၂၇၃။ **ရူပါဝစရမဂ္ဂေန ဟိ သော ဣဓ ဝိဟာယနိဋ္ဌော နာမ ဇာတော**တိ၊ ဟူသော။
ဣဒံ၊ ဤစကားကို။
(ဝိစာရေတဗ္ဗံ-၌ စပ်။)
ဝါ၊ ဤစကားသည်။
(သမေတိ-၌ စပ်။)
ဣဓ ဘာဝိတမဂ္ဂေါ ဟိ အနာဂါမီ ဣဓ ဝိဟာယနိဋ္ဌောနာမ ဟောတီတိ အာဒိကေန၊ အစရှိသော။
လဒ္ဓိကိတ္တနေန၊ အယူကိုပြောဆိုကြောင်းစကားနှင့်။
ကထံ၊ အဘယ်သို့လျှင်။
ဝါ၊ အဘယ်နည်းဖြင့်။
သမေတိ၊ ညီညွတ်သနည်း။
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဝိစာရေတဗ္ဗံ၊ စိစစ်ထိုက်၏။
ပန၊ ဆက်။
ပုဗ္ဗေ၊ ရှေး၌။
(“ဣဓ ဘာဝိတမဂ္ဂေါဟိ”စသော ရှေ့စကား၌။)
အနာဂါမီ ဧဝ၊ အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုသာ။
အနာဂါမီတိ၊ ဟူ၍။
ဝုတ္တော၊ ဆိုအပ်ပြီ။
ဣဓ၊ ဤ ရူပါဝစရမဂ္ဂေန ဟိ စသော စကား၌။
ဈာနာနာဂါမိသောတာပန္နာဒိကော၊ ဈာန်ကြောင့် ကာမဘုံသို့ ပြန်မလာသော သောတာပန် အစရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တည်း။
ဣတိ၊ ဤသည်ကား။
အဓိပ္ပါယော၊ အဋ္ဌကထာဆရာ၏ အလိုတည်း။၁။ ရူပါဝစရ ။ ပေ ။ ဝိစာရတဗ္ဗံ။ ။“ရူပါဝစရမဂ္ဂေန ဟိ”စသောစကားသည် “ဣဓ ဘာဝိတမဂ္ဂေါဟိ” စသော စကားနှင့် အဘယ်သို့ ညီမျှသနည်းဟုစိစစ်ထိုက်၏။ ဘာကြောင့်နည်း-ရူပါဝစရမဂ်ဟူသည် လောကီဈာန်တည်း။ ဘာဝိတ မဂ္ဂေါ အနာဂါမီကား လောကုတ္တရာ တရားကိုရသော ပုဂ္ဂိုလ်တည်း။ ဤသို့ ကွဲပြား သောကြောင့်တည်း။
၂။ ပုဗ္ဗေ ပန ။ ပေ။ အဓိပ္ပါယာ။ ။ဤစကားသည်“ဝိစာရေတဗ္ဗံ”ဟု ပြအပ်ခဲ့သော စကား ၂-ရပ်၏ ရှေ့နောက် မဆန့်ကျင်ပုံကို ပြသော စကားတည်း။ မှန်၏-ရူပါဝစရဈာန်ကို ရသူဟူသည် ဈာန်ချည်းမက သောတာပတ္တိမဂ် သကဒါဂါမိ မဂ်ကိုလည်း ရသူတည်း။ ထို ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်လျှင် အောက် ကာမဘုံသို့ မပြန်တော့သဖြင့် အနာဂါမီပုဂ္ဂိုလ်နှင့် “ဣဓဝိဟာယ နိဋ္ဌော" ချင်းတူသည်။ဤကား အဋ္ဌကထာစကား ၂-ရပ်၏ မဆန့်ကျင်ကြောင်း ဖြစ်သော (အဋ္ဌကထာ ဆရာ၏) အလိုတည်း။ [စောဒေတွာ ယထာ သမေတိ တံ ဒဿေထုံ ပုဗ္ဗေ ပနာတိ အာဒိ ဝုတ္တံ။အနု။]
ဣဓ၊ ဤကာမဘုံ၌။
အရဟတ္တမဂ္ဂံ၊ ကို။
ဘာဝေတွာ၊ ဖြစ်စေပြီး၍။
ဣဓေဝ၊ ဤ ကာမဘုံ၌ပင်။
ဖလံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။
သစ္ဆိကရောန္တံ၊ မျက်မှောက်ပြုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို။
ဣဓ ပရိနိဗ္ဗာယီတိ၊ ဟူ၍။
ဝဒတိ၊ ဆို၏။
ပန၊ အဖို့တပါးကား။
ဣဓ၊ ဤကာမဘုံ၌။
မဂ္ဂံ၊ အနာဂါမိမဂ်ကို။
ဘာဝေတွာ၊ ဖြစ်စေပြီး၍။
တတ္ထ၊ ထို သုဒ္ဓါဝါသဘုံ၌။
ဖလံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။
သစ္ဆိကရောန္တံ၊ မျက်မှောက်ပြုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို။
တတ္ထ ပရိနိဗ္ဗာယီ အရဟာတိ၊ ဟူ၍။
(ဝဒတိ၊ ဆို၏)။
ဗြဟ္မစရိယကထာဝဏ္ဏနာ၊ သည်။
နိဋ္ဌိတာ၊ ပြီ။