အတ္တဒီပသရဏတာ၊ အဖွင့်။
တတြ ခေါ။ ပေ။ အာမေန္တေသီတိ ဧတ္ထ၊ ၌။ အယံ၊ ဤဆိုပ်လတံ့ကား။ အနုပုဗ္ဗိကထာ၊ အစဥ်အတိုင်း ဖြစ်သော စကားတည်း။ ကိရ၊ ချဲ့။ ``
**အနာဂတ**။ ပေ။ သုတ္တန္တကထာယ။ ။ ပဠိတော်၌ အတီတ ဝံသဒီပိကာကထာ ကရှေးဦးသွာလာ၍ အနာဂတ ဝံသဒီပီကာကထာက နောက်မှ လာသောကြောင့် “ အတီဘဝံံ့သဒီပိကာယ သုတ္တန္တကထာယ” ဟုဆိုသင့်ပါသော်လည်း အနာဂတ်အကြောင်းအရာကို ထင်ရှားပြတော်မူခြင်းက အံ့ဩဘွယ် ကောင်းသောကြောင့် အနာဂတဝံသဒီပိကာယ စသည်ဖြင့်ဆိုသည်။ ထို အနာဂတ် အကြောင်းအရာကို ပြတော်မူရာ၌လည်း ပွင့်တော်မမူသေးသော မေတ္တေယျဘုရားရှင်၏ ပွင့်တော်မူမည်အကြောင်းကို မိန့်တော်မူနိုင်ခြင်းသည် သာ၍အံဩဖွယ်ကောင်းပါသည်၊ ဟူလို။ ဋီကာ။ ``
ဒဠှနေမိစက္ကဝတ္တိရာဇကထာ၊ အဖွင့်။
တဒေသတံ၊ ထိုသို့တည်ရာအရပ်မှ ရွေ့လျားခြင်းသညိ။ ( ရညော၊ ၏)။ အတိဗလဝဒေါသေ၊ အလွန်အားကြီးသောအပြစ်သည်။ သတိဧဝ၊ ဖြစ်သော်သာ။ ( ဖြစ်မှသာ)။ ဟောတိ။ [ စာအုပ်တို့၌ သတိနောင် “ ဧဝ” ဟုရှိ၏။ ရှေးနိဿယ၌ မပါ။ “ ဧဝ” ဟုရှိသင့်၏။] သုတ္တမတ္တမ္ပိ၊ ချည်တချောင်းမျှသည်လည်းကောင်း။ တဋ္ဌံ၊ လျှောကျသည်။ ( သမာနံ၊ သော်)။ ဌာနာ၊ မှ။ စုတမောဝ၊ ရွေ့လျောသည်သာ။ ဟောတိ။ တံ၊ ထိုလျှောကျခြင်းကို။ ( ထိုချည်တချောင်းမှလျှောကျခြင်း, လက်တသစါ နှစ်သစ်မျှ လျှောကျခြင်းကို)။ သန္ဓာယ၊ ၍။ ဩသက္ကိတံ ဌာနာ စုတန္တိ၊ ဟူ၍။ ဝုတ္တံ၊ အပ်ပြီ။ ``
ဩသက္ကိတံ ဌာနာစုတံ။ ။ စကြာရတနာ၏ တည်ရာအရပ်မှ အနည်းငယ်လျှောကျခြင်းသည် ဩသက္ကတတည်း၊ အောက်အဖို့၌ ဖွဲ့ချည်အပ်သောကြိုးကို စကြာရတနာ၏ အထက်အစွန်းလွန်အောင် လျှောကျခြင်းသည် ဌာနာစုတတည်း၊ ထိုသို့ဌာနာစုတဖြစ်လောက်အောင် လျှောကျခြင်းသည် စကြဋမင်း၏ အလွန်အားကြီးသောအပြစ်ဖြစ်မှသာ လျှောကျလေသည်၊ ထို့ကြောင့် ချည်မျှင်တချောင်းစာမျှလျှောကျခြင်း, လက်တသစ် နှစ်သစ်မျှ လျှောကျခြင်းကိုလည်း “ဌာနာစုတ” ဟုသာမှတ်ပါ၊ ဤ ကဲ့သ်ု့လျှောကျခြင်းကို ရည်ရွယ်၍ “ဩသက္ကိတံ ဌာနာစုတံ” ဟုဆိုသည်။ ``
စက္ကဝတ္တိအရိယဝတ္တ၊ အဖွင့်။
ဇနပဒေါ+ နိဝါသောယေသံ”ဟုပြု။]
အာယုဝဏ္ဏာဒိပရိဟာနိကထာ အဖွင့်။
ဒသဝဿာယုကသမယ၊ အဖွင့်။
အာယုဝဏ္ဏာဒိဝဍ္ဎနကထာ၊ အဖွင့်။
မေးဖွယ်။ ။ထို ဝိသေသာဓာနဖြစ်လျှင် ရုပ်အစဥ◌်၌သာ ဖြစ်ရာသည်မဟုတ်လော။ (ထို ဝိသေသာဓာနကား ရုပ်ဇီဝိနှင့်တကွဖြစ်သော ရုပ်အစဥ◌်၌သာတည်ရာသည် မဟုတ်လော။) ရုပ်ဇီဝိတ ရှိရုံမျှနှင် အသက်မရှည်နိုင်။ နာမ်တရားမချုပ်ငြိမ်းအောင် (စုတိစိတ်မကျပဲ နာမ်ခန္ဓာအစဥ◌် ဆက်၍ဖြစ်နေအောင်) နာမ်ဇီဝိတနှင့်တကွ နာမ်တရားများ၌လည်း ကျေးဇူးပြုပါသနည်းဟု မေးဖွယ်ရှိ၏။
