၂၆၉။ **“ပရနိမ္မိတဝသဝတ္တိဒေဝေ ဥပါဒါယ တဒုပရီ"**တိ၊ ဟူ၍။
(သင်္ဂဟကာရေန) ဝုတ္တံ၊ ဆိုအပ်ပြီ။
[အပြစ်ပြလို၍ အဋ္ဌကထာစကားကို ဌပနာထားသည်။]
ပန၊ ထိုသို့ပင် ပရနိမ္မိတဝသဝတ္ထိနတ်တို့ကို အစထား၍ အထက်နတ်ဗြဟ္မာတို့၌ ဟု ဆိုအပ်ပါကုန်သော်လည်း။
“တီဟိ ဘိက္ခဝေ ဌာနေဟီတိ၊ ဟူသော။
သုတ္တဿ၊ ပါဠိတော်သုတ်ကို။
ပစနေန၊ ဆိုခြင်းကြောင့်။
ဟေဋ္ဌာပိ၊ အောက်နတ်တို့၌လည်း။
[အပိ-ဖြင့် အထက်နတ်ဗြဟ္မာ တို့ကို ပေါင်းပါ။]
မဂ္ဂဘာဝနမ္ပိ၊ မဂ်ကို ပွါးစေခြင်းကိုလည်း။
[အပိ-ဖြင့် ပဗ္ဗဇ္ဇာ ဗြဟ္မစရိယဝါသကို ပေါင်းပါ။]
န ဣစ္ဆန္တိ၊ အလိုမရှိကြကုန်။
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဝိညာယတိ၊ သိအပ်၏။
၂၇ဝ။ **“ဂိဟီနဉ္စေဝ ဧကစ္စာနဉ္စ ဒေဝါနံ မဂ္ဂပဋိလာဘံ သန္ဓာယ ပဋိက္ခေပါ တဿေဝါ"**တိ၊ ဟူ၍။
(သင်္ဂဟကာရေန) ဝုတ္တံ၊ ပန၊ ထိုသို့ဆိုအပ်ပါသော်လည်း။
ယတ္ထ နတ္ထီတိ၊ ဟူ၍။
ဩကာသဝသေန၊ အရပ်နှင့်စပ်သဖြင့်။
ပုဋ္ဌော၊ မေးအပ်သည်။
(သမာနော၊ ဖြစ်ပါလျက်။)
ပုဂ္ဂလဝသေန၊ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့်စပ်သဖြင့်။
တဿ၊ ထိုပရဝါဒီ၏။
ပဋိက္ခေပေါ၊ ပယ်မြစ်ခြင်းသည်။
နယုတ္တော၊ မသင့်။
စ၊ ဆက်။
တဿ၊ ထိုပရဝါဒီ၏။
အယံ၊ ဤ“ဂိဟီနဉ္စေဝ”စသော အနက်သည်။
အဓိပ္ပါယော၊ အလိုရှိအပ်သော အနက်သည်။
ယဒိ ဟောတိ၊ အကယ်၍ ဖြစ်အံ့။
(ဧဝံသတိ၊ သော်။)
သကဝါဒိနာ၊ သကဝါဒီနှင့်။
သမာန၁ဓိပ္ပါယတ္တာ၊ တူမျှသော အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။
န နိဂ္ဂဟေတဗ္ဗော၊ မနှိပ်လိုက်။၁။ ယတ္ထ နတ္ထီတိ ။ ပေ ။ န ယုတ္တော။ ။မေးတုန်းက “ယတ္ထ နတ္တိ ပဗ္ဗဇ္ဇာ၊ နတ္ထိ တတ္ထ ဗြဟ္မစရိယဝါသော”ဟု ဩကာသကို မေး၏။“န ဟေဝံ ဝတ္တဗ္ဗေ”ဟု ပယ်သောအခါ အဋ္ဌကထာဆရာသည် “ဂိဟီနံ စေဝ ဧကစ္စာနံ စ ဒေဝါနံ” စသည်ဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် စပ်၍ ပယ်ပုံကို ဖွင့်ပြထား၏။ ထို့ကြောင့် ထို စကားမသင့်ဟု ဋီကာဆရာ ပယ်သည်။
