အနာပတ္တိဘေဒကထာဝဏ္ဏနာ
၂၂၀။ အနုလ္လပနာဓိပ္ပါယဿာတိ၊ ကား။
“ဧဝံ၊ သို့။
ဝုတ္တေ၊ သော်။
ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မော၊ ကို။
မယာ၊ သည်။
ပကာသိတော၊ ပြအပ်သည်။
ဟောတိ၊ ၏။”
ဣတိ၊ သို့။
အမနသိကတွာ၊ နှလုံးမသွင်းမူ၍။
“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။
အဟံ၊ သည်။
မစ္စုနော၊ သေခြင်းမှ။
န ဘာယာမိ၊ မကြောက်။”
ဣတိအာဒိကံ၊ ဤသို့အစရှိသော စကားကို။
ကန္တဿ၊ ဆိုသော ရဟန်း အား။
ဧဝံ၊ သို့။
ကထေန္တော စ၊ ဆိုသော ရဟန်းသည်လည်း။
ဝေါဟာ- ရတော၊ ဝေါဟာရအားဖြင့်။
အညံ့၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။
ဗျာကရောန္တော နာမ၊ ကြားသော ရဟန်းမည်သည်။
ဟောတိ၊ ၏။
ဣတိ၊ ကြောင့်။
“အညံ ဗျာကရောန္တဿတိ၊ ဟူ၍။
ဝုတ္တံ၊ ၏။
ဘာယန္တောတိ၊ ကား။
“ဥတွာ၊ သိ၍။
ဂရဟန္တိ နု ခေါ၊ ကဲ့ရဲ့ အံ့လော။”
ဣတိ၊ သို့။
ဘာယန္တော၊ ကြောက်သည်ဖြစ်၍။
ပဒဘာဇနီယဝဏ္ဏနာနယော၊ ပဒဘာဇနီကို ဖွင့်သော နည်းအမြွက်သည်။
နိဋ္ဌိတော၊ ပြီ။