ဧကာသနိကင်္ဂမ္ပိ၊ သည်လည်း။
နာနာသနဘောဇနံ၊ အထူးထူး များစွာသော နေရာ၌ ဘုဉ်းပေးခြင်းကို။
ပဋိက္ခိပါမိ၊ ၏။
ဧကာသနိကင်္ဂံ၊ တထိုင်ခြင်း၌သာဘုဉ်းပေးခြင်း ကျင့်ဝတ်ရှိသောသူ၏အကြောင်းအင်္ဂါကို။
သမာဒိယာမိ၊ ၏။
ဣတိ၊ သို့။
ဣမေသံ ဒွိန္နံ၊ တို့တွင်။
အညတရဝစနေန၊ ဖြင့်။
သမ္မာဒိန္နံ၊ သည်။
ဟောတိ၊ ၏။
ပန၊ ပါး။
ဧကာသနိကေန၊ သော။
တေန ဘိက္ခုနာ၊ သည်။
အာသနသာလာယံ၊ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရာ စရပ်၌။
နိသီဒန္တေန၊ ထိုင်သည်ရှိသော်။
ထေရာသနေ၊ ၌။
အနိသီဒိတွာ၊ ၍။
ဣဒံ၊ ဤနေရာသည်။
မယှံ၊ အား။
ပါပုဏိဿတိ၊ လတံ့။
ဣတိ၊ ဤသိုစဉ်းစား၍။
ပတိရူပံ၊ သင့်သော သဘောရှိသော၊
ဝါ၊ သူတထူးမထစကောင်းသော။
အာသနံ၊ ကို။
သလ္လက္ခေတွာ၊ ၍။
နိသီဒိတဗ္ဗံ၊ နေသင့်၏။
အဿ၊ ထိုရဟန်း၏။
ဘောဇနေ၊ ဘုဉ်းပေးခြင်းသည်။
ဝိပ္ပကတေ၊ မပြီးမီ။
အာစရိယော ဝါ၊ ဆရာမူည်းဖြစ်စေ။
ဥပဇ္ဈာယာ ဝါ၊ ဖြစ်စေ။
သစေ အာဂစ္ဆတိ၊ အကယ်၍ ကြွလာအံ့။
ဥဋ္ဌာယ၊ ထ၍။
ဝတ္တံ၊ ကို။
ကာတုံ၊ ငှါ။
ဝဋ္ဋတိ၊ သင့်၏။
ပန၊ ယင်းသို့ပင် ပြုသင့်သော်လည်း။
တိပိဋကစူဠာဘယတ္ထေရော၊ သည်။
ဧကာသနိကံ၊ သော။
ဘုဉ္ဇန္တံ၊ ဆွမ်းစားဆဲသော။
(ဘိက္ခုံ၊ ကို။)
အာသနံ ဝါ၊ နေရာသည်မူလည်း။
(ဓုတင်္ဂဘေဒတော၊ မှ။)
ရက္ခေယျ၊ စောင့်ရာ၏``
ဆွမ်းစားဆဲရဟန်းသည် နေရာမှမထလျှင် ဆက်၍စားကောင်းသည်၊ ဓုတင်မပျက်။ထိုကြောင့် မထသောနေရာက၊ ဝါ၊ ထိုင်မြဲထိုင်နေခြင်းက ဓုတင်မပျက်အောင် စောင့်ရှောက်သည်၊ ဓုတင်မပျက်စေလိုလျှင် စားပြီးမှသာ ထရမည်၊ မပြီးမီ မထရ-ဟု ဆိုလို၏။ (ဆ-သံ-သော)
။(ဆွမ်းစား၍ပြီးသည်တိုင်အောင် မထကောင်း ဟူလို)
{{nissaya|(အဘုဉ္ဇိယမာနံ| စားအပ်ဆဲမဟုတ်သော}}
ဤပုဒ်သည် ဋီကာမှဆောင်၍ ပြသောပုဒ်ဖြစ်သည်၊ စားအပ်ဆဲမဟုတ် လျှင် ထိုဘောဇဉ်က ဓုတင်မပျက်အောင် စောင့်ရှောက်နိုင်၏၊ မစားသေးမီဖြစ်လျှင် ထ၍ ဝတ်ပြုသော်လည်း ဓုတင်မပျက်ဟု ဆိုလို၏။ သို့ရာတွင် ယခုပြဆိုဆဲဖြစ်သော ရဟန်း ထိုအာသနနှင့် ဘဇန နှစ်ပါးလုံးပင်မရှိ၊ ထို့ကြောင့် ဝတ်ပြုခြင်းသည် ဓုတင်ကို မစောင့်တတ်၊ ထိုသို့ မစောင့်တတ်သောကြောင် အယဉ္စ-စသောစကားရပ်ကို ဆက်၍ မိန့်ဆိုတော်မူသည်။ (ဆ-သံ-သော)
