အဝကုဇ္ဇပညော၊ မှောက်ထားအပ်သော ပညာရှိသော။
ဝါ၊ မှောက်ထားအပ်သော အိုးနှင့်တူသော ပညာရှိသော။
ပုဂ္ဂလော၊ ပုဂ္ဂိုလ်လည်းကောင်း။
ဥစ္ဆင်္ဂပညော၊ ရင်ခွင့်နှင့်တူသော ပညာရှိသော။
။ပ။၊
ပုထုပညော၊ ကျယ်ပြန့်သော ပညာရှိသော။
ပုဂ္ဂလော၊ လည်းကောင်းတည်း။
။ပ။၊
ပုဂ္ဂလော၊ သည်။
ဘိက္ခူနံ၊ ရဟန်းတို့၏။
သန္တိကေ၊ အထံ၌။
ဓမ္မဿဝနာယ၊ တရားနာခြင်းငှာ။
အဘိက္ခဏံ၊ အမြဲမပြတ်။
အာရာမံ၊ ကျောင်းတိုက်သို့။
ဂန္တာ၊ သွားတတ်သည်။
ဟောတိ၊ ၏။
တဿ၊ ထို ပုဂ္ဂိုလ်အား။
ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့သည်။
ဓမ္မံ၊ ပရိယတ္တိတရားကို။
အာဒိကလျာဏံ၊ အစပိုင်း၌ ကောင်းအောင်လည်းကောင်း (လေးပါဒရှိသော ဂါထာ၌ ပဌမပါဒဟူသော အစပိုင်း၌ ကောင်းအောင် လည်းကောင်း)။
မဇ္ဈေကလျာဏံ၊ အလယ်ပိုင်း၌ ကောင်းအောင်လည်းကောင်း။
(ဒုတိယ, တတိယပါဒဟူသော အလယ်ပိုင်း၌ ကောင်းအောင်လည်းကောင်း)။
ပရိယောသာနကလျာဏံ၊ အဆုံးပိုင်း၌ ကောင်းအောင်လည်းကောင်း။
(စတုတ္ထ ပါဒဟူသော အဆုံးပိုင်း၌ ကောင်းအောင်လည်းကောင်း။)
သာတ္ထံ၊ (သတိပဋ္ဌာန်, သမ္ပပ္ပတန်စသော) အနက်သဘောနှင့် ပြည့်စုံအောင်လည်းကောင်း။
သဗျဉ္စနံ၊ (သိထိလ, ဓနိတစသော) အက္ခရာနှင့် ပြည့်စုံအောင်လည်းကောင်း။
[လျော့လျော့ရွတ်ဆိုရမည် သိထိလအက္ခရာကို လျော့လျော့ရွတ်ဆို၍လည်းကောင်း၊ ပြင်းပြင်းရွတ်ဆိုရမည့် ခနိတအက္ခရာကို ပြင်းပြင်းမာမာရွတ်ဆို၍လည်းကောင်း, ရှည်ရှည်ဆွဲရွတ်ဆိုရမည့် ဒီဃအက္ခရာကို ရှည်ရှည်ရွတ်ဆို၍လည်ကောင်း၊ ဤသို့ စသည်ဖြင့် အက္ခရာကို ပြည့်စုံပီသစွာ ရွတ်၍ တရားဟောတော်မူ၏ ဟူလို။]
ကေဝလပရိပုဏ္ဏံ၊ အားလုံးစုံတက်ဝန်းကျင် ပြည့်စုံအောင်လည်းကောင်း။
ပရိသုဒ္ဓံ၊ အသီမခက်, ရောယှက်မှုကင်း, ရှင်းလင်းပေါ်လွင်အောင် လည်းကောင်း။
[စာပိုဒ် ၆၄ ဝေနာဂပုရသုတ်၌ကား ပရိသုဒ္ဓံ ပုဒ်ကို ဤအတိုင်း အနက်မရေးဘဲ, ထိုအသုတ်အဋ္ဌကာထ ဖွင့်သည့်အတိုင်းသာ ရေးပါမည်။]
ဒေသေန္တိ၊ ဟောတော်မူကြကုန်၏။
