၂၁၅။ ဝတ္တုကာမဝါရေပိ၊ ဝတ္တုကာမဝါရ၌လည်း။
တီဟာကာရေဟီတိ အာဒီနံ၊ အစရှိသော ပုဒ်တို့၏။
အတ္ထော၊ ကိုလည်းကောင်း။
ဝါရပေယျလပ္ပဘေဒေါ စ၊ ပေယျလမြှုပ်အပ်သော ဝါရအပြားကိုလည်းကောင်း။
သဗ္ဗော၊ ကို။
ဣဓ၊ ဤသုဒ္ဓိကဝါရ၌။
ဝုတ္တနယေနေဝ ဝေဒိတဗ္ဗော၊
ဟိ၊ စိုးစဉ်းအနည်းငယ် ဆိုဖွယ်အထူးကား။(တစ်နည်း)
ဟိ၊ (ယသ္မာ)၊ ကေဝလံ= သက်သက်။
အယံ (ဝါရော)၊ ဤဝါရကို၊ (ဝုတ္တော၌စပ်။)
မယာ၊ သည်။
ဝိရဇ္ဈိတွာ၊ ချွတ်ချော်၍။
အညံ၊ အခြားသော စကားကို။
ဝတ္တုကာမေန၊ သည်။
(ဟုတွာ)၊ အညံ၊ အခြားသောစကားကို။
ဝုတ္တံ၊ ပြောဆိုအပ်ပါပြီ။
တသ္မာ, မယှံ၊ ၏။
ဝါ၊ မှာ။
အာပတ္တိနတ္ထိ၊ ဣတိ ဧဝံ၊ သို့။
ဩကာသ ဂဝေသကာနံ၊ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရှာကုန်သော။
ပါပပုဂ္ဂလာနံ၊ တို့၏။
ဩကာသနိသေဓနတ္ထံ၊ အခွင့်ကို တားမြစ်ခြင်းအကျိုးငှာ။
ဝုတ္တော၊ ပြီ။
ဟိ၊ ထင်ရှားအောင်ပြဦးအံ့။
ဗုဒ္ဓံပစ္စက္ခာမီတိ၊ ဟူ၍။
ဝတ္တုကာမော၊ ပြောလိုသည်။
(ဟုတွာ)၊ ဓမ္မံ ပစ္စက္ခာမီတိအာဒီသု၊ န်သော။
သိက္ခာပစ္စက္ခာနပဒေသု၊ သိက္ခာချကြောင်းပုဒ်တို့တွင်။
ယံဝါတံဝါ၊ အမှတ်မထား တစ်ပါးပါးသော ပုဒ်ကို။
ဝဒန္တောပိ၊ ဆိုသူသည်လည်း။
ခေတ္တေ၊ သိက္ခာချရာ ခေတ်၌။
ဩတိဏ္ဏတ္တာ၊ ကျရောက်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။
သိက္ခာ၊ သည်။
ဝါ၊ ကို။
ပစ္စက္ခာတာဝ၊ ပယ်စွန့်အပ်သည်သာ။
ဟောတိ ယထေဝ၊ သို့သာလျှင်။
ဧဝံ၊ တူ။
ပဌမဇ္ဈာနာဒီသု၊ ပဌမံ ဈာနံ အစရှိကုန်သော။
ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မပဒေသု၊ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မပုဒ်တို့တွင်။
ယံ ကိဉ္စိ၊ သော။
ဧကံ၊ တစ်ပါးသောပုဒ်ကို။
ဝတ္ထုကာမော၊ သည်။
(ဟုတွာ)၊ တတော၊ ထိုဆိုလိုအပ်သော ပုဒ်မှ။
အညံ၊ သော။
ယံဝါတံဝါ၊ ကို။
ဝဒန္တောပိ၊ ပြောသော ရဟန်းသည်လည်း။
ခေတ္တေ၊ ပါရာဇိကခေတ်၌။
ဩတိဏ္ဏတ္တာ၊ ကြောင့်။
ယဿ၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်အား။
