ဟိ၊ မှန်။ ဥပနိသိန္နကထာယမေဝ၊ ဥပနိသိန္နကထာ၌သာ။ မနုဿေသု၊ တို့သည်။ ကထာပေန္တေသု၊ ဟောစေကုန်လသော်။ (ဟောဖို့ရန် တောင်းပန်ကုန်လသော်)။

လူတို့က တရားဟောဖို့ လျှောက်ရာ၌။ ။ ဥပနိသိန္န ကထာ မဟုတ်ဘဲ ဘတ္တာ နုမောဒနာ ပြုဖို့ရန် လူတို့က တောငး်ပန်လျှင် ထိုအနုမောဒက ရဟန်းကမဟာထေရ်အထံခွင့်ပန်ဖွယ် မလို၊ ထို့ကြောင့် "နေဝ တဿေ အနုမောဒတော အာပတ္တိ" ဟု ဆိုသည်။ မဟာထေရ်မှာလည်း စောင့်နေဖွယ်မလို၊ ထို့ကြောင့် "န မဟာထေရဿ ဘာရော ဟောတိ" ဟု ဆိုသည်။

ဥပနိသိန္နကထာယံ။ ။ ဥပ(သမီပေ)+ နိသိန္နော ဥပနိသိန္နော၊ ဥပနိသိန္နဿ- အနီး၌ထိုင်နေသူအား၊ ကထာ- ဟောအပ်သော တရားစကားတည်း၊ ဥပနိသိန္နကထာ- ကား၊ သံဃာအများစုဝေး၍ နေရာဝယ် ရောက်လာသော ဒါယကာ ဒါယိကာမတို့ကား ဟောအပ်သော တရားစကားကို "ဥပနိဿိန္နကထာ" ဟု ဆိုသည်၊ မိမိတစ်ပါးတည်းနေရာဝယ် ထိုသို့ ရောက်လာသူအားဟောအပ်သော တရားစကာလည်း၊ ဥပနိသိန်နကထာပင်တည်း၊ သံဃာမျာစုမိရာဝယ် ဥပနိသိန္န ကထာကို ဟောဖို့ရန် လူတို့က မဟာထေရ်မှ တစ်ပါး အခြားပုဂ္ဂိုလ်ကို တောင်းပန်လျှင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် မဟောထရ်ကို (ဟောဖိ့ရန် ခွင့်ပြုပါဘုရားဟု ) ခွင့်ပြန်၍ ဟောရသည်။ ထိုသို့ ခွင့်မပြန်ဘဲ ဟောလျှင် "န ဘိက္ခဝေ အနဇ္ဈိဋ္ဌေန ဓမ္မော ဘာသိတဗ္ဗော, ယော ဘာသေယျ၊ အာပတ္တိ ဒုက္ကဋဿ" ဟု မဟာဝဂ္ဂ, ဥပေါသထက္ခန္ဓက, သံခိတ္တေန ပါတိမောက္ခုဒ္ဒေသကထာ၌ လာသော သိက္ခာပုဒ်အရ အာပတ်သင့်၏။

အာပုစ္ဆိတဗ္ဗော၊ ပန်ပြောထိုက်၏။ မဟာထေရေနစ၊ သည်လည်း။ အနုမောဒနာယ၊ အနုမေဒနာအကျိုးငှာ။ အဇ္ဈိဋ္ဌောဝ၊ တိုက်တွန်းအပ်သော ရဟန်းကိုသာ. အာဂမေတဗ္ဗော၊ ဆိုင်းငံ့ထိုက်၏။ ဣတိ ဣဒံ၊ ဤဆိုအပ်ပြီးကား။ ဧတ္ထ၊ ဤအနုမောဒနာဝတ်၌။ လက္ခဏံ၊ အမှတ်အသားတည်း။