(ဧဝံ၊ ဤသို့ အာဒိကလျာဏ စသည်ဖြစ်အောင်။
ဒေသေန္တာ စ၊ ဟောကြားတော်မူကြလျှင်လည်း)။
ဗြဟ္မစရိယံ၊ (သိက္ခာသုံးရပ်ဖြင့် သွင်းယူအပ်သော) မြတ်သော အရိယမဂ်အကျင့်ကို။
သိက္ခာသုံးပါးဖြင့် သွင်းယူအပ်သော ဗြဟ္မစရိယ။ ။ ဗြဟ္မစရိယ ပုဒ်အရ အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးဟူသော မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယကို ယူရန် အဋ္ဌကထာ ဖွင့်၏၊ ထိုမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို သိက္ခာသုံးပါးဖြင့် ခွဲဝေယူလျှင် (၁) သမ္မာဝါစာ, သမ္မကမ္မန္တ, သမ္မာအာဇီဝဟူသော မဂ္ဂင်သုံးပါးကို သီလသိက္ခာ အဖြစ်ဖြင့်ယူရ၏။ (၂) သမ္မာဝါယာမ, သမ္မာသတိ, သမ္မာသမာဓိဟူသော မဂ္ဂင်သုံးပါးကို သမာဓိသိက္ခာအဖြစ်ဖြင့် ယူရ၏။ (၃) သမ္မာဒိဋ္ဌိ, သမ္မာသင်္ကပ္ပဟူသော မဂ္ဂင်နှစ်ပါးကို ပညာသိက္ခာအဖြစ်ဖြင့် ယူရ၏။ ဤသို့အားဖြင့် ထိုမဂ္ဂဗြဟ္မစရိယသည် သိက္ခတ္တယသင်္ဂဟိတ (သိက္ခာသုံးပါးဖြင့် သိမ်းသွင်း ယူငင်အပ်သော) ဗြဟ္မစရိယ ဖြစ်သည်။
ပကာသေန္တိ၊ ထင်ရှားဖော်ပြကြကုန်၏။
သော၊ ထို ပုဂ္ဂိုလ်သည်။
တသ္မိံ အာသနေ၊ တရားနာရာ ထိုနေရာ၌။
နိသိန္နော၊ ထိုင်နေလျက်။
တဿာ ကထာယ၊ ထိုတရားစကား၏။
အာဒိံ၊ အစပိုင်းကို။
နေဝ မနသိကရောတိ၊ နှလုံးမသွင်း။
မဇ္ဈံ၊ အလယ်ပိုင်းကို။
န မနသိကရောတိ၊ နှလုံးမသွင်း။
ပရိယောသာနံ၊ အဆုံးပိုင်းနိဂုံကို။
။ပ။၊
တမှာ အာသနာ၊ တရားနာရာ ထိုနေရာမှ။
ဝုဋ္ဌိတောပိ၊ ထလျှင်လည်း။
။ပ။၊
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
သေယျထာပိ၊ ဥပမာပြရလျှင်ကား။
ကုမ္ဘော၊ အိုးသည်။
နိကုဇ္ဇော၊ မှောက်ထားအပ်သည်။
(အဿ၊ ဖြစ်ငြားအံ့)။
တတြ၊ ထိုအိုး၌။
အာသိတ္တံ၊ လောင်းထည့်အပ်သော။
ဥဒကံ၊ ရေသည်။
ဝိဝဋ္ဋတိ၊ လျှောဆင်းသွား၏။
နော သဏ္ဌာတိ၊ အိုး၌မတည်နေ။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
ဧဝမေဝံ၊ ဤအတူပင်။
။ပ။၊
[ဥစ္ဆင်္ဂပညဆိုင်ရာ ဝါကျသို့ သွားတော့အံ့။]
အာဒိမ္ပိ၊ အစပိုင်းကိုလည်း။
