြင်းအနက်ရှိ၏။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ (အညေ၊ ကုန်သော။ မနောဂေါစရဘူတာ ဓမ္မာ သာမညလက္ခဏေနေဝ ဧကာယတနတ္တံ ဥပနေတွာ ဝုတ္တာ၊ ဣတိ ဝိညာယတိ၊ )
ဒွါရာရမ္မဏဘာဝေဟိ ဝါ။ ။ဤစကားအရ စက္ခုပသာဒ အစရှိသည်တို့သည် မနော” ဝိညာဏ်၏ အာရုံဖြစ်ပါသော်လည်း ဒါရမဖြစ်သောကြောင့် “အသာဓာရဏ”ဟု ဆိုသည်။ ဒါရအဖြစ် အာရုံအဖြစ် ၂-ပါးလုံးအားဖြင့် ဆက်ဆံမှသာ “သာဓာရဏ”ဟုဆိုလိုသည်။ ဒဋ္ဌဗ္ဗံ၊ မှတ်ထိုက်၏။
ဓမ္မတာဝ။ ။“သဘာဝေါဝ”ဟု ပဌမဖွင့်၏၊ “ကာရဏသမတ္ထတာ ဝါ”ဟု ဒုတိယဖွင့်၏၊ [ကာရဏသမတ္ထတာတိ ကာရဏဘူတာ သမတ္တတာ ပစ္စယဘာဝေါ၊...အနု။] ထိုကာရဏ- သမတ္ထတာကိုပင်“ဤဟာဗျာပါရရဟိတာနံ ဒါရာဘဝေါ”ဟု ထပ်ဖွင့်သည်။ [ဤဟာ- တိအာဒိ ကမ္ဘိဒရဏံ။--မယ္။ ] ထို ့ကြောင့်“ဣမသ္မိံ အစ္ဆေ”အရ ကာရဏသမတ္တာအနက်ကို ယူ၍ ပုရိမသ္မိံ (အစ္ဆေ)အရ သဘာဝေါဝဟူသော အနက်ကိုယူပါးယံကို သမ္ဗန္တိကြိယာ နှင့် တွဲ၍ပေးရသောကြောင့် “သမ္ဘဝနဝိသေသန”ဟု ဆိုသည်၊ ရိုးရာအားဖြင့် ကြိယာရာ- မသနပင်တည်း ။
ပရိတ္တဋ္ဌိတိကဿပိ၊ နည်းငယ်တိုလျသော တည်ခြင်းရှိသော ဒုက္ခ၏လည်း။ အတ္တနော၊ မိမိ၏။ ဝိဇ္ဇမာနက္ခဏေ၊ ထင်ရှားရှိဆဲခဏ၌။ ဥပ္ပါဒါဒီဟိ၊ ဖြစ်ခြင်းအစရှိသည်တို့သည်။ [အာဒိဖြင့် ဌိတိ ဘင်တို့ကိုယူ။] အဘိဏှံ၊ မပြတ်။ သမ္ပဋိပီဠနတ္တာ၊ ပြင်းစွာ နှိပ်စက်အပ်သည်၏ အဖြစ်ဟူသော ။ အဘိဏှသမ္ပဋိပီဠနတော၊ အဘိဏှ သမ္ပဋိပီဠနဟိတ်ကြောင့်၎င်း။ [အဋ္ဌကထာဝယ် ဣတိ ၌စပ်။] ဣတိ၊ သို့။ ပုရိမံ၊ သော။ သာမညလက္ခဏံ၊ ပဋိပီဠနဋ္ဌေန ဟူသော သာမညလက္ခဏာကို။ ဝိသေသေတွာ၊ အဘိဏှပုဒ်ဖြင့် အထူးပြု၍။ (သင်္ဂဟကာရော) ဝဒတိ၊
ပုဂ္ဂလဿ၊ ဒုက္ခကိန်းရာ ပုဂ္ဂိုလ်ကို။ ပီဠနတော၊ နှိပ်စက်ခြင်းကြောင့်။ ဒုက္ခမံ၊ ခဲယဉ်းသဖြင့် ခံအပ်၏။
ဧတဿ၊ ထို စက္ခု၏။ ဝသဝတ္တနတော၊ အလို၌ဖြစ်စေနိုင်သော အတ္တသည်။ ဝါ၊ အလိုသို့ လိုက်စေနိုင်သော အတ္တသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ (တံ၊ ထို စက္ခုသည်)။ အဝသဝတ္ထနကံ၊ သည်။ ဣဒံပိ၊ ဤ စက္ခုသည်လည်း။ ဝါ၊ ဤ စက္ခု ကိုယ်တိုင်လည်း။ ဝသဝတ္တနကံ၊ သည်။ ဝါ၊ သည်။ န၊ မဟုတ်။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ အဝသဝတ္တနကံ၊ မည်၏။ [ဤအဓိပ္ပါယ်ကို အဋ္ဌကထာ ဘာသာဋီကာ နိဿယ၌ ရေးထားပြီ။]
