(ဤသုတ်၌ ရှေ့သုတ်နှင့်အနည်းငယ်မျှသာ ထူး၏။

သရဏာနိ၊ မည်သော။ သက္ကော၊ သည်။ သိက္ခာယ၊ ၃-ပါးသော သိက္ခာ၌။ အပရိပူရကာရီ၊ ဖြည့်ကျင့်ခြင်းကို ပြုလေ့မရှိသည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ ဟူ၍၎င်း။

ဗုဒ္ဓေ၊ ၌။ ဧကန္တိကတော၊ စင်စစ်အားဖြင့်။ အဘိပ္ပသန္နော၊ အလွန်ကြည်ညိုသည်။ ဟောတိ၊ ၏ ဟူ၍၎င်း။ ပေးရုံသာ ထူး၏။စာပိုဒ် ၅၂၀-အာပဏသုတ်၌ "ဧကန္တဂတော” ပုဒ် အဆုံးအဖြတ်ရေးခဲ့ပြီ၊ ရှုလေ။သေယျထာပိ မဟာနာမ စသောဝါကျများ၌ အားလုံးထူးခြား၍ ရေးသားဦးအံ့။)

မဟာနာမ၊ နာမ်။ သေယျထာပိ၊ ဖြစ်သင့်တန်ရာ ဥပမာသော်ကား- ဒုဗ္ဘူမံ၊ မကောင်းသော ဆားဆပ်ပျာပေါက်သော မြေရှိသော။ အဝိဟတခါဏုကံ၊ မနုတ်အပ်သော ပေါင်းငုတ်ရှိသော။ ဒုက္ခေတ္တံ၊ မကောင်းသော(ကျတ်တီးကုန်းပြင်အဆီမရှိသော) လယ်သည်။ (အဿ၊ ရှိရာ၏။) ခဏ္ဍာနိ၊ ကျိုးပဲ့ကုန်သော။ ပူတီနိ၊ (ရေစွတ်သောကြောင့်) ပုပ်ဆွေးကုန်သော။ ဝါတာတပဟတာနိ၊ လေ, နေပူတို့သည် နှိပ်စက်အပ်ကုန်သော။ အသာရာဒါနိ၊ မယူအပ်သော အနှစ်ရှိကုန်သော။( အနှစ်မရှိကုန်သော ဟူလို။ 'အ' ပဋိသေဓ ကို 'အာဒ’နှင့် စပ်၊ အယုတ္တသမာသ်တည်း။) အသုခသယိတာနိ၊ ချမ်းသာစွာ မကိန်းနေရကုန်သော။(သဒ္ဒတ္ထ) (ကျီကျစသည်တို့၌) ကောင်းမှုန်စွာ မသိမ်းထားအပ်ကုန်သော။ (ဘာဝတ္ထ) ဗီဇာနိ စ၊ မျိုးစေ့တို့သည်လည်း။ အဿု၊ ရှိကုန်ရာ၏။ ဒေဝေါ စ၊ မိုးသည်လည်း။ သမ္မာ၊ ကောင်းစွာ။ ဓာရံ၊ ရေအယဉ်ကို။ န အနုပ္ပဝေစ္ဆေယျ၊ အစဉ် မပြတ် မသွန်းလောင်းရာ။(မပေးရာနှင့် အတူတူပင်)။

တာနိ ဗီဇာနိ၊ ထိုမျိုးစေ့တို့သည်။ ဝုဒ္ဓိံ၊ ကြီးပွါးခြင်း။ ဝိရူဠှိံ၊ စည်ပင်ခြင်းသို့။ ဝေပုလ္လံ၊ ပြန့်ပြောခြင်းသို့။ အာပဇ္ဇေယျုံ အပိ နု၊ ရောက်နိုင်ကုန်ရာအံ့လော။ ဣတိ၊ ဤသို့မေးတော်မူ၏။

ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။ ဧတံ၊ ဤစကား သည်။ နောဟိ၊ မသင့်ပါဘုရား။

မဟာနာမ၊ နာမ်။ ဧဝမေဝ ခေါ၊ ဤအတူသာလျှင်။ ဣဓ၊ ဤသာသနာ၌။ ဓမ္မော၊ တရားသည်။ ဒုရက္ခာတော၊ မကောင်းသဖြင့် ဟောကြားအပ်သည်။ ဒုပ္ပဝေဒိတော၊ မကောင်းသဖြင့် သိစေအပ်သည်။ အနိယျာနိကော၊ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထွက်မြောက် ကြောင်း မဟုတ်သည်။ အနုပသမသံဝတ္တနိကော၊ ဝဋ်ဆင်းရဲ၏ ငြိမ်းအေးခြင်းကို မဖြစ်စေတတ် သည်။ အသမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓပ္ပဝေဒိတော၊ မဖောက်မပြန် အမှန်ကိုယ်တိုင် တရားအားလုံးကို သိတော်မူ သော ဘုရားမဟုတ်သောသူသည် အပြားအားဖြင့် သိစေအပ်သည်။ ဟောတိ၊ ၏။ ဣဒံ၊ ဤသာသနာကို။ ဒုက္ခေတ္တသ္မိံ၊ မကောင်းသောလယ်ဟူ၍။ ( ဣဒမ္ပိ သီလသ္မိံ၌ သီလသ္မိံဝယ် ပစ္စတ္တတ္ထ၌ သတ္တမီဖြစ်သကဲ့သို့ ဥပယောဂတ္ထ၌ သတ္တမီ ဟုကြံ။) အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ ၀ဒါမိ၊ ဟောတော် မူ၏။

