Issues
Select Version
Bhikkhu Bodhi
English
sāsanāre-သာသနာရေး
မြန်မာဘာသာ
Dasakanipātapāḷi
Dasakanipātapāḷi

7. Paṭhamanāthasuttaṃ

Author: sāsanāre-သာသနာရေး @ IAPT

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ (တုမှေ၊ သင်တို့သည်။) သနာထာ၊ မှီခိုအားထားရာ ဆွေမျိုးအုပ်စုများစွာနှင့် တကွဖြစ်ကုန်သည်။သနာထာ နာထကရဏာ ။ ။ အဋ္ဌကထာအဖွင့်ကို ရှေးဦးစွာ ပြပါမည်၊ အဋ္ဌကထာအလို နာတသဒ္ဒါသည် မှီခိုအားထားရာဟူသော (ပတိဋ္ဌာ) အနက်ကို ဟောသော ရုဠှီအနိပ္ပန္နပါဋိပဒိကပုဒ်တည်း၊ ထို့ကြောင့် ဓာတ်ပစ္စည်းခွဲ၍ ဝိဂြိုဟ်ဝစနတ်ပြုဖွယ်မလိုပါ၊ ဤသုတ်၌ နာထကရဏတရားအဖြစ်ဖြင့် ဟောတော်မူအပ်သော သီလ, ဗာဟုဿစ္စ, ကလျာဏ မိတ္တတာအစရှိသော တရားဆယ်ပါးကိုပင်မှီခိုအားထားရာ( နာထ) ဟု ခေါ်ဆိုရမည်ဖြစ်၏၊ အဋ္ဌကထာ၌ ထိုတရားဆယ်ပါးကို ဆွေမျိုးသားချင်း အဖြစ်ဖြင့် တင်စား၍ "သနာထာတိ သဉာတကာ ဗဟုဉာတိဝဂ္ဂါ" ဟု ဖွင့်ဆိုတော်မူ၏၊ သဟ နာထေဟိ ယေ တုမှေ ဝတ္တန္တီတိ သနာထာ-မှီခိုအားထားရာနှင့် အတူတကွဖြစ်သော (မှီခိုအားထားရာ ဆွေမျိုးအုပ်စုနှင့်တူသော တရားဆယ်ပါးနှင့်အတူတကွ ဖြစ်သော) ရဟန်းများ၊ဝါ- မှီခိုအားထားရာရှိသော ရဟန်းများ၊ ထို့နောက် နာထကရဏပုဒ်ကို-
နာထံ ကရောန္တီတိ နာထကရဏာ (မှီခိုအားထားရာကို ပြုတတ်သော တရားများ) အတ္တနော သနာထဘာဝကရာ( မိမိ၏ မှီခိုအားထားရာ ရှိသူ၏ အဖြစ်ကို ပြုတတ်သော တရားများ) ပတိဋ္ဌာကရာ (ထောက်တည်မှီခိုအားထားရာကို ပြုတတ်သော တရားများ) ဟူ၍ ဖွင့်တော်မူ၏၊ ယင်းသို့ဖွင့်ရာ၌-
ပါဠိတော်မှ နာထကရဏပုဒ်သည် အဋ္ဌကထာမှ ပတိဋ္ဌာကရပုဒ်နှင့် အနက်တူပရိယာယ်ဖြစ်သည်ကို ရုတ်တရက်သိနိုင်သော်လည်း သနာထ ဘာဝကရပုဒ်နှင့်ကား အနက်တူပရိယာယ်ပုဒ် ဟုတ်နိုင်ပါ၏ လောဟူ၍ တွေးတောဖွယ်ရှိနေ၏၊ ပုဒ်ချင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် နာထကရဏပုဒ်ကို သဟ၏ ကာရိယဖြစ်သော "သ" အက္ခရာနှင့်ဘာဝပုဒ်ထည့်စွက်ပြီး ကိတ်ပစ္စည်းတမျိုးပြောင်းကာ "သနာထဘတကရာ" ဟု အဖွင့်ပါဌ်ပြုလုပ်ဖွင့်ဆိုထားခြင်းဖြစ်၏၊ ထို့ပြင် ဋီကာ၌မူ သဟ၏ကာရိယဖြစ်သော သအက္ခရာ မပါဘဲ "နာထဘာဝကရာ" ဟု အဖွင့်ပါဌ်ရှိနေလေပြန်၏၊ ထို့ကြောင့် ထိုအဖွင့်များကို ကြည့်၍ ပါဠိတော်မနက်ပြန်ဆိုရာ၌ အခက်အခဲဖြစ်စရာ ရှိသည့်အတွက် ယင်းအခက်အခဲများ မရှိရအောင် ထိုအဖွင့်ပါဌ်များကိုပါ ရှင်းပြရဦးမည်ဖြစ်၏။
ထိုပါဌ်များတွင် နာထပုဒ်နှင့် သနာထဘာဝပုဒ်သည် အနက်တူ၏၊၊ တဖန် နာထကရဏပုဒ်နှင့် သနာထဘာဝကရပုဒ်သည်လည်း အနက်တူ၏၊ ထပ်မံရှင်းပြပါဉီးမည်- ယခင်ကပြခဲ့သည့်အတိုင်း မှီခိုအားထားရာရှိသော ရဟန်းကို သနာထဟုခေါ်ဆိုရ၏၊ သနာထပုဒ်အရ မှီခိုအားထားရာရှိသော ရဟန်းကို ယူရမည်ဟု ဆိုလို၏၊ ထို့နောက် ဘာဝပုဒ်ဆင့်လိုက်သောအခါ "သနာထဘာဝ- မှီခိုအားထားရာရှိသော ရဟန်း၏အဖြစ်၊ ဝါ- မှီခိုအားထားရာရှိသော ရဟန်း၏ အဖြစ်ကြောင်း" ဟူသည် အဘယ်နည်းဟု ဆိုလျှင် မှီခိုအားထားရာ (နာထ) ပင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်၏၊ ဥပမာအားဖြင့် တုတ်တောင်ဝှေးရှိသူ (တုတ်ကိုင်ထားသူ) ကို ဒဏ္ဍီဟုခေါ်ပြီးလျှင် "ဒဏ္ဍိတ္တ" ဟု ဘာဝတဒ္ဓိတ်ပစ္စည်းဆင့်လိုက်သောအခါတုတ်ရှိသော သူ၏ဖြစ်ကြောင်းတုတ် (ဒဏ္ဍ)ကို ဒဏ္ဍိတ္တဟုခေါ်ဆိုရ၏၊ ထို့ကြောင့် ဒဏ္ဍနှင့် ဒဏ္ဍိတ္တသည် အနက်တူ၏၊ ထို့အတူပင် မှီခိုအားထားရာရှိသော သူ၏ ဖြစ်ကြော်ငးဖြစ်သော နာထ( မှီခိုအားထားရာ) ကို သနာထဘာဝဟု ခေါ်၏၊ ထို့ကြောင့် နာထပုဒ်နှင့် သနာထပုဒ်သည် အနက်တူဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။
