ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
သမဏေန ဝါ၊ ရဟန်းသည်လည်းကောင်း။
ဗြာဟ္မဏေန ဝါ၊ ပုဏ္ဏားသည်လည်းကောင်း။
ဝါ၊ ဗြာဟ္မဏအမည်ခံပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း။
ဒေဝေန ဝါ၊ နတ်သည်လည်းကောင်း။
မာရေန ဝါ၊ မာရ်နတ်သည်လည်းကောင်း။
ဗြဟ္မနာ ဝါ၊ ဗြဟ္မာသည်လည်းကောင်း။
လောကသ္မိံ၊ သတ္တလောက၌။
ကေနစိ ဝါ၊ အခြားတဦးဦးသောပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း။
အလဗ္ဗနီယာနိ၊ မရအပ်မရနိုင်ကုန်သော။
ဌာနာနိ၊ အကြောင်းတရားတို့သည်။
ဣမာနိ ပဉ္စ၊ ဤငါးမျိုးတို့ပေတည်း။ပ။
ဇရာဓမ္မံ၊ ငါ၏အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်းသဘောသည်။
မာဇီရိ၊ မအိုမင်းမရင့်ရော်ပါစေသတည်း။
[အိုခြင်းသဘောမှ တမျိုးတဖုံပြောင်းလဲ၍ မအိုခြင်းသဘော ဖြစ်သွားပါစေသတည်းဟူလို]
ဣတိ၊ ဤသို့တောင့်တသည့်အတိုင်းမအိုခြင်းသည်။
သမဏေန ဝါ၊ ရဟန်းသည်လည်းကောင်း။ပ။
လောကသ္မိံ၊ ၌။
ကေနစိ ဝါ၊ သည်လည်းကောင်း။
အလဗ္ဘနီယံ၊ မရအပ်မရနိုင်သော။
ဌာနံ၊ အကြောင်းပေတည်း။
ဗျာဓိဓမ္မံ၊ ငါ၏မကျန်းမမာနာခြင်းသဘောသည်။
မာ ဗျာဓီယိ၊ မနာပါစေသတည်း။
(မကျန်းမမာ နာခြင်းမဖြစ်ပါစေသတည်း)
ဣတိ၊ ဤသို့တောင့်တသည့်အတိုင်းမနာခြင်းသည်။
သမဏေန ဝါ၊ လည်းကောင်း။ပ။
ကေနစိ ဝါ၊ လည်းကောင်း။
အလဗ္ဘနီယံ၊ သော။
ဌာနံ၊ အကြောင်းတည်း။
မရဏဓမ္မံ၊ ငါ၏သေခြင်းသဘောသည်။
မာ မီယိ၊ မသေပါစေသတည်း။
ဣတိ၊ ဤသို့တောင့်တသည့်အတိုင်းမသေခြင်းသည်။ပ။
အလဗ္ဘနီယံ၊ သော။
ဌာနံ၊ တည်း။
ခယဓမ္မံ၊ ငါ၏ကုန်ခန်းခြင်းသဘောသည်။
မာ ခီယိ၊ မကုန်ခန်းပါစေသတည်း။
ဣတိ၊ ဤသို့တောင့်တသည့်အတိုင်းမကုန်ခန်းခြင်းသည်။ပ။
ဌာနံ၊ တည်း။
နဿနဓမ္မံ၊ ငါ၏ပျက်စီးခြင်းသဘောသည်။
မာ နဿိ၊ မပျက်စီးပါစေသတည်း။
ဣတိ၊ ဤသို့တောင့်တသည့်အတိုင်းမပျက်စီးခြင်းသည်။ပ။
ဌာနံ၊ တည်း။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
အဿုတဝတော၊ အကြားအမြင်သုတမရှိသော။
ဝါ၊ အာဂမသုတအဓိဂမသုတမရှိသော။
