သာဝတ္ထိနိဒါနံ၊ တည်း။

အထ ခေါ၊ ၌။ အာယသ္မာ ရာဓော၊ အရှင်ရာဓသည်။ ပ။ ဘဂဝန္တံ၊ မြတ်စွာဘုရားကို။

“ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။ မာရော မာရောတိ၊ မာရ် , မာရ်ဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။

ဘန္တေ၊ ရား။ ကိတ္တာဝတာ၊ အဘယ်မျှလောက်သောအကြောင်းဖြင့်။ မာရော နု ခေါတိ၊ မာရ်မည်ပါသနည်း” ဟူသော။ ဧတံ၊ ကို။ အဝေါ စ၊ လျှောက်ပြီ။

ရာဓ၊ ရာဓ။ ရူပေ ခေါ၊ ရုပ်သည်။ သတိ၊ ရှိလတ်သော်။ မာရော ဝါ၊ သေခြင်းသည်၎င်း။ (မာရော ဝါ အဿာတိ မရဏံ ဝါ ဘဝေယျ။ဋ္ဌ။) မာရေတာ ဝါ၊ သေထိုက်သော သဘောသည်၎င်း။ (မာရေတာ ဝါတိ မာရေတဗ္ဗော ဝါ။ဋ္ဌ။ မာရေတာတိ မရိတဗ္ဗော မာရံ မရဏံ ဧတဗ္ဗော။ဋီ။) အဿ၊ ဖြစ်ရာ၏။ ဝါ ပန၊ ထို့ပြင်။ ယော၊ အကြင်သူသည်။ မီယတိ၊ သေ၏။ (သော၊ ထိုသူသည်။ အဿ၊ ဖြစ်ရာ၏။)

ရာဓ၊ ရာဓ။ တသ္မာ၊ ထိုအကြောင်းဖြင့်။ ဣဟ၊ ဤလောက၌။ တွံ၊ သင်သည်။ ရူပံ၊ ရုပ်ကို။ “မာရောတိ၊ သေခြင်းတရား” ဟူ၍။ ပဿ၊ ရှုလော့။ “မာရေတာတိ၊ သေထိုက်သော သဘော” ဟူ၍။ ပဿ၊ လော့။ “မီယတီတိ၊ သေသူ” ဟူ၍။ ပဿ၊ လော့။ “ရောဂေါတိ၊ (နာကျင်တတ်သော) အနာရောဂါနှင့် တူ၏” ဟူ၍။ ပဿ၊ လော့။ “ဂဏ္ဍောတိ၊ အိုင်းအမာ (ပြည်ထည့်နာ) နှင့် တူ၏” ဟူ၍။ ပဿ၊ လော့။ “သလ္လန္တိ၊ ငြောင့်နှင့်တူ၏” ဟူ၍။ ပဿ၊ လော့။ “အဃန္တိ၊ အလွန် နှိပ်စက်တတ်သော ဆင်းရဲ” ဟူ၍။ ပဿ၊ လော့။ “အဃဘူတန္တိ၊ ဆင်းရဲဘုံးသဖွယ်” ဟူ၍။ ပဿ၊ လော့။

ယေ၊ အကြင်သူတို့သည်။ နံ၊ ထိုရုပ်ကို။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ ပဿန္တိ၊ ရှုကုန်၏။ တေ၊ ထိုသူတို့သည်။ သမ္မာ၊ ကောင်းစွာ။ ပဿန္တိ၊ ရှုသည်မည်ကုန်၏။ (ဝေဒနာစသည်တို့၌လည်း ဤနည်း သမ္ဗန်လေ။)

ဘန္တေ၊ ရား။ သမ္မာဒဿနံ ပန၊ ကောင်းစွာရှုခြင်းသည်ကား။ ကိမတ္ထိယံ၊ အဘယ် အကျိုးရှိပါသနည်း။ ဣတိ၊ ဤသို့ မေးလျှောက်ပြန်၏။

