(ဧဝံ မေ သုတံ—သာဝတ္ထိယံ။ တတြ ခေါ၊ ပ။ ပေးမြဲ။)

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ရူပံ၊ ရုပ်သည်။ အနိစ္စံ၊ အမြဲမရှိ။ ပ။ ဝိညာဏံ၊ သည်။ အနိစ္စံ၊ အမြဲမရှိ။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ ဝါ၊ ဤရုပ်၏မမြဲသောသဘောကို။ ပဿံ၊ ရှုမြင်သော။ သုတဝါ၊ သော။ အရိယ သာဝကော၊ သည်။ ရူပသ္မိမ္ပိ၊ ရုပ်၌လည်း။ နိဗ္ဗိန္ဒတိ၊ ငြီးငွေ့၏။ ပ။ ဝိညာဏသ္မိမ္ပိ၊ ၌လည်း။ နိဗ္ဗိန္ဒတိ၊ ၏။

နိဗ္ဗိန္ဒံ၊ ငြီးငွေ့လတ်သော်။ ဝိရဇ္ဇတိ၊ တပ်မက်ခြင်းကင်း၏။

ဝိရာဂါ၊ တပ်မက်ခြင်း ကင်းခြင်းကြောင့်။ ဝိမုစ္စတိ၊ ကိလေသာတို့မှလွတ်၏။

ဝိမုတ္တသ္မိံ၊ ကိလေသာတို့မှလွတ်သော်။ (မေ၊ ငါ၏။ စိတ္တံ၊ စိတ်သည်။) ဝိမုတ္တန္တိ၊ ကိလေသာတို့မှလွတ်ပြီဟူ၍။ ဉာဏံ၊ ပစ္စဝေက္ခဏာဉာဏ်သည်။ ဟောတိ၊ ၏။

“ဇာတိ၊ ပဋိသန္ဓေနေခြင်းသည်။ ခီဏာ၊ ကုန်ခမ်းပြီ။ ဗြဟ္မစရိယံ၊ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယကို။ ဝုသိတံ၊ ကျင့်သုံးအပ်ပြီ။ ကရဏီယံ၊ မဂ်ကိစ္စကို။ ကတံ၊ ပြုအပ်ပြီ။ ဣတ္ထတ္တာယ၊ ဤမဂ်ကိစ္စအကျိုးငှါ။ အပရံ၊ တစ်ပါးသောမဂ္ဂဘာဝနာကိစ္စသည်။ နာတိ၊ မရှိ” ဟူ၍။ (ဣတ္ထတ္တာယ၊ ဤအတ္တဘောမှ။ အပရံ၊ တစ်ပါးသောအတ္တဘောသည်။ နာတိ၊ မရှိဟူ၍။ သော်လည်းပေး။) ပဇာနာတိ၊ သိ၏။ ဣတိ၊ ၏။

ပဌမံ၊ ရှေးဦးစွာသော သုတ်တည်း။

(ဤသုတ်၌ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲ၏။ ဤမျှသာ ထူး၏။) ဒုတိယံ၊ နှစ်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

(ဤသုတ်၌လည်း အနတ္တာ၊ အတ္တမဟုတ်။ ဤမျှသာထူး၏ ။) တတိယံ၊ သုံးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

(သာဝတ္ထိနိဒါနံ၊ တည်း။)

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ရူပံ၊ သည်။ အနိစ္စံ၊ အမြဲမရှိ။

ယံ၊ အကြင်ရုပ်သည်။ အနိစ္စံ၊ အမြဲမရှိ။ တံ၊ ထိုရုပ်သည်။ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲ၏။ ယံ၊ အကြင်ရုပ်သည်။ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲ၏။ တံ၊ ထိုရုပ်သည်။ အနတ္တာ၊ အတ္တမဟုတ်။ ယံ၊ အကြင်ရုပ်သည်။ အနတ္တာ၊ အတ္တမဟုတ်။ တံ၊ ထိုရုပ်ကို။ “ဧတံ၊ ဤရုပ်သည်။ မမ၊ ငါ၏ ဥစ္စာသည်။ န၊ မဟုတ်။ ဧသော၊ ဤရုပ်သည်။ အဟံ၊ ငါသည်။ နအသ္မိ၊ မဟုတ်။ ဧသော၊ ဤရုပ်သည်။ မေ၊ ငါ၏။ န အတ္တာတိ၊ အတ္တမဟုတ်” ဟူ၍။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ (ဧတံ အနက်မဲ့။) ယထာဘူတံ၊ ဟုတ်မှန်သောအတိုင်း။ သမ္မပ္ပညာယ၊ မှန်ကန်စွာ သိသော ဝိပဿနာပညာ မဂ်ပညာဖြင့်။ ဒဋ္ဌဗ္ဗံ၊ ရှုအပ်၏။ (ဝေဒနာ စသည်ကိုလည်း ဤနည်းပေး။) ဣတိ၊ ၏။

စတုတ္ထံ၊ လေးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

(ဤသုတ်၌ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲ၏ စသည်ဖြင့်ဒုက္ခကို အထူးပြု၍ဟောသည်သာထူး၏။) ပဉ္စမံ၊ ငါးခုမြောက်သောသုတ်တည်း ။

(ဤသုတ်လည်း အနတ္တာ၊ အတ္တမဟုတ် စသည်ဖြင့် အနတ္တကို အထူးပြု၍ ဟောသည်သာ ထူး၏။) ဆဋ္ဌံ၊ ခြောက်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

သာဝတ္ထိနိဒါနံ၊ တည်း။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ရူပံ၊ သည်။ အနိစ္စံ၊ အမြဲမရှိ။

