၁၂။ **ပုရိမပစ္ဆိမဇာတိကာလဉ္စာ**တိ၊ ဟူသောပါဌ်၌။
မဇ္ဈိမဇာတိကာလေ၊ အလယ်၌ ဖြစ်သော ဖြစ်ရာ ဘဝ ဟူသော ကာလ၌။
ဥပလဗ္ဘမာနဿ၊ ပညာဖြင့် ကပ်၍ ရှုမှတ်သည်ရှိသော် ရအပ်သော။
တဿေဝ၊ ထို ပုဂ္ဂိုလ်၏ပင်။
ပုရိမပစ္ဆိမဇာတိကာလေသု၊ ရှေးအတိတ်၌ ဖြစ်သော ဖြစ်ရာဘဝ ဟူသော ကာလ နောက်အနာဂတ်ဟူသော ဖြစ်ရာဘဝဟူသော ကာလတို့၌။
ဥပလဒ္ဓိံ၊ ပညာဖြင့် ကပ်၍ ရှုမှတ်သည် ရှိသော် ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရခြင်းကို။
သန္ဓာယ၊ ၍။
(“အနုယောဂေါ သကဝါဒိဿ”၌ စပ်။)
ဣတိ၊ ဤသည်ကား။
အဓိပ္ပါယော၊ အဋ္ဌကထာဆရာ၏ အလိုတည်း။
**သေသံ ပဌမနယေ ဝုတ္ထသဒိသမေဝါ**တိ၊ ကား။
တီသု၊ ကုန်သော။
ဣမေသု၊ “သဗ္ဗတ္ထ သဗ္ဗဒါ သဗ္ဗေသု” ဟူသော ဤ နည်းတို့တွင်။
ပဌမေ၊ ပဌမဖြစ်သော။
သဗ္ဗတ္ထာတိ၊ ဟူသော။
ဧတသ္မိံနယေ၊ ဤ နည်း၌။
ဝုတ္တသဒိသမေဝ၊ ဆိုအပ်ပြီးသော အစီအရင်နှင့် တူသည်သာ။
တံ၊ ထိုဆိုအပ်ပြီးသော အစီအရင်နှင့် တူသော အစီအရင်ရှိသောနည်းဟူသည်။
ကိံ၊ အဘယ် နည်း။
ပါဌဿ၊ ပါဠိတော် ပါဌ်၏။
သံခိတ္တတာ၊ ချုံးအပ်သည်၏ အဖြစ်တည်း။
ဣတိ အတ္ထော၊ နက်။
ဟိ၊ မှန်။
ဣဓာပိ၊ ဤ ကာလသစ္စိကဋ္ဌ၌လည်း။
သဗ္ဗဒါ န ဥပလဗ္ဗတီတိ၊ ဟူ၍။
ဝုတ္တေ၊ ဆိုအပ်သော်။
ဧကဒါ၊ တရံတခါ၌။
ဥပလဗ္ဘတိ၊ ၏။
ဣတိ၊ ဤအနက်သည်။
အာပဇ္ဇတိ၊ ဖြစ်၏။
တသ္မာ၊ ကြောင့်။
ပစ္စနီကေ၊ ၌။
ပဋိက္ခေပေါ၊ ပယ်ခြင်းသည်။
သကဝါဒိဿ၊ သကဝါဒိ၏ပယ်ခြင်းတည်း။
ဣတိ၊ ဤ အနက် အဓိပ္ပါယ်ကို။
ယောဇေတဗ္ဗံ၊ ယှဉ်စေထိုက်၏။
ဣတိ၊ ဤသို့မှတ်အပ်၏။
[“သဗ္ဗဒါ န ဥပလဗ္ဘတိ၊ အခါခပ်သိမ်း မရအပ်ဘူးလော”ဟု ပရဝါဒီက မေးရာဝယ်“အာမန္တာ”ဟု ဖြေလိုက်လျှင် အခါခပ်သိမ်းတော့ မရအပ်, တရံတခါတော့ ရအပ်၏-ဟု ခွင့်ပြုရာ ရောက်နေ၏။ ထို့ကြောင့်“ဤ ပြဿနာနှင့်စပ်၍ ဘာမျှမပြောထိုက်”ဟု ပယ် သောအားဖြင့် “န ဟေဝံ ဝတ္တဗ္ဗေဟု သကဝါဒီ ဖြေသည်’ဟူလို။]သရီရတဒည ပိမုတ္တော။ ။“သရီရဝိမုတ္တော, တဒညဝိမုတ္တော”ဟု ၂-မျိုးခွဲပါ။ ထိုတွင် “သရီရဝိမုတ္တော”ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ လွတ်သော ဥပလဒ္ဓိ ဩကာသကိုပြ၍ “တဒညဝိမုတ္တော”ဖြင့် ထို သရီရမှ တပါးသော ဗဟိဒ္ဓမှ လွတ်သော ဥပလဒ္ဓိ ဩကာသကို ပြသည်၊ ထို ၂-မျိုးလုံးမှ လွတ်သော ဥပလဒ္ဓိ ဩကာသ မရှိပါ ဟူလို။