ရာဓ၊ ရာဓ။ သမ္မာဒဿနံ ခေါ၊ ကောင်းစွာရှုခြင်းသည်။ နိဗ္ဗိဒတ္ထံ၊ ငြီးငွေ့ခြင်း (ဉာဏ်) အကျိုးရှိ၏။

ဘန္တေ၊ ရား။ နိဗ္ဗိဒါ၊ ငြီးငွေ့ခြင်း (ဉာဏ်) သည်။ ကိမတ္ထိယာ၊ အဘယ် အကျိုးရှိပါသနည်း။ ဣတိ၊ ၏။

ရာဓ၊ ရာဓ။ နိဗ္ဗိဒါ ခေါ၊ ငြီးငွေ့ခြင်း (ဉာဏ်)သည်။ ဝိရာဂတ္ထာ၊ မတပ်မက်ခြင်း (အရဟတ္တမဂ်)အကျိုးရှိ၏။

ဘန္တေ၊ ရား။ ဝိရာဂေါ ပန၊ မတပ်မက်ခြင်း (အရဟတ္တမဂ်) သည်ကား။ ကိမတ္ထိယော၊ အဘယ်အကျိုးရှိပါသနည်း။ ဣတိ၊ ၏။

ရာဓ၊ ရာဓ။ ဝိရာဂေါ ခေါ၊ မတပ်မက်ခြင်း (အရဟတ္တမဂ်) သည်။ ဝိမုတ္တတ္ထော၊ ကိလေသာတို့မှလွတ်မြောက်ခြင်း (အရဟတ္တဖိုလ်) အကျိုးရှိ၏။

ဘန္တေ၊ ရား။ ဝိမုတ္တိ ပန၊ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ခြင်း (အရဟတ္တဖိုလ်) သည်ကား။ ကိမတ္ထိယာ၊ အဘယ်အကျိုးရှိပါသနည်း။ ဣတိ၊ ၏။

ရာဓ၊ ရာဓ။ ဝိမုတ္တိ ခါ၊ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ခြင်း ( အရဟတ္တဖိုလ်) သည်။ နိဗ္ဗာနတ္ထာ၊ ဒုက္ခတို့၏ ငြိမ်းအေးခြင်း (အနုပါဒါ နိဗ္ဗာန်) အကျိုးရှိ၏။

ဘန္တေ၊ ရား။ နိဗ္ဗာနံ၊ ဒုက္ခ၏ ငြိမ်းအေးခြင်း (အနုပါဒါ နိဗ္ဗာန်) သည်။ ကိမတ္ထိယံ၊ အဘယ်အကျိုးရှိပါသနည်း။ ဣတိ၊ ၏။