[ဧကကနိပါတ်စာပိုဒ် (၅၁)လည်းကြည့်]
ပုထုဇ္ဇနဿ၊ အန္ဓပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်၏။
ဝါ၊ အဝိဇ္ဇာလွှမ်းဖိ၍အကန်းပကတိဖြစ်သောပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်၏။
ဇရာဓမ္မံ၊ အိုခြင်းသဘောသည်။
ဇီရတိ၊ အို၏။
သော၊ ထိုအန္ဓပုထုဇဉ်သည်။
ဇရာဓမ္မေ၊ အိုခြင်းသဘောသည်။
ဇိဏ္ဏေ၊ အိုလသော်။
ဣတိ၊ ဤသို့။
န ပဋိသဉ္စိက္ခတိ၊ မဆင်ခြင်မစဉ်းစား။
(ကိန္တိ၊ အဘယ်သို့။
န ပဋိသဉ္စိက္ခတိ၊ မဆင်ခြင်မစဉ်းစားသနည်းဟူမူ)
ဧကဿ၊ တယောက်တည်းသော။
မယှံ ဧဝ၊ ငါ၏သာလျှင်။
[တနည်း- မယံ ဧဝ ဧကဿ၊ ငါတယောက်တည်း၏သာလျှင်]
ဇရာဓမ္မံ၊ သည်။
န ဇီရတိ၊ အိုသည်မဟုတ်။
အထ ခေါ၊ အဟုတ်အမှန်ကား။
သတ္တာနံ၊ သတ္တဝါတို့၏။
အာဂတိ၊ ရှေးဘဝမှဤယခုဘဝသို့လာရောက်ခြင်းသည်လည်းကောင်း။
ဝါ၊ ဤယခုဘဝသို့လာခဲ့ရာရှေးဘဝသည်လည်းကောင်း။
ဂတိ၊ နောက်အနာဂတ်ဘဝသို့သွားရောက်ခြင်းသည်လည်းကောင်း။
ဝါ၊ နောက်ထပ်သွားရောက်ရမည့်ဘဝသည်လည်းကောင်း။
စုတိ၊ စုတေသေလွန်ခြင်းသည်လည်းကောင်း။
ဥပပတ္တိ၊ အထပ်ထပ်ပဋိသန္ဓေနေခြင်းသည်လည်းကောင်း။
ယာဝတာ၊ အကြင်မျှလောက်ပမာဏရှိ၏။
သဗ္ဗေသံ၊ အားလုံးစုံကုန်သော။
တေသံ သတ္တာနံ၊ (အာဂတိဂတိစသည်ရှိနေသော)ထိုသတ္တဝါဟူသမျှတို့၏လည်း။
ဇရာဓမ္မံ၊ သည်။
ဇီရတိ၊ ၏။
ခေါ ပန၊ ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက်(ထိုသို့သတ္တဝါအားလုံးတို့၏အိုခြင်းသဘောသည်အိုသည်သာဖြစ်ပါလျက်)
အဟံ၊ ငါသည်။
ဇရာဓမ္မေ၊ အိုခြင်းသဘောသည်။
ဇိဏ္ဏေ၊ အိုလသော်။
စေ သောစေယျံ၊ အကယ်၍ဝမ်းနည်းပူဆွေးငြားအံ့။
စေကိလမေယျံ၊ အကယ်၍ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ငြားအံ့စေ
ပရိဒေဝေယျ၊ အကယ်၍ငိုကြွေးငြားအံ့။
ဥရုတ္တာဠိံ၊ ရင်ဘတ်ကိုတီးခတ်ထုရိုက်၍။
စေ ကန္ဒေယျ၊ အကယ်၍မြည်တမ်းငြားအံ့။
သမ္မောဟံ၊ ပြင်းထန်စွာတွေဝေခြင်းသို့။
အာပဇ္ဇေယျ၊ အကယ်၍ရောက်ငြားအံ့။
(ဧဝံ သတိ၊ ဤသို့ဝမ်းနည်းခြင်းစသည်ဖြစ်နေလသော်)
မေ၊ ငါ့အား။
ဝါ၊ ငါ၏စိတ်၌။