ဝါ၊ တနည်း။ အတ္တနော၊ မိမိ၏။ [နိယကဇ္ဈာတ္တဟူသော မိမိခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး၏။] ပရသ္မိံ၊ သူတပါး၌၎င်း။ ဝါ၊ သူတပါး အပေါ်၌၎င်း။ ပရဿ၊ သူတပါး၏။ အတ္တနိစ၊ မိိမိ၌၎င်း။ ဝါ၊ မိမိအပေါ်၌၎င်း။ ဝသဝတ္တနဘာဝေါ၊ အလို၌ ဖြစ်စေနိုင်သည်၏ အဖြစ်သည်။ ဝါ၊ အလိုသို့ လိုက်စေနိုင်သည်၏ အဖြစ်သည်။ ဝသဝတ္တနကံ၊ မည်၏။ [ဤနည်းအလို ဘာဝအနက်၌ က ပစ္စည်းသက်။] ဧတဿ၊ ဤ စက္ခု၏။ တံ၊ ထို ဝသဝတ္ထုနက အတ္တသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ (တံ စက္ခု၊ သည်)။ အဝသဝတ္တနကံ၊ မည်၏။ အတ္တနော။ပေ။ဝသဝတ္တနကံ။ ။“သူတပါးအပေါ်၌ မိမိအလိုကို လိုက်စေနိုင်သော စက္ခုဖြစ်ကြောင်းဖြစ်ရာ”ဟူသည် မဟာဗြဟ္မာ ဘုရားကဲ့သို့ သူတပါးအပေါ်၌ မိမိအလိုကို ဖြစ်စေနိုင်၏ဟု ယူဆရသော အတ္တတည်း၊ ထိုအတ္တမျိုးမရှိခြင်း ထို အတ္တမျိုးမဟုတ်ခြင်းကို “အဝသဝတ္တနက”ဟု ဆိုသည်။ (တနည်း) သူတပါးက မိမိအပေါ်၌ သူ ့အလိုအတိုင်း ဖြစ်စေနိုင်သည်၏ အဖြစ်ဟူသော သတ္တိသည် ဝသဝက္ကနက မည်၏။ ထိုသို့ သတ္တိမရှိသော စက္ခုကို “အဝသဝတ္တနက”ဟု ဆိုသည်။ အတ္တနောတိ နိယကဇ္ဈတ္တံ သဌာယ ဝ၀တိ၊ ပရသ္မိံ တတော အညသ္မိံ။’အနု။] အဝသဝတ္တနကဿ၊ ဝသဝတ္တနက အတ္တမရှိသော စက္ခု၏။ ဝါ၊ ဝသဝတ္တနအတ္တမဟုတ်သော စက္ခု၏။ အတ္ထော သဘာဝေါ၊ သဘောတည်း။ [အတ္ထသဒ္ဒါ သဘာဝ အနက် ဟောတည်း။] အဝသဝတ္တနကဋ္ဌော၊ ဝသဝတ္တနက အတ္တမရှိသော စက္ခု၏ သဘော။ ဝါ၊ ဝသဝတ္တနကအတ္တမဟုတ်သော စက္ခု၏ သဘော။ ဝါ၊ တနည်း။ အဝသဝတ္တနကော၊ ဝသဝတ္တနကအတ္တမရှိသော။ ဝါ၊ ဝသဝတ္တနက အတ္တမဟုတ်သော။ အတ္ထော သဘာဝေါ၊ တည်း။ အဝသဝတ္တနကဋ္ဌော၊ ဝသဝတ္တနကအတ္တမရှိသော သဘော။ ဝါ၊ ဝသဝတ္တနကအတ္တမဟုတ်သော သဘော။ စ၊ ဆက်။ ဣဒံ၊ ဤ အဝသဝတ္တနလက္ခဏာသည်။ သာမညလက္ခဏံ၊ သာမညလက္ခဏာတည်း။
