ကပိလဝတ္ထုနိဒါနံ၊ ကပိလဝတ် နိဒါန်းတည်း။
အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။
မဟာနာမော၊ မဟာနာမ် အမည်ရှိသော။
သက္ကော၊ သာကီဝင်သည်။
ယေန၊ အကြင်အရပ်၌။
ဂေါဓာ၊ ဂေါဓာမည်သော။
သက္ကော၊ သာကီဝင်သည်။
(အတ္ထိ၊ ၏။)
တေန၊ သို့။
ဥပသင်္ကမိ၊ ချဉ်းကပ်ပြီ။
ဥပသင်္ကမိတွာ၊ ချဉ်းကပ်ပြီး၍။၏
ဧတံ၊ ဤစကားကို။
အဝေါစ၊ ပြောဆိုပြီ။
“ဂေါဓေ၊ ဂေါဓာ။
တွံ၊ သင်သည်။
ကတိဟိ၊ အဘယ်မျှလောက် ကုန်သော။
ဓမ္မေဟိ၊ တရားတို့နှင့်။
သမန္နာဂတံ၊ ပြည့်စုံသောသူကို။
အဝိနိပါတဓမ္မံ၊ အပါယ်၌ ကျခြင်းသဘော မရှိသော။
နိယတံ၊ မဂ္ဂဓမ္မနိယာမအားဖြင့် မြဲသော။
သမ္ဗောဓိပရာယဏံ၊ အထက်မဂ် ၃-ပါးလျှင် လည်းလျောင်းရာရှိသော။
သောတာပန္နပုဂ္ဂလံ၊ သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်ဟူ၍။
အာဇာနာသီတိ၊ သိသလော”ဟူသော။
မဟာနာမ၊ မဟာနာမ်။
အဟံ၊ ငါသည်။
တီဟိ ခေါ၊ ၃-ပါးကုန်သော။
ဓမ္မေဟိ၊ တရားတို့နှင့်။
သမန္နာဂတံ၊ ပြည့်စုံသောသူကို။
အဝိနိပါတဓမ္မံ၊ သော။
နိယတံ၊ သော။
သမ္ဗောဓိပရာယဏံ၊ သော။
သောတာပန္နပုဂ္ဂလံ၊ သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်ဟူ၍။
အာဇာနာမိ၊ သိ၏။
ကတမေဟိ တီဟိ၊ အဘယ် ၃-ပါးတို့နှင့်နည်း။
(ဣဓ မဟာနာမ။ပ။သမ္ဗောဓိပရာယဏံ ပေးလေ၊ ဣမေဟိ ဓမ္မေဟိ၊ ဤတရားတို့နှင့်။ဟု ဣမေဟိ နှင့် တွဲပေးရသည်သာ ထူး၏။)
မဟာနာမ၊ နာမ်။
တွံ ပန၊ သင်သည်ကား။
ကတိဟိ၊ ကုန်သော။
ဓမ္မေဟိ၊ တို့နှင့်။
သမန္နာဂတံ၊ ကို။
အဝိနိပါတဓမ္မံ၊ သော။
သောတာပန္နပုဂ္ဂလံ၊ ဟူ၍။
အာဇာနာသိ၊ သိသနည်း။
ဣတိ၊ ဤသို့ ဂေါဓာက မေးပြန်၏။
ဂေါဓေ၊ ဂေါဓာ။
အဟံ၊ ငါသည်။
စတူဟိ၊ ၄-ပါး ကုန်သော။
ဓမ္မေဟိ၊ တို့နှင့်။
သမန္နာဂတံ၊ ကို။
ပ။
သောတာပန္နပုဂ္ဂလံ၊ ဟူ၍။
အာဇာနာမိ၊ သိ၏။
