ပဌမ မဟာသင်္ဂီတိကထာဝနာ
ဥပညာသောတိ စ၊ ဟူသည်လည်း။ ဝါကျာရမ္ဘော၊ ၀ါကျရမှု့ပင်တည်းဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ၏။
ဆဠဘိညာ နာမ၊ အဘိညာဉ်ခြောက်ပါးမည်သည်ကား။ အာသဝက္ခယဉာဏေန၊ အာသဝက္ခယဉာဏ်နှင့်။ သဒ္ဓိ၊ တက္ခ။ ပဉ္စာဘိညာယော၊ အဘိညာဉ်ငါးပါးတို့တည်း။
ဒိဗ္ဗစက္ခု စ သောတဉ္စ၊ ပုဗ္ဗေနိဝါသနုဿတိ။ စေတောဉာဏံ ဣဒ္ဓိဝိဓံ၊ ဆာဘိညာ သာသဝက္ခယာ။ သင်္ဂဟာဂါထာ စီလိုက်သည်။
အတ္ထကာမေန၊ အကျိုးကို အလိုရှိသောသူသည်။ ပရိယာပုဏိတဗ္ဗတော စ၊ သင်အပ်သောကြောင့်လည်းကောင်း။ ဒိဋ္ဌဓမ္မိကာဒိပုရိသတ္ထပရိယတ္တိဘာဝတော စ၊ ဒိဋ္ဌဓမ္မိက အစရှိသော သတ္ထုဓါတို့၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် စပ်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်လည်းကောင်း။ တီဏိပိဋကာနိ၊ ပိဋကတ်သုံးပုံတို့ကို။ “ပရိယတ္တိ”တိ၊ ဟူ၍။ ဝုစ္ဆန္တိ၊ ကုန်၏။
ပဌမဟိတ်ဖြင့် ပရိယာပုဏိတဗ္ဗောတိ ပရိယတ္တိ ကမ္မသာပရိပုဗ္ဗ ယပဓာတ် တိပစ္စည်းဖြင့် ပြီးသောကြောင့် ပရိယတ္တိသဒ္ဓါရှိဝိဂ္ဂဟဝါကျသို့ အစဉ်လိုက်သော အတ္ထဒ္ဒါ၏ အဖြစ်ကိုပြ၏။ဒုတိယဟိတ်ဖြင့် ရာသတ္ထေန ခန္ဓာကဲ့သို့ ပရိယတ္တေန ပရိယတ္တိဟုအတ္ထဝါကျသို့ အစဉ်လိုက်သော အတ္ထသဒ္ဒါ၏ အဖြစ်ကိုပြ၏။
သကလနဝင်္ဂသတ္ထုသာသနသင်္ခါတံ၊ အလုံးစုံသော အင်္ဂါကိုးပါးရှိသောဘုရားရှင် သာသနာဟု ဆိုအပ်သော။ တံ ပရိယတ္တိံ၊ ထိုပရိယတ်ကို။ ဓာရေန္တိ၊ ဆောင်ကုန်၏။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ သကလ နဝင်္ဂ သတ္ထုသာသနပရိယတ္တိဓရာ၊ မည်ကုန်၏။ တာဒိသေ၊ ထိုသို့ ပရိယတ်ကို ဆောင်ထတ်သော သဘောရှိကုန်သော။ ဣတိ အတ္ထော၊ အနက်။ ဧတေသံ ခီဏာသဝါနံ၊ ဤ ရဟန္တာတို့အား။