၂။ ယဒိစ ။ပေ။ နနိဂ္ဂဟေတဗ္ဗော။ ။ ဂိဟီနဉ္စေ စသည်ဖြင့် ဖွင့်ဆိုအပ်သောအနက်သည် ထို ဝရဝါဒီ အလိုရှိအပ်သောအနက်ဖြစ်လျှင် သကဝါဒီနှင့် ပရဝါဒီသည်အယူချင်းတူနေသောကြောင့် ပါဠိတော်၌ ဝေယျာလ မြှုပ်ထားသော "ဟဉှိ"စသော စကားဖြင့် မနှိပ်ထိုက်။ [အနုဋီကာ၌ကား ပဌမ "အာမန္တာ"ဟု ခွင့်ပြုပြီး၍နောက်၌ "နဟေဝံ ဝတ္တဗ္ဗေ"ဟု ပယ်ခြင်းကြောင့် နှိပ်ထိုက်၏-ဟုဆိုသည်။]
၂၇၁။ **ဧကန္တရိကပဉှာ**တိ၊ ကား။
ပရဝါဒီသကဝါဒီနံ၊ တို့၏။
အည မညံ၊ အချင်းချင်း။
ပဉှန္တရိကာ၊ အကြား၌ ပြဿနာရှိကုန်သော။
ပဉှာ၊ ပြသာနာတို့ကို။
(ဝေဒိတဗ္ဗာ၊ ကုန်၏။)
သုဒ္ဓဗြဟ္မစရိယကထာဝဏ္ဏနာ၊ သည်။
နိဋ္ဌိတာ၊ ပြီ။
၂၇၃။ **ရူပါဝစရမဂ္ဂေန ဟိ သော ဣဓ ဝိဟာယနိဋ္ဌော နာမ ဇာတော**တိ၊ ဟူသော။
ဣဒံ၊ ဤစကားကို။
(ဝိစာရေတဗ္ဗံ-၌ စပ်။)
ဝါ၊ ဤစကားသည်။
(သမေတိ-၌ စပ်။)
ဣဓ ဘာဝိတမဂ္ဂေါ ဟိ အနာဂါမီ ဣဓ ဝိဟာယနိဋ္ဌောနာမ ဟောတီတိ အာဒိကေန၊ အစရှိသော။
လဒ္ဓိကိတ္တနေန၊ အယူကိုပြောဆိုကြောင်းစကားနှင့်။
ကထံ၊ အဘယ်သို့လျှင်။
ဝါ၊ အဘယ်နည်းဖြင့်။
သမေတိ၊ ညီညွတ်သနည်း။
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဝိစာရေတဗ္ဗံ၊ စိစစ်ထိုက်၏။
ပန၊ ဆက်။
ပုဗ္ဗေ၊ ရှေး၌။
(“ဣဓ ဘာဝိတမဂ္ဂေါဟိ”စသော ရှေ့စကား၌။)
အနာဂါမီ ဧဝ၊ အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုသာ။
အနာဂါမီတိ၊ ဟူ၍။
ဝုတ္တော၊ ဆိုအပ်ပြီ။
ဣဓ၊ ဤ ရူပါဝစရမဂ္ဂေန ဟိ စသော စကား၌။
ဈာနာနာဂါမိသောတာပန္နာဒိကော၊ ဈာန်ကြောင့် ကာမဘုံသို့ ပြန်မလာသော သောတာပန် အစရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တည်း။
ဣတိ၊ ဤသည်ကား။
