တသ္မာ၊ ထိုသို့ အလိုရှိအပ်သော အကျိုးကို ပြီးစေတတ်သောကြောင့်။ သံဝဏ္ဏနာရမ္ဘေ၊ အဋ္ဌကထာ၏ အစ၌။ ရတနတ္တယပဏာမကရဏံ၊ ရတနတ္တယပဏာမကို ပြုခြင်းသည်။ ယထာပဋိညာယ၊ အကြင် အကြင် ဝန်ခံအပ်သော။ သံဝဏ္ဏနာယ၊ အဋ္ဌကထာ၏။ အနန္တရာယေန၊ အန္တရာယ်မရှိသဖြင့်။ ပရိသမာ ပနတ္ထံ၊ ပြီးခြင်းအကျိုးရှိ၏။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ဝေဒိတဗ္ဗံ၊ သိအပ်၏။
ပဏာမပယောဇဉ် တို့သည် နှစ်သက်ဖွယ်ချည်း ဖြစ်ကုန်လျက် အန္တရာယ်ကင်း ကျမ်းပြီးခြင်းကိုသော အထူးအလိုရှိခြင်းကို အဘယ့်ကြောင့် သိအပ်သနည်း မေး။
တထာ ဟိ၊ ထိုသို့အန္တရာယ်ကင်း, ကျမ်းပြီးခြင်းကို အထူးအလို ရှိအပ်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်လျှင်။ "တဿာနုဘာဝေန ဟတန္တရာယော" တိ၊ တဿာနုဘာဝေန ဟတန္တရာယော-ဟူ၍။ အာစရိယေန၊ အဋ္ဌကထာဆရာသည်။ ဝုတ္တံ၊ မိန့်အပ်၏။
အန္တရာယ်ကင်း, ကျမ်းပြီးခြင်းကို လိုသည်ကားအကြောင်း။ တဿာနုဘာဝေန ဟတန္တရာယော-ကို ဆိုသည်ကား အကျိုး။ အကျိုးကို ဆ၍ အကြောင်းကို သိရသည်ဟူလို။ ရတနတ္တယပဏာမဖြင့် အနန္တရာယပကရဏသိဒ္ဓိအကျိုးသည် အဘယ့်ကြောင့် ဖြစ်အံ့နည်း၊ သမ္ပရာယိကအကျိုးသာ ဖြစ်ရာသည်မဟုတ်လော-ဟု စောဒနာ။
ဟိ၊ သင့်စွ။ ရတနတ္တယပဏာမကရဏေန၊ ရတနတ္တယပဏာမကို ပြုခြင်းဖြင့်။ ရာဂါဒိဒေါသဝိမတော စ၊ ရာဂအစရှိသော အပြစ်မူ ကင်းခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း။ ပညာဒိဂုဏပါဋဝတော စ၊ ပညာအစရှိသော ဂုဏ်ထက်မျက်ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း။ အာယုအာဒိဝဍ္ဎနတော စ၊ အသက်အစရှိသည် ပွားခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း။ ပုညာတိသယဘာဝါဒိတော စ၊ ကောင်းမှုလွန်ကဲသော အဖြစ်အစရှိသော အကြောင်းကြောင့်လည်းကောင်း။ ယထာပဋိညာတသံဝဏ္ဏနာယ၊ အကြင် အကြင် ဝန်ခံအပ်သော အဋ္ဌကထာ၏။ အနန္တရာယေန၊ အန္တရာယ်ကင်းသဖြင့်။ ပရိသမာပနံ၊ ပြီးခြင်းသည်။ ဟောတေဝ၊ ဖြစ်လျှင်ကတည်း။
သုံးပါးဂါထာတို့တွင် တခုခုသော ဂါထာဖြင့်ပင်လျှင် ရတနာသုံးပါးအား ရှိခိုးခြင်းကို ပြုသလောဟု စောဒနာ၍ တက်။
