၁၀၄။ သာဝတ္ထိ၊ သာဝတ္ထိပြည်သည်။
နိဒါနံ၊ နိဒါန်းတည်း။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
ဝေါ၊ သင်တို့ အား။
(အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။)
ယောဂက္ခေမိပရိယာယံ၊ ယောဂလေးပါးတို့ဖြင့် ဘေးမရှိသော သူ၏ ပြုသင့်သောအမှုပြီးစီးကြောင်းဖြစ်သော။
ဓမ္မပရိယာယံ၊ တရားဒေသနာကို။
ဒေသေဿာမိ၊ ဟောတော်မူပေအံ့။
တံ၊ ထိုတရားဒေသနာကို။
(တုမှေ၊ တို့သည်။)
သုဏာထ၊ နာကြကုန်လော့။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
ယောဂက္ခေမိပရိယာယော၊ သော။
ဓမ္မပရိယာယော၊ သည်။
ကတမော စ၊ အဘယ်နည်း။
ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
ဣဋ္ဌာ၊ ကုန်သော။
ပ။ သန္တိ၊ ကုန်၏။
တေ၊ ထိုရူပါရုံတို့ကို။
တထာဂတဿ၊ မြတ်စွာဘုရားသည်။
ပဟီနာ၊ ပယ်အပ်ကုန်ပြီ။
ဥစ္ဆိန္နမူလာ၊ အမြစ်အရင်းကို ဖြတ်အပ်ကုန်ပြီ။
တာလာဝတ္ထုကတာ၊ ထန်းပင်၏တည်ရာ (ကျင်း)ကဲ့သို့ ပြုအပ်ကုန်ပြီ။
အနဘာဝင်္ကတာ၊ နောင်တဖန် မဖြစ်ခြင်းကို ပြုအပ်ကုန်ပြီ။
အာယတိံ၊ နောင်အခါ၌။
အနုပ္ပါဒဓမ္မာ၊ မဖြစ်ခြင်း သဘောရှိကုန်၏။
တေသဉ္စ၊ ထိုရူပါရုံတို့၏လည်း။
ဝါ၊ တို့ကိုလည်း။
ပဟာနာယ၊ ပယ်ခြင်းငှါ။
ယောဂံ၊ အားထုတ်အပ်သော သမထ, ဝိပဿနာတရားကို။
ဝါ၊ အားထုတ်အပ်သော သစ္စာလေးပါးတရားကို။
အက္ခာသိ၊ ဟောကြားတော်မူပြီ။
တသ္မာ၊ ထိုသို့ ဟောကြားတော်မူသည်၏အဖြစ်ကြောင့်။
၁။ သဠဝဂ္ဂေန ပညာသံ ဟု ဆိုသော်လည်း ဤဒုတိယ ပဏ္ဏာသက၌ ၅၁-သုတ်ရှိ၏။
၂။ ပဌမသတကံ ဟု ဆိုသော်လည်း ပဌမပဏ္ဏာသက, ဒုတိယပဏ္ဏာသက နှစ်ရပ်ပေါင်းလျှင် ၁၀၃-သုတ်ရှိ၏။
“တထာဂတော၊ မြတ်စွာဘုရားကို။ ယောဂက္ခေမီတိ၊ ယောဂလေးပါးတို့ဖြင့် ဘေးမရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်”ဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။ပ။ ဘိက္ခဝေ၊ တို့။
အယံ၊ ဤဆိုအပ်ပြီးသည်ကား။
ယောဂက္ခေမိပရိယာယော၊ သော။
ဓမ္မပရိယာယော၊ တရားဒေသနာမည်၏။
ဣတိ၊ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။
ပဌမံ၊ ရှေးဦးစွာသောသုတ်တည်း။