၁။ ယံ ဟိ တံ ဘိက္ခဝေ စိတ္တန္တိ ဣဒံ ယသ္မာ စိတ္တေ အနာဝဋ္ဋန္တေ ပုဂ္ဂလဿ အာဝဋ္ဋနံ နာမ နတ္ထိ၊ ဧဝရူပမ္ပိ စိတ္တံ အနာဝဋ္ဋန္တိ၊ တသ္မာ ဝုတ္တံ။ (ဋ္ဌ) ။ ရဟန်း၏စိတ်သည် လူ့ဘဝ မလည်သည်ရှိသော် ရဟန်းသည် လူ့ဘဝ မလည်နိုင်၊ သို့ဖြစ်၍ "စိတ်သည် လူမထွက်”ဟု ဆိုရတော့သည်။
ဧတ္တာဝတာ ခေါ၊ ဖြင့်။
ဘိက္ခုနော၊ ၏။
ဒဿာနံ၊ သည်။
သုဝိသုဒ္ဓံ၊ သည်။
ဟောတိ၊ ၏။
ဣတိ၊ ဤသို့ဖြေဆို၏။တတြ၊ ထိုမြို့၌။
အညာတာနံ၊ မသိကုန်သော သူတို့ကို။
နိဝါရေတာ၊ တားမြစ်တတ်သော။
ဉာတာနံ၊ သီကုန်သောသူတို့ကို။
ပဝေသေတာ၊ ဝင်စေတတ်သော။
(သွင်းတတ်သောလည်းဟူ။)
ပဏ္ဍိတော၊ ပညာရှိသော။
ဗျတ္တော၊ လိမ်မာသော။
မေဓာဝီ၊ ထက်မြက်သော ပညာရှိသော။
ဒေါပါရိကော၊ တံခါးစောင့်သည်။
အဿ၊ ရှိသည်ဖြစ်ရာ၏။
သီဃံ၊ လျှင်မြန်သော။
ဒူတယုဒံ၊ တမန်သည်အစုံသည်။
၁။ ဋီကာအလို- ကိံ သုကော၊ သည်။ သိရီသော သေယျထာပိ၊ သို့။ အာဒိန္နသိပါဋိကော၊ ယူအပ် (သီးအပ်) သော သီ,ကင်းတောင့်ရှိသည်ဖြစ်၍။ ဩစီရကဇာတော၊ ဖြစ်သော တွဲလွဲဆွဲအပ်သော လျှော်မျှင် သဖွယ်ရှိ၏-ဟုပေး။ အဋ္ဌကထာ၌ သိပါဋိကာကို သန်လျက်အိမ်ဟော၊ ဋီကာ၌ သီးကင်းတောင့်ဟောကြံ၏။
၂။ ဤအဋ္ဌကထာ၌ ဒဠှုဒ္ဓါပန္တိ ထိရပါကာရံ ဟူ၍ ဖြစ်နေ၏၊ မဟာဝဂ္ဂသံယုတ် ဋ္ဌ-စာပိုဒ် ၃၇၈-စာမျက်နှာ ၂၄၄ ၌ကဲ့သို့ ဒဠှုဒ္ဓါပန္တိ ထိရမူလပါကာရံ-ဟူ၍သော်၎င်း သမ္ပသာဒနီယသုတ် အဋ္ဌကထာ ဒသင်္ဂုတ္တရ တို့၌ကဲ့သို့ ဒဠှုဒ္ဓါပန္တိ ထိရပါကာရပါဒံ ဟူ၍သော်၎င်း ရှိသည်။ ဤသို့ရှိမှသာ ဒဠှုဒ္ဓါပပုဒ်နှင့် ဒဠှပါကာရပုဒ်တို့ အနက်လည်း ကွဲပြားမည်။ သို့ဖြစ်၍ ဤနိဿယ၌ ဒဠှုဒ္ဓါပံ၊ မြဲမြံခိုင်ခံ့သော တံတိုင်းခြေရှိသောဟူ၍ပေးလိုက်သည်။