ထိုနောင် ကရဏပုဒ်, ကရပုဒုဒ်ဆင့်ဘိုက်သောအခါ "နာထကရဏ-မှီခိုအားထားရာ (နာထ) ကို ပြုတတ်သောတရား၊ သနာထဘာဝကရ- မှီခိုအားထားရာရှိသောရဟန်း၏အဖြစ်တည်းဟူသော နာထ (မှီခိုအားထားရာ)ကို ပြုတတ်သောတရား၊ ဝါ- မှီခိုအားထားရာရှိသော ရဟန်း၏ ဖြစ်ကြောင်းဖြစ်သော နာထကို ပြုတတ်သော တရား " ဟု အနက်ပြန်ဆိုရသောကြောင့် နာထကရဏပုဒ်နှင့် သနာထဘာဝကရဏပုဒ်ကို "အတ္တနော သနာထဘာဝကရာ ပတိဋ္ဌာကရာတိ အတ္ထော" ဟု ဖွင့်ဆိုတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။
နာထံ ကရောန္တီတိ နာထကရဏာ။ (ယေ- အကြင်သီလ, ဗာဟုဿစ္စအစှိသော တရားဆယ်ပါးတို့သည်၊ အတ္တာနံ- မိမိကိုယ်ကို) နာထံ- ရဟန်း၏မှီခိုအားထားရာကို၊ ဝါ- ရဟန်းမှီခိုအားထားရာဖြစ်အောင်၊ ကရောန္တိ- ပြုတတ်ကုန်၏၊ ဣတိ- ထို့ကြောင့်၊ တေ- ထိုတရားဆယ်ပါးတို့သည်၊ နာထကရဏာ- နာထကရဏတို့မည်၏။ ဤသို့ နိယမ, အနိယမထည့်စွက်၍ ဝိဂြိုဟ်နက်ဆိုပါ။
ဋီကာအဖွင့် ။ ။ ဋီကာ၌မူဤသုတ်အဋ္ဌကထာကို တိုက်ရိုက်မဖွင့်ပြဘဲဒီ,ပါတိကဝဂ် သင်္ဂီသုတ်ဋီကာ (၂၆၅) အဖွင့်ဝါကျများကို ယူပြထားပြီးလျှင် ထိုအဖွင့်ဝါကျများနှင့် အဋ္ဌကထာအဖွင့်ကို ဆက်သွယ်ပြထား၏၊ သဒ္ဒအတ္ထမတူ သော်လည်း အဓိပ္ပါယတ္ထတူကြောင်း သိရအောင် ဆက်သွယ်ပြခြင်းဖြစ်၏၊ ဋီကာအဖွင့်အလို နာထသဒ္ဒါသည် နာထဓာတ် အပစ္စည်းဖြင့်ပြီးသော နိပ္ဖန္နပါဋိပဒိကပုဒ်တည်း၊ ထို့ကြောင့် ဓမ္မေ နေဝ နာထတိ ဤသတိ အဘိဘဝတီတိ နာထော- တရားဖြင့်သာ အုပ်စိုးလွှမ်းမိုးသောရဟန်း၊ ဤသို့ ဝစနတ္ထပြု၍ အုပ်စိုးလွှမ်းမိုးသောရဟန်းကို နာထာဟုခေါ်၏၊ ထိုရဟန်းသည် သီလ, ဗာဟုဿစ္စစသော တရားဆယ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသောကြောင့် အုပ်စိုးလွှမ်းသူ(နာထ) ဟူသော နာမည်ကို ရရှိခြင်းဖြစ်၏၊ ထို့ကြောင့် ထိုရဟန်း၏ နာထဖြစ်ကြောင်း တရားဆယ်ပါးကို (ဝါ- ထို ရဟန်းကို နာထဖြစ်အောင် ပြုတတ်သောတရားဆယ်ပါးကို) နာထကရဏခေါ်သည်ဟု ဖွင့်သည်၊ ဤအဖွင့်အတိုင်းဆိုလျှင် နာထကရဏပုဒ်၌ နာထကို ဘာဝပ္ပဓာန, ဘာဝလောကြံရမည်ဖြစ်၏၊ ထိုကြောင့် နာထဘာဝ (တရားဖြင့်သာ အုပ်စိုးလွှမ်းသော ရဟန်း၏ အဖြစ်၊ ဝါ- တရားဖြင့်သာ အုပ်စိုးလွှမ်းမိုးနိုင်သော အရည်အချင်း) ကို နာထဟု ဆိုရ၏၊ ထို့ကြောင့် နာထံ နာထဘာဝံ ကရောန္တီတိ နာထပရဏာ- တရားဖြင့်သာ အုပ်စိုးလွှမ်းမိုးသောရဟန်း၏ အဖြစ်ကို ပြုတတ်သော တရားတော်များ၊ ဤသို့ ဝစနတ္ထပြု။
ပါဠိအမှားအမှန် စိစစ်ချက် ။ ။ "နာထတိ ဤသတိ အဘိဘဝတိ" ဟူ၍ နာထပုဒ်ကိုဝိဂြိုလ်ပြုခဲ့၏၊ ထိုဝိဂြိုလ်၌ "ဤသတိ" ဖြင့် နာထဓာတ်၏ ဣဿရိယအနက်ကို ပြ၏၊ ဤသုတ်ဋီကာ၌မူ "အာသီသတိ" ဟု ပါဌ်ရှိနေ၏၊ နာထ ယာစနောပတာပိဿရိယာသီသာသု" ဟူသော နာထဓာတ်၏ အနက်လေးမျိုးတို့၌ အာသီသာအနက် ပါဝင်သော်လည်း အဘိဘဝတိဟူသော နောက်ထပ်အဖွင့်ကို ထောက်လျှင် ဣဿရိယအနက်ဟောဖြစ်သည်မှာ အလွန်ထင်ရှားနေသောကြောင့် အာသီသာအနက်ဟော မဖြစ်နိုင်၊ ထို့အပြင် ပြခဲ့သော သင
ဝါ၊ .... ဆွေမျိုးအုပ်စုများစွာရှိကုန်သည်။ (ဟုတွာ၊ ဖြစ်ကြ၍။) ဝိဟရထ၊ နေကြကုန်လော။ အနာထာ၊ မှီခိုအားထားရာ ဆွေမျိုးအုပ်စု မရှိကုန်ဘဲ။ မာ ဝိဟရထ၊ မနေကြကုန်လင့်။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ အနာထော၊ မှီခိုအားထားရာမရှိသောသူသည်။ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲစွာ။ ဝိဟရတိ၊ နေထိုင်ရ၏။ [တနည်း- အနာထော၊ မှီခိုအားထားရာ မရှိဘဲ။ ယံ ဝိဟရတိ၊ အကြင်နေထိုင်ရ၏။ တံ ဝိဟရတိ၊ ထိုနေထိုင်ရခြင်းသည်။ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲကြောင်းပေတည်း။]