တတ္ထ၊ ထို သုံးပါးဂါထာတို့တွင်။ ဝါ၊ ရတနာသုံးပါးတို့တွင်။ ပဌမံ၊ ကျမ်းကို အားထုတ်သည်မှ ရှေးဦးစွာ။ တာဝ၊ တရား, သံဃာအား ရှိခိုးသည်မှ ရှေးဦးစွာ။ ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။ ဝန္ဒနံ၊ ရှိခိုးခြင်းကို။ ကတ္တုကာမော၊ ပြုလို၍။ "ယော ကပ္ပကောဋီဟိပိ။ ပ။ တဿာ" တိ၊ ယော ကပ္ပကောဋီဟိပိ။ ပ။ တဿ-ဟူသော ပထမဂါထာကို။ အာဟ၊ ဆို၏။
ဘုရားရှင်ဂုဏ်တော် အနန္တရှိပါလျက် မဟာကာရုဏိကဂုဏ်ဖြင့်သာ အဘယ့်ကြောင့် ချီးမွမ်းသနည်း-ဟု စောဒနာကို ဤသို့ သုတ်သင်တော်မူသည်။
ပန၊ အထူးကိုဆိုအံ့။ ဣမိဿာ ဝိနယဒေသနာယ၊ ဤ ဝိနည်းဒေသနာ၏။ ကရုဏာပ္ပဓာနဉာဏသမုဋ္ဌိတထာယ၊ ကရုဏာပြဓာန်းသော ဉာဏ်သည် ဖြစ်စေအပ်သည်၏အဖြစ်ကြောင့်။ ကရုဏာပ္ပဓာနမေဝ၊ ကရုဏာပြဓာန်းသည်သာလျှင်ဖြစ်သော။ ထောမနံ၊ ချီးမွမ်းခြင်းကို။ အာရဒ္ဓံ၊ အားထုတ်အံ့၏။
ကရုဏာပြဓာန်းသော ဒေသနာကို ဖွင့်ရာ၌ တပါးသော ဂုဏ်ဖြင့် မချီးမွန်းကောင်းသည် မဟုတ်သောကြောင့် "ဣမိဿာ ပန" စသော ဟိတ်သည် မခိုင်သေးတကား - ဟု တင်။
ဟိ ဒဠှံ ကရောမိ၊ မြဲမြံစွာ ပြုအံ့။ ယဒိဒံ ယာ အယံ အာရမ္ဘာနုရူပထောမနာ၊ အကြင် အားထုတ်လတ္တံ့သော ကျမ်းအား လျော်စွာ ချီးမွမ်းခြင်းသည်။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ သော၊ ဤအားထုတ်လတ္တံ့သော ကျမ်းအား လျော်စွာ ချီးမွမ်းခြင်းသည်။ အာစရိယဿ၊ အဋ္ဌကထာဆရာ၏။ ပကတိ၊ ပြကတေ့တည်း။
ကရုဏာပဓာန ဒေသနာဖြစ်သောကြောင့် လည်းကောင်း, သဒ္ဒါ ဟူသည် တပါးသော သဒ္ဒါ၏ အနက်ကို မြစ်၍ ဟောမြဲဖြစ်သောကြောင့်လည်းကောင်း ကရုဏာသဒ္ဒါဖြင့် တပါးသောဂုဏ်ကို မြစ်၍ ကရုဏာဂုဏ်ကိုသာ ယူရအံ့လော-ဟုမေး။
အပိသဒ္ဒေန၊ အပိသဒ္ဒါဖြင့်။ ဝဿဂဏနာယ၊ နှစ်အရေအတွက်ဖြင့်။ ပမေတုံ၊ နှိုင်းဆ ရေတွက်ခြင်းငှာ။ (ထည့်။) ပဂေဝ၊ အဘယ်ဆိုဖွယ်ရှိအံ့နည်း။ ဣတိ၊ သို့။ ဒဿေတိ၊ ပြ၏။"
ပါရမီတော်ဖြည့်သော ကာလကို ရေတွက်ခြင်း၌ အရာမဝင်သေး-ဟု ကပ္ပကောဋိသင်္ချာကို ကဲ့ရဲ့သောကြောင့် အပိသဒ္ဒါ ဂရဟာဇောတက ဟူလို။
လောကဟိတာယာတိ၊ လောကဟိတာယ-ဟူသည်ကား။ သတ္တလောကဿ၊ သတ္တလောက၏။ ဟိတာယ၊ အကျိုးစီးပွားအလို့ငှာ။ (ဩကာသလောက၊ သင်္ခါရလောကကိုနစ်စေသည်။) ယော ဘဂဝါ၊ အကြင်မြတ်စွာဘုရားသည်။ နာထတိ၊ တောင့်တတတ်၏။ ဣတိ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ သော ဘဂဝါ၊ သည်။ နာထော၊ နာထမည်၏။
