(ဤသုတ်လည်း အနိစ္စ‌နေရာ၌ အနတ္တသွင်း၍ ဟောသည်သာ ထူး၏။) ဧကာဒသမံ၊ တစ်ဆယ့်တစ်ခုမြောက်သော သုတ်တည်း။

ပဌမော၊ ရှေးဦးစွာသော။ နကုလပိတုဝဂ္ဂေါ၊ နကုလပိတုဝဂ်သည်။ နိဋ္ဌိတော၊ ပြီးပြီ။

တဿ၊ ထိုနကုလပိတုဝဂ်၏။ ဥဒ္ဒါနံ၊ ဥဒ္ဒါန်းကား—

နကုလပိတာ၊ နကုလပိတုသုတ်၎င်း။ ဒေဝဒဟာ၊ ဒေဝဒဟသုတ်၎င်း။ ဒွေပိ၊ နှစ်သုတ်လည်းဖြစ်ကုန်သော။ ဟာလိဒ္ဒိကာနိစ၊ ပဌမ ဟာလိဒ္ဒိကာနိသုတ်, ဒုတိယ ဟာလိဒ္ဒိကာနိသုတ်တို့၎င်း။ သမာဓိပဋိသလ္လာဏာ၊ သမာဓိသုတ်, ပဋိသလ္လာဏသုတ်တို့၎င်း။ ဒုဝေ၊ နှစ်သုတ်လည်းဖြစ်ကုန်သော။ ဥပါဒါပရိတဿနာ၊ ပဌမဥပါဒါပရိတဿနာသုတ်, ဒုတိယဥပါဒါပရိတဿနာသုတ်တို့၎င်း။ အတီတာနာတပစ္စုပ္ပန္နာ၊ ကာလတ္တယ အနိစ္စသုတ်, ကာလတ္တယ ဒုက္ခသုတ်, ကာလတ္တယ အနတ္တသုတ်တို့၎င်း။ တေန၊ ထိုသုတ်အများကိုစုထားခြင်းကြောင့်။ ဝဂ္ဂေါ၊ နကုလပိတုဝဂ်ဟူ၍။ ပဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။ ဣတိ၊ ဤသည်တည်း။