သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓပ္ပဝေဒိတဓမ္မဝိနယာ၊ အဖွင့်။
တတ္ထ၊ ထို ဣဓ ပန စုန္ဒ အစရှိသော စကားရပ်၌။ နိယျာနိကောတိ၊ ကား။ မဂ္ဂတ္ထာယ၊ မဂ်အကျို'ငှါလည်းကောင်း။ ဖလတ္ထာယစ၊ ဖိုလ်အကျိုးငှါလည်းကောင်း။ နိယျာတိ၊ ဖြစ်၏။ `` ဉာယပ္ပဋိပန္နေံာ။ ။ ဉာယတိ မုတ္တိဓမ္မော( လွတ်မြောက်ကြောင်း တရား) ဧတေနာတိ ဉာယော၊ [ ဉာ+ ဏ+ ဉာ၌ အာကို အာယပြု။] တေန သတ္ထာရာ ( သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ မဟုတ်သော ထိုဆရာသည်) ဝုတ္တော ဓမ္မာနုဓမ္မော ( မုတ္တိဓမ္မအားလျော်သောအကျင့်) ၊ တံ+ ပဋိပန္နော၊ သော ပန ယသ္မာ တဿ မုတ္တိ ဓမ္မဿ ( ကို) အဓိဂမေ ( ရခြင်း၌) ကာရဏသမ္မတော ( အကြောင်းဟု အသိအမှတ် ပြုအပ်၏)၊ တသ္မာ ဝုတ္တံ “ ကာရဏပ္ပဋိပန္နော” တိ၊- ဋီကာ။
နိယျာနိကော။ ။ နိယျာတိကို ကြည့်၍ “ နိယျာတီတိ နိယျာနိကော( ဓမ္မော) “ ဟုပြု၊ [ နိ+ ယာ+ အနီယ။] ပုဒ်ပြီးပုံကို ရှေ့ပုဒ်စဉ် ( ၁၄၅) ၌ ပြခဲ့ပြီ၊ “ ဓမ္မော- သည်၊ နိယျာနိကော- မဂ်ဖိုလ်အကျိုးငှါဖြစ်၏” ဟု ပါဠိတေဋ်၌ ပေးပါ၊ [ နိယျာတီတိ ဝတ္ထတိသံဝတ္တတီတိ ဝါ အတ္ထော၊- ဋီကာ။ “ နိယျာတိ- ဖြစ်၍၊ ( သို့မဟုတ်) ကောင်းစွာဖြစ်၏” ဟု အနက်ပေး- ဟူလို။] နိယျာနိကော၏ အဖွင့်ကို ဋီကာအတိုင်း ရှေ့ပုဒ်စဉ် ( ၁၄၅) ၌ ပြခဲ့ပြီ၊ နောက် ( ၁၇၀) ၌လည်း တွေ့ရဦးမည်။
ဝုတ္တဉှေတံ။ ။ [ ဝုတ္တံ+ ဟိ+ ဧတံ။] ရှေ့စကားကို ခိုင်မြဲအောင် သာဓကပြသော စကားတည်း၊ ဒဠီကရဏ သုံးမျိုးတွင် အာဂမဖြစ်၏၊ ဤဝါကျ မျိုး၌ ဟိကို“ ဟိ- သာဓကကား” ဟု ဆရာတို့ပေးတော်မူလေ့ရှိ၏၊ ဒဠီ ထုံစံအတိုင်း “ ဟိ ( သစ္စံ)- မှန်၏” ဟုလည်းပေးနိုင်သည်။