ဓာတ်တို့၏ များသောအနက်ရှိသည်၏အဖြစ်ကြောင့် နာထဓာတ်၏လိုသောအနက်ကို ပြခြင်းငှာ "ဝေနေယျာနံ" စသော ပါဌ်ကို မိန့်သည်။ နာထ ယာစနာပတာပိဿရိယာသီသနာဒီသု-ဟူသော ဓာတ်နက်ကြားကို မှတ်။
အထဝါ၊ ကား။ သုခံ၊ ချမ်းသာကို။ ကမီတိ၊ ကဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။ တံ၊ ထိုချမ်းသာကို။ ရုန္ဓတိ၊ ပိတ်ပင်တတ်၏။ ဣတိ၊ ထို့ကြောင့်။ ကရုဏာ၊ မည်၏။ (ကပုဗ္ဗ ရူဓဓာတ်ဏပစ္စည်း။ "ကရုဓိတော ဓလောပေါ ဏေ" ဟူသော သဒ္ဒနီတိသုတ်ဖြင့် ဓကို ချေ။)
ကရုဏာသည် ဆင်းရဲကိုပယ်လိုသော အဖြစ်လျှင် လက္ခဏာရှိသည်မဟုတ်လော ချမ်းသာကို ပိတ်ပင်တတ်၏ ဟူသော စကားသည် အသို့သင်အံ့နည်းဟု တင်။
ကရုဏာယ၊ ကရုဏာနှင့်။ နိယုတ္တော၊ ယှဉ်သည်တည်း။ ကာရုဏိကော၊ ကရုဏာနှင့် ယှဉ်သည်။ မဟန္တော၊ ကြီးမြတ်သော။ ကာရုဏိကော၊ ကရုဏာနှင့် ယှဉ်သောသူတည်း။ မဟာကာရုဏိကော၊ ကြီးမြတ်သော ကရုဏာနှင့် ယှဉ်သော သူ။
မဟာ-ဟူသော ပုဒ်ဖြင့် ကာရုဏိက-ဟူသော ဗာဟျတ္ထကို အထူးမပြုစေပဲ ကရုဏာ-ဟူသော အန္တတ္ထကို အထူးပြုစေလျက် "မဟန္တီ စ သာ ကရုဏာ စာတိ မဟာကရုဏာ၊ မဟာကရုဏာယ နိယုတ္ထော မဟာကရုဏိကော" ဟူ၍လည်း ပြုသင့်၏။
တဿ၊ ထိုကြီးသော ကရုဏာရှိတော်မူသော ဘုရားရှင်အား။ နမော၊ ရှိခိုးခြင်းသည်။ အတ္ထု၊ ဖြစ်စေသတည်း။ ဣတိ၊ သို့။ ပါဌသေသော၊ ပါဌ်ကြွင်းထည့်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ၏။ (ပါဌသေသ မထည့်ပဲ။ အဟံ၊ သည်။ နမော၊ ရှိခိုး၏။ - ဟူ၍လည်း ပေးသင့်၏။ "သောဟံ နမော ဘဂဝတော" ၌ကဲ့သို့ တည်း။)
တတ္ထ၊ ထိုဂါထာ၌။ အသမ္ဗုဓန္တိ၊ ဟူသည်ကား။ အသမ္ဗုဓန္တော၊ မသိသောကြောင့်။ (ပုရိသာဒိဂိုဏ်းစိတ္တာဒိဂိုဏ်းကို နစ်စေ၍ ဂစ္ဆန္တာဒိဂိုဏ်းကို ပြသည်။) ယထာသဘာဝံ၊ သဘောအလျောက်။ အပ္ပဋိဝိဇ္ဈနတောတိ၊ ထိုးထွင်း၍ မသိသောကြောင့်။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ဝုတ္တံ၊ ဆိုလိုသည်။ ဟောတိ၊ ၏။
ဗုဓဓာတ်၏ ဉာဏအနက်ထင်အောင် အပ္ပဋိဝိဇ္ဈန္တော - ဟူ၍သာ ဖွင့်ရာ၏။ ဆရာ့သံဝဏ္ဏနာသည် "အန္တော ကတ္တရိ မာနော တု၊ ဘာဝေ ကမ္မနိ ကတ္တရိ" ဟူသော လက္ခဏာနှင့် မတန်တကား - ဟု စောဒနာ၊ အဖြေကား။
