၆၀၂။ တတိယဝဂ္ဂ၊ တတိယဝဂ်၏။
ပဌမ၊ ပထမသိက္ခာပုဒ်၌။ “
အ”တိ ဝစနံ၊ ဟူသော စကားကို။
မာဂဓိကာယ၊ မာဂဓရာဇ်တိုင်း၌ ဖြစ်သော။
မာနတုလာယ၊ ချင်ကြောင်း နှိုင်းယှဉ်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော ဝှက် ဖြင့်။
အခုတရသပလပရိတံ၊ တဆယ်နှစ်ပလခွဲဖြင့် နှိုင်းယှဉ်အပ်သော။
ဥဒကံ၊ ရေကို။
ဂဏှန္တံ၊ သော ကွမ်းစားကို။
သန္ဓာယ၊ ၍။
ဝုတ္တံ၊ ၏။ (၃၄ဂ)တထာ ပရိမိတံ= ထို့အတူ တဆယ် နှစ်ပလခွဲ နှိုင်းယှဉ်အပ်သော။
ယဝမာသာဒိ၊ မယော ပဲအစရှိသည်ကို။
ဂဏှန္တိ၊ သော ကွမ်းစားကို။
သန္ဓာယ၊ ရည်၍။
ဝုတ္ထံ၊ ၏။
ဣတိ၊ သို့။
ကေစိ၊ အချို့ဆရာတို့ သည်။
၀ဒန္တိ၊ ကုန်၏။
အာစရိယဓမ္မပါလတ္ထေရေန ပ၊ ဆရာ ဓမ္မပါလ မထေရ်သည်ကား။ (ဝုတ္တံ-၌ စပ်) ။“စတုဋ္ဌိကံ = လေးဆုပ်သည်။
ကုဍဝံ၊ ကျုံ့မည်၏။စတုဂံ= လေးခြုံသည်။
နာဠိ၊ တကွမ်းစားတည်း။
တာယ နာဋိယာ၊ လေးခြုံဝင် ကွမ်းစားဖြင့်။
သောဠသ နာဠိယော၊ တဆယ် ခြောက်ကွမ်းစားတို့သည်။
ဒေါဏံ၊ တဒေါဏမည်၏။
တံ ပန၊ ထိုလေးကုဋဝင် ကွမ်းစားဖြင့် တဆယ်ခြောက်ကွမ်းစားဝင်သော ဒေါဏသည်ကား။
မဂဓ… နာဋိယာ၊ မဂဓရာဇ်ကွမ်းစားဖြင့်။ ဒွါဒသ နာဠိယော= တဆယ် နှစ်ကွမ်းစား တို့တည်း။
ဣတိ၊ သို့။
၀ဒန္တိ၊ ကုန်၏။”
ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤစကားကို။
ဝုတ္တံ၊ ၏။
(ဤဓမ္မပါလမထေရ်အယူ၌မဂဓရာဇ်ကွမ်းစားကား ငါးကုဍ တဆုပ်နှင့် တဆုပ်တွင် သုံးဖို့တဖွဲ့ဝင်၏)။
“ဒနာ”တိ ဝစနံ၊ ဟူသောစကားကို။
ပုရာဏနာသ္မိ၊ ရှေးကျမ်းစား ဟောင်းကို။ သန္ဓာယ= ၍။
ဝုတ္တံ၊ ၏။
သာစ၊ ထို ရှေးကွမ်းစား ဟောင်းသည်လည်း။
စတုကေဟိ၊ လေးဆုပ်ရှိကုန်သော။
ကုဍဝေဟိ၊ ကုသျှံတို့ဖြင့်။
အဋ္ဌကုဝါ၊ ရှစ်ချီရှိကုန်၏။
မဂဓနာဠိ”၊ မဂဓရာဇ် ကွမ်းစားသည်။
တာယ နာဋိယာ၊ ထိုရှစ်ကုဍဝင်သော ရှေးကွမ်းစားဟောင်း ဖြင့်။
ရွှေနာယော၊ နှစ်ကွမ်းစားတို့ကို။
ဂဏှာတိ၊ ဆံ့၏။ “
ပုရာဏာ ပန သီဟနာဠိ၊ သီဟိုဠ် ကွမ်းစားဟောင်းသည်ကား။