ဘတ္တမ္ပိ၊ ထမင်းသည်လည်း။
နစ္ဆာဒေယျ၊ မဆာလောင်မနှစ်သက်ရာ။
ဝါ၊ ဆာလောင်နှစ်သက်မှုကိုမဖြစ်စေရာ။
ကာယေပိ၊ ခန္ဓာကိုယ်၌လည်း။
ဒုဗ္ဗတ္တိယံ၊ မတင့်တယ်သောအဆင်းရှိသူ၏အဖြစ်သည်။
ဝါ၊ အဆင်းမလှသူ၏အဖြစ်သည်။
သြက္ကမေယျ၊ သက်ရောက်ရာ၏။
ကမ္မန္တာပိ၊ လုပ်ငန်းကိစ္စတို့သည်လည်း။
နပ္ပဝတ္တေယျုံ၊ မဖြစ်ကုန်တော့ရာ။
ဝါ၊ ပျက်စီးကုန်ရာ၏။
အမိတ္တာပိ၊ ရန်သူတို့သည်လည်း။
အတ္တမနာ၊ မနှစ်သက်သောစိတ်ရှိကုန်သည်။
အဿု၊ ဖြစ်ကုန်ရာ၏။
မိတ္တာပိ၊ မိတ်ဆွေတို့သည်လည်း။
ဒုမ္မနာ၊ မကောင်းသောစိတ်ရှိကုန်သည်။
ဝါ၊ စိတ်မချမ်းသာကုန်သည်။
အဿု၊ ဖြစ်ကုန်ရာ၏။
ဣတိ၊ ဤသို့။
(န ပဋိသဉ္စိက္ခတိ၊ မဆင်ခြင်မစဉ်းစား)
သော၊ ထိုအန္ဓပုထုဇဉ်သည်။ပ။
သောစတိ၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေး၏။
ကိလမတိ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၏။
ပရိဒေဝတိ၊ ငိုကြွေး၏။
ဥရုတ္တာဠိံ၊ ၍။
ကန္တတိ၊ မြည်တမ်း၏။
သမ္မောဟံ၊ ပြင်းထန်စွာတွေဝေခြင်းသို့။
အာပဇ္ဇတိ၊ ရောက်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
အဿုတဝါ၊ သော။
အဟံ ပုထုဇ္ဇနော၊ ဤအန္ဓပုထုဇဉ်သည်။
သဝိသေန၊ အဆိပ်နှင့်တကွဖြစ်သော။
ဝါ၊ အဆိပ်လူးသော။
သောကသလ္လေန၊ သောကတည်းဟူသောမြားငြောင့်သည်။
ဝိဒ္ဓေါ၊ စူးဝင်အပ်သည်။
(ဟုတွာ၊ ဖြစ်၍)
အတ္တာနံယေဝ၊ မိမိကိုယ်ကိုသာလျှင်။
ပရိတာပေတိ၊ ပူလောင်စေ၏။
(ဣတိ၊ ဤသို့)
ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
ပုန စ၊ နောက်ထပ်တဖန်လည်း။
အပရံ၊ အခြားသောအလဗ္ဘနီယဌာနကို။
(အဟံ၊ ငါသည်။
ဘာသိဿာမိ၊ ဟောတော်မူဦးအံ့)
အဿုတဝတော၊ သော။
ပုထုဇ္ဇနဿ၊ ၏။
ဗျာဓိဓမ္မံ၊ နာခြင်းသဘောသည်။
ဗျာဓိယတိ၊ နာ၏။ပ။
မရဏဓမ္မံ၊ သေခြင်းသဘောသည်။
မီယတိ၊ သေ၏။ပ။
ခယဓမ္မံ၊ ကုန်ခန်းခြင်းသဘောသည်။
ခီယတိ၊ ကုန်ခန်း၏။ပ။
နဿနဓမ္မံ၊ ပျက်စီးခြင်းသဘောသည်။
နဿတိ၊ ပျက်စီး၏။
သော၊ ထိုပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။
နဿနဓမ္မေ၊ ပျက်စီးခြင်းသဘောသည်