။)
ဘောဇနံ ဝါ၊ ဘော ဇဉ်သည်မူလည်း။
ရက္ခေယျ၊ ၏။
အယဉ္စ၊ ဤယောဂီမူကား။
ဝိပ္ပကတဘောဇနော၊ မပြီးသေးသော ဆွမ်းစားခြင်းကိစ္စရှိ၏။
တသ္မာ၊ ကြောင့်။
ဝတ္တံ၊ ကို၊
ကရောတု၊ ပြုကားပြုတော့။
ဘောဇနံ ပန၊ ကိုကား။
{{nissaya|မာ ဘုဉ္ဇတု| တဖန်မဘုဉ်းပေးလင့်}}
ဘုဉ်းပေးလျှင် ဓုတင်မချွတ်ပျက်မည်-ဟု ဆိုလို၏။ (ပြည်)
``
။
ဣတိ၊ သို့။
အာဟ၊ ၏။
ဣဒံ၊ ကား။
အဿ၊ ၏။
ဝိဓာနံ၊ တည်း။
ပန၊ ပါး။
ပဘေဒတော၊ ဖြင့်။
အယမ္ပိ၊ သည်လည်း။
တိဝိဓော၊ သည်။
ဟောတိ၊ ၏။
တတ္ထ၊ တို့တွင်။
ဥက္ကဋ္ဌော၊ သည်။
အပ္ပံဝါ၊ နည်းသည်မူလည်း။
ဟောတု၊ စေ။
ဗဟုံ ဝါ၊ မူလည်း။
ဟောတု၊ စေ။
ယမှိ ဘောဇနေ၊ ၌။
ဟတ္ထံ သြတာရေတိ၊ သုံးဆောင်အံ့ဟု လက်ကိုချ၏။
တတော၊ ထိုလက်ချသောဘောဇဉ်မှ။
အညံ၊ ကို။
ဂဏှိတုံ၊ ငှါ။
န လဘတိ၊ မရ။
မနုဿာ၊ တို့သည်။
ထေရေန၊ သည်။
ကိဉ္စိ၊ တစုံတခုကို၊
န သုတ္တန္တိ၊ မဘုဉ်းပေးပါဟူ၍။
သပ္ပိအာဒီနိ၊ တို့ကို။
သစေ အာဟရန္တိ၊ အကယ်၍ ကပ်ကုန်အံ့။
ဘေသဇ္ဇတ္ထမေဝ၊ ငှါသာလျှင်။
ဝဋ္ဋန္တိ၊ ကုန်၏။
အာဟာရတ္ထံ၊ ငှါ။
န ဝဋ္ဋန္တိ၊ ကုန်။
မဇ္ဈိမော၊ သည်။
ယာဝ၊ လောက်။
ပတ္တေ၊ ၌။
ဘတ္တံ၊ သည်။
န ခီယတိ၊ သေး။
တာဝ၊ လောက်။
အညံ၊ ကို။
ဂဏှိတုံ၊ ငှါ။
လဘတိ၊ ၏။
ဟိ၊ စွ။
အယံ၊ ဤ မဇ္ဈုံ ပုဂ္ဂိုလ်သည်။
ဘောဇနပရိယန္တိကော နာမ၊ ဘောဇဉ်ကုန်ခြင်းအဆုံးရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်မည်သည်။
ဟောတိ၊ ၏။
မုဒုကော၊ သည်။
ယာဝ၊ လောက်။
အာသနာ၊ မှ။
နု ဝုဋ္ဌာတိ၊ သေး။
တာဝ၊ လောက်။
ဘုဉ္ဇိတုံ၊ ငှါ။
လဗ္ဗတိ၊ ၏။
ဟိ၊ စ္စ။
သော၊ ထိုမုဒုပုဂ္ဂိုလ်သည်။
ယာဝ၊ လောက်။
ပတ္တဓောဝနံ၊ သပိတ်ဆေးရေကို။
န ဂဏှတိ၊ သေး။
တာဝ၊ လောက်။
ဘုဉ္ဇနတော၊ ကြောင့်။
ဥဒကပရိယန္တိကော ဝါ၊ သပိတ်ဆေးရေယူခြင်းအဆုံးရှိသည်လည်း။
ဟောတိ၊ ၏။
ယာဝ၊ လောက်။