ရာဓ၊ ရာဓ။ (တွံ၊ သင်သည်။) ပဉှံ၊ ပြဿနာကို။ အစ္စယာသိ၊ လွန်သွားလေပြီ ၁။အတိ+ယာ+အဇ္ဇတနီ ဩ-၎င်းကို ဣ ပြု၊ သ လာ။ ဝါ-ဩကို မောဂ် ၆-၄၃-ဖြင့် သိ ပြု၊ အစ၌အ လာ။ အတိ+ အယာသိ မှ အစ္စယာသိဟုပြီးသည်။၎င်း၏အဖွင့် အတိက္ကန္တောသိ ဟူသော ဋ္ဌ ကိုလည်း အတိက္ကန္တော + အာသိ ဟု ပုဒ်ဖြတ်။ ၎င်းအာသိပုဒ်သည်လည်း အသ+ဩ-ကို မောဂ် ၆-၄၂-၅၆- သုတ်တို့ဖြင့်စီရင်၍ ပြီးသည်။ ရူနှင့် နီတိတို့၌လည်း အလားတူ အစီအရင် ရှိ၏။ မ-ဋ္ဌ ၂-၆၈-၌ ပဉှံ အတိက္ကမိတွာ ဂတောသီတိ ဟူသော ပါဌ်တွင် ဂတောသိကိုလည်း ဂတော+ အာသိ ဟူ၍ပင် ပုဒ်ဖြတ်၊ နည်းတူပင် အဇ္ဇတနီ ဩဝိဘတ်ဖြင့် ပြီးသည်။ ဤဋ္ဌ ပါဌ်တို့၌ ဝတ္တမာန်သိဝိဘတ်ဖြင့် ပြီးသော အသိပုဒ်ဟု ထင်မှားတတ်၏။ သို့သော် ဝတ္တမာန် မဟုတ်ကြေင်း အတီတကာလဝါစကဖြစ်ကြောင်းကို အနန္တရဝါကျ၌ နာသက္ခိ ဟူသော ကတ္တားတူပုဒ်ဖြင့် ထင်ရှားသိသာလှပေ၏။ သီ သျာကံ ဣ မူတို့၌ ဤအရာတွင် အစ္စသရာ ရာဓ ဟု ရှိ၍မ ၁-၃၉၇-၌ အစ္စသရာဝုသော ဟူ၍ ရှိ၏။ ထိုသို့ရှိရာတွင် အစ္စသရာပုဒ်သည်လည်း အတိ+ သရ+ ဩ မှဩကို အာပြု၍ အစ၌ အ လာလျှင် အစ္စသရာ ဟု ပြီးသောကြောင့်၎င်း၊ အစ္စယာသိနှင့် အနက်တူညီသောကြောင့်၎င်း သင့်သည်သာဟူ၍ မှတ်အပ်၏။ သို့သော်လည်း ပါဠိသဒ္ဒါကျမ်းတို့၌ သြကို အာပြုရန် ညွန်ပြသောဝိဘတ်ကိုကား မတွေ့ရပေ။ ။ ပဉှဿ၊ ပြဿနာ၏။ ပရိယန္တံ၊ အဆုံးဖြစ်သော အပိုင်းအခြားကို။ ဂဟေတုံ၊ ယူခြင်းငှါ။ နာသက္ခိ၊ (သင်) မစွမ်းနိုင်။ ရာဓ၊ ရာဓ။

ဟိ၊ မှန်၏။ နိဗ္ဗာနောဂဓံ၊ အနုပါဒါ နိဗ္ဗာန်၌ အတွင်းဝင်သော ၂။ နိဗ္ဗာနောဂဓန္တိ နိဗ္ဗာနေ ပတိဋ္ဌိတံ၊ ဣဒံ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယံ နာမ နိဗ္ဗာနဗ္ဘန္တရေ ဝုဿတိ န နိဗ္ဗာနံ အတိက္က- မိတွာတိ အတ္ထော။ဋ္ဌ။ နိဗ္ဗာနဗ္ဘန္တရေတိ အနုပါဒါနိဗ္ဗာနာဓိဂမဿ အဗ္ဘန္တရေ တတော သြရမေဝ ဣဒံ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယံ ဝုဿတိ, န တတော ပရံ။ဋီ။ အနုပါဒါနိဗ္ဗာန် မရမီအတွင်း ၎င်းအနုပါဒါနိဗ္ဗာန်၏ ဤဘက်၌သာ ဤမဂ္ဂဗြဟ္မစရိယကို ကျင့်သုံးအပ်၏။ ထိုဘက်၌ ကျင့်သုံးဖွယ်မလိုသောကြောင့် “အနုပါဒါနိဗ္ဗာန်သည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း” ဟူသော ပြဿနာကို မမေးသင့်ဟူလို။ ။ နိဗ္ဗာနပရာယနံ၊ အနုပါဒါ နိဗ္ဗာန်လျှင် လည်းလျောင်းရာရှိသော။ နိဗ္ဗာနပရိယောသာနံ၊ အနုပါဒါနိဗ္ဗာန်ဟူသော အဆုံးရှိသော။ ဗြဟ္မစရိယံ၊ မဂ်ဟူသော အကျင့်မြတ်ကို။ ဝုဿတိ၊ ကျင့်သုံးအပ်၏။ ဣတိ၊ ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။

ပဌမံ၊ ရှေးဦးစားသောသုတ်တည်း။