ဓမ္မဝိနယေ။ ။ ဓမ္မဝိနယဟူသည် သုတ္တ, ဝိနယ , အဘိဓမ္မဟု ခေါ်သော ပါဝစန( မြတ်သောစကားတော်) တည်း၊ ထိုစကားတော် အားလုံးသည် ဝေနေယျသတ္တဝါများ၏ ဝဋ်ဒုက္ခမှလွတ်မြောက်ရန် တရားသဖြင့် ဆုံးမထားသော အဆုံးအမတော်များ ဖြစ်သောကြောင့် “ သာသနာ” ဟုလည်း ဆိုရ၏၊ ထိုကြောင့် “ ဓမ္မဝိနယေ- ဓမ္မဝိနယ၌၊ ဝါ- တရားသဖြင့်ဆုံးမရာ သာသနာတော်၌” ဟု ပေးပါ၊ ဝိနေတိ ဧတ္ထာတိ- ဝိနယော၊ ဓမ္မောန+ ဝိနယော- ဓမ္မဝိနယော” ဟုပြု။ [ ဓမ္မောန+ ဝိနယော+ ဧတ္ထ၊ ဝိနာ ဒဏ္ဍ သတ္ထေဟိ ( ဒုတ်, ဓား လက်နက်မပါ) ဣတိ- ဓမ္မဝိနယော၊- သံ၊ ဋီ၊၁၊၈၅။] ဤဋီကာသည် သွာက္ခာတေ ဓမ္မဝိနယေဟူသော ပါဠိတော်နှင့် လျော်သည်။
အခြားသာသနာအတွက်။ ။ နိဂဏ္ဌစသူတို့ကလည်း မိမိတို့၏ သာသနာကို “ ဓမ္မဝိနယေ” ဟုပင် ဆို၏၊ [ ပါဠိတော်အစ ပုဒ်စဉ်( ၁၆၄) ၌ကြည့်ပါ။] ထိုဓမ္မဝိနယကို ဋီကာ၌ “ ဓမ္မဝိနယန္တိ ပါဝစနံ သိဒ္ဓန္တံ” ဟု ဖွင့်ထားပုံကို ရှေ့အဋ္ဌကထာ (၁၆၄) ၌ ပြခဲ့ပြီ၊ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာကလည်း သူတို့အယူအဆ အတိုင်းပင် “ ဓမ္မဝိနယေ” ဟုသုံးစွဲတော်မူ၏၊ [ ဧဝံ ဟေတံ စုန္ဒ ဒုရက္ခာတေ ဓမ္မဝိနယေစသည်။] ထိုဒုရက္ခာတ ဓမ္မဝိနယအတွက် အနက်ပေးရာ၌ “ တရားနှင့်အညီ ဆုံးမသည်” ဟု မဆိုနိုင်သောကြောင့် “ ဓမ္မဝိနယေ- ၌၊ ဝါ- အဆုံးအမတရားဟူသော သာသနာ၌ “ ဟု ဆိုသင့်သည်။ [ ဝိနေတိ ဧတေနာတိ- ဝိနယော၊ ဓမ္မောစ+ သော+ ဝိနယောစ ဟု တွဲ။]
အဖြေကား- ပါဠိတော်၌ ဆရာ၏ သမ္မသမ္ဗုဒ္ဓဖြစ်ပုံ ဓမ္မ၏ သွာက္ခာတဖြစ်ပုံကို မိန့်တော်မူရခြင်းမှာ သာဝကဖြစ်သူ၏ သမ္မာပဋိပတ်၌ ဧကန်စင်စစ် မှီခိုအားထားရာ၏အဖြစ်ကိုပြခြင်းငှါ ဖြစ်၏၊ ထိုကြောင့် “ နိယျာနိကသာသနေ၊ ပေ၊ ပသံသံ ဒဿေတွာ” ဟု ပဋ္ဌကထာဆိုသည်၊ ဤစကားကိုကြည့်၍ ဆရာလုပ်သူနှင့် သူ၏ တရားကမမှန်လျှင် တပည့်ဖြစ်သူအတွက် မှီခိုစရာမဖြစ်ပုံက်ု မှတ်ချက်ရသည်။ [ ဣဓ သာဝကဿ သမ္မာပဋိပတ္တိယာ ဧကန္တိက အပဿယ ဒဿနတ္ထံ သတ္ထုသမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓတာ, ဓမ္မဿစသွာက္ခာတတာ ကိတ္တိတာ ( ဟောကြားအပ်ပြီ) ဣတိ “ သမ္မာပဋိပန္န၊ ပေ၊ ပသံသံဒဿေတွာ” တိ ဝုတ္တံ၊- ဋီကာ။]