နဋ္ဌေ၊ ပျက်စီးလသော်။
ဣတိ၊ ဤသို့။
န ပဋိသဉ္စိက္ခတိ၊ စား။
(ကိန္တိ၊ သို့။
န ပဋိသဉ္စိက္ခတိ၊ ဟူမူ)
ဧကဿ၊ သော။
မယှံ ဧဝ၊ လျှင်။
နဿနဓမ္မံ၊ သည်။
န နဿတိ၊ ပျက်စီးသည်မဟုတ်။
အထခေါ၊ ကား။ပ။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
စ ခေါ၊ အရိယသာဝကအတွက်ချီးမွမ်းဖွယ်ကား။
သုတဝတော၊ အကြားအမြင်သုတရှိသော။
ဝါ၊ အာဂမသုတ အဓိဂမသုတရှိသော။
အရိယသာဝကဿ၊ အရိယာသူတော်ကောင်းဖြစ်သောတပည့်၏။
ဝါ၊ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာအရိယာသူတော်ကောင်း၏တပည့်၏။
ဇရာဓမ္မံ၊ သည်။
ဇီရတိ၊ ၏။
သော၊ ထိုအရိယသာဝကသည်။ပ။
ဣတိ၊ ဤသို့။
ပဋိသန္နိက္ခတိ၊ ဆင်ခြင်စဉ်းစား၏။
(ကိန္တိ၊ သို့။
ပဋိသန္နိက္ခတိ၊ ဟူမူ)။ပ။
န သောစတိ၊ ဝမ်းမနည်း။
ဝါ၊ မပူဆွေး။
န ကိလမတိ၊ မပင်ပန်းမနွမ်းနယ်။ပ။
ဥရတ္တာဠိံ၊ ၍။
န ကန္ဒတိ၊ မမြည်တမ်း။
သမ္မောဟံ၊ သို့။
န အာပဇ္ဇတိ၊ မရောက်။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
ယေန၊ အကြင်သောကမြားငြောင့်သည်။
ဝိဒ္ဓေါ၊ စူးဝင်အပ်သော။
ဝါ၊ စူးဝင်ခံရသော။
အဿုတဝါ၊ သော။
ပုထုဇ္ဇနော၊ သည်။
အတ္တာနံယေဝ၊ လျှင်။
ပရိတာပေတိ၊ ၏။
အဿုတဝါ၊ အကြားအမြင်သုတရှိသော။
ဝါ၊ သော။
အယံ အရိယသာဝကော၊ ဤအရိယာသူတော်ကောင်းတပည့်သည်။
သဝိသံ၊ အဆိပ်နှင့်တကွဖြစ်သော။
ဝါ၊ အဆိပ်လူးအပ်သော။
တံ သောကသလ္လံ၊ ထိုသောကမြားငြောင့်ကို။
အဗ္ဗူဟိ၊ ဆွဲနုတ်ပြီ။
အသောကော၊ ပူဆွေးဝမ်းနည်းမှ(သောက)မရှိသည်။
ဝိသလ္လာ၊ မြားငြောင့်မရှိသည်။
(ဟုတွာ၊ ဖြစ်၍)
အရိယသာဝကော၊ သည်။
အတ္တာနံယေဝ၊ လျှင်။
ပရိနိဗ္ဗာပေတိ၊ ငြိမ်းအေးစေ၏။
(ဣတိ၊ ဤသို့)
ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
ပုန စ၊ နောက်ထပ်လည်း။
အပရံ၊ အခြားသောချီးမွမ်းဖွယ်ကို။
(အဟံ၊ သည်။
ဘာသိဿာမိ၊ အံ့)။ပ။
[ပရိနိဗ္ဗာ ပေတီတိ-ဟူ၍ ဣတိသဒ္ဒါပါဖွယ်မလိုပါ။သို့သော် ပါနေခြင်းကြောင့်ဝုစ္စတိသို့ပြန်စပ်ဖို့သာရှိတော့၏]။
[ဂါထာ]ဣဓ၊ ဤလောက၌။
