ပဉ္စမေ၊ ပဉ္စမသုတ်၌။ ကတ္ထီ ဟောတိ ဝိကတ္ထီတိ၊ ကတ္ထီ ဟောတိ ဝိကတ္ထိဟူသည်ကား။ ကတ္ထနသီလော၊ မိမိကိုယ်ကိုခြီးမွမ်းခြင်းရှိသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ ဝိဝဋံ၊ ထင်စွာ။ ကတွာ၊ ပြု၍။ ကထေတိ၊ ဆိုတတ်၏။

န သန္တတကာရီတိ၊ န သန္တတကာရီဟူသည်ကား။ သတတကာရီ၊ အမြဲပြုလေ့ရှိသည်။ န ဟောတိ၊ မဖြစ်။

ဆဋ္ဌေ၊ ဆဋ္ဌသုတ်၌။ အဓိမာနိကောတိ၊ အဓိမာနိကောဟူသည်ကား။ အနဓိဂတေ၊ မရအပ်သည်၌။ အဓိဂတမာနေန၊ ရအပ်၏ဟုဖြစ်သောမှတ်ထင်ခြင်းနှင့်။ သမန္နာဂတော၊ ပြည့်စုံ၏။

အဓိမာနသစ္စောတိ၊ အဓိမာနသစ္စောဟူသည်ကား။ အဓိဂတမာနမေဝ၊ ရအပ်၏ဟုမှတ်ထင်ခြင်းကိုသာလျှင်။ သစ္စတော၊ မှန်သောအားဖြင့်။ ဝဒတိ၊ ဆို၏။