တတ္ထ၊ ထို ဣဓ ပန အစရှိသော စကားရပ်၌။
ဗျဉ္ဇနတောဝါ၊ သဒ္ဒါအားဖြင့်လည်းကောင်း။
အဓိပ္ပါယတောဝါ၊ အဓိပ္ပါယ်အားဖြင့်လည်းကောင်း။
အနုတ္တာနံ နာမ၊ မပေါ်လွင်သည်မည်သော။
ကိဉ္စိ၊ တစ်စုံတစ်ခုသော ပုဒ်သည်။
နတ္ထိ၊ မရှိ။
တသ္မာ၊ ကြောင့်။
တဉ္စ၊ ထိုစကားရပ်ကိုလည်းကောင်း။
ဣတော၊ ဤစကားရမှ။
ပုဗ္ဗေ၊ ရှေး၌။
အဝုတ္တဉ္စ၊ မဆိုအပ်သော စကားရပ်ကိုလည်းကောင်း။
သဗ္ဗံ၊ အလုံးစုံသော စကားကို။
ပါဠိ အနုသာရေနေဝ၊ ပါဠိတော်ကို အစဉ်လျှောက်သဖြင့်သာ။
ဝေဒိတဗ္ဗံ၊ သိထိုက်၏။
ဣတိ၊ အပြီးတည်း။
တတောပရံ အဝိသုဒ္ဓိ ၊ပေ၊ ဝုတ္တံ။ ။ဒွေ ဘိက္ခူဝါရများ၏ နောက်၌ "ဣဓ ပန ၊ပေ၊ အာပတ္တိယော အာပဇ္ဇတိ၊ ပရမာဏံပိ ၊ပေ၊ သော ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခု အဝိသုဒ္ဓေါတာဟိ" စသည်ဖြင့် အဝိသုဒ္ဓဖြစ်ပုံတို့ကို သမုစ္စယ က္ခန္ဓကဆုံးသည့်တိုင်အောင် ပြထား၏၊ ထို၌ "အာပတ္တိယော" ဟု ဗဟုဝုစ်ဆိုပြီးနောက် "ပရမာဏံပိ" စသည်ဖြင့် ဧကဝုစ်ဆိရာ၌ ဇာတျာပေက္ခ နည်းအားဖြင့် ဆိုသည်ဟုလည်းကောင်း, "ပရိမာဏံ- အတိုင်းအရှည်ရှိအောင်" ဟု ကြိယာ ဝိသေသန ညွန်ပြသည်ဟုလည်းကောင်း, သာရတ္ထ၌ နှစ်နည်းဖွင့်၏။
သမုစ္စယက္ခန္ဓက။ ။ သံဃာဒိသေသာနံ ပရိဝါသဒါနာဒိ သဗ္ဗဝိနိစ္ဆယဿ သမုစ္စယတ္တာ ပနေသ သမုစ္စယက္ခန္ဓကောတိ ဝုတ္တော- သံဃာဒိသေသ်အာပတ်တို့၏ အတွက် ပရိဝါသ်ပေးရခြင်းစသော အားလုံးသော အဆုံးအဖြတ်တို့ကို ပေါင်းစု၍ ပြရာ၏ အဖြစ်ကြောင့် ဤခန္ဓက ကို သမုစ္စယ က္ခန္ဓကဟု ဆိုအပ်၏။ ဝိမတိ။