၂၊ သမိဒ္ဓိသုတ်အဖွင့်
၁၅၈။ ဒုတိယေ၊ ဒုတိယသုတ်၌။
လာဘာ ဝတ မေ။
သုလဒ္ဓံ ဝတ မေတိ၊ လာဘာ ဝတ မေ။
သုလဒ္ဓံ ဝတ မေဟူသည်ကား။
ဧဝရူပဿ၊ ဤသို့အလုံးစုံရှိသောတရားတို့ကို မဖောက်မပြန် သယမ္ဘူဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်သိတော်မူသော သဘောရှိသော။
သတ္ထု စေဝ၊ မြတ်စွာဘုရား၏လည်းကောင်း။
ဧဝရူပဿ၊ ဤသို့နိယျာနိကသဘောရှိသော။
ဓမ္မဿ စ၊ သူတော်ကောင်းတရား၏လည်းကောင်း။
ဧဝရူပါနံ၊ ဤသို့သုပ္ပဋိပန္နသဘောရှိကုန်သော။
သဗြဟ္မစာရီနဉ္စ၊ သီတင်းသုံးဖော်တို့၏လည်းကောင်း။
လဒ္ဓတ္တာ၊ ရအပ်သည်၏အဖြစ်ကြောင့်။
မယှံ၊ ငါ့အား။
လာဘာ၊ ရတော်ပေစွ။
မယှံ၊ ငါ့အား။
သုလဒ္ဓံ၊ ကောင်းစွာရတော်ပေစွ။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဟ၊ ဆို၏။
ကိရ၊ ထင်စေဦးအံ့။
သော အာယသ္မာ၊ ထိုသမိဒ္ဓိမည်သောအရှင်သည်။
ပစ္ဆာ၊ နောက်မှ။
မူလကမ္မဋ္ဌာနံ၊ စရိုက်အားလျော်သည့်အစွမ်းဖြင့် ယူအပ်သော မူလကမ္မဋ္ဌာန်းကို။
သမ္မသိတွာ၊ သုံးသပ်၍။
အရဟတ္တံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။
ဂဟေဿာမိ၊ ယူအံ့။
ဣတိ၊ ဤသို့နှလုံးပိုက်၍။
တာဝ၊ ရှေးဦးစွာ။
ပါသာဒိကံ၊ ကြည်ညိုဖွယ်ကိုဆောင်တတ်သော။
ကမ္မဋ္ဌာနံ၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို။
ဂဟေတွာ၊ ယူ၍။
ဗုဒ္ဓဓမ္မသံဃဂုဏေ၊ ဘုရားဂုဏ်တော် တရားဂုဏ်တော် သံဃာ့ဂုဏ်တော်တို့ကို။
အာဝဇ္ဇိတွာ
အာဝဇ္ဇေတွာ (ဆဋ္ဌ)
၊ ဆင်ခြင်၍။
စိတ္တကလ္လတံ၊ စိတ်၏ခံ့သောအဖြစ်ကို။
ဥပ္ပါဒေတွာ၊ ဖြစ်စေ၍။
စိတ္တံ၊ သမာဓိစိတ်ကို။
ဟာသေတွာ၊ ရွှင်စေ၍။
တောသေတွာ၊ နှစ်သက်စေ၍။
နိသိန္နော၊ နေ၏။တေန၊ ထို့ကြောင့်။
အဿ၊ ထိုသမိဒ္ဓိမထေရ်အား။
ဧဝံ၊ ဤလာဘာဝတ မေစသည်ဖြင့် အကြံသည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်၏။
ဥပသင်္ကမီတိ၊ ဥပသင်္ကမိဟူသည်ကား။
အယံ သမိဒ္ဓိ ဘိက္ခု၊ ဤသမိဒ္ဓိမည်သောရဟန်းသည်။
ပါသာဒိကံ၊ ကြည်ညိုဖွယ်ကို ဆောင်တတ်သော။
ကမ္မဋ္ဌာနံ၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို။
ဂဟေတွာ၊ ယူ၍။
နိသိန္နသဒိသော၊ နေသည်နှင့်တူ၏။
ယာဝ၊ အကြင်မျှလောက်သော ကာလပတ်လုံး။
မူလကမ္မဋ္ဌာနံ၊ မူလကမ္မဋ္ဌာန်းကို။
ဂဟေတွာ၊ ယူ၍။
အရဟတ္တံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။
န ဂဏှာတိ၊ မယူသေး။
တာဝ၊ ထိုမျှလောက်သော ကာလပတ်လုံး။
တဿ၊ ထိုသမိဒ္ဓိရဟန်း၏။
အန္တရာယံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်အန္တရာယ်ကို။
ကရိဿာမီတိ၊ ငါ ပြုအံ့ဟု။
ဥပသင်္ကမိ၊ အနီးသို့ကပ်၏။
ဂစ္ဆ တွန္တိ၊ ဂစ္ဆ တွံဟူသည်ကား။
သတ္ထာ၊ ဘုရားသခင်သည်။
သကလဇမ္ဗုဒီပံ၊ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းအလုံးကို။
ဩလောကေန္တော၊ ကြည့်တော်မူလတ်သော်။
တသ္မိံယေဝ ဌာနေ၊ ထိုမာရ်နတ်အနီးသို့ကပ်သော နေရာ၌သာလျှင်။
တဿ၊ ထိုသမိဒ္ဓိမထေရ်အား။
ကမ္မဋ္ဌာနသပ္ပါယံ၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းဘာဝနာကို အားထုတ်ခြင်း၌ လျောက်ပတ်သည်။
ဘဝိဿတိ၊ ဖြစ်လတ္တံ့။
ဣတိ၊ ဤသို့။
အဒ္ဒသ၊ မြင်တော်မူ၏။
တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။
ဧဝံ၊ ဤသို့ ဂစ္ဆ တွံစသောစကားကို။
အာဟ၊ မိန့်တော်မူ၏။
သတိပညာ စ မေ ဗုဒ္ဓါတိ၊ သတိပညာ စ မေ ဗုဒ္ဓါဟူသည်ကား။
မယှံ
မယာ (ဆဋ္ဌ)
၊ ငါသည်။
ယာ သတိ စ၊ အကြင်သတိကိုလည်းကောင်း။
ယာ ပညာ စ၊ အကြင်ပညာကိုလည်းကောင်း။
ဉာတာ၊ အရိယမဂ်ဖြင့်သိခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်သောအဖြစ်ဖြင့် သိအပ်၏။ကရဿု ရူပါနီတိ၊ ကရဿု ရူပါနိဟူသည်ကား။
ဗဟူနိပိ၊ များစွာလည်းဖြစ်ကုန်သော။
ဝိဘိံသကာရဟာနိ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကိုဖြစ်စေခြင်းငှါ ထိုက်ကုန်သော။
ရူပါနိ၊ ဖောက်ပြန်သောသဘောတို့ကို။
ကရဿု၊ သင် ပြုလေလော။
နေဝ မံ ဗျာဓယိဿသိတိ၊ နေဝ မံ ဗျာဓယိဿသိဟူသည်ကား။
မံ၊ ငါ့ကို။
နေဝ ဝေဓယိဿသိ န ကမ္ပေဿသိ
ကမ္ပဿေသိ (ဆဋ္ဌ)
၊ သင် မတုန်လှုပ်စေနိုင်လတ္တံ့။ဒုတိယံ၊ နှစ်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။