ဟိ၊ သင့်စွ။ အကာရော၊ အအက္ခရာသည်။ "အသေက်ခာ ဓမ္မာ" တိ အာဒီသု ဝိယ၊ အစရှိသော ပါဌ်တို့၌ကဲ့သို့။ ဝုဍ္ဎတ္ထောပိ၊ ဝုဍ္ဎအနက်ရှိသည်ဖြစ်၍လည်း။ ဒိဿတိ၊ ထင်၏။
အ-သဒ္ဒါ ဝုဍ္ဎိအနက်ရှိခြင်းကြောင့် သေက္ခကြီးသော ရဟန္တာကို အသေက္ခဟု ယူအပ်သကဲ့သို့ ကြီးသော ဘဝကို အဘဝသဒ္ဒါဖြင့် ယူအပ်သောကြောင့် ဘဝသဒ္ဒါဖြင့် ငယ်သောဘဝကိုလည်း ယူအပ်၏။ ပဏီတဟီနာဒိဝသေန မဟန္တံ ခုဒ္ဒကဉ္စ ဘဝန္တိ အတ္ထော အပ္ပကတ္ထောပိ ဟိ အကာရော ဒိဿတိ "အနုဒရာ ကညာ" တိ အာဒီသု ဝိယ-ဟူ၍လည်း ဆိုသင့်၏။)
စ၊ ဆက်၍ဆိုအံ့။ ဧတ္ထ၊ ဤဂါထာ၌။ လောကိယ လောကုတ္တရာ၊ လောကီလောကုတ်ဖြစ်ကုန်သော။ သီလာဒယော၊ သီလအစရှိကုန်သော ဂုဏ်တို့ကို။ အဓိပ္ပေတာ၊ အလိုရှိအပ်ကုန်၏။
အရိယသံဃံဆိုခြင်းကြောင့် လောကုတ္တရာဂုဏ်ကိုသာယူအပ်၏ဟု လျဉ်းပါးသောကြောင့် ဤစကားကို မိန့်သတည်း။ အရိယာသံဃာကို လောကီဂုဏ်ဖြင့်လည်း ချီးမွမ်းသင့်သောကြောင့် လောကီဂုဏ်ကိုလည်း လိုအပ်၏-ဟူလို။
အရိယသံဃန္တိ ဧတ္ထ၊ ဟူသောပုဒ်၌။ ကိလေသေဟိ၊ တို့မှ။ အာရကတ္တာ စ၊ ဝေးသည်၏အဖြစ်ကြောင့်လည်းကောင်း။ အနယေ၊ အကျိုးမဲ့တို့ကို။ န ဣရိယနတော စ၊ မဖြစ်စေတတ်သောကြောင့်လည်းကောင်း။ အယေ၊ အကျိုးစီးပွားတို့ကို။ ဣရိယနတော စ၊ ဖြစ်စေတတ်သောကြောင့်လည်းကောင်း။ သဒေဝ ကေန၊ နတ်နှင့်တကွသော။ လောကေန၊ လူသည်။ "သရဏ"န္တိ၊ ကိုးကွယ်ရာဟူ၍။ အရဏီယတော ဥပဂန္တဗ္ဗတော စ၊ ကပ်အပ်သောကြောင့်လည်းကောင်း။ ဥပဂတာနံ၊ ကပ်ကုန်သော သူတို့အား။ တဒတ္ထသိဒ္ဓိတော၊ ထိုထိုသော အကျိုးပြီးစေခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း။ အရိယာ၊ မည်ကုန်၏။ အဋ္ဌ အရိယပုဂ္ဂလာ၊ အရိယာပုဂ္ဂိုလ် ရှစ်ယောက်ကို ရ၏။
ပထမဟိတ်ဖြင့် အရကပုဒ်ကို သုတ်ကြီးဖြင့် အရိယပြုသည်ကို သိစေ၏။ ဒုတိယဟိတ်ဖြင့် "အနယေန ဣရေတီတိ အရိယာ" ဟူသောကိတန္တသမသ်ဝိဂြိုဟ်ကို ပြ၏။ ဣရဓာတ် ဣယပစ္စည်း အနိရိယာ ဆိုလိုလျက် နိကိုချေ။ တတိယာဟိတ်ဖြင့် "အယေ ဣရေတီတိ အရိယာ" ဟူသော ဝိဂြိုဟ်ကိုပြ၏။ ဣရိယာ ဆိုလိုလျက် ဣ-ကို အ-ပြု။ စတုတ္ထဟိတ်ဖြင့် "သဒေဝကေန လောကေန အရိတဗ္ဗာ ဥပဂန္တဗ္ဗာတိ အရိယာ" ဟူသော ဝိဂြိုဟ်ကို ပြ၏။ အရဓာတ် ဣယပစ္စည်း။ ပဉ္စမ ဟိတ်ဖြင့် အရန္တိ ဥပဂစ္ဆန္တီတိ အရာ- ဆည်းကပ်သော သူတို့ကို ရစေ။ အရာနံ ဟိတာ အရိယာဟု ဟိတတဒ္ဓိတ် ဝိဂြိုဟ်ကို ပြ၏။ အရိယာနံ၊ တို့၏။ သံဃော သမူဟော၊ အပေါင်းတည်း။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ အရိယသံဃော၊ မည်၏။ တံ အရိယသံဃံ၊ ထိုအရိယာအပေါင်းကို။