(ကတမေဟိ စတူဟိ မှစ၍ ပေးမြဲ။ဂေါဓာက ရတနတ္တယပ္ပသာဒ ၃-ပါးနှင့် ပြည့်စုံလျှင် သောတာပန်၊ မဟာနာမ်က ရတနတ္တယပ္ပသာဒ ၃၊ သီလ ၁၊ ဤ ၄-ပါးနှင့် ပြည့်စုံလျှင် သောတာပန်ဟု ဝိဝါဒဖြစ်သည်။)
ဣတိ၊ ဤသို့ မဟာနာမ်က ပြောဆို၏။
မဟာနာမ၊ နာမ်။
တွံ၊ သည်။
အာဂမေဟိ၊ ဆိုင်းဦး။
မဟာနာမ၊ နာမ်။
တွံ၊ သည်။
အာဂမေဟိ၊ ဆိုင်းဦး။
ဘဂဝါဝ၊ မြတ်စွာဘုရားသည်သာလျှင်။
ဧတေဟိ ဓမ္မေဟိ၊ ဤတရားတို့နှင့်။
သမန္နာဂတံ ဝါ၊ ပြည့်စုံသောသူ၏ သောတာပန်၏အဖြစ်ကို၎င်း။
အသမန္နာဂတံ ဝါ၊ မပြည့်စုံသော သူ၏ သောတာပန်မဟုတ်သည်၏ အဖြစ်ကို၎င်း။
သမန္နာဂတံ ဝါ အသမန္နာဂတံ ဝါတို့၌ ဓာတွတ္ထာတိသယနည်းကို မှီး၍ အဋ္ဌကထာဖွင့်ကိုရှုလျက် အဓိပ္ပါယ် ပေါ်လွင်စေရန် လိင်္ဂတ္ထာတိသယနည်းကြံကာ သမန္နာဂတံ ဝါ၊ ပြည့်စုံသောသူ၏ သောတာပန် အဖြစ်ကို၎င်း။ အသမန္နာဂတံ ဝါ၊ မပြည့်စုံသောသူ၏ သောတာပန်မဟုတ်သည်ကို၎င်း ဟု သမ္ဗန်သည်။အဋ္ဌကထာ၌ ဆိုလိုရင်း ပြသည်မှာ ၃-ပါးသော တရားတို့နှင့် ပြည့်စုံသောသူ၏ သောတာပန်အဖြစ် သို့မဟုတ် ၄-ပါးသော တရားတို့နှင့် ပြည့်စုံသောသူ၏ သောတာပန် အဖြစ်ကို မြတ်စွာဘုရားသာ သိနိုင်၏ဟူသည်တည်း။
ဧတံ၊ ဤအကြောင်းကို။
ဇာနေယျ၊ သိတော် မူရာ၏။
ဣတိ၊ ဤသို့ ဂေါဓာက ပြောဆို၏။
ဂေါဓေ၊ ဂေါဓာ။
အာယာမ၊ လာ, သွားကြကုန်အံ့။
ယေန၊ ၌။
ဘဂဝါ၊ သည်။
(အတ္ထိ၊ ၏။)
တေန၊ သို့။
ဥပသင်္ကပေယျာမ၊ ချဉ်းကပ်ကုန်အံ့။
ဥပသင်္ကမိတွာ၊ ၍။
ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။
ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။
အာရာစေဿာမ၊ လျှောက်ကြားကုန်အံ့။
ဣတိ၊ ဤသို့ မဟာနာမ်က ပြောဆို၏။
အထ ခေါ၊ ၌။
မဟာနာမော၊ သော။
သက္ကော၊ သာကီဝင်သည်၎င်း။
ဂေါဓာ၊ သော။
သက္ကော စ၊ သည်၎င်း။
နိသီဒိံသု၊ ထိုင်ကုန်ပြီ။
ဧကမန္တံ၊ ၌။
နိသိန္နော ခေါ၊ ထိုင်သော။
မဟာနာမော၊ သော။
သက္ကော၊ သည်။
ဘဂဝန္တံ၊ မြတ်စွာဘုရားကို။
ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။
ဣဓ၊ ဤအရပ်၌။
အဟံ၊ တပည့်တော်သည်။
ပ။
ဂေါဓံ၊ သော။
သက္ကံ၊ ကို။
“ကတိဟိ။
ပ။
သမ္ဗောဓိပရာယဏံ၊ ကတိဟိ။
ပ။
သမ္ဗောဓိပရာယဏံ” ဟူသော။
ဧတံ၊ ဤစကားကို။
အဝေါစံ၊ ဆိုပြီ။
ဘန္တေ၊ ရား။
ဧဝံ၊ ဤသို့။
ဝုတ္တေ၊ ဆိုအပ်သော်။
ဂေါဓာ၊ သော။
သက္ကော၊ သည်။
မံ၊ တပည့်တော်ကို။
“တီဟိ။
ပ။
သမ္ဗောဓိပရာယဏန္တိ၊ တီဟိ။
ပ။
သမ္ဗောဓိပရာယဏံ”ဟူသော။
ဧတံ၊ ကို။
အဝေါစ၊ ပြီ။
ဘန္တေ၊ ရား။
ဧဝံ၊ သို့။
ဝုတ္တေ၊ သော်။
အဟံ၊ သည်။
ဂေါဓံ၊ သော။
သက္ကံ၊ ကို။
“စတူဟိ။
ပ။
သမ္ဗောဓိပရာယဏန္တိ၊ စတူဟိ။
ပ။
သမ္ဗောဓိပရာယဏံ"ဟူသော။
ဧတံ၊ ကို။
အဝေါစံ၊ ပြီ။
ဘန္တေ၊ ရား။
ဧဝံ၊ သို့။
ဝုတ္တေ၊ သော်။
ဂေါဓာ၊ သော။
သက္ကော၊ သည်။
မံ၊ ကို။
“အာဂမေဟိ။
ပ။
အသမန္နာဂတံ ဝါတိ၊ အာဂမေဟိ။
ပ။
အသမန္နာဂတံ ဝါ”ဟူသော။
ဧတံ၊ ကို။
အဝေါစ၊ ပြီ။
(ဤ၌ သဒ္ဒါအားဖြင့် အာကာရငုံ၍ ပေးသည်။အနက်အားဖြင့် ငုံ၍ ပေးပြီးဖြစ်သောကြောင့်တည်း။)
ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။
ဣဓ၊ ဤလောက၌။
ယသ္မိံ (ဓမ္မသမုပ္ပါဒေ)၊ အကြင်ဝိဝါဒဓမ္မ၏ ဖြစ်ပေါ် ကြောင်းသည်။
ဥပ္ပန္နေ၊ ဖြစ်သည်ရှိသော်။
ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရားသည်။
ဧကတော၊ တဖက်မှ။
အဿ၊ ဖြစ်ရာ၏။
ဘိက္ခုသံဃော စ၊ ရဟန်းသံဃာသည်လည်း။
ဧကတော၊ တဖက်မှ။
အဿ၊ ဖြစ်ရာ၏။
ကောစိဒေဝ၊ တစုံတခုသာလျှင်ဖြစ်သော။
သော ဓမ္မသမုပ္ပါဒေါ၊ ထိုဝိဝါဒဓမ္မ၏ ဖြစ်ပေါ် ကြောင်းသည်။
ဤပါဠိတော်၌ “ကောစိဒေဝ ဓမ္မော သမုပ္ပါဒေါ”ဟု ( ဝါကျမှား အနေအားဖြင့်) ရှိသော်လည်း “ကောစိဒေဝ ဓမ္မသမုပ္ပါဒေါ ဥပ္ပဇ္ဇေယျာတိ ကိဉ္စိဒေဝ ကာရဏံ ဥပ္ပဇ္ဇေယျ”။ ဋ္ဌ။“ဓမ္မသမုပ္ပါဒေါတိ ဝိဝါဒဓမ္မ ဥပ္ပတ္တိဟေတု” (တဒေ၀ ဟိ သန္ဓာယာဟ“ကိဉ္စိဒေဝ ကာရဏ” န္တိ၊ ကာရဏန္တိ နာနာကရဏံ) ။ဋီ-တို့ကိုထောက်၍ ဓမ္မသမုပ္ပါဒေါ၊ ဝိဝါဒဓမ္မ၏ဖြစ်ပေါ်ကြောင်းသည် ဟု ပြင်၍ သမ္ဗန်လိုက်သည်။ ဋီ-၌လည်း သံဝဏ္ဏေတဗ္ဗပုဒ် “ဓမ္မေ သမုပ္ပါဒေါတိ” ဟု မှားယွင်းနေသည်။