ဤသို့ပြရကျိုး။ ။ ဤသို့ပြသဖြင့် နိဂဏ္ဌသာဝကများ၏ ခိုက်ရန်ဖြစ်ခြင်းဟူသောသံကိလေသဘာဂိယ အဖြစ့်ဖြင့် ဖြစ်ပုံကိုပြအပ်ပြီး ဖြစ်သည်။ [ ဧဝဉှိ ဣမိဿာဒေသနာယ သံကိလေသဘာဂိယ ဘာဝေန ဥဋ္ဌိတာယဝေါဒါန ဘာဂိယဘာဝေန ယထာနုသန္ဓိနာပဝတ္တိ ဒီပိတာဟောတိ၊- ဋီကာ။]
အဗောဓိတတ္ထာ။ ။ ပါဠိတော်လာ “ အဝိညာပိ တတ္ထ” ၌ “ အတ္ထ” ဟူသည်မြတ်သောအနက်( မြတ်သောအကျိုး) ဖြစ်သော မဂ္ဂသစ္စာကို ထိုးထွင်း သိခြင်းတည်း။ [ အပ္ပဝေဒိတတ္ထာ ပရမတ္ထံ စတုတ္ထသစ္စ ပဋိဝေဓံ အပါပိတာ ( မရောက်စေအပ်) ဣတိအတ္ထော၊- ဋီကာ။]
သဗ္ဗသင်္ဂါဟိကံ။ ။ သင်္ဂါဟကိုကြည့်၍ သင်္ဂါဟိက၌ အဿတ္ထိအနက် ကြံလိုက်သည်၊ ကျမ်းစာတို့၌ကား ဤပုဒ်မျိုးဝယ် ကတ္တုသာဓန အရှိများသည်၊ ထိုနောက်ပါဠိတော်ဝယ် “ နစ တေသံ၊ ပေ၊ ဟောတိ” ဟု ရှိသောကြောင့် ထို၌စပ်ဖို့ရန် “ ကတံန ဟောတီတိ အတ္ထော” ဟု ဆိုသည်။
ဋီကာနည်း။ ။ ပုဗ္ဗေနာပရံ ( ရှေ့နောက်) သမ္ဗန္ဓတ္ထဘာဝေန( ဆက်စပ်သောအနက်ရှိသည်၏ အဖြစ်ဖြင့်) သင်္ဂဟေ တဗ္ဗတာယဝါ သင်္ဂဟာနိ ( သိမ်းယူထိုက်ကုန်သော) ပဒါနိ ကတာနိ ဧတဿာတိ သင်္ဂဟပဒကတံ၊ ဗြဟ္မစရိယံ” ဟု ဋီကာတနည်းဖွင့်၏၊ ထိုအလို “ သဗ္ဗသင်္ဂဟပဒကတံ- အလုံးစုံ ပြုအပ်ပြီးသော သိမ်းယူအပ်သောပုဒ်ရှိသည်” ဟုပါဠိတော်၌ပေးပါ။
သပ္ပါဋိဟီရ။ ။ သပ္ပါဋီဟီရံကို “ သ+ ပါဋိဟီရံ” ဟု ပုဒ်ခွဲ၊ ပါဋ်ဟီရံ- ၌ ပတိ+ ဟရ+ ဏ၊ ပတိ+ ဟရဓာတ်၏အနက်ကို ဋီကာ၌ နှစ်နည်းဖွင့်၏၊ ပဌမနည်း၌ ပတိသည် “ ပဋိပက္ခ” အနက်ဟော၊ ဟရဓာတ် “ ပယ်ခြင်း” အနက်ဟော၊ “ ဟရဏံဟာရော ( ပယ်ရှားခြင်း)၊ ပဋိပက္ခဿ- ရာဂစသော ဆန့်ကျင်ဖက် ကိလေသာကို+ ဟညရော- ပယ်ရှားခြင်းတည်း၊ ပဋိဟာရော- ခြင်း” ဟုပြုပါ။ [ရာဂါဒိ ပဋိပက္ခဟရဏံ၊- ဋီကာ။]
ထေရော။ ။ ထိရော- ဟုဖွင့်သဖြင့် ထေရောနှင့် ထိရောသည် ပရိယာယ်တည်း၊ ထိရတိ သီလာဒိဂုဏေဟီတိ ထေရော- ဓာတွတ္ထသင်္ဂဟ၊ [ ထိရ+ ဏ၊ ထိရော၌ အ- ပစ္စည်း။] တနည်း- ထေရကာရဏေတိ ဓမ္မေဟိ သမန္နာဂတော- ကို ကြည့်၍ “ ထိရတီတိ- ထိရော ( သီလဒိဂုဏော)၊ ထိရော+ ယဿ+ အတ္ထီတိ ထေရော” ဟုပြုပါ၊ [ ထိရောတိ ဌိတစမ္မော- ( တည်တံခိုင်မြဲသောတရားရှိ၏)၊ ကေနစိ အသံဟာရိယော- ( မပြောင်းလွဲစေအပ် မပြောင်းလွဲစေနိုင်)၊- ဋီကာ။]