အာဟ၊ ၏။ တံ၊ ထိုသို့ မိန့်အပ်သော စကားသည်။ (ထည့်။) "ကာမဉ္ဇာ" တိ အာဒိ၊ ကာမဉ္ဇ အစရှိသည်တည်း။
"အာဟ၏နောင်၊ အကာရနှင့် အာဒိဆောင်မူ၊ ပဌမာဝိဘတ်ကျေးကိုမှတ်။
ရှေးဆောင်မူကား ဒုတိယာဝိဘတ် ကေိ၏မှတ်" ဟူသော နိယံနှင့် အညီပေးသည်။
တတ္ထ၊ ထိုပါဌ်၌။ ဝိဇ္ဇာတိ၊ ကား။ တိဿော ဝိဇ္ဇာ၊ ဝိဇ္ဇာသုံးပါးတို့တည်း။ ဝါ၊ ကား။ အဋ္ဌ ဝိဇ္ဇာ၊ ဝိဇ္ဇာရှစ်ပါးတို့တည်း။
ဣဒ္ဓိ စေတော နိဝါသဉ္စ။ ဝိပဿနာ မနောမယံ။ စက္ခာသဝက္ခယော သောတံ၊ အဋ္ဌဝိဇ္ဇုဇ္ဇလံ နမေ။ (ဝိဇ္ဇာရှစ်ပါးဘုရားရှိခိုးဂါထာ။)
ဣဒ္ဓိ၊ ဣဒ္ဓိဝိဓဉာဏ်လည်းကောင်း။ စေတော၊ စေတောပရိယဉာဏ်လည်းကောင်း။ နိဝါသဉ္စ၊ ပုဗ္ဗေနိဝါသဉာဏ်လည်းကောင်း။ ဝိပဿနာ၊ ဝိပဿနာဉာဏ်လည်းကောင်း။ မနောမယံ၊ မနောမယိဒ္ဓိဉာဏ်လည်းကောင်း။ စက္ခု၊ ဒိဗ္ဗစက္ခုဉာဏ်လည်းကောင်း။ အာသဝက္ခယော၊ အာသဝက္ခယဉာဏ်လည်းကောင်း။ သောတံ၊ ဒိဗ္ဗသောတဉာဏ်လည်းကောင်း။ ဣတိ၊ သို့။ အဋ္ဌဝိဇ္ဇုဇ္ဇလံ၊ ရှစ်ပါးသောဝိဇ္ဇာဖြင့် တောက်ပတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားကို။ နမေ၊ ရှိခိုးပါ၏။
"မဟာဝိဟာရဿာ"တိ ဣမိနာ၊ ဟူသော ပါဌ်ဖြင့်။ နိကာယန္တရံ၊ ဂိုဏ်းတပါးကို။ ပဋိက္ခိပတိ၊ ပယ်၏။
မဟာဝိဟာရဿဖြင့် ခုဒ္ဒကဝိဟာရကိုသာ ပယ်ကောင်းသည့် မဟုတ်လော၊ နိကာယန္တရကို ပယ်၏ ဟူသောစကား အဘယ်သို့ သင့်မည်နည်း- ဟု စောဒနာ။
ဟိ၊ သင့်စွ။ ဝိဟာရသီသေန၊ ကျောင်းကို အရင်းမူသဖြင့်။ ဧတ္ထ၊ အရာ၌။ တတ္ထ၊ ထိုကျောင်းတိုက်၌။ နိဝါသီနဉ္စေဝ၊ နေကုန်သော ရဟန်းတို့ကိုလည်းကောင်း။ တေဟိ၊ ထို မဟာဝိဟာရတိုက်သား ရဟန်းတို့နှင့်။ သမလဒ္ဓိကာနံ၊ အယူတူကုန်သော။ သဗ္ဗေသံ၊ ကုန်သော။ ဘိက္ခူနဉ္စ၊ တို့ကိုလည်းကောင်း။ ဂဟဏံ၊ ယူခြင်းကို။ ဒဋ္ဌဗ္ဗံ၊ ၏။
မဟာဝိဟာရဿသဒ္ဒါသည် မုချသဒ္ဒါမဟုတ် ဌာနူပစာတည်း-ဟု ဆိုရသဖြင့် အဘယ်အနက်ထူးကို ပြရသနည်း-ဟု လဒ္ဓဂုဏ်ကို စောဒနာ။