ဝါကျရှိလိုလျှင် ဓမ္မဿဟု ဆဋ္ဌျန္တသာ သင့်၏။
ဥပ္ပဇ္ဇေယျ၊ ဖြစ်ပေါ်လာငြားအံ့။
(ဧဝံ၊ ဤသို့ဖြစ်သည်ရှိသော်။)
ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာ ဘုရားသည်။
ယေနေဝ၊ အကြင်ဘက်မှ သာလျှင်။
အဿ၊ ဖြစ်ရာ၏။
အဟံ၊ တပည့်တော်သည်။
တေနေဝ၊ ထိုဘက်မှ သာလျှင်။
အဿံ၊ ဖြစ်ပါအံ့။
ဘန္တေ၊ ရား။
ဘဂဝါ၊ သည်။
မံ၊ တပည့်တော်ကို။
ဧဝံ ပသန္နံ၊ ဤသို (မြတ်စွာဘုရား၌) ကြည်ညိုသူဟူ၍။
ဓာရေတု၊ မှတ်တော်မူပါ။
(ကြွင်းဝါကျတို့၌ လည်း ဤနည်းပေး။မြတ်စွာဘုရားက တဖက်၊ ဘိက္ခုသံဃာ ဘိက္ခုနီသံဃာတို့က တဖက် ဖြစ်သည်ကား တဌာန။ မြတ်စွာဘုရားက တဖက်၊ ဘိက္ခုသံဃာ ဘိက္ခုနီသံဃာနှင့် ဥပါသကာများ တဖက် ဖြစ်သည်ကား တဌာန။မြတ်စွာဘုရားက တဖက်၊ ဘိက္ခုသံဃာ ဘိက္ခုနီသံဃာ ဥပါသကာ ဥပါသိကာမများက တဖက် ဖြစ်သည်ကား တဌာန။
မြတ်စွာဘုရားက တဖက်၊ ဘိက္ခုသံဃာ ဘိက္ခုနီသံဃာ ဥပါသကာ ဥပါသိကာများနှင့် လူနတ်ဗြဟ္မာ သတ္တဝါအားလုံး တဖက် ဖြစ်သည်ကား တဌာန ခွဲသည်သာ ထူး၏။သို့သော် နောက်ဆုံးဌာန၌ သမ္ဗန်ဦးအံ့။)
ဘန္တေ၊ ရား။
ဣဓ၊ ဤလောက၌။
(ယသ္မိံ (ဓမ္မသမုပ္ပါဒေ)၊ သည်။
ဥပ္ပန္နေ၊ သော်။)
ဘဂဝါ၊ သည်။
ဧကတော၊ မှ။
အဿ၊ ရာ၏။
ဘိက္ခုသံဃော၊ သည်၎င်း။
ဘိက္ခုနီသံဃော၊ သည်၎င်း။
ဥပါသကာ၊ ဥပါသကာတို့သည်၎င်း။
ဥပါသိကာယော၊ ဥပါသိကာမတို့သည်၎င်း။
သဒေ၀ကော၊ အရူပဗြဟ္မာတို့နှင့် တကွဖြစ်သော။
သမာရကော၊ ကာမာဝစရ နတ်တို့နှင့် တကွဖြစ်သော။
သဗြဟ္မကော၊ ရူပါဝစရ ဗြဟ္မာတို့နှင့် တကွဖြစ်သော။
လောကော စ၊ နတ်ဗြဟ္မာဟူသော သတ္တလောကသည်၎င်း။
သာမဏဗြာဟ္မဏီ၊ ရဟန်း ပုဏ္ဏားတို့နှင့် တကွဖြစ်သော။
သဒေ၀မနုဿာ၊ သမုတိနတ်ခေါ်သော မင်း, ကြွင်းသောလူတို့နှင့် တကွဖြစ်သော။
