ရာမဏေယျကသုတ်အဖွင့်
ပဉ္စမေ၊ ပဉ္စမသုတ်၌။
အာရာမစေတျာတိ၊ အာရာမစေတျာဟူသည်ကား။
အာရာမစေတိယာနိ၊ အရိုအသေပြုအပ်သော မွေ့လျော်ရာအရံတို့သည်။
ဝနစေတျာတိ၊ ဝနစေတျာဟူသည်ကား။
ဝနစေတိယာနိ၊ အရိုအသေပြုအပ်သော တောတို့သည်။
ဥဘယတ္ထာပိ၊ နှစ်ပါးစုံသောပုဒ်၌လည်း။
စိတ္တီကတဋ္ဌေန၊ အရိုအသေပြုအပ်သော အနက်သဘောဖြင့်။
စေတျံ၊ စေတျသဒ္ဒါကို။
ဝေဒိတဗ္ဗံ၊ သိအပ်၏။
မနုဿရာမဏေယျဿာတိ၊ မနုဿရာမဏေယျဿဟူသည်ကား။
မနုဿရမဏီယဘာဝဿ၊ လူတို့၏မွေ့လျော်အပ်သောအဖြစ်၏။
ဣဒါနိ၊ ယခုအခါ၌။
မနုဿရမဏီယကဝသေန၊ လူတို့မွေ့လျော်အပ်သောအဖြစ် ရှိသည်အစွမ်းဖြင့်။
ဘူမိရမဏီယကံ၊ တည်ရာမြေအရပ်၌မွေ့လျော်အပ်သောအဖြစ်ကို။
ဒဿေန္တော၊ ပြတော်မူလိုရကား။
ဂါမေ ဝါတိ အာဒိံ၊ ဂါမေ ဝါ ဤသို့ အစရှိသော စကားကို။
အာဟ၊ ဟောတော်မူ၏။
ပဉ္စမံ၊ ငါးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။