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ နာထကရဏာ၊ မှီခိုအားထားရာကိုပြုတတ်ကုန်သော။ (မိိမိကိုယ်ကို မှီခိုအားထားရာဖြစ်အောင် ပြုတတ်ကုန်သော။) ဝါ၊ အုပ်စိုးလွှမ်းနိုင်သူ၏ အဖြစ်ကို ပြုတတ်ကုန်သော။ ဓမ္မာ၊ တရားတို့သည်။ ဣမေ ဒသ၊ ဤဆယ်ပါးတို့ပေတည်း။
ဒသ၊ ဆယ်ပါးတို့ဟူသည်။ ကတမေ၊ အဘယ်တို့နည်းဟူမူ။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဣဓ၊ ဤသာသနာတော်၌။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ သီလဝါ၊ သီလရှိသည်။ (ပါတိမောက္ခသံဝရသီလရှိသည်)။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ ပါတိမောက္ခ+သံဝရ+ သံဝုတော၊ ပါတိမောက်သီလတည်းဟူသော+ ပိတ်ဆီးကြောင်းတရားဖြင့်+ (ကာယဒွါရဝစီဒွါရတို့ကို) ပိတ်ဆို့စောင့်စည်းလျက်။ ဝါ၊ ပါတိမောက္ခသံဝရသီလနှင့် ပြည့်စုံလျက်။ အာစာရ+ဂေါစရ+သမ္ပန္နော၊ အကျင့် + ကျက်စားရာဌာနနှင့်+ ပြည့်စုံလျက်။ (ရဟန်းတို့အားလျောက်ပတ်သော အကျင့်နှင့်လည်းကောင်း + ဆွမ်းစသည်အတွက် သွားလာဝင်ထွက် ကျက်စားသင့်ရာ ဌာနနှင့်လည်းကောင်း+ ပြည့်စုံလျက်)။ ဝိဟရတိ၊ နေ၏။ အဏုမတ္တေသု၊ အဏုမြူပမာဏရှိကုန်သော။ ဝါ၊ အဏုမြူသဖွယ် အလွန်းသေးငယ်ကုန်သော။ ဝဇ္ဇေသု၊ အကုသိုလ်အပြစ်တို့၌။ ဘယဒဿာဝီ၊ ကြောင်ဖွယ်ဘေးဟု ရှုလေ့ရှိလျက်။ သိက္ခာပဒေသု၊ သိက္ခာပုဒ်တို့တွင်။ (တံ တံ သိက္ခာပဒံ၊ ထိုထိုသိက္ခာပုဒ်ကို)။ သမာဒါယ၊ ကောင်းစွာခံယူ၍။ ဝါ၊ ဆောက်တည်၍။ သိက္ခတိ၊ ဖြည့်ကျင့်၏။ [တနည်း-သိက္ခပဒေသု၊ သီလသိက္ခာကုသိုလ်အဖို့တို့၌။ (သိက္ခိတဗ္ဗံ၊ ဖြည့်ကျင့်ဖွယ်ရာ သိလသိက္ခာအားလုံးကို။) သမာဒါယ၊ ၍။ သိက္ခတိ၊ ၏။ အာစာရ ဂေါစရသမ္ပန္နော၌ အာစာရနှင့် ဂေါစရကို ဒုကနိပါတ်စာပိုဒ် (၃၇) သုတ်၌ရေးခဲ့ပြီ။]
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ သီလဝါ၊ သည်။ ယမ္ပိ ဟောတိ၊ အကြင်ဖြစ်၏။ ပါတိမောက္ခသံဝရသံဝုတော၊ လျက်။ အာစာရဂေါစရသမ္ပန္နော၊ လျက်။ ယံ ဝိဟရတိ၊ အကြင်နေ၏။ အဏုမတ္တေသု၊ ကုန်သော။ ။ပ။ ယံ သိက္ခတိ၊ အကြင်ဖြည့်ကျင့်၏။ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤသီလရှိသူဖြစ်ခြင်းသဘောတရားသည်လည်း။ (ဤသို့ သီလရှိ၍ ပါတိမောက္ခသံဝရသီလ, အာစာရဂေါစရနှင့် ပြည့်စုံလျက် သိက္ခာပုဒ် ဆောင်တည်ဖြည့်ကျင့်ခြင်း သဘောတရားသည်လည်း။) နာထ ကရဏော၊ မှီခိုအားထားရာကို ပြုတတ်သာ တရားမည်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ပုနစပရံ၊ နောက်ထပ်အခြားသော နာထကရဏတရားကား။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ဗဟုဿုတော၊ များစွာသော ပရိယတ္တိဓမ္မဟူသောသုတရှိသည်။ ဝါ၊ များစွာကြားနာသင်မှတ်ထားအပ်သော သုံးဖြာပိဋကတ်ပရိယတ်ရှိသည်။ သုတဓရော၊ ပရိယတ္တိဓမ္မဟူသော သုတကို မမေ့မပျောက် နှုတ်ရောက်ဆောင်ထား မှတ်သားနိုင်သည်။ သုတသန္နိစယော၊ (စိတ်နှလုံးဟူသော သေတ္တာအတွင်း၌) မပျက်မယွင်း ထည့်သွင်းသိုမှီး သိမ်းဆည်းထားအပ်သော ပရိယတ္တိဓမ္မသုတ်ရှိသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ ယေ တေ ဓမ္မာ၊ အကြင်ပရိယတ္တိတရားတော်တို့သည်။ အာဒိကလျာဏာ၊ အစ၌ ကောင်းမွန်ကုန်သည်။ မဇ္ဈေကလျာဏာ၊ အလယ်၌ ကောင်းမွန်ကုန်သည်။ ပရိယောသာနကလျာဏာ၊ အဆုံး၌ ကောင်းမွန်ကုန်သည်။ သာတ္ထာ၊ (သတိပဋ္ဌာန်, သမ္မပ္ပဓာန်အစရှိသော) အနက်သဘောနှင့် ပြည့်စုံကုန်သည်။ သဗျဉ္ဇနာ၊ (အက္ခရာ ပုဒ် ဝါကျစသော) သဒ္ဒါနှင့် ပြည့်စုံကုန်သည်။ ဝါ၊ သိထိလ, ဓနိတစသောအက္ခရာနှင့် ပြည့်စုံကုန်သည်။ [သိထိလ, ဓနိတအစရှိသော အက္ခရာနှင့် ပြည့်စုံပီသာစွာ ဟောကြားအပ်ကုန်သည်ဟူဟို။] ကေဝလပရိပုဏ္ဏာ၊ အားလုံးစုံ ထက်ဝန်းကျင်ပြည့်စုံကုန်သည်။ ပရိသုဒ္ဓါ၊ ထက်ဝန်းကျင်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကုန်သည်။ (ဟုတွာ၊ ဖြစ်ကုန်၍။) ဗြဟ္မစရိယံ၊ (သိက္ခာသုံးရပ်ဖြင့် သိမ်းယူအပ်သော) မြတ်သော အကျင့်ကို။ အဘိဝဒန္တိ၊ ဟောဖော်ညွှန်ပြကုန်၏။ [ဤနေရာ၌ အာဒိကလျာဏာ- စသော ဝိသေသန (၇) ပုဒ်လုံးပင် " ယေ တေ ဓမ္မာ" ၏ ဝိသေသနအဖြစ်ဖြင့် ပဌမာ ဗဟုဝုစ်ယောဝိဘတ်နှင့် ချည်းရှိသင့်ကြောင်းကို စတုက္ကနိပါတ်စာပိုဒ် (၂၂) ဒုတိယ ဥရုဝေလာသုတ်၌ ရေးခဲ့ပြီ]။ အဿ၊ ထိုရဟန်းသည်။ တထာရူပါ၊ ထိုသို့သဘောရှိကုန်သော။ (ထိုသို့အာဒိကလျာဏအစရှိသေ ဂုဏ်တို့နှင့် ပြည့်စုံ၍ သိက္ခာသုံးရပ်ဖြင့် သွင်းယူအပ်သော အကျင့်မြတ်ကို ဟောဖော်ညွှန်ပြခြင်းသဘောရှိကုန်သော)။ ဓမ္မာ၊ သုံးဖြာပိဋကတ် ပရိယတ်တရားတော်တို့ကို။ ဝါ၊ တို့သည်။ ဗဟုဿုတာ၊ များစွာကြားနာသင်ယူထားအပ်ပြီးကုန်သည်။ ဓာတာ၊ အာဂုံနှုတ်တက်, အရကျက်မှတ်, ဆောင်ထားအပ်ကုန်သည်။ ဝစသာ၊ နှုတ်ဖြင့်။ ပရိစိတာ၊ ဆည်းပူးရွတ်အံအပ်ကုန်သည်။ ပနသာ၊ စိတ်ဖြင့်။ အနုပေက္ခိတာ၊ အဖန်ဖန်ထပ်ထပ် ရှုမှတ်ဆင်ခြင်ကုန်သည်။ ဒိဋ္ဌိတာ၊ ပညာဖြင့်။ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ၊ (အကျိုးကြောင်းအားဖြင့်) ကောင်းစွာထိုးထွင်းသိအပ်ပြီး ကုန်သည်။ ဟောန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ။ပ။၊ သုတသန္နိစယော၊ သည်။ ယံ ပိ ဟောတိ၊ အကြင်ဖြစ်၏။ ။ပ။၊ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ၊ ကုန်သည်။ အယမ္ပိ ဟောန္တိ၊ အကြင်ဖြစ်ကုန်၏။ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤဗဟုဿုတပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခြင်းသဘောတရားသည်လည်း။ နာထကရဏော၊ မည်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ပုနစပရံ၊ နောက်ထပ်အခြားသော နာထကရဏ တရားကား။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ကလျာဏမိတ္တော၊ (သီလစသောဂုဏ်နှင့်ပြည့်စုံသော) ကောင်းသော မိတ်ဆွေရှိသည်။ ကလျာဏသဟာယော၊ ကောင်းသောဖော်သဟဲရှိသည်။ (သွားရပ်ထိုင်လျောင်း၊ ညီညာပေါင်းလျက်၊ တကွဖြစ်ဖက် အဖော်သဟဲကောင်းရှိသည်။) ကလျာဏသမ္ပဝင်္ကော၊ ကောင်းသော မိတ်ဆွေတို့၌ ကိုယ်စိတ်အားဖြင့် ညွတ်ကိုင်းသည်။ ဟောတိ၊ ၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ။ပ။၊ ကလျာဏသမ္ပဝင်္ကော၊ သည်။ ယမ္ပိ ဟောတိ၊ ၏။ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤကလျာဏမိတ်ဆွေရှိသူဖြစ်ခြင်းသဘော တရားသည်လည်း။ နာထကရဏော၊ မည်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ပုနစပရံ၊ ကား။ ဘိက္ခု၊ သ်။ သုဝစော၊ လွယ်ကူသော ဆိုဆုံးမစကားရှိသည်။ ဝါ၊ ဆိုဆုံးမခြင်းငှာ လွယ်ကူသည်။ သောဝစဿကရဏေဟိ၊ ဆိုဆုံးမလွယ်ကူသူ လူလိမ္မာ၏ အဖြစ်ကို ပြုတတ်ကုန်သော။ ဓမ္မေဟိ၊ ကုသိုလ်တရားတို့နှင့်။ (အပါပိစ္ဆတာ, အနုတ္တုက္ကံသက အပရဝမ္ဘိတာ, အက္ကောဓနတာ အစရှိသော ကုသိုလ်တရားတို့နှင့်။) [အပြည့်အစုံကို မူလပဏ္ဏာသပါဠိတော် အနုမာနသုတ် (၁၃၃) ကြည့်၊ သောဝစဿပုဒ်ကို ဒုကနိပါတ်စာပိုဒ်(၉၅) သုတ်၌ ရေးခဲ့ပြီ။] သမန္နာဂတော၊ ပြည့်စုံသည်။ ခမော၊ သည်းခံနိုင်သည်။ (ခက်ထန်ကြမ်းစွာ၊ ငေါက်ငမ်းပါလျက်၊ အမျက်မပြန်၊ သည်းခံနိုင်သည်။) အနုသာသနိံ၊ အဆုံအမဩဝါဒကို။ ပဒက္ခိဏဂ္ဂါဟီ၊ ကောင်းမွန်ရိုသေစါာ နာယူလေ့ရှိသည်။ ပဒက္ခိဏဂ္ဂါဟီ ။ ။ "ပဒက္ခိဏံ ဂဏှာတီတိ သမ္မာ ယောနိသော ဝါ ဂဏှာတိ" ဟု ဤသိုတ်ဋီကာနှင့် ယခင် သင်္ဂီသုတ်ဋီကာ (၂၆၆) ဖွင့်၏၊ စတုက္ကနိပါတ်စာပိုဒ် (၁၆၀) သုဂတဝိနယသုတ်၌ ရေးခဲ့သည့်အတိုင်း ပဒက္ခိတသဒ္ဒါသည် လက်ယာဘက်ဟူသော အနက်ကို ဟော၏၊ ထို့ကြောင့် "ပဒက္ခိဏံ ဂဏှာတီတိ ပဒက္ခိဏဂ္ဂါဟီ- လက်ယာဘက်အနေအထား၍နာယူသော ပုဂ္ဂိုလ်" ဟု ဝိဂြိုလ်နက် (သဒ္ဒတ္ထ) ဖြစ်၏၊ အဆုံးအမ ဩဝါဒကို လက်ယာဘက်အနေထား၍ နာယူခြင်းဟူသည် (၁) ကောင်းမွန်ရိုသေစွာနာယူခြင်းပင်ဖြစ်သောကြောင့် "သမ္မာ ဂဏှာတိ" ဟုလည်းကောင်း, (၂) နောက်ထပ်တဖန် ဆုံးမနိုင်ခြ်း၏ အကြောင်းဖြစ်သောကြောင့် "ယောနိသော ဂဏှာတိ" ဟုလည်းကောင်း ဋီကာဖွင့်သည်ဟု ကြံသင့်၏။ ဝါ၊ ဆုံးမနိုင်ရန်၊ အကြောင်းမှန်မသွေ၊တရိုတသေနာယူလေ့ရှိသည်။ ဟောတိ၊ ၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ။ပ။၊ ပဒဏ္ခိဏဂ္ဂါဟီ၊ သည်။ ယမ္ပိ ဟောတိ၊ ၏။ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤတရားသည်လည်း။ (အဆုံးအမစကား လေးစားစွာ နာယူခြင်းဟူသော ဤတရားသည်လည်း။) နာထကရဏော၊ ၏။
ဘိက္ခတေ၊ တို့။ ပုနစပရံ၊ ကား။ ဘိက္ခု၊ သည်။ သဗြဟ္မစာရိနံ၊ သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော်တို့၏။ ဥစ္စာဝစာနိ၊ မြင့်မြတ်ကုန်နိမ့်ကျကုန်သော။ ဝါ၊ ကြီးမားကုန် သေးငယ်ကုန်သော။ ကိံ ကရဏီယာနိ၊ အဘယ်ကို ပြုရပါမည်နည်းဟု မေးမြန်း၍ ပြုသင့်ကုန်သော။ ယာနိ ယာနိ (ကမ္မာနိ)၊ အကြင်လုပ်ငန်းကိစ္စတို့သည်။ (အတ္ထိ၊ ရှိကုန်၏။) တတ္ထ၊ ထိုလုပ်ငန်းကိစ္စတို့၌။ ဒက္ခော၊ ကျွမ်းကျင်သည်။ အနလသော၊ မပျင်းရိသည်။ တကြူပါယာယ၊ ထိုထိုလုပ်ငန်းငယ်ကြီး၊ ပြီးစီးနိုင်ကောင်း အကြောင်းဥပါယ်ဖြင့် ကပ်ရောက်တတ်သော။တတြူပါယာယ ။ ။ "တတြူပါယာယာတိ တတြုပဂမနိယာမ" ဟု အဋ္ဌကထာဖွင့်၏၊ ထိုအဖွင့်နှင့်အညီ "တတြ တတြ ဥပေတီတိ တတြူပါယာ " ဟု ဝစနတ္ထပြု၊ တတြ တတြ- ထိုထိုလုပ်ငန်းကြီးငယ် အသွယ်သွယ်၌၊(သာဓနဝသေန- ပြီးစီးစေခြင်းအားဖြင့်၊ ဥပါယေန- အကြောင်းနည်းလမ်းဖြင့်) ဥပေတိ- ကပ်ရောက်တတ်၏၊ ဣတိ- ထို့ကြောင့်၊ တတြူပါယာ- မည်၏၊ ထိုထိုလုပ်ငန်းကြီးငယ်အသွယ်သွယ်၌ ပြီးစီးစေနိုင်သော (ပြီးစီးအောင်စွမ်းဆောင်နိုင်သော) ဝီမံသာ- ပညာ- ဟုဆိုလို၏၊ နိဿယ ခန်း၌ ဤဝစနတ္ထနှင့်အညီ အနက်ပြန်ဆိုခဲ့၏။ တတြူပဂမနိယာယာတိ တ တြ တတြ မဟန္တေ ခုဒ္ဒကေ စ ကမ္မေ သာဓနဝသေန ဥပါယေန ဂစ္ဆန္တိယာ၊ တဿ တဿ ကမ္မဿ နိပ္ဖါဒနေ သမတ္ထာယာတိ အတ္ထော။ ဋီကာ။
(တနည်း) တတြ တတြ ကမ္မေ သာဓေတဗ္ဗေ ဥပါယာ တတြူပါယာ- ထိုထိုပြီးစီးဖွယ် လုပ်ငန်းကြီးငယ်၌ အကြောင်းဥပါယ်ဖြစ်သော (ဝီမံသာ)။ ဤဒုတိယနည်း၌ "သာဓေတဗ္ဗဥပါယာ" ဟု ပါဌ်ရှိ၏၊ ပဉ္စကနိပါတ် စာပိုဒ် (၈၆) ပဋိသမ္ဘိဒါပ္ပတ်တသုတ်၌ ထိုပါဌ်အတိုင်း အနက်ရေးခဲ့၏။
[ထိုထိုလုပ်ငန်းငယ်ကြီး၊ ပြီးစီးအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်သော ဟူလို။] ဝါ၊ ထိုထိုပြီးစီးစေဖွယ် လုပ်ငန်းကြီးငယ်၌ အကြောင်းဥပါယ်ဖြစ်သော။ ဝီမံသာယ၊ စူးစမ်းဆင်ခြင်တတ်သောဉာဏ်ပညာနှင့်။ သမန္နဂတော၊ ပြည့်စုံသည်။ ကာတုံ၊ ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ခြင်းငှာ။ အလံ၊ စွမ်းနိုင်သည်။ သံဝိဓာတုံ၊ စီမံခန့်ခွဲခြင်းငှာ။ ဝါ၊ သူတပါးကို စေခိုင်းခြင်းငှာ။ အလံ၊ သည်။ ဟောတိ၊ ၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ သဗြဟ္မစာရီနံ၊ တို့၏။ ။ပ။၊ သဝိဓာတုံ၊ ငှာ။ အလံ၊ သည်။ ယမ္ပိ ဟောတိ၊ အကြင်ဖြစ်၏။ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤတရားသည်လည်း။ (သီတင်းသုံးဖော်တို့၏ ကိစ္စကြီးငယ်တို့၌ ကျွမ်းကျင်လိမ်မာ ဉာဏ်ပညာဖြင့်ကိုယ်တိုင်လည်း ပြုစွမ်းနိုင်၍ သူတပါးကိုလည်း စေခိုင်းစီမံခန့်ခွဲနိုင်ခြင်း သဘောတရားသည်လည်း။) ။ပ။၊