ပဇာ စ၊ လူဟူသော သတ္တလောကသည်၎င်း။
ဧကတော၊ တဖက်မှ။
အဿ၊ ရာ၏။
ဘဂဝါ၊ သည်။
ယေနေဝ၊ အကြင် ဘက်မှသာလျှင်။
အဿ၊ ရာ၏။
အဟံ၊ သည်။
တေနေဝ၊ ထို ဘက်မှသာလျှင်။
အဿံ၊ ဖြစ်ပါအံ့။
ဘန္တေ၊ ရား။
ဘဂဝါ၊ သည်။
မံ၊ ကို။
ဧဝံ ပသန္နံ၊ (မြတ်စွာဘုရား၌) ဤသို့ ကြည်ညိုသူဟူ၍။
ဓာရေတူတိ၊ မှတ်တော်မူပါ ဟူသော။
ဧတံ၊ ဤ စကားကို။
အဝေါစ၊ လျှောက်ထားပြီ။
ဂေါဓေ၊ ဂေါဓာ။
တွံ၊ သင်သည်။
ဧဝံပါဒိံ၊ ဤသို့သော အယူဝါဒရှိသော။(ဘုရားဘက်၌ လိုက် ပါပြောဆိုလေ့ရှိသော ဟူလို။ဧဝံဝါဒီ ဟု ရှိသည်ကား သင့်အံ့ မထင်။)
မဟာနာမံ၊ သော။
သက္ကံ၊ ကို။
ကိံ၊ အဘယ်သို့။
ဝဒေသိ၊ ဆိုမည်နည်း။
ဣတိ၊ ဤသို့ ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူ၏။
ဘန္တေ၊ ရား။
ဧဝံဝါဒိံ၊ သော။
မဟာနာမံ၊ သော။
သက္ကံ၊ ကို။
ကလျာဏာ၊ ကောင်းသော စကားမှ။
အညတြ၊ ကြဉ်၍။
ကုသလာ၊ အပြစ်မရှိသော စကားမှ။
အညတြ၊ ကြဉ်၍။
အညတြ ကလျာဏာ အညတြ ကုသလာတိ ကလျာဏမေဝ ကုသလမေ၀ ၀ဒါမိ၊ န ကလျာဏကုသလဝိမုတ္တန္တိ၊ အပိ စဿ အနဝဇ္ဇနဒေါသော ဧသောတိ။ ဋ္ဌ။
ကလျာဏကုသလဝိမုတ္တန္တိ အကလျာဏံ အကုသလံ၊ တဒိဒံ ယထာဝုတ္တအပ္ပသာဒေန အပနီတအတ္ထဒဿနတ္ထံ။ ... အနဝဇ္ဇနဒေါသောတိ စတူသု ဓမ္မေသု ဧကေနပိ သမန္နာဂတော သောတာပန္နော ဟောတီတိ အနုဇာနိတွာ စတူဟိပိ သမန္နာဂတေန အာစိက္ခိတဗ္ဗန္တိ ယာထာဝတော အနဝဇ္ဇနဒေါသောတိ အတ္ထော။ဋီ ။
၃-ပါးနှင့်ပြည့်စုံသူလည်း သောတာပန်၊ ၄-ပါးနှင့်ပြည့်စုံသူလည်း သောတာပန် ဖြစ်၏။သို့သော် ဂေါဓာ၏ စကား၌ သီလမပါ၍ မနှံ့ပေ။၄-ပါးတည်းမှ တပါးပါးနှင့် ပြည့်စုံသူလည်း သောတာပန်ဖြစ်၏ဟူလို၊ အထက် လာလတ္တံ့ သုတ်များကို တောက်။
ကိဉ္စိ၊ တစုံတခုသော စကားကို။
န ဝဒါမိ၊ မဆိုပါ။
(မဟာနာမ် အပြစ်မရှိ ဟူလို။)
ဣတိ၊ ဤသို့ လျှောက်ထား၏။
တတိယံ၊ သုံးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။