တိဿော နာဠိယာ၊ ရှေးသုံးကွမ်းစားတို့ကို။
ဂဏှာတိ၊ ဆံ ့၏။
ဝါ၊ ဝင်၏။”
ဣတိ၊ သို့။
ဝဒန္တိ၊ ကုန်၏။
တေသံ၊ ထို လေး ကုဋသည် ကျေးကွမ်းစား ကျေ။
နှစ်ကွမ်း စားသည် မဂဓရာဇ် တကွမ်းစားဖြစ်၏-ဟု ဆိုသော ဆရာတို့၏။
မေန၊ အလိုအားဖြင့်။
မဂဓနသ္မိ၊ မဂဓရာင်ကွမ်းစားသည်။
ဣဒါနိ ပဝတ္ထုမာနာယ၊ ယခုကာလ၌ ဖြစ်သော။
စတုကုဍဝါယ၊ လေးကုဍုံဝင်သော။
ဒမိဠနာဠိ- ယာ၊ ကျေးကွမ်းစားဖြင့်။
စတုနာဠိကာ၊ လေးကွမ်းစားရှိသည်။
ဟောတိ၊ ၏။
ပုရာဏဒမိဠနာသင်္ခါတံ၊ ကျေးကွမ်းစားဟောင်းဟု ဆိုအပ်သော။
တတော မဂဓနာဠိတော်၊ ထိုမဂဓရာင်ကွမ်းစားအောက်။
ဥပဗုဒ္ဓ၊ ထက်ဝက် ငယ်သောခွက်သည်လည်း။
ပုရာဏာဒမိဠနာသင်္ခါတံ၊ သော။
ပတ္တံ နာမ၊ ပတ္ထမည်သည်။
ဟောတိ၊ ၏။
စ၊ ဆက်၍ ဆိုအံ့။
ဧတေန၊ ထိုဆရာတို့ စကားနှင့်။ “
ဩမကော နာမ ပတ္တော ပတ္တောဒနံ ဂဏှာတိ”တိ ပါဠိဝစနဉ္စ၊ ဟူသောပါဠိစကားသည်လည်း။
သမေတိ၊ ညီ၏။
လောကိယဟိပိ၊ လောက စကားတို့နှင့်လည်း၊
သမေတိ၊ ညီ၏။
ဣတိ၊ သို့။
ပတ္ထဒ္ဓယံ၊ ကွမ်းစားနှစ်ပါးအပေါင်းကို။ ဥဒါ– ဟတ္ထံ= ထုတ်အပ်၏။
လောကိယံ၊ လောကီကွမ်းစားသည်။
သောဠသ လံ၊ တဆယ် ခြောက်ပလရှိ၏။ (နှစ်ဆုပ်ကို တပလခေါ်သည်)။
မာဂဓံ၊ မာဂဓရောင် ကွမ်းစားကို။
ဒိဂုဏံ၊ လောကီကွမ်းစား နှစ်ဆတက်ဟူ၍။
မတံ၊ သိအပ်၏။ (ဂါထာအနက်တည်း) ။
ဧဝဉ္စ၊ ဤသို့လျှင်။
ဂယှမာနေ၊ ယူအပ်သည်ရှိသော်။
ဩမကပတ္တ စ၊ ဩမကသပိတ်၏လည်း။
ယာပနမတ္တောဒနဂါဟိကာ၊ မျှလောက်သော အတိုင်း အရှည်ရှိသောဆွမ်းကို ဆံ”သောအဖြစ်သည်။
သိဒ္ဓါ၊ ပြီးသည်။
ဟောတိ၊ ၏။
ဟိ၊ သင့်စ္စ။
အဋ္ဌဝတော၊ ရှစ်ကုချုံအောက်။
ဝါ၊ နှစ်စလယ် အောက်။
ဦနောဒနဂါဟိနာ၊ ယုတ်သောဆွမ်းကိုသာ အံ့သော။
ပဇ္ဇေန၊ သပိတ်ဖြင့်။
အထူပီကတံ၊ စုန့်စုန့်မတက်သော။
ပိဏ္ဍပါတံ၊ ဆွမ်းကို။
ပရိ- ယေသိက္ခာ၊ ရှာ၍။
ယာပေတုံ၊ မျှခြင်းငှါ။
န သက္ကာ၊ မတတ်ကောင်း။
တေနေဝ၊ ထိုကြောင့်သာလျှင်။
ဝေရဉ္စကဏ္ဍဋ္ဌကထာယံ၊ ဝေရဉ္စကဏ္ဍ အဋ္ဌ ကထာ၌။ “
ပတ္တော နာမ နာဋိမတ္တံ ဟောတိ ဧက- ပုရိသဿ အလံ ယာပနာယ။