သောစနာယ၊ ပူဆွေးဝမ်းနည်းနေခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း။
ပရိဒေဝနာယ၊ ငိုကြွေးနေခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း။
အပ္ပကောပိ၊ အနည်းငယ်မျှလည်းဖြစ်သော။
အတ္တော၊ (အိုနာသေခြင်းစသည်တို့၏)မအိုမနာမသေခြင်းစသောအကြောင်းတရားကို။
အပိ၊ အမှန်တကယ်ပင်။
န လဗ္ဘာ၊ မရအပ်မရနိုင်။
ပစ္စတ္ထိကာ၊ ရန်သူတို့သည်။
ဧနံ၊ ထိုပုထုဇဉ်လူဗာလကို။
သောစန္တံ၊ ပူဆွေးဝမ်းနည်းလျက်။
ဒုခိတံ၊ ဖြစ်သောဒုက္ခရှိသည်ကို။
ဝါ၊ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို။
ဝိဒိတွာ၊ သိကြကုန်၍။
အတ္တမနာ၊ ကုန်သည်။
ဘဝန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
စ ခေါ၊ အရိယာပညာရှိတို့အတွက်ချီးမွမ်းဖွယ်ကား။
ယတော၊ အကြင်အခါ၌။
အတ္ထဝိနိစ္ဆယညူ၊ (ဖြစ်ပေါ်လာသော)ထိုထိုအကြောင်းကိစ္စ၏အဆုံးအဖြတ်ကိုသိမြင်သော။
ပဏ္ဍိတော၊ အရိယာတပည့်ပညာရှိသည်။
အာပဒါသု၊ (အိုနာသေစသော)ဘေးရန်တို့ကြောင့်။
န ဝေဓတိ၊ မတုန်လှုပ်။
ဝါ၊ မပူဆွေး။
(တတော၊ ထိုအခါ၌)
အဿ၊ ထိုပညာရှိ၏။
ပစ္စတ္ထိကာ၊ ရန်သူတို့သည်။
[ပစ္စတ္ထိကာ+အဿ]အဿ၊ ထိုပညာရှိ၏။
[လိုက်ပေးသည်]
အဝိကာရံ၊ ဖောက်ပြန်ခြင်းမရှိသော။
ဝါ၊ ဖောက်ပြန်ခြင်းမရှိသည်အဖြစ်ကြောင့်။
ပုရာဏံ၊ ရှေးပင်ကိုပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သော။
မုခံ၊ မျက်နှာကို။
ဒိသွာ၊ မြင်ကြရ၍။
ဒုခိတာ၊ ဒုက္ခရောက်ကြကုန်သည်။
ဘဝန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
ဇပ္ပေန၊ (အိုနာသေဘေးစသည်တို့၏)ဂုဏ်ကိုချီးမွမ်းပြောဆိုခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း။
မန္တေန၊ တန်ခိုးအစွမ်းထက်သောမန္တန်ကိုရွတ်အံခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း။
သုဘာသိတေန၊ (အိုနာသေဘေးစသည်တို့ကို)ကောင်းစွာတောင်းပန်ပြောဆိုခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း။