မနသိ၊ စိတ်နှလုံး၌။
ကရောတိ၊ ထည့်သွင်းထား၏။
[တနည်း၊
မနသိကရောတိ၊ နှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်၏။]
။ပ။၊
တမှာ အာသနာ၊ မှ။
ဝုဋ္ဌိတော စ၊ ထပြီးလျှင်တော့ကား။
။ပ။၊
ပုရိသဿ၊ ယောင်္ကျား၏။
ဥစ္ဆင်္ဂေ၊ ရင်ခွင်၌။
နာနာခဇ္ဇကာနိ၊ အမျိုးမျိုးသော ခဲဖွယ်တို့ကို။
တိလာ၊ နှမ်းတို့ကိုလည်းကောင်း။
တဏ္ဍုလာ၊ ဆန်တို့ကိုလည်းကောင်း။
မောဒကာ၊ ကတွတ်မုန့်တို့ကိုလည်းကောင်း။
ဝါ၊ လဍ္ဍုးမုန့်တို့ကိုလည်းကောင်း။
[နှမ်းမှုန့်ညက်, ထောပတ်နှင့် ပဲစသည်တို့ကို ဆုပ်လုံး၍ ပြုအပ်သော မုန့်လုံးကို လဍ္ဍူးမုန့်ဟုခေါ်ကြောင်း တောင်ပေါက် အဘိဓာန်နိဿယ (၁၁၁၄ ဂါထာ)၌ မိန့်၏။ ဟိန္ဒိဘာသာအားဖြင့် "လဍ္ဍု" ဟု ခေါ်သတတ်။]
ဗဒရာ၊ ဆီးသီးတို့ကိုလည်းကောင်း။
အာကိဏ္ဏာနိ၊ ရောနှောထည့်ထားအပ်ကုန်သည်။
(ဘဝေယျုံ၊ ဖြစ်ကုန်အံ့)။
သော၊ ထို ယောင်္ကျားသည်။
တမှာ အာသနာ၊ ထိုထိုင်နေရာမှ။
ဝုဋ္ဌဟန္တော၊ ထလသော်။
သတိသမ္မောသာ၊ သတိကင်းလွတ်ခြင်းကြောင့်။
ပကိရေယျ၊ ဖရိုဖရဲ ဖြန့်ကျဲချမိလေရာ၏။
။ပ။၊
ကုမ္ဘော၊ အိုးသည်။
ဥက္ကုဇ္ဇော၊ လှန်ထားအပ်သည်။
(အဿ၊ ဖြစ်ငြားအံ့)။
။ပ။၊
သဏ္ဌာတိ၊ အိုး၌တည်နေ၏။
နော ဝိဝဋ္ဋတိ၊ လျှောဆင်းမသွား။
။ပ။၊
[ဂါထာ] အဝကုဇ္ဇပညော၊ သော။
ဒုမ္မေဓော၊ ပညာမရှိသော။
အဝိစက္ခဏော၊ ထိုထိုကိစ္စ တွေးဆမမြင် မစီစဉ်တတ်သော။
ပုရိသော၊ ယောင်္ကျားသည်။
ဘိက္ခူနံ၊ တို့၏။
သန္တိကေ၊ ၌။
အဘိက္ခဏံ၊ အမြဲမပြတ်။
ဂန္တာ၊ သွားတတ်သည်။
ဝါ၊ သွားလေ့သွားထရှိသည်။
စေ ဟောတိ၊ အကယ်၍ ဖြစ်အံ့။
(ဧဝံ သတိပိ၊ ဤသို့ပင် ဖြစ်ပါသော်လည်း။
တာဒိသော၊ ထိုကဲ့သို့ တွေးမြင်အပ်သော သူသည်။
ကထာယ၊ တရားစကား၏။
အာဒိံ စ၊ ကိုလည်းကောင်း။
မဇ္ဈဉ္စ၊ လည်းကောင်း။
ပရိယောသာနဉ္စ၊ လည်းကောင်း။
ဥဂ္ဂဟေတုံ၊ မှတ်ယူခြင်ငှာ။
န သက္ကောတိ၊ မစွမ်းနိုင်။
(ကသ္မာ၊ အဘယ့်ကြောင့်နည်း)။
ဟိ၊ အကြင့်ကြောင့်။
အဿ၊ ထိုယောင်္ကျားမှ။
ပညာ၊ ပညာသည်။
န ဝိဇ္ဇာတိ၊ မရှိ။
(တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်တည်း)။
ဥစ္ဆင်္ဂပညော၊ သော။
ပုရိသော၊ ကို။
ဧတေန၊ ထိုအဝကုဇ္ဇပညပုဂ္ဂိုလ်ထက်။
သေယျော၊ သာလွန်မြင့်မြတ်၏ဟူ၍။
ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။
တာဒိသော၊ သည်။
ဘိက္ခူနံ၊ တို့၏။
သန္တိကေ၊ ၌။
အဘိက္ခဏံ၊ မပြတ်။
ဂန္တာ၊ သည်။
စေ ဟောတိ၊ အံ့။
(ဧဝံ သတိပိ) ကထာယ၊ ၏။
အာဒိံ စ၊ ကိုလည်းကောင်း။
မဇ္ဈဉ္စ၊ လညး်ကောင်း။
ပရိယောသာနဉ္စ၊ လည်းကောင်း။
တသ္မိံ အာသနေ၊ တရားနာရာ ထိုနေရာ၌။
နိသိန္နော၊ ထိုင်နေလျက်။
ဗျဉ္စနံ၊ တရားဒေသနာတော်သဒ္ဒါအစဉ်ကို။
ဥဂ္ဂဟေတွာ၊ နှလုံးသွင်းမှတ်ယူပြီး၍။
ဝုဋ္ဌိတော၊ ထိုင်ရာမှ ထပြီးသည်။
(သမာနော၊ ဖြစ်လသော်)။
နပ္ပဇာနာတိ၊ မသိတော့။
(ကသ္မာ၊ အဘယ်ကြောင့်နည်း)။
ဟိ၊ အကြင့်ကြောင့်။
အဿ၊ ထိုသူမှာ။
ဂဟိတံ၊ မှတ်ယူထားအပ်သော တရားတော်သည်။
မုဿတိ၊ မေ့ပျောက်သွား၏။
(တသ္မာ၊ တည်း)။
ပုထုပညော၊ သော။
ပုရိသော၊ ကိုကား။
ဧတေဟိ၊ ထို ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ယောက်တို့ထက်။
သေယျော၊ ၍။
ဝုစ္စတိ၊ ၏။
တာဒိသော၊ သည်။
ဘိက္ခူနံ၊ တို့၏။
သန္တိကေ၊ ၌။
အဘိက္ခဏမ္ပိ၊ အမြဲမပြတ်ပင်လည်း။
ဂန္တာ၊ သည်။
စေ ဟောတိ၊ အံ့။
(ဧဝံ သတိ၊ ဤသို့ဖြစ်လျက်။
ဝါ၊ ဤသို့သွားလျက်)။
။ပ။၊
ဗျဉ္ဇနံ၊ ကို။
ဥဂ္ဂဟေတွာ၊ ၍။
ဓါရေတိ၊ နှုတ်တက်ဆောင်ထား မှတ်သား၏။
သေဋ္ဌသင်္ကပ္ပေါ၊ သော။
အဗျဂ္ဂမာနသော၊ သော။
န ရော၊ ပုထုပညပုဂ္ဂိုလ်သည်။
ဓမ္မာနုဓမ္မ ပဋိပန္နော၊ လောကုတ္တရာ တရားကိုပါးအား လျော်သော သီလအစထားရှေ့ပိုင်းအကျင့်တရားကို ကျင့်လျက်။
[ဓမ္မ၊ လောကုတ္တရာတရားကိုးပါးအား+
အနု၊ လျော်သော+
ဓမ္မ၊ အရိယမဂ္ကို ရစေနိုင်သော သီလဝိသုဒ္ဓိ, စိတ္တဝိသုဒ္ဓိစသော ရှေ့ပိုင်းအကျင့် (အရိယမဂ် ၏ ရှေ့ကအကျင့်) တရားကို+
ပဋိပန္န၊ ကျင့်သူ။]
ဒုက္ခဿ၊ တေဘူမက ဝဋ်ဒုက္ခ၏။
အန္တကရော၊ အဆုံးကို ပြုသည်။
သိယာ၊ စင်စစ်မသွေ ဖြစ်နိုင်ပေ၏။
ဣတိ (အဝေါစ)၊
ဒသမံ၊