ဝဒတိ၊ ၏။
သော၊ ထိုပြောရာ ပုဂ္ဂိုလ်သည်။
တမတ္ထံ၊ ထိုအနက်အဓိပ္ပာယ်ကို။
တင်္ခဏညေဝ၊ ထိုပြောပြီးရာ ခဏ၌ပင်။ကေဝလံ ဟိယံ။ ။ကေဝလံ ဟိ အယံ၊ ဝါရောတိ အဇ္ဈာဟရိတဗ္ဗော၊ ဟိယံကို “ဟိ+အယံ” ဟု ပုဒ်ဖြတ်၍“ဝါရော” ကို ဆောင်ယူ၍ စပ်ပါ၊ ဤသို့ ဋီကာဖွင့်သောကြောင့် အချို့ စာအုပ်၌ “ကေဝလံ ဟိ ယဒိဒံ” ဟု ရှိသည်ကို ရှေးပါဌ်မဟုတ်ဟု မှတ်။
တင်္ခဏညေဝ ဇာနာတိ။ ။ “ပဌမံ ဈာနံ သမာပဇ္ဇိ”ဟု ပြောဆိုရာ၌ ပြောဆိုပြီးလျှင် ပြီးချင်း (သိရိုးသိစဉ်အတိုင်း)သိလျှင် တင်္ခဏဇာနနပင် ဖြစ်၏၊ အတော်ကြာကြာ တွေးပြီးမှ သိလျှင်ကား တင်္ခဏဇာနန မဟုတ်၊ “ဤကျောင်းမှရှေးဦးစွာ ထွက်သွားသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ပဲ” ဟု ကြွေးကြော်ထားရာ၌ “ငါ့ကို ရဟန္တာဟု သိကြပါစေ” ဟု ရည်ရွယ်၍ ရှေးဦးစွာ ထွက်သွားလျှင် ထွက်နေတုန်း မသိသော်လည်း ထွက်သွားပြီးလျှင် ပြီးချင်း သိမူ တင်္ခဏဇာနနံပင် ဖြစ်သည်။ သစေ ဇာနာတိ၊ အံ့။ (ဧဝံသတိ)၊ ပါရာဇိကောဝ၊ သာသနာတော်မှ ဆုံးရှုံးစေအပ်သူသည်သာ။ ဝါ၊ ပါရာဇိကကျသူသည်သာ။ ဟောတိ၊ ၏။
တင်္ခဏညေဝ ဇာနာတိ။ ။ “ပဌမံ ဈာနံ သမာပဇ္ဇိ”ဟု ပြောဆိုရာ၌ ပြောဆိုပြီးလျှင် ပြီးချင်း (သိရိုးသိစဉ်အတိုင်း)သိလျှင် တင်္ခဏဇာနနပင် ဖြစ်၏၊ အတော်ကြာကြာ တွေးပြီးမှ သိလျှင်ကား တင်္ခဏဇာနန မဟုတ်၊ “ဤကျောင်းမှရှေးဦးစွာ ထွက်သွားသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ပဲ” ဟု ကြွေးကြော်ထားရာ၌ “ငါ့ကို ရဟန္တာဟု သိကြပါစေ” ဟု ရည်ရွယ်၍ ရှေးဦးစွာ ထွက်သွားလျှင် ထွက်နေတုန်း မသိသော်လည်း ထွက်သွားပြီးလျှင် ပြီးချင်း သိမူ တင်္ခဏဇာနနံပင် ဖြစ်သည်။ သစေ ဇာနာတိ၊ အံ့။ (ဧဝံသတိ)၊ ပါရာဇိကောဝ၊ သာသနာတော်မှ ဆုံးရှုံးစေအပ်သူသည်သာ။ ဝါ၊ ပါရာဇိကကျသူသည်သာ။ ဟောတိ၊ ၏။
စ၊ ဆက်။
ဧတ္ထ၊ ဤတင်္ခဏညေဝဇာနာတိဟူသော ပါဌ်၌။
ဇာနနလက္ခဏံ၊ သိခြင်း၏ အမှတ်အသားကို။
[ထိုစကား၌ သိခြင်းဆိုတာဤအသိမျိုးတည်းဟူသော အမှတ်အသားကို။]
