ပန၊ ကား။
သုဓမ္မဝတ္ထုသ္မိံ၊ ၌။
အနပလောကေတွာတိ၊ ကား။
အာပုစ္ဆိတွာ၊ မပန်လျှောက်မူ၍။
(" န နိမန္တေတိ၊ မပင့်ဖိတ်" ဟု ပါဠိတော် ၌စပ်)။
ဧတဒဝေါစာတိ၊ ကား။
ဂဟဂတိ၊ အိမ့်ရှင်သူကြွယ်။
တေ၊ သင်သည်။
ထေရာနံ၊ ထေရ်တို့ဘို့။
ကိံ၊ အဘယ်ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်ကို။
ပဋိယတ္တံ၊ စီရင်အပ်သနည်း။
ဣတိ၊ ဤသို့ မေး၍။
သဗ္ဗံ၊ အလုံးစုံကို။
ဝိတရာပေတွာ၊ ဖွင့်စေ၍။
ဒိသွာ၊ မြင်၍။
ဧတံ၊ ဤစကားကို။
အဝေါစ၊ ပြောပြီ။
ဧကာစ ခေါ ၊ပေ၊ တိလသံဂုဠိကာတိ၊ ကား။
ယာ အယံ၊ အကြင်ခဲဖွယ်ကို။
တိလသက္ခရိကာနာမ၊ တိလသက္ခရိကာမည်၏ ဟူ၍။
ဝုစ္စတိ၊
သာ၊ ထိုတိကသက္ခရိကာမည်သော မုန့်သည်။
နတ္ထိ၊ မရှိ။
ဣတိ အတ္ထော၊
**တိလသံဂုဠိကာ**။ ။ ဂုဠော ဧတ္ထာတိ ဂုဠိကာ - တင်လဲ (သကြား) ပါရှိသော မုန့်၊ သမ္မာ+ ဂုဠိကာ သံဂုဠိကာ - ကောင်းမွန်စွာ သကြားပါရှိသော မုန့်၊ တိလေဟိ+ သံသဋ္ဌာ+ သံဂုဠိကာ တိလသံဂုဠိကာ - နှမ်းတို့ဖြင့် ရောအပ်သော ကောင်းမွန်စွာ သကြားပါရှိသော မုန့်၊ သက္ခရသဒ္ဒါလည်း သကြား (သကာ) အနက်ဟောပင်တည်း၊ ထို့ကြောင့်" တိလသ္ခရိကာ" ဟု ရှိသင့်၏၊ သို့မဟုတ် ရကို လပြုထားသည် ဟု ကြံပါ၊ ရှေးက "နှမ်းပျစ်မုန့်" ဟု မြန်မာပြန်ကြသည်။ [သက္ခရာ ဂုဠဘေဒေစ၊ အဘိဓာန် (၉၂၅)။] ကိရ၊ ချဲ့။
တဿ ဂဟပတိနော၊ ထိုစိတ္တသူကြွယ်၏။
ဝံသေ၊ အနွယ်၌။
အာဒိမှိ၊ အစ၌။
ဧကော၊ တစ်ယောက်သော။
ပူပိယော၊ မုန့်သည်သည်။
အဟောသိ၊ ရှိဖူးပြီ။
တေန၊ ကြောင့်။
နံ၊ ထိုစိတ္တသူကြွယ်ကို။
ထေရော၊ ရှင်သုဓမ္မထေရ်သည်။
ဇာတိယာ၊ အမျိုးဇာတ်အားဖြင့်။
ခုံသေတုကာမော၊ ဆဲရေးလိုသည်။
(ဟုတွာ)၊
ဧဝံ၊ ဤသို့။
(ဧကာ စ ခေါ ဣဓ နတ္ထိ အစရှိသည်ဟူ၍)။
အာဟ၊ ပြောပြီ။
ယဒေဝ ကိဉ္စီတိ၊ ကား။
ဧဝံ ဗဟုံ၊ ဤသို့ များစွာသော။
(သို့ကလောက် များပြားသော)။
ဗုဒ္ဓဝစနံ၊ ဘုရားစကားတော်ဖြစ်သော။
ရတနံ၊ ရတနာကို။
ပဟာယ၊ ပယ်စွန့်၍။
ကိဉ္စိဒေဝ၊ တစ်စုံတစ်ခုသာလျှင်ဖြစ်သော။
(သာမညစကားဖြင့်သော။)
တိလသံဂုဠိကာဝစနံ၊ တိလ သံဂုဠိကာဟူသော စကားကို။
ဘာသိတံ၊ ပြောဆိုအပ်ပြီ။
ကုက္ကုဋပေါတကရဒါဟရဏေန၊ ကြက်ငယ် ဥဒါဟရုဏ်ဖြင့် ။
ဣဒံ၊ ဤအနက်အဓိပ္ပါယ်ကို။
ဒဿေတိ၊
(ကိံဒဿေတိ)၊
သော၊ ထို ကြက်ငယ်သည်။
ကာကဝဿိတံ၊ ကျီးမြည်သံကို။
နေဝ အကာသိ ယထာ၊ မပြုတတ်သကဲ့သို့လည်းကောင်း။
ကုက္ကုဋ ဝဿိတံ၊ ကြက်တွန်သံကို။
န အကာသိ ယထာ၊ ကဲ့သို့လည်းကောင်း။
ဧဝံ၊ တူ။
တယာပိ၊ အရှင်ဘုရားသည်လည်း။
ဘိက္ခုဝစနံ၊ ရဟန်းတို့၏ စကားကို။
နေဝ (ဝုတ္တံ)၊ မပြောဆိုအပ်။
ဂိဟိဝစနံ၊ လူဝတ်ကြောင်တို့၏ စကားကို။
န ဝုတ္တံ၊
ဣတိ၊ ဤအနက် အဓိပ္ပါယ်ကို။
(ဒဿေတိ)၊
**ဘိက္ခု, ဂိဟိဝစနံ**။ ။ ရဟန်းမှန်လျှင် ပရိယာယ်အားဖြင့်သော်မှ လူတို့ကို မဆဲရ၊ ရှင်သုဓမ္မကား တိုက်ရိုက်ဆဲ၏။ ထို့ကြောင့် "နေဝ ဘိက္ခုဝစနံ" ဟု ဆိုသည်၊ လူဝတ်ကြောင်များ သည် တိုက်ရိုက်ဆဲနိုင်သော်လည်း ကျေးဇူးရှိသော သူများကိုကားမဆဲရှာကြ၊ ရှင်သုဓမ္မကမူကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သော စိတ္တသူကြွယ်ကို ဆဲ၏၊ ထို့ကြောင့် "န ဂိဟိဝစနံ" ဟု ဆိုသည်၊ ဝိမတိ။