အထဝါ။ ။“အတ္တနော ပရသို့“ပရသာ အတ္တနိ”ဟု ၂-မျိုး ပြခဲ့ရာဝယ် ပရဿ အတ္တနိ အတွက် ဝသဝတ္တနာကာရမှ ကင်းဆိတ်ပုံပြပြီး၍ အတ္တနော ပရသို့“အတွက် ဝသဝတ္တနာ” ကာရံမှ ကင်းဆိတ်ပုံကိုပြလိုသောကြောင့် အထဝါ စသည်မိန့်။ အနုကျမ်းတက် ဤနည်း၌ ကား ဖြစ်ပြီးသော စက္ကူသည် ရှိသို့ မရောက်ပါစေလင့် ဟု၎င်း, ရင့်ပြီးဖြစ်သော် မပျက်ပါ စေလင့်ဟု၎င်း တစုံတယောက်က တောင့်တသော်လည်း ထိုတောင့်တသည့်အတိုင်း ဖြစ်ဘို့ ရန် စက္ခုတည်းဟူသော မိမိမှာပင် ထို ဝသဝတ္ထုန အခြင်းအရာ သတ္တိ၊ အတ္တ မရှိဟု အဓိပါယ်မှတ်ပါ။ တံ၊ ထို စက္ခုသည်။ အတ္တနောယေဝ၊ မိမိ၏ပင်။ (မိမိမှာပင်)။ တေန ဝသဝတ္တနာကာရေန၊ ထိုသို့ အလို၌ ဖြစ်စေနိုင်ခြင်းဟူသော အခြင်းအရာမှ။ သုညံ၊ ကင်းဆိတ်၏။ ဣတိ (အယံ)၊ ကား။ အတ္ထော၊ တည်း။
ဝါ၊ ကုန်။ ဣတိ, ပဋိသဉ္စိက္ခတိ၊ ၏။ ဣတိ၊ သို။ ဆသု၊ ခြောက်ပါးကုန်သော။ အဇ္ဈတ္တိကဗာဟိရေသု၊ အဇ္ဈတ္တိကဗာဟိရဖြစ်ကုန်သော။ ဣမေသု အာယတနေသု၊ တို့၌။ အနတ္တာနုပဿီ၊ အနတ္တဟု အဖန်ဖန် ရှုလေ့ ရှိသည်။ (ဟုတွာ) ဝိဟရတိ၊ ၏။
ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝိသေသေသု၊ ဝိသေသမရှိကုန်သော။ ဝါ၊ အထူးမမ, သာမညဖြစ်ကုန်သော။ အာယတနေသု၊ အာယတန ၁၂ ပါးတို့၌။ အနတ္တာနုပဿနာ၊ ကို။ ဝုတ္တာ၊ ဟောတောမူအပ်ပြီ။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ ကာရဏဘူတာနံ၊ အကြောင်းဖြစ်၍ ဖြစ်ကုန်သော။ စက္ခာဒီနံ၊ စက္ခာယတန အစရှိသည်တို့၏၎င်း။ ဖလဘူတာနံ၊ အကျိုးဖြစ်၍ဖြစ်ကုန်သော။ စက္ခုဝိညာဏာဒီနံ စ၊ စက္ခုဝိညာဏ် အစရှိသည်တို့၏၎င်း။ ကာရဏဖလမတ္တတာယ၊ အကြောင်းမျှ၏ အဖြစ်, အကျိုးမျှ၏ အဖြစ်ဟူသော။ အနတ္တတာယ၊ အနတ္တ၏ အဖြစ်အားဖြင့်။ အနတ္တလက္ခဏ ဝိဘာဝနတ္ထာယ၊ အနတ္တလက္ခဏာကို ထင်စွာပြခြင်း အကျိုးငှာ။ အာယတန ဒေသနာ၊ သည်။ (ပဝတ္တာ)၊ ဖြစ်ပြီ။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ ဒွါဒသန္နံ ။ပေ။ အနတ္တ လက္ခဏန္တိ၊ ဟူ၍။ (သင်္ဂဟကာရော) အာဟ၊
