[၁၃၅] ၅၄၇။ မာနသံ၊ သော။
ဒုက္ခံ၊ သည်။
ဒေါမနဿံ နာမ၊ မည်၏။
တံ၊ ထိုဒေါမနဿသည်။
စိတ္တပီဠနလက္ခဏံ၊ စိတ်ကိုနှိပ်စက်ခြင်းလက္ခဏာရှိ၏။
မနောဝိဃာတရသံ၊ (ဗျာပါဒနှင့်ယှဉ်သည်၏ အစွမ်းအားဖြင့်) စိတ်ကိုညှဉ်းဆဲခြင်းကိစ္စရှိ၏။
မာနသဗျာဓိပစ္စုပဋ္ဌာနံ၊ နှလုံး၌ဖြစ်သောအနာဟူ၍ ဉာဏ်အားရှေးရှုထင်တတ်၏။
ပန၊ ဒုက္ခမည်ကြောင်းကို ဆိုအံ့။
ဒုက္ခဒုက္ခတော စ၊ ၎င်း။
ကာယိကဒုက္ခာဝဟနတော စ၊ ကာယိကဒုက္ခကိုဆောင်တတ်သည်၏အဖြစ်ကြောင့်၎င်း။
ဒုက္ခံ၊ မည်၏။
ဟိ-သစ္စံ၊ ၏။
စေတောဒုက္ခသမပ္ပိတာ၊ စိတ်၏ဆင်းရဲခြင်းနှင့်ပြည့်စုံသောသတ္တဝါတို့သည်။
ကေသေ၊ ဆံတို့ကို။
ပကိရိယ၊ ကြဲဖြန့်၍။
ကန္ဒန္တိ၊ ငိုမြည်တမ်းကုန်၏။
ဥရာနိ၊ ရင်တို့ကို။
ပဋိပိသန္တိ၊ တီးခတ်ကြိတ်နှိပ်ကုန်၏။
အာဝဋ္ဋန္တိ၊ ရှေးရှူလူးလည်းကုန်၏။
ဝိဝဋ္ဋန္တိ၊ ကိုယ်ကိုလှိမ့်ကုန်၏။
ဥဒ္ဓံပါဒံ၊ ခြေမိုးမြော်။
ပပတန္တိ၊ လည်းကုန်၏။
သတ္ထံ၊ လက်နက်ကို။
အာဟရန္တိ၊ (မိမိကိုယ်၌ ထိုးခုတ်သောအားဖြင့်) ဆောင်ကုန်၏။
ဝိသံ၊ အဆိပ်ကို။
ခါဒန္တိ၊ စားကုန်၏။
ရဇ္ဇုယာ၊ ကြိုးဖြင့်။
ဥဗ္ဗန္ဓန္တိ၊ အထက်၌ချည်၍ ဆွဲချကုန်၏။
အဂ္ဂိံ၊ မီးပုံတွင်းသို့။
ပဝိသန္တိ၊ ဝင်ကုန်၏။
ဣတိ၊ သို့။
နာနပ္ပကာရကံ၊ အထူးထူးအပြားပြားရှိသော။
တံ ဒုက္ခံ၊ ထိုဆင်းရဲကို။
အနုဘဝန္တိ၊ ခံစားရကုန်၏။
(တေနေတံ ဝုစ္စတိ။)
(ဒေါမနဿံ၊ သည်။)
ယတော၊ ကြောင်။
စိတ္တဉ္စ၊ ကိုလည်း။
ပီဠေတိ၊ နှိပ်စက်တတ်၏။
ကာယဿ စ၊ ကိုယ်ကိုလည်း။
ပီဠနံ၊ နှိပ်စက်ခြင်းကို။
သမာဝဟတိ၊ မပြတ်ဆောင်တတ်၏။
တတော၊ ကြောင့်။
ဝိဒေါမနဿာ၊ ကင်းသော ဒေါမနဿရှိကုန်သော ဘုရားစသော အရိယာအရှင်တို့သည်။
ဒေါမနဿံ၊ ကို။
ဒုက္ခန္တိ၊ ဟူ၍။
အာဟု၊ ဟောတော်မူပေကုန်၏။
(အရိယာဂါထာ။)