သာဝတ္ထိနိဒါနံ၊ တည်း။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ရူပေ၊ ၌။ ယော ဆန္ဒော၊ သည်။ ပ။ ယာ တဏှာ၊ သည်။ ယေ ဥပယုပါဒါနာ၊ အကြင်ကပ်ရောက်ခြင်း , စွဲလမ်းခြင်းတို့သည်။ ယေ စေတသော အဓိဋ္ဌာနာဘိနိဝေသာနုသယာ၊ အကြင်အကုသိုလ်စိတ်၏ တည်ခြင်း , မှားသောအားဖြင့်နှလုံးသွင်းခြင်း , အဖန်ဖန် ကိန်းဝပ်ခြင်းတို့သည် ၁။ဟာလိဒ္ဒိကာနိသုတ် စာပိုဒ် ၃-၌ ဥပေန္တီတိ ဥပယာ၊ တဏှာဒိဋ္ဌိယော။ဋီ။ စေတသောအဓိဋ္ဌာနာဘိနိဝေ- သာနုသယာတိ အကုသလစိတ္တဿ အဓိဋ္ဌာနဘူတာ စေဝ အဘိနိဝေသဘူတာစ အနုသယဘုတာ စ ဟု ။ဋ္ဌ ။တို့၌ကတ္တုသာဓိ အဓိကရဏသာဓိ ဖွင့်ကြသော်လည်း ဤနိဿယ ဤအရာ၌ “တ‌ဗ္ဗော၊ လိုချင်ခြင်းသည်” ဟူသည်နှင့်လျော်ရန်၎င်း မုချတ္ထရရန်၎င်း ဘာဝသာဓိပေးလိုက်သည်။ ။ (သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။) တေ၊ ထိုလိုချင်ခြင်းစသည်တို့ကို။ ပဇဟထ၊ ပယ်ကြကုန်လော။ ပ။ ဘဝိဿတိ၊ ဖြစ်လတ္တံ့။ (ဝေဒနာစသည်လည်း ဤနည်းပေး။) ဣတိ၊ ပြီ။

ဒသမံ၊ ဆယ်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

အန္တဝဂ္ဂေါ၊ အန္တဝဂ်သည်။ ပဌမော၊ ပဌမဝဂ်တည်း။

တဿ၊ ထိုအန္တဝဂ်၏။ ဥဒ္ဒါနံ၊ ကား—

အန္တော၊ အန္တသုတ်၎င်း။ ဒုက္ခဉ္စ၊ ဒုက္ခသုတ်၎င်း။ သက္ကာယော၊ သက္ကာယသုတ်၎င်း။ ပရိညေယျာ၊ ပရိညေယျသုတ်၎င်း။ ဒုဝေ၊ နှစ်သုတ်ကုန်သော။ သမဏာ၊ သမဏသုတ် , ဒုတိယသမဏသုတ်တို့၎င်း။ သောတာပန္နော၊ သောတာပန္နသုတ်၎င်း။ အရဟာ စ၊ အရဟန္တသုတ်၎င်း။ ဒုဝေ၊ နှစ်သုတ်ကုန်သော။ ဆန္ဒပ္ပဟာနာ စ၊ ဆန္ဒပ္ပဟာနသုတ် , ဒုတိယဆန္ဒပ္ပဟာနသုတ်တို့၎င်း။ ဣတိ၊ ဤသုတ်တို့တည်း။