အဖြေကား ။ ။ထို သတ္တိထူးသည် ရုပ်အစဥ◌်၌သာ တည်သည်ကား မှန်ပါ၏။ သို့သော် ရုပ်အစဥ◌်သည် ထို အသက်ရှည်နိုင်လောက်အောင်သောအခြင်းအရာအားဖြင့်သွင်းထားအပ်သော သတ္တိဖူးရှိလသော် နာမ်အစဉ်သည်လည်း ထိုရုပ်၌ စပါသော ဖြစ်ခြင်းရှိသည့်အတွက်( ထိုရုပ်နှင့်ဆက်သွယ်၍ ဖြစ်ရသည်ြအတွက်) ကျေးဇူးပြူမှု ခံရတော့သာ်သာ ဖြစ်၏၊ ဥပမာ- ကဗဋီကာရ အာဟာရသည် ထောက်ပံ့အပ်ပြီ ဖြစ်တော့သကဲ့သို့တည်း။ [ အစာအာဟာရက အာဟာရဇရုပ်င်ု ထောက်ပံ့လိုက်လျှင် ကမ္မဇ စိတ္တဇ ဥတုဇရုပ်တို့ကိုလည်း ထောက်ပံ့ပြီး ဖြစ်သကဲ့သို့တည်း။] ဆက်ဦးအံ့- စကြဋဝတေးမင်း၏ ကောင်းမှုအထူးကိုမှီ၍ သူ၏ မိဖုရားရတနာအစရှိသူတို့မှာ အခြားသူတို့နှင့် မဆက်ဆံသော ထိုထိုအကျိုးထူးများ ဖြစ်ကြသကဲ့သို့, ထိုဆယ်နှစ်တမ်းကာလ၌ မိဖ တို့၏ ( ပါဠိတော်၌ဟောတော်မူအပ်ပြီ) ကောင်းမှုအထူးမှီ၍ ဖြစ်ပေါ်လာသော သားသ္မီးတို့မှာ အသက်ရှည်မှုဟူသော အကျိုးဇူးသည် ခေတ္တဝိသုဒ္ဓိကြောင့်ပင် ဖြစ်၏ဟု မှတ်ရမည်၊ ဘာကြောင့်နည်း- သံဝေဂကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဓမ္မဆန္ဒ အစရှိသော တရားပေါင်းသည် တိုးပွါးနေသော အခါ၌ထိုမိဖတို့၏ ကုသိုလ်စေတနာ၏ အကျိုးပေးနိုင်လောက်အောင်သော အခြင်းအရာအားဖြင့် မွန်မွန်မြတ်မြတ် ဖြစ်ခြင်းကြောင့်တည်း။ ယေ ပနေတ္ထ၊ ပေ၊ တတ္ထေဝ**။ ။ ဧတ္ထာတိ ဣမသ္မိံ မနုဿလောကေ၊ တတ္ထာတိ ယထာ ဝုတ္တံ ကုသလဓမ္မံ သမာဒါယ ဝတ္တမာနေ သတ္တနိကာယ၊ တတ္ထေဝါတိ တသ္မိံယေဝသတ္တနိကာယေ၊ ဤဋီကာဖွင့်အတိုင်းအနက်ပေးသည်၊ “တတ္ထ” ဟူသောသံဝဏ္ဏေတဗ္ဗကား ယခု အဋ္ဌကထာစာအုပ်များ၌ မတွေ့ရတော့၊ သို့သော် ထိုပုဒ်ပါမှ အဓိပ္ပါယ်ပြည်စုံပေမည်။ ဆိုလိုရင်းကား။ ။ ဆယ်နှစ်တမ်းကာလ၌ သံဝေဂရ၍ ကုသိုလ်ပြုကြသော မိဖတို့၏ သားသ္မီးများသည် အနှစ်နှစ်ဆယ် အသက်ရှည်၏၊ ထိုသားသ္မီးတို့သည် မိဖ တို့နှင့် အတူမိမိတို့လည်းကုသိုလ်ပြုပြီးနောက် စုတေကြသောအခါ အကြောင်းအားလျော်စွာဤ လူပြည်၌ ဖြစ်ကြပြမ်၏၊ ထိုသတ္တဝါတို့၏ အသက်ရှည်မှုကား မိမိတို့၏ သီလကြောင့်ဖြစ်ရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အတ္တနောဝ သီလသမ္ပတ္တိယာ**။ ။ ဤ ၌ အဇ္ဈတ္တဖြစ်သော( သားသ္မီးတို့၏ သန္တာန်၌ဖြစ်သော) သီလရှိမှုက အသက်ရှည်ဖို့ရန် ထူးသောအကြောင်း ဖြစ်သောကြောင့်” အတ္တနောဝ သီလသမ္ပတ္တိယာ” ဟုဆိုသည်၊ သို့သော်ခေတ္တဝိသုဒ္ဓိခည်းမကင်းနိုင်ပါ။