မဏိဘဒ္ဒသုတ်အဖွင့်
စတုတ္ထေ၊ စတုတ္ထသုတ်၌။
သုခမေဓတီတိ၊ သုခမေဓတိဟူသည်ကား။
သုခံ၊ ဒိဋ္ဌဓမ္မိကအစရှိသော ချမ်းသာကို။
ပဋိလဘတိ၊ ရ၏။
သုဝေ သေယျောတိ၊ သုဝေ သေယျောဟူသည်ကား။
သုဝေ
သုဝေ သုဝေ (ဆဋ္ဌ)
၊ အမြဲ။
သေယျော၊ မြတ်၏။
နိစ္စမေဝ၊ အမြဲသာလျှင်။
သေယျော၊ မြတ်၏။
ဣတိ အယံ၊ ဤသည်ကား။
အတ္ထော၊ အနက်တည်း။ဝေရာ စ န ပရိမုစ္စတီတိ
ဝေရာ န ပရိမုစ္စတိ (ဆဋ္ဌ)
၊ ဝေရာ စ န ပရိမုစ္စတိဟူသည်ကား။
အဟံ၊ ငါသည်။
သတိမာတိ၊ သတိရှိသော သူတကားဟု။
ဧတ္တကေန၊ ဤသို့သတိရှိကာမျှတည်းဖြင့်။
ဝေရတော၊ ရန်မှ။
န မုစ္စတိ၊ မလွတ်ချေသေး။ယဿာတိ၊ ယဿဟူသည်ကား။
ယဿ အရဟတော၊ အကြင်ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်အား။
အဟိံသာယာတိ၊ အဟိံသာယဟူသည်ကား။
ကရုဏာယ စေဝ၊ အပ္ပနာသို့ရောက်သော ကရုဏာဈာန်၌လည်းကောင်း။
ကရုဏာပုဗ္ဗဘာဂေ စ၊ ကရုဏာဘာဝနာ၏ အစွမ်းအားဖြင့် ဖြစ်စေအပ်သော ပဌမဈာန်၏ ရှေ့အဖို့၌ဖြစ်သော ဥပစာရ၌လည်းကောင်း။
မေတ္တံသောတိ၊ မေတ္တံသောဟူသည်ကား။
သော၊ ထိုကရုဏာဘာဝနာကို ပွားစေသောပုဂ္ဂိုလ်သည်။
မေတ္တဉ္စေဝ၊ အပ္ပနာသို့ရောက်သော မေတ္တာဈာန်ကိုလည်းကောင်း။
မေတ္တာပုဗ္ဗဘာဂဉ္စ၊ မေတ္တာဘာဝနာ၏ အစွမ်းအားဖြင့်ဖြစ်စေအပ်သော ပဌမဈာန်၏ ရှေ့အဖို့ဖြစ်သော ဥပစာရကိုလည်းကောင်း။
ဘာဝေတိ၊ ပွားစေ၏။
အထ ဝါ၊ တနည်းဆိုဦးအံ့။
ကောဋ္ဌာသော၊ အဖို့ကို။
အံသောတိ၊ အံသောဟူ၍။
ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။
မေတ္တံ
မေတ္တာ (ဆဋ္ဌ)
၊ မေတ္တာစိတ်ဟုဆိုအပ်သော။
အံသော၊ အဖို့သည်။
အတ္ထိ၊ ရှိ၏။
ဣတိ၊ ထို့ ကြောင့်။
မေတ္တံသော၊ မေတ္တံသမည်၏။ဣဒံ၊ ဤအဓိပ္ပါယ်ကို။
ဝုတ္တံ၊ ဆိုအပ်သည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ယက္ခ၊ နတ်ဘီလူး။
ယဿ အရဟတော၊ အကြင်ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်အား။
သဗ္ဗကာလံ၊ အခါခပ်သိမ်း။
အဟိံသာယ၊ သတ္တဝါကိုမညှဉ်းဆဲခြင်း၌။
ရတော မနော၊ မွေ့လျော်သောစိတ်သည်။
အတ္ထိ၊ ရှိ၏။
တဿ၊ ထိုရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်အားလည်းကောင်း။
ယဿ စ၊ အကြင်သူအားလည်း။
သဗ္ဗဘူတေသု၊ ခပ်သိမ်းသောသတ္တဝါတို့၌။
မေတ္တကောဋ္ဌာသော၊ မေတ္တာစိတ်ဟူသော တစ်ခုသောကုသိုလ်အစုသည်။
အတ္ထိ၊ ရှိ၏။
တဿ၊ ထိုသူအားလည်းကောင်း။
ကေနစိ ပုဂ္ဂလေန၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သောပုဂ္ဂိုလ်နှင့်။
သဒ္ဓိံ၊ တကွ။
ဝေရံ နာမ၊ ရန်မည်သည်။
နတ္ထိ၊ မရှိ။
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဣဒံ၊ ဤအဓိပ္ပါယ်ကို။
ဝုတ္တံ၊ ဆိုအပ်သည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
စတုတ္ထံ၊ လေးခုမြောက်သော သုတ်တည်း။