"ရတ္တညူ" တိအာဒီနိ၊ ရတ္တညူအစရှိသော ပုဒ်တို့သာ်။ ဝုတ္တတ္ထာနေဝ၊ ဖွင့်ဆိုအပ်ပြီးသော အနက်ရှိကုန်သည်သာ။ [ ဒီ+ ဋ္ဌ၊ ၁။ ၁၃၁ ၌ ဖွင့်ခဲ့ပြီ။ ] ''' အနုတပ္ပေါ။ ။ အနု+ တပဓာတ်သည် ဒါစ ( ပူလောင်ခြင်း) အနက်ဟောတညါး။ “ ပူလောင်” ဟူသည် ဤနေရာ၌ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဖြစ်သော ဆရာကောင်းနှင့်တွေ့၍တရားမှန်လည်း နာရပါလျက် တရားထူးမရသောကြောင့် ဆရာကွယ်လွန်သောအခါ ဝမ်းနည်းပူဆွေး နောင်တရနေခြင်းတည်ူ၊ အနုတပ္ပတိ+ ဧတေနာတိ အနုတပ္ပေါ၊ [ အနု+ တပ+ ဏျ။] သာဝကများ၏ နောင်တရဖို့ အကြောင်းဖြစ်သော ကွယ်လွန်သွားသောဆရာ၊ [ ဧဝရူပေါခေါ စုန္ဒသတ္ထာ သာဝကာနံ ကာလင်္ကတော အနုတပ္ပေါဟောတိ၊- ပါဠိတော်။] ဋီကာ၌ကား- “ အနုတာပါယ ( အနုတပ္ပါယ) ဟောတီတိအနုတပ္ပေါ” ဟုဖွင့်၏၊ ထိုအလို “ အနုတပ္ပါယ+ သံဝတ္တတီတိ အနုတပ္ပေါ” ဟု သံဝတ္တတဒ္ဓိတ်ပြုသင့်သည်၊ အနုတာပကရော ဟူသော အဋ္ဌကထာကား အဓိပ္ပါယတ္ထတည်း။
ထေရော။ ။ ထိရော- ဟုဖွင့်သဖြင့် ထေရောနှင့် ထိရောသည် ပရိယာယ်တည်း၊ ထိရတိ သီလာဒိဂုဏေဟီတိ ထေရော- ဓာတွတ္ထသင်္ဂဟ၊ [ ထိရ+ ဏ၊ ထိရော၌ အ- ပစ္စည်း။] တနည်း- ထေရကာရဏေတိ ဓမ္မေဟိ သမန္နာဂတော- ကို ကြည့်၍ “ ထိရတီတိ- ထိရော ( သီလဒိဂုဏော)၊ ထိရော+ ယဿ+ အတ္ထီတိ ထေရော” ဟုပြုပါ၊ [ ထိရောတိ ဌိတစမ္မော- ( တည်တံခိုင်မြဲသောတရားရှိ၏)၊ ကေနစိ အသံဟာရိယော- ( မပြောင်းလွဲစေအပ် မပြောင်းလွဲစေနိုင်)၊- ဋီကာ။]
'''
**ပတ္တယောဂက္ခေမာ**။ ။ ဟောဂေဟိ+ ခေမံ ယောဂက္ခေမံ၊ ယောဂ လေးပါးတို့ဖြင့် ဘေးမရှိရာ အရဟတ္တဖိုလ်၊ တံပတ္တာကို ကြည့်၍ “ ယောဂက္ခေမံ+ ပတ္တာယောဂက္ခေမပတ္တာ” ဟု ဆိုလိုလျကါ ယောဂက္ခေမနှင့် ပတ္တကို ရှေ့နောက်ပြန် ၊ [ ရှု- ( ၁၉၈) ၌ ပတ္တဇီဝိကော စသော တပ္ပုရိသ်များ၏။] တနည်း/ ဒ်ဋ္ဌဓမ္မော ပတ္တဓမ္မော