ဝုတ္ထမ္ပိ ဟေတံ “ ပတ္တောဒနော နာလ” မယံ ဒုဝိ ဟိ”၊ ဟူ၍။ ဝုတ္တံ= ၏။ “
ဧကေက ဒို့ တိတ္ထိ ပဟောတီတိ စ၊ ဟူ၍လည်း။
အာဂတံ၊ လာ၏။
တသ္မာ၊ ထိုကြောင့်။
ဣဓ၊ ဤသိက္ခာပုဒ်၌။
ဝုတ္ထနယာ- နုသာရေနေဝ၊ ဆိုအပ်ပြီးသော နည်းကို အစဉ်လျှောက်သဖြင့်သာလျှင်။
ဂဟေတဗ္ဗံ၊ ယူအပ်၏။
“အာလောပအနုရူပ”န္တိ ဧတ္ထိ၊ ဟူသော ပုဒ်၌။ “
ဗျဉ္စနာ မတ္တာ နာမ ဩဒနတာ စတုတ္ထဘာဂေါ” တိ၊ ဟူ၍။
ဗြဟ္မာယုသုတ္ထဋ္ဌကထာယံ၊ ဗြဟ္မာယုသုတ်၏ အဋ္ဌကထာ၌။
ဝုတ္တတ္ထာ၊ ဆိုအပ်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ အာလောပ= ဆွမ်းလုတ်၏။
စတုတ္ထဘာဂမေဝ၊ လေးဖို့တဖို့ရှိသည်သာ လျှင်ဖြစ်သော။
ဗျဉ္စန၊ စားမဲဟင်းလျာကို။
အနုပ္ပန္တိ၊ လျော်၏ဟူ၍။
ဒဋ္ဌဗ္ဗ၊ ၏။
ဩဒနဂတိကာနေဝါတိ၊ ဟူသည်ကား။ ဩဒနဿ= ထမင်း၏။
အန္တော ဝ၊ အတွင်းကိုသာလျှင်။
ပဝိသနသီလာနိ၊ ဝင်လေ့ ရှိကုန်သည်။
သိယုံ၊ ဖြစ်ကုန်၏။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
ဩကာသံ၊ တည်ရာကို။
န ဂဝေသန္တိ၊ မရှာကုန်။
ဣတိ အယံ၊ ကား။
အတ္ထော၊ တည်း။
နာမမတ္တေတိ၊ ဟူသည် ကား။ “
မဇ္ဈိမော ပတ္တော မဇ္ဈိမောမကော”တိ အာဒိနာမမတ္တေ၊ အစရှိသော အမည်မျှဖြင့်။
၆ဝ၇-၈။ ဧဝံ ပယောဂ ပယောဂတိ၊ ဟူသည်ကား။
ပရိယော- သာနာလောပဇ္ဇောဟရဏပယောဂ ပယောဂ၊ အဆုံးစွန်၌ဖြစ်သော ဆွမ်း လုတ်ကို မျိုခြင်းတည်းဟူသော ပယောဂတိုင်း ပယောဂတိုင်း။
အာလော- ပေ အာလောပေ၊ အလုတ်တိုင်း အလုတ်တိုင်း။
ဣတိ အယံ၊ ကား။
အတ္ထော၊ တည်း။
ကဟ္မာတိ၊ ဟူသည်ကား။
ပါကပရိယာသာနံ၊ ဖုတ်၍ ပြီးသည် ကို။
ကတွာ၊ ပြု၍။
ပစိတာ ဌပေမ”တိ ဝစနံ၊ ဟူသောစကားကို။
ကာဠဝဏ္ဏ၊ မည်းနက်သော အဆင်းရှိအောင်။
ပါကံ၊ ဖုတ်ခြင်းကို။
(၃၄၉) သန္ဓာယ၊ ၍။
ဝုတ္ထံ၊ ၏။
ဆိဒ္ဒန္တိ၊ ဟူသည်ကား။
မုခင့်တော၊ မျက်နှာ ရေးမှု။
ဒွင်္ဂုလသာ၊ လက်နှစ်သစ်၏။
ဟေဋ္ဌာ၊ အောက်၌။
ဆိဒ္ဒ၊ အပေါက် ကို။
ဝုတ္တံ၊ ၏။
သေသံ၊ ကြွင်းသော စကားသည်။
ပဌမကထိနေ၊ ၌။
ဝုတ္တနယမေဝ၊ ဆိုအပ်ပြီးသော နည်းရှိသလျှင်ကတည်း။