နာတိဓာဝိတုံ။ ။စာသင်သားတို့သည် ထိုအလိုမျှ၌သာ စိတ်ကို ရပ်ထားသင့်သည်။ အဋ္ဌသာလိနီ၌ လက္ခဏာနှင့် လက္ခဏဝန္တ ခန္ဓာတို့ကို မကွဲမပြား တမျိုးတည်း ဆိုထား၏။ ဤအဋ္ဌကထာ၌ကား လက္ခဏာနှင့် လက္ခဏန္တကို ခွဲခြား၍ ဆိုထားပြန်ရာ “အဋ္ဌကထာ ၂-ရပ်ဝယ် အဆို ကွဲပြားနေသည် မဟုတ်လော”ဟု စောဒနာသောအားဖြင့် လွန်၍ ပြေးသွားခြင်းငှါ မသင့်ပါ"ဟူလို။ ဣတရဿ၊ အခြားသော အနိစ္စ အစရှိသည်ကို။ အဂ္ဂဟဏံ၊ မယူခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ၏။ (ဣတိ၊ ကြောင့်။ တီဏိ လက္ခဏာနိ ဝုတ္တာနိ၊ တသ္မာ ဧတေသံ အာကာရာနံ စသည်တို့၌ လှမ်းစပ်။) [ရုပ်နာမ်ခန္ဓာကို အနိစ္စဟု ဉာဏ်ဖြင့် ယူသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ထို အခိုက်၌ "ဒုက္ခ" ဟု ၎င်း, "အနတ္တ" ဟု၎င်း မယူသေး၊ ထို့ အတူ ဒုက္ခ အစရှိသည်ကို ယူခိုက်၌လည်း အနိစ္စ အနတ္တ ဟူသော အခြင်းအရာကို ဉာဏ်ဖြင့် မယူသေး။ ဤသို့ ဉာဏ် ကျက်စားရာက ၃ မျိုးပြားခြင်းကြောင့် အနိစ္စတာ စသော လက္ခဏာ ၃ မျိုးကို ဟောတော်မူရပါသည် ဟူလို။]
ထို့အပြင်- လွန်ကဲသော သဒ္ဓိန္ဒြေရှိသောဉာဏ်သည် “အနိစ္စ”ဟု ရှုလေ့ရှိ၏။ ထိုသို့ ရွှေဘတ်သော ဝိပဿနာသည် အနိမိတ္တာနုပဿနာဖြစ်၍ မဂ်သို့တက်သောအခါ အနိမိတ္တ ဝိမောက္ခမုခအဖြစ်ဖြင့် တက်၏။ လွန်ကဲသော သမာဓိရှိသော ဉာဏ်သည် “ဒုက္ခ” ဟု ရှုလေ့ရှိ၏၊ ထိုသို့ ရှုတတ်သော ဝိပဿနာသည် အပ္ပဏိဟိတာနုပဿနာဖြစ်၍ မဂ်သို့တက် သောအခါ အပ္ပဏိဟိတဝိဓမောက္ခမုခ အဖြစ်ဖြင့် တက်၏။ လွန်ကဲသော ပညိန္ဒြေရှိသော ဉာဏ်သည် “ အနတ္တ”ဟု ရှုလေ့ရှိ၏၊ ထိုသို့ ရှုတတ်သော ဝိပဿနာသည် သုညတာ- ပနာဖြစ်၍ မဂ်သို့ တက်သောအခါ သုညတဝိမောက္ခမုခအဖြစ်ဖြင့် တက်၏။ ဤသို့ အနိစ္စ အစရှိသောအားဖြင့် ယူပုံက ၃-မျိုးပြားခြင်း, `ဝိမောက္ခမုခ ၃-မျိုးပြားခြင်း ကြောင့် လက္ခဏာ ၃-မျိုးကို ဟောတော်မူရပါသည်’ဟူလို။
[ဆောင်] ၁။ အနိစ္စဟု ရှုလေ့သူ မှတ်ယူ သဒ္ဓါမှုန်။
၂။ ဒုက္ခဟူဘိ ရှုလေ့ရှိ သမာဓိကဲ၍လွန်။
၃။ အနတ္တ, ရှုသူမှာ, ပညာထက်မြက်ချွန်။