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ပုနစပရံ၊ ကား။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ဓမ္မကာမော၊ ဘုရားဟော ပိဋကတ်ပရိယတ်တရား၌လိုလားချစ်ခင်မှုရှိသည်။ဓမ္မကာမော ပိယသမုဒါဟာရော ။ ။ ဓမ္မ- ဘုရားဟောပိဋကတ်တရားတော်၌၊ ကာမ- ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်း၊ ဤသို့ အနက်ယူ၍ ဓမ္မပုဒ်နှင့် ကာမပုဒ်တို့ ဟောနက်အရကောက်မတူ၍ တုလျာဓိကရဏမဟုတ်သည်ကို ဗျဓိကရဏဖြစ်သည်ဟု ဋီကာမိန့်ဆို၏၊ ထိုဗျဓိကရဏဖြစ်သော ပုဒ်နှစ်ပုဒ်ကို "ဓမ္မေ အဿ ကာမော သိနေဟောတိ ဓမ္မကာမော" ဟူ၍ အဋ္ဌအထာ၌ ဗာဟိရတ္ထသမာသ် (ဗဟုဗ္ဗိဟိသမာသ်) တွဲစပ်သည်။
နောင်တနည်းဋီကာအဖွင့်ကား- ကာမေတဗ္ဗော ပိယာယိတဗ္ဗောတိကာမော- လိုလားချစ်ခင်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်သော၊ ဓမ္မ- ဘုရားဟောပိဋကတ်တရားတော်၊ ဤသို့ အနက်ယူလျှင်ကား ထိုနှစ်ပုဒ် တုလျာဓိကရဏဖြစ်၏၊ ထို့နောက် "ဓမ္မော ကာမော အဿာတိ ဓမ္မကာမော" ဟု ဗဟုဗ္ဗီဟိတွဲ။
ပိယ- ချစ််မြတ်နိုင်းဖွယ်ဖြစ်သော၊ သမုဒါဟရဏံ ကထနံ သမုဒါဟာရော- ပြောဆိုမြွက်ကြားခြင်း၊ သူတပါးက ဟောလျှင်လည်း ရိုသေစွာ နာယူ၍ မိမိကလည်း သူတပါးအား လေးလေးစားစား ဟောကြားခြင်းငှာ အလိုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို "ဝိယသမုဒါဟာရ" ဟု ဆိုလို၏၊ ပိယော သမုဒါဟာရောဧတဿာတိ ပိယသမုဒါဟာရော။
ဝါ၊ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် သုံးသွယ်ပိဋကတ် တရားတော်မြတ်ရှိသည်၊ ပိယသမုဒါဟာရော- ချစ် မြတ်နိုးဖွယ်ပြောဆိုမြွက်ကားမှုရှိသည်။ (ရိုသေစွာ နာယူဟောပြောခြင်း အားဖြင့် ချစ်ခြင်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်သော ပြောဆိုမြွက်ကြားမှုရှိသည်။) အဘိဓမ္မေ၊ သုတ္တန်ပိဋကဟူသော ဓမ္မနှင့် ဓမ္မသင်္ဂဏီစသော (၇)ကျမ်း သောပိဋကဟူသော လွန်ကဲထူးခြားသော ဓမ္မ၌လည်းကောင်း။အဘိဓမ္မ အဘိဝိနယ ။ ။ အဋ္ဌကထာဖွင့်သည့်အတိုင်း နိဿယခန်း၌ အနက်ပြန်ဆိုခဲ့သည်၊ ထိုအဖွင့်နှင့်အညီ "ဓမ္မော စ အဘိဓမ္မာ စ အဘိဓမ္မော၊ ဝိနယော စ အဘိဝိနယော စ အဘိဝိနယော" ဟု ဧကဒေသ သရူပေကသေသ်ပြုသင့်၏၊ ထို၌ ဓမ္မအရ သုတ္တန်ပိဋကဓမ္မကို ယူ၍ "အဓိကော အဘိဝိသိဋ္ဌော စ ဓမ္မော အဘိဓမ္မော" ဟူသော ဝစနတ္ထနှင့်အညီ အဘိဓမ္မအရ လွန်ကဲထူးခြားသော ဓမ္မဖြစ်သော ဓမ္မသင်္ဂဏီစသော အဘိဓမ္မာ (၇)ကျမ်းကို ယူရ၏၊ ထို့အပြင် ဘိက္ခုဝိဘင်း၊ ဘိက္ခုနီဝိဘင်းဟူသော ဥဘတောဝိဘင်းကို ဝိနယဟု ဆို၍ အဓိကော အဘိဝိသိဋ္ဌော စ ဝိနယော အဘိဝိနယော- ဩူသော ဝစနတ္ထနှင့်အညီ မဟာဝဂ္ဂခန္ဓက, စူဠဝဂ္ဂခန္ဓကနှင့် ပရိဝါရကို အဘိဝိနယ (လွန်ကဲထူးခြားသော ဝိနည်း၊ ဝါ- အဘိဝိနည်း) ဟု ဆိုရ၏။
(တနည်း) သတ္တန်ပိဋကနှင့် အဘိဓမ္မာပိဋကကို ဓမ္မဟု ဆိုပြီလျှင် နိဗ္ဗာနဓမ္မဿ အဘိမုခေါ ဓမ္မော အဘိဓမ္မော ဟူသောဝစနတ္ထနှင့်အညိ မဂ်ဖိုလ်တရားကို အဘိဓမ္မ (နိဗ္ဗာန်တရား၏ ရှေ့ရှုတူရူဖြစ်သော တရား)ဟု ဆိုရ၏၊ တဖန် အားလုံးသော ဝိနည်းပဋကကို ဝိနယဟု ယူပြီးလျှင် အဘီဝိသေသတော ကိလေသေ ဝိနေတီတိ အဘိဝိနယော ဟူသော ဝစနတ္ထနှင့်အညီ ကိလေသာတို့ကို အထူးအားဖြင့် ပယ်ရှားငြိမ်းသတ်တတ်သော သိက္ခာသုံးပါးနှင့် ဝိဝဋ္ဋနိဿိတဖြစ်သော သမထဝိပဿနာတို့ကို အဘိဝိနယဟု ယူရ၏၊ ဤအဖွင့်များကို တိကနိပါတ်စာပိုဒ် (၁၄၁) အဿခဠုင်္ကသုတ်အဖွင့် (ဒုတိယအကြိမ်ရိုက်နှိပ်စာအုပ်) နှင့် ယှဉ်ကြည့်ပါ။