န ဝုဋ္ဌာတိ၊ သေး။
တာဝ၊ လောက်။
ဘုဉ္ဇနတော၊ ကြောင့်။
အာသနပရိယန္တိကော ဝါ၊ နေရာမှထခြင်း အဆုံးရှိသည်လည်း။
ဟောတိ၊ ၏။
ပန၊ ပါး။
ဣမေသံ တိဏ္ဏမ္ပိ၊ တို၏လည်း။
နာနာသနဘောဇနံ၊ ကို။
ဘုတ္တက္ခဏေ၊ ၌။
ဓုတင်္ဂံ၊ သည်။
ဘိဇ္ဇတိ၊ ၏။
အယံ၊ ကား။
ဧတ္ထ၊ ၌။
ဘေဒေါ၊ တည်း။
ပန၊ ပါး။
အယံ၊ ကား။
အာနိသံသော၊ တည်း။
အပ္ပါဗာဓတာ၊ အနာကင်းသည်၏အဖြစ်၎င်း။
အပ္ပါတင်္ကတာ၊ ကိုယ်၏ဆင်းရဲကင်းသော အဖြစ်၎င်း။
လဟုဋ္ဌာနံ၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျင်လျားစွာထကြွနိုင်ခြင်း၎င်း။
ဗလံ၊ ကာယဗလပြည့်တင်းခြင်း၎င်း။
ဖာသုဝိဟာရော၊ ချမ်းသာစွာနေရခြင်း၎င်း။
အနတိရိတ္တပစ္စယာ အနာပတ္တိ၊ အတိရိတ်မပြုသော ဘောဇဉ်ကို စားခြင်းကြောင့် သင့်ကောင်းသော အာပတ်လည်းမသင့်ခြင်း၎င်း။
ရသတဏှာဝိနောဒနံ၊ အကြိမ်များစားအပ်သော ရသာ၌ တပ်မက်သောတဏှာကို ဖျောက်နိုင်ခြင်း၎င်း။
အပ္ပိစ္ဆာဒီနံ၊ တို့အား။
အနုလောမဝုတ္တိတာ၊ အဖြစ်၎င်း။
ဣတိ အယံ၊ ကား။
အာနိသံသော၊ တည်း။
ဧကာသနဘောဇနေ၊ ၌။
ရတံ၊ မွေ့လျော်သော။
ယတိံ၊ ကို။
ဘောဇနပစ္စယာ၊ စားခြင်းလျှင် အကြောင်းရှိကုန်သော။
ရုဇာ၊ အနာ ရောဂါတို့သည်။
န ဝိသဟန္တိ၊ မနှိပ်စက်နိုင်ကုန်။
ရသေ၊ ၌။
အလောလုပ္ပေါ၊ သည့်ထက် သည်မှာကောင်းသည်ဟူ၍ ပြင်းစွာမက်မောခြင်း ကင်းသည် ဖြစ်၍။
အတ္တနော၊ ၏။
ကမ္မံ၊ ပြုအပ်သော ရဟန်းကိစ္စကို။
န ပရိဟာပေတိ၊ မယုတ်စေ။
ဣတိ-တသ္မာ၊ ကြောင့်။
ဖာသုဝိဟာရကာရဏေ၊ ချမ်းသာစွာနေရခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်သော။
သုစိသလ္လေခရတုပသေဝိတေ၊ စင်ကြယ်သောတဏှာကို ခေါင်းပါးပြုန်းတီးစေတတ်သော အကျင့်၌ မွေ့လျော်သောသူတော်သူမြတ်တို့သည် လွန်စွာမှီဝဲအပ်ထသော။
ဧကာသနဘောဇနေ၊ ၌။
ရတိံ၊ နှစ်သက်မွေ့လျော် ပျော်ပိုက်ခြင်းကို။
ဝိသုဒ္ဓမာနသော၊ အထူးသဖြင့် ဖြူစင်သောနှလုံးရှိသော။
ယတိ၊ သည်။
ဇနယေထ၊ ဖြစ်စေရာ၏။
ဣတိ၊ တည်း။ (ဝေတာလီနှစ်ဂါထာ)
အယံ ဧကာသနိကင်္ဂေ သမာဒါနဝိဓာနပ္ပဘေဒဘေဒါနိသံသဝဏ္ဏနာ။