ပရိယောဂါဠှဓမ္မောစသည်ဖြင့် ( သောတာပန် ဖြစ်ခန်း) ပါဠိတော်ရှိသောကြောင့် “ ပတ္တံ+ ယောဂက္ခေမံ+ ယေဟီတိ- ပတ္တယောဂက္ခေမာ” ဟုပြုပါ။
သဒ္ဓမ္မဿ။ ။ အဿ သဒ္ဓမ္မံကို ကြည့်၍ သဒ္ဓမ္မဿကို “ သဒ္ဓမ္မံ+ အဿ” ဟုပုဒ်ဖြတ်၊ အဿဖြင့် ဘုရားရှင်ကိုစွဲပါ၊ ဋီကာ၌ သဒ္ဓမ္မဿဟိ အဿ သဒ္ဓမ္မဿ ဟုပါဌ်ပျက်နေသည်၊ သဒ္ဓမ္မံ အဿဟု ရှိရမည်၊ [ သဒ္ဓမ္မဿတ် သဒ္ဓမ္မံ အဿ၊ အဿတိစ အဿ သတ္ထုနော၊- ဋီကာ။]
ဗြဟ္မစာရိနော။ ။ “ မြတ်သော အကျင့်” ဟူသည် ဤနေရာ၌ ကာမဂုဏါ- ( မေထုန်) မခံစားခြင်း, ညစာမစားခြင်း, ပွဲသဘင်ကြည်ြမှုစသော အပျော်အပါးမရှိခြင်း, သနပ်ခါး ပန်းစသည် မသုံးစွဲခြင်းများတည်း ဤကျင့်သုံးကြသည်။ [ အကျယ်ကို ဓမ္မပဒ၊ ဋ္ဌ၊ ၁။ ၂၄၀။ ဆတ္တပါဏိ ဥပံါသကာဝတ္ထု၌ ရှု။]
စူဠအနာထပိဏ္ဍိက။ ။ စူဠအနာထဂိဏ်ကို ကာမဘောဂီစာရင်း၌ သွင်းထားသည်မှာ စဉ်းစားဖွယ်ဖြစ်၏၊ ဓမ္မပဒ၊ ဋ္ဌ၊ ၂။ ၁၃၆။ ( ဒေဝေါရောဟနဝတ္ထု) ၌ အနာဂါမ် ဥပါသကာအဖြစ် တွေ့ရသည်၊ သူသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာကိုယ်စား တိတ္ထိတို့အား တန်ခိုးပြရန် ခွင့်ပန်ခဲ့ဖူးလေသည်။
ဋီကာ။ ။ သဗ္ဗကာရဏ သမ္ပန္နန္တိ ယတ္တကေဟ် ကာရဏေဟ် သမ္ပန္နံနာမဟောတိ၊ တေပိ သဗ္ဗေဟိ ကာရဏေဟ် သမ္ပန္နံ ( ပတ်ဝန်းကျင်မှရောက်)၊ သပ္ပတ္တံ( ကောင်းစွာ ရောက်) ဥပဂတံ( ကပ်ရောက်) ပရိပုဏ္ဏဲ ( ပြည့်စုံ)၊ [ ဤအဖွင့်ဖြင့် သမ္ပန္န၏ “ ပရ်ပုဏ္ဏအနက်” ဟောကြောင်းကို ပြသည်။] သမန္နာဂတံဝါ ( ကောင်းစွာအစဉ်ရှေးရှုရောက်၍ ပြည့်စုံ) [ ဤအဖွင့်ဖြင့် သမ္ပန္န၏ သမင်္ဂအနက်ကို ပြသည်။]
မှတ်ချက်။ ။ ပရိပုဏ္ဏ ပြည်စုံဟူရာ၌ “ သမ္ပန္နဲ သာလိကေဒါရံ- စပါးပင်တို့နှင့်ပြည့်နေသော စပါးခင်း” ဟူရာ၌ ကဲ့သို့ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးမကုန် ပြည့်နေခြင်းတည်း၊ သမ္ပန္နာဂတ ( သမင်္ဂီ) ပြည့်စုံကား “ ပါတိမောက္ခ သံဝရေန ဥပတော၊ ပေ၊ သမ္ပန္နော- ပါတိမောက္ခသံဝရနှင့်ပြည့်စုံ” ဟူရာ၌ကဲ့သို့ ထိုအရာဝတ္ထု