အနုပ္ပဒါနေန၊ တံစိုးလက်ဆောင်တရာတထောင်ပေးကမ်းခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း။
ပဝေဏိယာ ဝါ၊ မျိုးနွယ်စဉ်ဆက်အလေ့အကျက်ကိုပြောဆိုခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း။
ယတ္တ၊ အကြင် အကြင်အရပ်၌။
ယထာ ယထာ၊ (ဇပ္ပမန္တစသော)အကြင် အကြင်နည်းလမ်းဖြင့်။
(ပရက္ကမန္တော၊ ကြိုးစားအားထုတ်လသော်)
အတ္တံ၊ မအိုခြင်းစသောအကြောင်းတရားကို။
လဘေထ၊ ရနိုင်ရာ၏။
တတ္ထ၊ ထိုထိုအရပ်၌။
တထာ တထာ၊ ထိုထိုနည်းလမ်းဖြင့်။
(မအိုမနာခြင်းစသည်တို့ကိုရနိုင်လောက်သောနည်းလမ်းဖြင့်)
ပရက္ကမေယျ၊ ကြိုးစားအားထုတ်ရလေရာ၏။
[ဇပ္ပ မန္တ သုဘာသိတ စသော နည်းလမ်းဖြင့်မအိုမနာ မသေအောင် ကြိုးစားအားထုတ်၍ရနိုင်လျှင် ကြိုးစားအားထုတ်ရလေရာ၏။ သို့သော်မည်သို့ပင်ကြိုးစားသော်လည်း အိုမည်နာမည်သေမည်သာ ဖြစ်၏ဟူလို။ဤသုတ်နှင့် အဋ္ဌကထာကြည့်၍အရာဌာန အားလျော်စွာ အနက်အဓိပ္ပာယ်ယူရ၏။ထို့ကြောင့် ပဉ္စကနိပါတ်ဇာတ်အဋ္ဌကထာ(ဇာ၊ဋ္ဌ၊တ-၁၉၁)နှင့်တထပ်တည်းမတူနိုင်]။
မယာ ဝါ၊ ငါသည်လည်းကောင်း။
အညေန ဝါ၊ အခြားပုဂ္ဂိုလ်တဦးဦးသည်လည်းကောင်း။
ဧသ အတ္ထော၊ ထိုမအိုခြင်းစသောအကြောင်းတရားကို။
အလဗ္ဘနေယျော၊ မရအပ်မရနိုင်။
(ဣတိ၊ ဤသို့)
သစေ ပဇာနေယျ၊ အကယ်၍သိငြားအံ့။
(ဧဝံ သတိ၊ ဤသို့သိသည်ဖြစ်လသော်။
မယာ၊ ငါသည်)
ကမ္မံ၊ ဝဋ္ဋဂါမိကံကို။
ဝါ၊ ဝဋ်ဆင်းရဲသို့လားရောက်စေတတ်သောကံကို။
ဒဠှံ၊ ခိုင်မြဲစွာ။
(အာယူဟိတံ၊ အားထုတ်စုဆောင်းအပ်ခဲ့ပြီ။
သော အဟံ၊ ထိုငါသည်)
ဒါနိ၊ ယခု။
ကိန္တိ၊ အဘယ်သို့လျှင်။
ကရောမိ၊ ပြုလုပ်နိုင်တော့မည်နည်း။
[တနည်း-ကိန္တိကရောမိ၊ ဘာတတ်နိုင်ဘော့မည်နည်း။
ဝဋ္ဋဂါမိကံတွေကို ပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်အိုနာသေဘေး စသည်ကင်းဝေးဖို့ရာမည်သည့်နည်းနဲ့မျှမတတ်နိုင်တော့ဟူလို]
ဣတိ၊ ဤသို့ဆင်ခြင်စဉ်းစား၍။
အသောစမာနော၊ မပူဆွေးဝမ်းမနည်းဘဲ။
အဓိဝါသယေယျ၊ အောင့်အည်းသည်းခံရမည်။
(ဣတိ၊ ဤသို့။
အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူပြီ)
အဋ္ဌမံ။