အဘိဝိနယေ၊ ဥဘတောဝိဘင်းဟူသော ဝိနည်းနှင့် ခန္ဓကပရိဝါရဟူသော လွန်ကဲထူးခြားသော ဝိနည်း၌လည်းကောင်း။ [တနည်း- အဘိဓမ္မေ၊ သုတ္တန် အဘိဓမ္မာ၊ နှစ်ဖြာသော ပိဋက ဟူသော ဓမ္မနှင့် မဂ်ဖိုလ်ဟုသော အဘိဓမ္မ၌လည်းကောင်း။ အဘိဝိနယေ၊ အားလုံးသော ဝိနည်းပိဋကဟူသော ဝိနည်းနှင့် သိက္ခာသုံးဖြာ, ဝိဝဋ္ဋနိဿိတ သမထဝိပဿနာဟူသော အဘိဝိနည်း ၌လည်းကောင်း။] ဥဠာရပါမောဇ္ဇော၊ အားကြီးသော နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသည်။ ဟောတိ၊ ၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ။ပ။၊ ဥဠာရပါမောဇ္ဇော၊ သည်။ ယမ္ပိ ဟောတိ၊ ၏။ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤဓမ္မကာမ စသည်ဖြစ်ခြင်းသဘောတရားသည်လည်း။ နာထကရဏော၊ မှီခိုအားထားရာကို ပြုတတ်သော တရာမည်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ပုနစပရံ၊ ကား။ ဘိက္ခု၊ သည်။ အကုသလာနံ၊ အကုသိုလ်ဖြစ်ကုန်သော။ ဓမ္မာနံ၊ တရာတို့ကို။ ပဟာနာယ၊ ပယ်ခြင်းငှာလည်းကောင်း။ ကုသလာနံ၊ ကုသိုလ်ဖြစ်ကုန်သော။ ဓမ္မာနံ၊ တရားတို့ကို။ ဥပသမ္ပဒါယ၊ ပြီးစီးပြည့်စုံခြင်းငှာလည်းကောင်း။ ဝါ၊ ရရှိခြင်းငှာလည်းကောင်း။ အာရဒ္ဓဝီရိယော၊ မတွန့်မဆုတ်အားထုတ်အပ်သော ဝီရိယရှိသည်။ ထာမဝါ၊ ဝီရိယစွမ်းအားရှိသည်။ ဒဠပရက္ကမော၊ မြဲမြံသော လုံ့လရှိသည်။ ကုသလေသု၊ စတုဘူမကကုသိုလ်ဖြစ်ကုန်သော။ ဓမ္မေသု၊ တရားတို့ကြောင့်။ကုသလေသု ဓမ္မေသု-၌ ဝိဘတ်အနက် ။ ။ "ကုသလေသု ဓမ္မေသု၌ သတ္တမီဝိဘတ်သည် ကာရဏအနက် (နိမိတ်အနက်) ကို ဟော၏ဟု အဋ္ဌကထာဋီကာတို့ ဖွင့်ပြတော်မူကြ၏၊ ကုသလေသု ဓမ္မေသု- စတုဘူမကကုသိုလ်တရားတို့ဟူသော အကြောင်းကြောင့်။ ဝါ- စတုဘူမကကုသိုလ်တရားတို့ကို ရခြင်းငှာ(မလျှော့ချအပ်သော လုံ့လဝီရိယရှိသော ရဟန်းဖြစ်သည်) ဟု ဆိုလို၏၊ ဤသုတ်ဋီကာနှင့် ယခင် သင်္ဂီတိသုတ်ဋီကာ၌မူ-
"ကုသလေသု ဓမ္မေသူတိ ဝါနိပ္ပါဒေတဗ္ဗေ (ပယောဇနေ) ဘုမ္မံ" ဟူ၍လည်းဖွင့်၏၊ ကုသိုလ်တရားတို့သည် နိပ္ပါဒေတဗ္ဗပယောဇန (ဝီရိယကို အားထုတ်၍ ပြီးစီးထမြောက်စေအပ်သော အကျိုးတရား) ဖြစ်၏၊ ကုသိုလ်တရားတို့သည် ဝီရိယကို အားထုတ်ခြင်းကြောင့် ရရှိအပ်သော အကျိုးတရားများဖြစ်သည်ဟု ဆိုလို၏၊ ထို့ကြောင့် ဝီရိယသည် အကြောင်းဖြစ်၍ ကုသိုလ်တရားတို့သည် အကျိုးဖြစ်၏၊ သို့သော် ထိုအကျိုးကို ရလိုခြင်းကြောင့် ဝီရိယကို အားထုတ်ရသည်ဖြစ်သောကြောင့် "ကုသလေသု ဓမ္မေသု- ကုသိုလ်တရားတို့ကြောင့်" ဟူ၍ အကြောင်းနိမိတ်ပြုလုပ်ထားသည်၊ ဤ နေရာမျိုးဝယ် ဓမ္မသင်္ဂဏီအနုဋီကာ အကုသိုလ်စိတ်အဖွင့် (၁၂၇) ၌-
"နိပ္ပါဒေတဗ္ဗေ ပယောဇနေ ဘုမ္မံ၊ စမ္မသ္မိံ ဒိပိနံ ဟန္တီတိ ဝိယ" ဟုမိန့်ဆို၏၊ ဆိုလိုသည်မှာ"စမ္မသ္မိံ ဒီပိနံ ဟန္တိ- အရေကြောင့် သစ်ကို သတ်၏" ဟု ဆိုရာ၌ အရေသည် သစ်ကိုသတ်ခြင်းကြောင့် ရရှိသော အကျိုးတရားဖြစ်၏၊ သို့သော် ထိုအရေဟူသော အကျိုးကို ရလိုခြင်းကြောင့် သတ်သည်ဖြစ်ရကား အရေသည် အကြောင်းနိမိတ် ဖြစ်နေပြန်သောကြောင့် "စမ္မသ္မိံ" ၌သတ္တမီဝိဘတ်သည် နိမိတ်အနက်ဟောဖြစ်ရသည်၊ "ကုသလေသု ဓမ္မေသု" ၌ သတ္တမီဝိဘတ်သည်လည်း ထိုနည်းတူ ပင်ဖြစ်သည်၊ ဤသုတ်ဋီကာနှင့် ယခင် သင်္ဂီတိသုတ်ဋီကာ၌မူ "စေတသော အဝူပသမေ (စိတ် မငြိမ်သက်ခြင်းကြောင့်) အယောနိသောမနသိကာရပဒဋ္ဌာနံ" ဟူသော အဋ္ဌသာလိနီ အကုသိုလ်စိတ်အဖွင့် (၂၉၂) ကို ဥပမာပြထားသည်။