သိက္ခာပစ္စက္ခာနေ၊ သိက္ခာချခန်း၌။
ဝုတ္တနယေနေဝ၊ ဖြင့်သာ။
ဝေဒိတဗ္ဗံ၊ ၏။
ပန၊ အထူးကား။
အယံ၊ ဤဆိုအပ်လတံ့ကား။
ဝိသေသော၊ တည်း။
သိက္ခာပစ္စက္ခာနံ၊ သည်။
ဟတ္ထမုဒ္ဒါယ၊ လက်ချောင်းကို တွန့်စေခြင်းဖြင့်။
ဝါ၊ လက်ချောင်းချိုးခြင်းဖြင့်။
သီသံ၊ ပါရာဇိကဟူသော အထွဋ်အထိပ်သို့။
န ဩတရတိ၊ မသက်ရောက်။
ဣဒံ အဘူတာရောစနံ၊ ဤမဟုတ်မမှန် ပြောဆိုခြင်းသည်။
ဟတ္ထမုဒ္ဒါယပိ၊ ဖြင့်လည်း။
(သီသံ၊ သို့။)
ဩတရတိ၊ ၏။
ဟိ၊ ချဲ့။
ယော၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။
ဟတ္ထဝိကာရာဒီဟိပိ၊ လက်၏ထူးခြားသော အမူအရာ အစရှိသည်လည်း ဖြစ်ကုန်သော။
အင်္ဂပစ္စင်္ဂစောပနေဟိ၊ အင်္ဂါကြီးငယ်ကို လှုပ်စေခြင်းတို့ဖြင့်။
အဘူတံ၊ မဟုတ်မမှန်သော။
ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မံ၊ ကို။
ဝိညတ္တိပထေ၊ ဝိညတ်၏လမ်း၌။
ဝါ၊ ကာယဝိညတ်, ဝစီဝိညတ်ကို သိနိုင်လောက်ရာအရပ်၌။
ဌိတဿ၊ သော။
ပုဂ္ဂလဿ၊ အား။
အာရောစေတိ၊ အံ့။
သောစ၊ ထိုပြောရာ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်း။
တမတ္ထံ၊ ကို။
ဇာနာတိ၊ အံ့။
(ဧဝံသတိ၊ ဤသို့ဖြစ်လသော်။)
ပါရာဇိကောဝ၊ သည်သာ။
ဟောတိ၊
ပန၊ သို့မဟုတ်။
ယဿ၊ အား။
အာရောစေတိ၊ ၏။
သော၊ ထိုပြောရာပုဂ္ဂိုလ်သည်။
အထ နဇာနာ တိ၊ အံ့။
အယံ၊ ဤရဟန်းသည်။
ကိံ၊ အဘယ်ကို။
ဘဏတိ၊ ပြောပါလိမ့်မည်နည်း။
ဣတိ၊ သို့။
သံသယံဝါ၊ ယုံမှားခြင်းသို့ သော်လည်း။
အာပဇ္ဇတိ၊ ၏။
စိရံ၊ ကြာမြင့်စွာ။
ဝီမံသိတွာဝါ၊ စဉ်းစားပြီး၍သော်လည်း။
ဝါ၊ စဉ်းစားပြီးမှသော်လည်း။
ပစ္ဆာ၊ ၌။
အထ ဇာနာတိ၊ အံ့။
(ဧဝံသတိ)၊ အပ္ပဋိဝိဇာနန္တောဣစ္စေဝ၊ မသိသူဟူ၍သာ။
သင်္ချံ၊ ခေါ်ဝေါံအပ်သည်၏ အဖြစ်သို့။
ဂစ္ဆတိ၊ ၏။
ဧဝံ၊ သို့။
အပ္ပဋိဝိဇာနန္တဿ၊ အား။
ဝုတ္တေ၊ သော်။
ထုလ္လစ္စယံ ဟောတိ၊
ပန၊ ဆက်။
ယော၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။
ဈာနာဒီနိ၊ တို့ကို။
အတ္တနော၊ ၏။
