နာဓိဝါသေတိ၊ သည်းမခံနိုင်။ သော၊ သည်။ ပါတာလေ၊ ထောက်တည်ရာမဲ့ ကျသွားနိုင်သော ဒုက္ခဝေဒနာ တည်းဟူသော ဝဲ၌။ န ပစ္စုဋ္ဌာသိ၊ မတည်တံ့နိုင်။ အထော၊ ထိုပြင်။ ဂါဓမ္ပိ၊ ထောက်တည်ရာကိုလည်း။ နာဇ္ဈဂါ၊ မရနိုင်။

ယော စ၊ သည်ကား။ ယာဟိ၊ တို့သည်။ ဖုဋ္ဌော၊ ၍။ န ဝေဓတိ၊ မတုန်လှုပ်။ သာရီရိကာ၊ ကုန်သော။ ပါဏဟရာ၊ ကုန်သော။ ဥပ္ပန္နာ၊ ကုန်သော။ ဒုခါ၊ ကုန်သော။ ဧတာ ဝေဒနာ၊ တို့ကို။ အဓိဝါသေတိ၊ သည်းခံနိုင်၏။ သ၊ ထိုသူသည်။ ဝေ၊ စင်စစ်။ ပါတာလေ၊ ၌။ ပစ္စုဋ္ဌာသိ၊ တည်တံ့နိုင်၏။ အထော၊ ထိုပြင်။ ဂါဓမ္မိ၊ ကိုလည်း။ အဇ္ဈဂါ၊ ရပြီ။ ဣတိ၊ ပြီးပြီ။

စတုတ္ထံ၊ လေးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

၁။ ဣမသ္မိံ သုတ္တေ အရိယသာဝကောတိ သောတာပန္နော၊ သောတာပန္နော ဟိ ဧတ္ထ ဓုရံ၊ဋ္ဌ။“အဿုတပါ ပုထုဇ္ဇနော” တိဝတွာ “သုတဝါ အရိယသာဝကော”တိ ဝုတ္တတ္တာ “သောတာပန္နော ဓုရ”န္တိ ဝုတ္တံ၊ ဣတရေသု အရိယသာဝကေသု ဝတ္တဗ္ဗမေဝ နတ္ထိ၊ ဋီတို့နှင့် အရိယာသာဝကောပုဒ်သည် ကမ္ပဓာရ်တည်း၊ ပဓာနအားဖြင့် အရိယာသာဝက ရှစ်ယောက်ကိုကောက်။ ဗလဝဝိပဿကော။ ပ။ ယောဂါဝစရောပိ ဝဋ္ဋတိဟူသော ဋ္ဌ-နှင့်အညီ ဗလဝဝိပဿကပုထုဇဉ်ယောဂီပုဂ္ဂိုလ်ကိုကား အပဓာနအားဖြင့်ကောက်။

စကြဝဠာ မြင့်မိုရ်တောင်အထိ သို့မဟုတ် ဆယ်ယူဒနာ အမြင့်တိုင်အောင် လေအဟုန်ဖြင့် အထက်သို့ သမုဒ္ဒရာရေ ထောင်တက်၍ အသူတရာနက်သော ချောက်ကြီးသဖွယ် အလွန်ကြီးကျယ်သော ဗလဝါမုခဝဲကြီး သည် ရှိစေကာမူ ပါတဿ အလံ ပရိယတ္တော , နတ္တိ ဧတ္ထ ပတိဋ္ဌာတိ ပါတာလော (ထောက်တည်ရာမရှိလောက် အောင် ကျသွားနိုင်သော ပါတာလ) ဟုကားမဆိုသင့်မဆိုနိုင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သမုဒ္ဒရာ၏ ငါး ,လိပ် နတ် အသုရာတို့၏တည်ရာ ချမ်းချမ်းသာသာ နေရာဌာနအဖြစ် တည်ရှိနေသောကြောင့်တည်း။ ထိုကြောင့် သမုဒ္ဒရာရှိ ဗလဝါမုခဝဲကို ထောက်တည်ရာမဲ့ကျသွားနိုင်သော ပါတာလဟူသော အသုံးအနှုံးသည် စင်စစ် မဟုတ်မမှန်သော မုသားစကားမျှသာ၊ အသိအမှတ် မပြုအပ်သော စကားမျှသာဖြစ်၏။ ထောက်တည်တဲ့ ကျသွားနိုင်သော ပါတာလဟု စင်စစ်ခေါ်ဆိုသင့်သော အရာအား ဒုက္ခဝေဒနာသာဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆိုပါဒုက္ခဝေဒနာနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော အဿတဝါ ပုထုဇဉ်သည် ဒုက္ခဝေဒနာနှင့် ပတ်သက်၍ ထောက်တည်ရာမရနိုင် သောကြောင့်တည်း။ သို့သော် သုတဝါ အရိယသာဝကတို့အဖို့ ဒုက္ခဝေဒနာနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ငိုကြွေးခြင်း ပူပန်ခြင်း စသည်မရှိတော့ပဲ ထောက်တည်ရာရ၏ဟူလို။ ဤသုတ်၏ပိဏ္ဍတ္ထခဲကပ်သောကြောင့် ဋ္ဌ-ဋီတို့နှင့် ညှိ၍ အကျဉ်းချုပ်ကာ ရေးသားလိုက်သည်။