ရှိနေခြင်းတည်း၊ [ သီလနှင့်ပြည့်စုံ၌ တက်ုယ်လုံး သီလနှင့်ချည်းပြည့်သည်မဟုတ်, သမာဓိ ပညာ သဒ္ဓါ ဝီရိယ စသောညတရားများနှင့် ကျမါအရာဝတ္ထု များလည်း ရှိသေးသည်။] မြန်မာတို့က ထိုပရိပုဏ္ဏ သမင်္ဂီ ၂- မျိုးလုံးကိုပင်” ပြည့်စုံ” ဟု ပြန်ကြသည်။ [ သားတ္တ၊ ၁။ ၄၃၆။ ရှု။]
ဥဒကာ ဿုဒံ။ ။ ဤနေရာ၌ ပါဌ် အမျိုးမျိုးရှိသည်၊ ယခုပါဠိတော် များ၌မူ” ဥဒကောသုဒံ” ဟု အဋ္ဌကထာ ပုဒ်ဖြတ်ပြီးသာအတိုင်းရှိနေသည်၊ ဋီကာလည်း “ ဥဒကာ ဿုဒံ” ဟုပင် ရှိသည်။
တတော၊ ထိုမှနောက်၌။ တေဟိ၊ ထိုလူတို့သည်။ စတ္တာရော မာသေ၊ ၄ လတို့ပတ်လုံး။ မဟာသက္ကာရေ၊ ကြီးစွာသော ပူဇော်သက္ကာရကို။ ကတေ၊ ပြာအပ်ပြီးသော်။ တံ ပဉ္စံ၊ ကို။ ကထေန္တော၊ ပြောလိုသည်။ ( ဟုတွာ ) ။ ကိဉ္စ ပဿံ နပဿတီတိ အာဒိံ၊ ကိဉ္စ ပဿံ နပဿတိ အစရှိသောစကားကို။ ( အဘယ်အရာကိုကြည့်ပါလျက် မမြင်သနည်း အစရှိသောစကားကို )။ အာဟ၊ ပြီ။ ''' သောကိရ။ ။ ပဒေသညူ( တစိတ်တပိုင်ူကိုသာ သိသော) ဥဒကရသေ့သည် မိမိပညာထက် မြတ်ပုံကိုပြခြင်းငှါ အနိယျာနိကဘအနက်၌ ယှဉ်စပ်သုံးစွဲ ထားအပ်သောပဟေဠိဆန်သော စကားကို ဗုဒ္ဓမြတ်စွာက သဗ္ဗညူဖြစ်တော်မူသည့်အတွက် နိယျာနိက အနက်၌ ယှဉ်စပ်သုံးသွဲ၍ ပြတော်မူခြင်းငှါ “ ဥဒကော သုဒံ” အစရှိသောစကားကို ပါဠိတော်၌ ဟောတော်မူထားသည်- ဟု ပြလို၍ “ သောကိရ” စသည်မိန့်။
သုဋ္ဌုနိသိတဿ။ ။ သွာဒိ သိဓာတ်သည် “ တေဇ- ထက်အောင်သွေးခြင်း” အနက်ကိုဟော၏၊ ထိုသို့ ထက်အောင်သွေးထားသဖြင့်ထက်နေရကား “ တိခိဏဿ” ဟု ဖွင့်သည်။
ပဿံနပဿတိ။ ။ ဥဒကရသေ့၍ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန်ထက်အောင် သွေးထားအပ်သော သင်ဓုန်းဒါး အပြင်ပုံသဏ္ဍာန်ကိုသာ မြင်၍ အသွားကိုမမြင်- ဟုဆိုလိုသည်။ ဘုရားရှင်၏ အလိုတော်မှာ အလုံစုံသော အခြင်းအရာနှင့် ပြည့်စုံသော ဗြဟ္မစရိယ၌ ကြည့်သောသူသည် နှုတ်ပယ်စရာတွေများနေ၍ ဖြည့်စွတ်စရာကိုပင် မမြင်ဟု- ဆိုလိုသည်၊ [ အကျယ်ကို ပါဠိတော်၌ရှူ။]
'''