(သာဝတ္ထိယံ အာရာမေ ပေးမြဲ။)

အထ ခေါ၊ ၌။ အာယသ္မာ အာနန္ဒော၊ သည်။ ပ။ ဘဂဝန္တံ၊ ကို။

“ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။ နိရောဓော နိရောဓောတိ၊ ချုပ်ခြင်း ချုပ်ခြင်းဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဟောတော်မူအပ်၏။

ဘန္တေ၊ ရား။ ကတမေသာနံ ခေါ ဓမ္မာနံ၊ အဘယ်တရားတို့၏။ နိရောဓော၊ ချုပ်ခြင်းကို။ နိရောဓောတိ၊ ချုပ်ခြင်းဟူ၍။ ဝုစ္စတီတိ၊ ဟောတော်မူအပ်ပါသနည်း” ဟူသော။

ဧတံ၊ ကို။ အဝေါစ၊ ပြီ။ အာနန္ဒ၊ အာနန္ဒာ။ ရူပံ၊ ရုပ်သည်။ အနိစ္စံ၊ အမြဲမရှိ။ သင်္ခတံ၊ အကြောင်းလေးပါးတို့သည် ပြုပြင်အပ်၏။ ပဋိစ္စသမုပ္ပန္နံ၊ အကြောင်းကိုစွဲ၍ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ခယ ဓမ္မံ၊ ကုန်ခမ်းခြင်းသဘောရှိ၏။ ဝယဓမ္မံ၊ ပျက်စီးခြင်းသဘောရှိ၏။ ဝိရာဂဓမ္မံ၊ ပျောက်ဆုံးခြင်း သဘောရှိ၏။ နိရောဓဓမ္မံ၊ ချုပ်ခြင်းသဘောရှိ၏။

တဿ၊ ထိုရုပ်၏။ နိရောဓော၊ ချုပ်ခြင်းကို။ နိရောဓောတိ၊ ချုပ်ခြင်းဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဟောတော်မူအပ်၏။ (ပဋိညာဝါကျ၌ ခိုင်မြဲအောင် နှစ်ကြိမ်ဆို၏။ အမေးဝါကျတို့၌ တစ်ကြိမ်သာဆိုရ၏။ ဝေဒနာစသည်ကိုလည်း ဤနည်းကိုမှီး၍ပေး။)

အာနန္ဒ၊ အာနန္ဒာ။ ဣမေသံ ခေါ ဓမ္မာနံ၊ ဤရုပ်ဝေဒနာသညာသင်္ခါရဝိညာဏ် တရားတို့၏။ နိရောဓော၊ ချုပ်ခြင်းကို။ နိရောဓောတိ၊ ချုပ်ခြင်းဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဟောတော်မူအပ်၏။ ဣတိ၊ ၏။

ဒသမံ၊ ဆယ်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

ဒုတိယော၊ နှစ်ခုမြောက်သော။ အနိစ္စဝဂ္ဂေါ၊ အနိစ္စဝဂ်သည်။ နိဋ္ဌိတော၊ ပြီးပြီ။

တဿ၊ ထိုအနိစ္စဝဂ်၏။ ဥဒ္ဒါနံ၊ ဥဒ္ဒါန်းကား—

အနိစ္စံ၊ အနိစ္စသုတ်ကို၎င်း။ ဒုက္ခံ၊ ဒုက္ခသုတ်ကို၎င်း။ အနတ္တာ၊ အနတ္တသုတ်ကို၎င်း။ အပရေ၊ တစ်ပါးကုန်သော။ တယော၊ သုံးသုတ်ကုန်သော။ ယဒနိစ္စာ၊ ယဒနိစ္စသုတ်, ယံဒုက္ခသုတ်, ယဒနတ္တာသုတ်တို့ကို၎င်း။ ဟေတုနာပိစ၊ ဟေတုသဒ္ဒါဖြင့်လည်း။ တယော၊ သုံးသုတ်ကုန်သော သဟေတုအနိစ္စသုတ်, သဟေတုဒုက္ခသုတ်, သဟေတုအနတ္တသုတ်တို့ကို၎င်း။ အာနန္ဒေနစ၊ အာနန္ဒသုတ်နှင့်လည်း။ (သဟ၊ တကွ။) ဒသ၊ ဆယ်သုတ်တို့ကို၎င်း။ ဝုတ္တာ၊ ဟောတော်မူအပ်ကုန်၏။ ဣတိ၊ ဤသည်တည်း။