ဒသကနိပါတဿ၊ ဒသကနိပါတ်၏။ ပဌမေ၊ ပဌမသုတ်၌။ ကုသလာနိ သညာနီတိ၊ ကုသလာနိသညာနိ ဟူသည်ကား။ အနဝဇ္ဇသီလာနိ၊ အပြစ်မရှိသော သီလတို့သည်။

အမင်္ကုဘာဝဿ၊ မျက်နှာမသာခြင်း မရှိသည်၏အဖြစ်၏။ အဝိပ္ပဋိသာရဿ၊ နှလုံးမသာယာခြင်း၏။ အတ္ထာယ၊ အကျိုးငှါ။ သံဝတ္တန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။ ဣတိတသ္မာ၊ ထိုကြောင့်။ အဝိပ္ပဋိသာရတ္ထာနိ၊ အဝိပ္ပဋိသာရတ္ထမည်ကုန်၏။

နေသံ၊ ထိုအပြစ်ကင်းသောသီလတို့၏။ သောဝ၊ ထိုနှလုံးသာရွှင်ခြင်းသည်ပင်လျှင်။ အာနိသံသော၊ အကျိုးတည်း။ ဣတိတသ္မာ၊ ထိုကြောင့်။ အဝိပ္ပဋိသာရာနိသံသာနိ၊ အဝိပ္ပဋိသာရာနိသံသမည်ကုန်၏။

ယထာဘူတဉာဏဒဿနတ္ထောတိအာဒီသု၊ ယထာဘူတဉာဏဒဿနတ္ထောဤသို့အစရှိသည်တို့၌။ ယထာဘူတ ဉာဏဒဿနံနာမ၊ ယထာဘူတ ဉာဏဒဿန မည်သည်ကား။ တရုဏဝိပဿနာ၊ နုသောဝိပဿနာတည်း။ နိဗ္ဗိဒါ နာမ၊ နိဗ္ဗိဒါမည်သည်ကား။ ဗလဝဝိပဿနာ၊ အားကြီးစွာသော ဝိပဿနာတည်း။ ဝိရာဂေါ နာမ၊ ဝိရာဂမည်သည်ကား။ မဂ္ဂေါ၊ မဂ်တည်း။ ဝိမုတ္တိနာမ၊ ဝိမုတ္တိမည်သည်ကား။ အရဟတ္တဖလံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်တည်း။ ဉာဏဒဿနံ နာမ၊ ဉာဏဒဿန မည်သည်ကား။ ပစ္စဝေက္ခန ဉာဏံ၊ ပစ္စဝေက္ခနာဉာဏ်သည်။

အဂ္ဂါယ ပရေန္တီတိ၊ အဂ္ဂါယ ပရေန္တိဟူသည်ကား။ အရဟတ္တတ္ထာယ၊ အရဟတ္တဖိုလ်အလို့ငှါ။ ဂစ္ဆန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။ ဣတိ၊ ဤသည်လျှင် ပဌမသုတ်၏အဖွင့်အပြီးတည်း။