ရူပဿ၊ ရုပ်၏။ ဥပ္ပါဒါယ၊ ဖြစ်ခြင်းငှါ။ ယောပိ ဟေတု၊ အကြင်အကြောင်းသည်လည်း။ ယောပိ ပစ္စယော၊ အကြင်အထောက်အပံ့သည်လည်း။ (အတ္ထိ၊ ၏။) သောပိ၊ ထိုအကြောင်း အထောက်အပံ့သည်လည်း။ အနိစ္စော၊ အမြဲမရှိ။

ဘိက္ခ‌ဝေ၊ တို့။ အနိစ္စသမ္ဘူတံ၊ အမြဲမရှိသော သဘောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော။ ရူပံ၊ ရုပ်သည်။ ကုတော၊ အဘယ်မှာလျှင်။ နိစ္စံဘဝိဿတိ၊ မြဲခြင်းသဘောဖြစ်နိုင်ပါအံ့နည်း။ ( ဤ ဝါကျဝယ် ရူပံနောက်၌ တစ်ချောင်းပိုဒ် ပိုနေသည်။ ဝေဒနာစသည်ကိုလည်း ဤနည်း‌ပေး၊ အကြွင်းလည်းမထူး။)

သတ္တမံ၊ ခုနစ်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

( ဤနှစ်သုတ်လည်း သဟေတုအနိစ္စသုတ် နည်းတူပေး။)

(သာဝတ္ထိယံ အာရာမေ ပေးမြဲ။)

အထ ခေါ၊ ၌။ အာယသ္မာ အာနန္ဒော၊ သည်။ ပ။ ဘဂဝန္တံ၊ ကို။

“ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။ နိရောဓော နိရောဓောတိ၊ ချုပ်ခြင်း ချုပ်ခြင်းဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဟောတော်မူအပ်၏။

ဘန္တေ၊ ရား။ ကတမေသာနံ ခေါ ဓမ္မာနံ၊ အဘယ်တရားတို့၏။ နိရောဓော၊ ချုပ်ခြင်းကို။ နိရောဓောတိ၊ ချုပ်ခြင်းဟူ၍။ ဝုစ္စတီတိ၊ ဟောတော်မူအပ်ပါသနည်း” ဟူသော။

ဧတံ၊ ကို။ အဝေါစ၊ ပြီ။ အာနန္ဒ၊ အာနန္ဒာ။ ရူပံ၊ ရုပ်သည်။ အနိစ္စံ၊ အမြဲမရှိ။ သင်္ခတံ၊ အကြောင်းလေးပါးတို့သည် ပြုပြင်အပ်၏။ ပဋိစ္စသမုပ္ပန္နံ၊ အကြောင်းကိုစွဲ၍ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ခယ ဓမ္မံ၊ ကုန်ခမ်းခြင်းသဘောရှိ၏။ ဝယဓမ္မံ၊ ပျက်စီးခြင်းသဘောရှိ၏။ ဝိရာဂဓမ္မံ၊ ပျောက်ဆုံးခြင်း သဘောရှိ၏။ နိရောဓဓမ္မံ၊ ချုပ်ခြင်းသဘောရှိ၏။

တဿ၊ ထိုရုပ်၏။ နိရောဓော၊ ချုပ်ခြင်းကို။ နိရောဓောတိ၊ ချုပ်ခြင်းဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဟောတော်မူအပ်၏။ (ပဋိညာဝါကျ၌ ခိုင်မြဲအောင် နှစ်ကြိမ်ဆို၏။ အမေးဝါကျတို့၌ တစ်ကြိမ်သာဆိုရ၏။ ဝေဒနာစသည်ကိုလည်း ဤနည်းကိုမှီး၍ပေး။)

အာနန္ဒ၊ အာနန္ဒာ။ ဣမေသံ ခေါ ဓမ္မာနံ၊ ဤရုပ်ဝေဒနာသညာသင်္ခါရဝိညာဏ် တရားတို့၏။ နိရောဓော၊ ချုပ်ခြင်းကို။ နိရောဓောတိ၊ ချုပ်ခြင်းဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဟောတော်မူအပ်၏။ ဣတိ၊ ၏။

ဒသမံ၊ ဆယ်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

ဒုတိယော၊ နှစ်ခုမြောက်သော။ အနိစ္စဝဂ္ဂေါ၊ အနိစ္စဝဂ်သည်။ နိဋ္ဌိတော၊ ပြီးပြီ။

တဿ၊ ထိုအနိစ္စဝဂ်၏။ ဥဒ္ဒါနံ၊ ဥဒ္ဒါန်းကား—

အနိစ္စံ၊ အနိစ္စသုတ်ကို၎င်း။ ဒုက္ခံ၊ ဒုက္ခသုတ်ကို၎င်း။ အနတ္တာ၊ အနတ္တသုတ်ကို၎င်း။ အပရေ၊ တစ်ပါးကုန်သော။ တယော၊ သုံးသုတ်ကုန်သော။ ယဒနိစ္စာ၊ ယဒနိစ္စသုတ်, ယံဒုက္ခသုတ်, ယဒနတ္တာသုတ်တို့ကို၎င်း။ ဟေတုနာပိစ၊ ဟေတုသဒ္ဒါဖြင့်လည်း။ တယော၊ သုံးသုတ်ကုန်သော သဟေတုအနိစ္စသုတ်, သဟေတုဒုက္ခသုတ်, သဟေတုအနတ္တသုတ်တို့ကို၎င်း။ အာနန္ဒေနစ၊ အာနန္ဒသုတ်နှင့်လည်း။ (သဟ၊ တကွ။) ဒသ၊ ဆယ်သုတ်တို့ကို၎င်း။ ဝုတ္တာ၊ ဟောတော်မူအပ်ကုန်၏။ ဣတိ၊ ဤသည်တည်း။