အဝသေသံ ဗုဒ္ဓဝစနံ ဓမ္မောတိ ဧတ္ထ၊ ဟူသောပုဒ်၌။ ဝိနယောပိ၊ သည်လည်း။ ပရိယတ္တိယာဒိဘာဝတော၊ သင်အပ်သည်၏ အဖြစ်အစရှိသောအကြောင်းကြောင့်။ ဓမ္မော ဧဝ၊ ဓမ္မသည်သာလျှင်။ ဒီပိ ဟောတိ၊ အကယ်၍ကား ဖြစ်၏ရှင့်။ ထာပိ၊ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း။ ဝိနယသဒ္ဒသန္နိဓာနေန၊ ဝိနယသဒ္ဒါကို ထားခြင်းကြောင့်။ ဘိန္နာဒိကရဏဘာဝေန၊ ပြားသောတည်ရာရှိသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ ပယုတ္တော၊ ယှဉ်အပ်သော။ ဓမ္မသဒ္ဓေါ၊ သည်။ ဝိနယတန္တိဝိရဟိတံ၊ ဝိနည်းပါဠိသည် ကြဉ်အပ်သော။ တန္တိ၊ သုတ်,အဘိဓမ္မာပါဠိကို။ ဒီပေတိ၊ ပြ၏။ ယထာ၊ အဘယ်သဒ္ဒါတို့ကဲ့သို့နည်းဟူမူကား။ ပုညဉာဏသမ္ဘာ, ဂေါဗလိဗဒ္ဒန္တိအာဒိ ဝိယ၊ ပုညဉာဏသမ္ဘာ, ဂေါဗလိဗဒ္ဓအစရှိသော သဒ္ဓါကဲ့သို့တည်း။
ပုညသဒ္ဒါသည် ဉာဏသမ္ဘရဒ္ဒါ၏ အနက်ဖြစ်သော ဉာဏ်၏အဆောက်အဦ ကောင်းမှုကိုကြဉ်၍ ကြွင်းသောကောင်းမှုကိုသာဟောသကဲ့သို့လည်းကောင်း။ ဂေါသဒ္ဒါသည် ယှဉ်ဖက် ဗလီသဒ္ဓါ၏အနက်ဖြစ်သော နွားကြီးကို ကြဉ်၍ ကြွင်းသော နွားငယ်, နွားလတ်ကိုသာ ဟောသကဲ့သို့လည်းကောင်း ဓမ္မဒ္ဒါသည် ယှဉ်ဖက် ဝိနယသဒ္ဒါ၏ အနက်ကို ကြဉ်၍ ကြွင်းသော သုတ်,အဘိဓမ္မာကိုသာ ဟောတော့သကဲ့သို့-ဟူလို။
(၂၃) စတုတ္တိံ သေဝ သုတ္တန္တာတိ၊ ဟူသော။ ဂါထာယ၊ ၌။ အယံ၊ ဤသည်ကား။ အတ္ထယောဇနာ၊ အနက်ယောဇနာခြင်းတည်း။ ယဿ နိကာယ၊ အကြင် နိကာယ်အား။ သုတ္တဂဏနတော၊ သုတ်အရေအတွက်အားဖြင့်။ စတုတ္တိံ သေဝ သုတ္တန္တာ၊ သုံးဆယ့် လေးသုတ်တိုသည်လျှင်။ သန္တိ၊ ကုန်၏။ ယဿ သင်္ဂဟဿ၊ အကြင် နိကာယ်အား။ ဝဂ္ဂသင်္ဂဟဝသေန၊ ဝဂ်အရေအတွက်၏ အစွမ်းဖြင့်။ တယောဝဂ္ဂါ၊ သုံးဝဂ်တိုသည်။ သန္တိ၊ ကုန်၏။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ တိဝဂ္ဂေါ သင်္ဂဟော၊ မည်၏။
နဝံ ပန ဘိက္ခုနာ စီဝရလာဓဘန၌ ပန ဘိက္ခုနာ-ခြားလျက်နဝစီဝရလာဘေနဟု သမာသ်ဖြစ်သကဲ့သို ယဿဟူသော ပုဒ်တပါးခြားလျက်“တိဝဂ္ဂေါ သင်္ဂဟော”ဟူသမာသ်ဖြစ်သည်။ အလုတ္တသမာသ်တည်း။
ပဌမော၊ သော။ သေနိကာယော၊ သည်။ ဣဓ၊ ဤနိကာယ်တိုတွင်။ ဒီဃနိကာယော၊ မည်၏။ ဣတိ အယံ၊ ကား။ အတ္ထယောဇနာ၊ တည်း။