အဓိပ္ပါယော၊ အဋ္ဌကထာဆရာ၏ အလိုတည်း။၁။ ရူပါဝစရ ။ ပေ ။ ဝိစာရတဗ္ဗံ။ ။“ရူပါဝစရမဂ္ဂေန ဟိ”စသောစကားသည် “ဣဓ ဘာဝိတမဂ္ဂေါဟိ” စသော စကားနှင့် အဘယ်သို့ ညီမျှသနည်းဟုစိစစ်ထိုက်၏။ ဘာကြောင့်နည်း-ရူပါဝစရမဂ်ဟူသည် လောကီဈာန်တည်း။ ဘာဝိတ မဂ္ဂေါ အနာဂါမီကား လောကုတ္တရာ တရားကိုရသော ပုဂ္ဂိုလ်တည်း။ ဤသို့ ကွဲပြား သောကြောင့်တည်း။
၂။ ပုဗ္ဗေ ပန ။ ပေ။ အဓိပ္ပါယာ။ ။ဤစကားသည်“ဝိစာရေတဗ္ဗံ”ဟု ပြအပ်ခဲ့သော စကား ၂-ရပ်၏ ရှေ့နောက် မဆန့်ကျင်ပုံကို ပြသော စကားတည်း။ မှန်၏-ရူပါဝစရဈာန်ကို ရသူဟူသည် ဈာန်ချည်းမက သောတာပတ္တိမဂ် သကဒါဂါမိ မဂ်ကိုလည်း ရသူတည်း။ ထို ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်လျှင် အောက် ကာမဘုံသို့ မပြန်တော့သဖြင့် အနာဂါမီပုဂ္ဂိုလ်နှင့် “ဣဓဝိဟာယ နိဋ္ဌော" ချင်းတူသည်။ဤကား အဋ္ဌကထာစကား ၂-ရပ်၏ မဆန့်ကျင်ကြောင်း ဖြစ်သော (အဋ္ဌကထာ ဆရာ၏) အလိုတည်း။ [စောဒေတွာ ယထာ သမေတိ တံ ဒဿေထုံ ပုဗ္ဗေ ပနာတိ အာဒိ ဝုတ္တံ။အနု။]
ဣဓ၊ ဤကာမဘုံ၌။
အရဟတ္တမဂ္ဂံ၊ ကို။
ဘာဝေတွာ၊ ဖြစ်စေပြီး၍။
ဣဓေဝ၊ ဤ ကာမဘုံ၌ပင်။
ဖလံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။
သစ္ဆိကရောန္တံ၊ မျက်မှောက်ပြုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို။
ဣဓ ပရိနိဗ္ဗာယီတိ၊ ဟူ၍။
ဝဒတိ၊ ဆို၏။
ပန၊ အဖို့တပါးကား။
ဣဓ၊ ဤကာမဘုံ၌။
မဂ္ဂံ၊ အနာဂါမိမဂ်ကို။
ဘာဝေတွာ၊ ဖြစ်စေပြီး၍။
တတ္ထ၊ ထို သုဒ္ဓါဝါသဘုံ၌။
ဖလံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။
သစ္ဆိကရောန္တံ၊ မျက်မှောက်ပြုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို။
တတ္ထ ပရိနိဗ္ဗာယီ အရဟာတိ၊ ဟူ၍။
(ဝဒတိ၊ ဆို၏)။
ဗြဟ္မစရိယကထာဝဏ္ဏနာ၊ သည်။
နိဋ္ဌိတာ၊ ပြီ။
၂၇၄။ **ဩဓိသော ဩဓိသော**တိ ဧတဿ၊ ဟူသော ပုဒ် ၂-ပါး အပေါင်း၏။
အတ္ထံ၊ ကို။
ဒဿေန္တော၊ ပြလိုသည်၏အဖြစ်ကြောင့်။
**ဧကဒေသေန ဧကဒေသေနာ**တိ၊ ဟူ၍။
(သင်္ဂဟကာရော)အာဟ၊ ဆိုပြီ။
ဩမိသောကထာဝဏ္ဏနာ၊ သည်။
နိဋ္ဌိတာ၊ ပြီ။