ဝါ၊ တရားတို့ကို ရဘို့အကြောင်းကြောင့်။ [စတူဘူမကကုသိုလ်တရားတို့ကို ရဘို့အတွက်။] အနိက္ခိတ္တဓုရော၊ မလျှော့ချအပ်သော ဝီရိယရှိသည်။ (အရဟတ္တမဂ်ဖိုလ်မရသေးသမျှ မလျှော့ချအပ်သော ဝီရိယရှိသည်။) ဟုတွာ၊ ဖြစ်၍။ ဝိဟရတိ၊ နေ၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ အကုသလာနံ၊ ကုန်သော။ ။ပ။၊ အနိက္ခိတ္တဓုရော၊ သည်။ (ဟုတွာ) ယမ္ပိ ဝိဟရတိ၊ အကြင်နေ၏၊ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤ မတွန့်ဆုတ်အားထုတ်လုံလဝီရိယရှိခြင်းဟူသော သဘောတရားသည်လည်း။ နာထကရဏော၊ မည်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ပုနစပရံ၊ ကား။ ဣတရီတရစီဝရ....က္ခာရေန၊ အကောင်းအဆိုး, မမျှော်ကိုးဘဲ, တမျိုးမျိုးရရှိလာသော သင်္ကန်း, ဆွမ်း, အိပ်ရာနေရာကျောင်း, လူမမာ၏ ဆေးပစ္စည်း အသုံးအဆောင်ဖြင့်။ သန္တုဋ္ဌော၊ ရောင့်ရဲကျေနပ်သည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ဣတရီ....က္ခာရေန၊ ဖြင့်။ သန္တုဋ္ဌော၊ သည်။ ယမ္ပိ ဟောတိ၊ အကြင်ဖြစ်၏။ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤရောင့်ရဲကျေနပ်လွယ်ခြင်း သဘောတရားသည်လည်း။ ။ပ။၊
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ပုနစပရံ၊ ကား။ ဘိက္ခု၊ သည်။ သတိမာ၊ သတိရှိသည်။ ပရမေန၊ မြတ်သော။ သတိနေပက္ကေန၊ သတိပညာနှင့်။ ဝါ၊ သတိ၏ ထက်မြက်သန့်ရှင်းရဲရင့်သည်အဖြစ်နှင့်။ [သတိနေပက္ကပုဒ်အဖွင့်ကို ပဉ္စက နိပါတ် စာပိုဒ် (၁၄) ဝိတ္ထတသုတ်၌ ရေးခဲ့ပြီ။] သမန္နာဂတော၊ ပြည့်စုံသည်။ စီရကတမ္ပိ၊ (မိမိနှင့် သူတပါးတို့) ကြာမြင့်စွာ ကာလတုန်းက ကိုယ်ဖြင့် ပြုလုပ်အပ်ခဲ့ဖူးသော ကျင့်ဝတ်ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ခြင်းကိုလည်းကောင်း။ ဝါ၊ မိမိနှင့်သူတပါးတို့ ကြာမြင့်စွာ ကာလတုန်းက ကိုယ်ဖြင့် ပြုလုပ်အပ်ခဲ့ဖူးသော ကျင့်ဝတ်ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ခြင်း သဘောအားဖြင့် ဖြစ်သော ရုပ်နာမ်တရားတို့၏ အဖြစ်အပျက်ကိုလည်းကောင်း။ စိရဘာသိတမ္ပိ၊ (မိမိနှင့် သူတပါးတို့) ကြာမြင့်စွာ ကာလတုန်းက နှုတ်ဖြင့် မြွက်ဆိုအပ်ခဲ့ဖူးသော ပါဠိသင်ယူပို့ချ ဟောပြောခဲ့ခြင်းကိုလည်းကောင်း။ ဝါ၊ မိမိနှင့် သူတပါးသို့ ကြာမြင့်စွာ ကာလတုန်းက နှုန်ဖြင့် မြွတ်ဆိုအပ်ခဲ့ဖူးသော ပါဠိသင်ယူဖို့ ဟောပြောခြင်း ဟူသော သဘောအားဖြင့်ဖြစ်သော ရုပ်နာမ်တရားတို့၏ အဖြစ်အပျက်ကိုလည်းကောင်း။ သရိတာ၊ တကြိမ်တခါ အောင်မေ့အမှတ်ရနေသည်။ ဝါ၊ တကြိမ်တခါ အောင်မေ့အမှတ်ရမှု သတ်သမ္မောဇ္ဈင်ကို ဖြစ်စေသည်။ အနုဿရိတာ၊ အထပ်ထပ် အောင်မေ့အမှတ်ရနေသည်။ ဝါ၊ အထပ်ထပ်အောက်မေ့အမှတ်ရမှု သတိသမ္မောဇ္ဈင်ကို ဖြစ်စေသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ သတိမာ၊ သည်။ ။ပ။၊ အနုဿရိတာ၊ သည်။ အယမ္ပိ ဟောတိ၊ ၏။ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤသတိရှိသူဖြစ်ခြင်းသဘောတရားသည်လည်း။ နထကရဏော၊ ၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ပုနစပရံ၊ ကား။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ပညဝါ၊ သည်။ [စာပိုဒ် (၁၁) သေနာသနသုတ်ကြည့်။] ။ပ။၊ သမန္နာဂတော၊ သည်။ ဟောတိ၊ ၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဘိက္ခု၊ သည်။ ။ပ။၊ သမန္နာဂတော၊ သည်။ ယမ္ပိ ဟောတိ၊ ၏။ အယမ္ပိ ဓမ္မော၊ ဤဝိပဿနာပညာနှင့် ပြည့်စုံခြင်းသည်လည်း။ နာထကရဏော၊ မည်၏။ ။ပ။၊
သတ္တမံ၊ တည်း။