အဓိဂမဝသေနဝါ၊ ရခြင်း၏အစွမ်းဖြင့်သော်လည်းကောင်း။
ဝိညတ္တိပထေ။ ။ကာယဝစီဝိညတ္တီနံ ဂဟနုယောဂ္ဂေပဒေသေ-ကိုယ်အမူအရာ ဖြင့် ပြသူ နှုတ်ဖြင့်ပြောသူတို့၏ ကာယဝိညတ် ဝစီဝိညတ်ကို (မြင်သူကြားသူတို့က) စိတ် ဖြင့်ယူနိုင် သိနိုင်လောက်ရာအရပ်၌၊ ပကတိစက္ခုနာ ပကတိသောတေနစ ဒဋ္ဌုံ သောတုံစ အရဟဋ္ဌာနေတိ ဝုတ္တံ ဟောတိ၊ ဤစကားဖြင့် အဝေးကြီး၌ နေသူတို့က ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် မြင်၍ဖြစ်စေ, ဒိဗ္ဗသောတဖြင့် ကြား၍ဖြစ်စေ သိလျှင် ပြောသော ရဟန်းမှာ ပါရာဇိကမကျ-ဟု မှတ်။
ဥဂ္ဂဟပရိပုစ္ဆာဒိဝသေနဝါ၊ သင်ယူခြင်း အဖန်ဖန်မေးခြင်း၏ အစွမ်းဖြင့်သော်လည်းကောင်း။
န ဇာနာတိ၊ ကေဝလံ၊ သက်သက်။
ဈာနန္တိဝါ၊ ဈာနံဟူသည်လည်းဖြစ်သော။
ဝိမောက္ခောတိဝါ၊ သော။
ဝစနမတ္တမေဝ၊ စကားမျှသည်သာ။
ဝါ၊ ကိုသာ။
သုတံ၊ ကြားအပ်ဖူးသည်။
ဟောတိ၊ ၏။
သောတိ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်း။
[ဈာန်ဝိမောက္ခစသည်တို့၏ သဘောကို ကျကျနနမသိ, ကြားရုံသာကြားဖူးသူသည်လည်း။]
တေန၊ ထိုရဟန်းသည်။
ဝုတ္တေ၊ သော်။
ဈာနံ၊ ကို။
သမာပဇ္ဇိကိရ၊ သတတ်။
["ကိရနှင့် တွဲနေသောကြောင့် သမာပဇ္ဇိ"ဟု နာမယောဂသာ ရှိသင့်၏။]
ဣတိ၊ ဤသို့ ဈာန်ဝင်စားနိုင်ကြောင်းကို။
ဧသ၊ ဤရဟန်းသည်။
ဝဒတိ၊ ၏။
ဣတ၊ သို့။
ဧတ္တကမတ္တမ္ပိ၊ ဤမျှလောက်ကိုလည်း။
ယဒိ ဇာနတိ၊ (ဧဝံသတိ)၊ ဇာနာတိစ္စေဝ၊ သိသူဟူ၍သာ။
သင်္ချံဂစ္ဆတိ၊
တဿ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား။
ဝုတ္တေ, ပါရာဇိကမေဝ(ဟောတိ)၊ သေသော၊ သော။
ဧကဿဝါ၊ တစ်ယောက်သောပုဂ္ဂိုလ်၏ အထံသော်လည်းကောင်း။
ဒွိန္နံဝါ၊ သော်လည်းကောင်း။
ဗဟူနံဝါ၊ သော် လည်းကောင်း။
နိယမိတာနိယမိတဝသေန၊ မှတ်သားအပ်သူ, မမှတ်သားအပ်သူတို့၏ အစွမ်းဖြင့်။
ဝိသေသော၊ ထူးသော။
သဗ္ဗော၊ အလုံးစုံကို။
သိက္ခာပစ္စက္ခာန ကထာယံ၊ သိက္ခာပစ္စက္ခာနကထာ၌။
ဝုတ္တနယေနေဝ ဝေဒိတဗ္ဗော၊ ဣတိအပြီးတည်း။...
ဝတ္တုကာမဝါရကထာ၊ သည်။
နိဋ္ဌိတာ၊ ပြီ။