သာဝကော၊ တပည့်သည်။ တသ္မိံ စ ဓမ္မေ၊ ထိုတရား၌လည်း။ ဓမ္မာနုဓမ္မပ္ပဋိပန္နော၊ တရား အားလျော်သော အကျင့်ကို ကျင့်သည်ဖြစ်၍။ သာမီစိပ္ပဋိပန္နော၊ ရိုသေစွာ ကျင့်သည်ဖြစ်၍။ အနုဓမ္မစာရီ၊ ဟောသည့်အတိုင်း မသွေမဖီ ကျင့်လေ့ရှိသည်ဖြစ်၍။ ဝိဟရတိ၊ နေ၏။ ဣဒံ၊ ဤသို့ကျင့်ခြင်းကို။ ဒုဗ္ဗီဇသ္မိံ၊ မကောင်းသောမျိုးစေ့ဟူ၍။ အဟံ၊ သည်။ ၀ဒါမိ၊ ၏။

မဟာနာမ၊ နာမ်။ သေယျထာပိ၊ ကား။ သုဘူမံ၊ ကောင်းသောမြေရှိသော။ သုဝိဟတခါဏုကံ၊ ကောင်းစွာနုတ်အပ်သော ပေါင်းငုတ်ရှိသော။ သုခေတ္တံ၊ ကောင်းသောလယ်သည်။ (အဿ၊ ရှိရာ၏။) အခဏ္ဍာနိ၊ မကျိုးမပဲ့ကုန်သော။ အပူတီနိ၊ မပုပ်မဆွေးကုန်သော။ အဝါတာတပပဟတာနိ၊ လေ, နေပူတို့သည် မနှိပ်စက်အပ်ကုန်သော။ သာရာဒါနိ၊ ယူအပ်သော အနှစ်ရှိကုန်သော။ သုခသယိတာနိ၊ ချမ်းသာစွာ ကိန်းနေကုန်သော။ ဝါ၊ ကောင်းမွန်စွာ သိမ်းထားအပ်ကုန်သော။ ( သိမ်းထားရာအရပ်မှ လေးလပတ်လုံး မပြောင်းရွှေ့ အပ်ကုန်သော။ဋ္ဌ။) ဗီဇာနိစ၊ မျိုးစေ့တို့ သည်လည်း။ အဿု၊ ရှိကုန်ရာ၏။

ဒေဝေါ စ၊ မိုးသည်လည်း။ သမ္မာ၊ ကောင်းစွာ။ ဓာရံ၊ ရေအယဉ်ကို။ အနုပ္ပဝေစ္ဆေယျ၊ အစဉ်မပြတ် သွန်းလောင်းရာ၏။

တာနိ ဗီဇာနိ၊ ထိုမျိုးစေ့ တို့သည်။ ဝုဒ္ဓိံ၊ ကြီးပွါးခြင်းသို့။ ဝိရူဠှိံ၊ စည်ပင် ခြင်းသို့။ ဝေပုလ္လံ၊ ပြန့်ပြောခြင်းသို့။ အာပဇ္ဇေယျုံ အပိ နု၊ ရောက်ကုန်ရာသလော။ ဣတိ၊ ဤသို့ မေးတော်မူ၏။

ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။ ဧဝံ၊ မှန်ပါသည်ဘုရား။

မဟာနာမ၊ နာမ်။ ဧဝမေဝ ခေါ၊ သာလျှင်။ ဣဓ၊ ဤ သာသနာတော်၌။ ဓမ္မော၊ တရားသည်။ သွာက္ခာတော၊ ကောင်းစွာဟောကြားအပ်သည်။ သုပ္ပဝေဒိတော၊ ကောင်းစွာသိစေအပ်သည်။ နိယျာနိကော၊ ဝဋ်ဆင်းရဲမှထွက်မြောက်တတ်သည်။ ဥပသမသံဝတ္တနိကော၊ ဝဋ်ဆင်းရဲ၏ ငြိမ်းအေးခြင်းကိုဖြစ်စေတတ်သည်။ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓပ္ပဝေဒိတော၊ မဖောက်မပြန် အမှန်ကိုယ်တိုင် တရားအားလုံးကိုသိသော ဘုရားရှင်သည် အပြားအားဖြင့် သိစေ အပ်သည်။ ဟောတိ၊ ၏။ ဣဒံ၊ ဤသာသနာတော်ကို။ သုခေတ္တသ္မိံ၊ ကောင်းသောလယ်ဟူ၍။ အဟံ၊ သည်။ ၀ဒါမိ၊ ၏။

သာဝကော၊ တပည့်သည်။ တသ္မိံ စ ဓမ္မေ၊ ထိုတရား၌လည်း။ ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော၊ လောကုတ္တရာတရား ကိုးပါးအား လျော်သောအကျင့် (မဂ္ဂင် ၈-ပါး) ကို ကျင့်သည်ဖြစ်၍။ သာမီစိပ္ပဋိပန္နော၊ ရိုသေစွာကျင့်သည်ဖြစ်၍။ အနုဓမ္မစာရီ၊ ဟောတော်မူသည့်အတိုင်း မသွေမဖီ ကျင့်လေ့ရှိသည်ဖြစ်၍။ ဝိဟရတိ၊ နေ၏။ ဣဒံ၊ ဤကျင့်ခြင်းကို။ သုဗီဇသ္မိံ၊ ကောင်းသော မျိုးစေ့ဟူ၍။ အဟံ၊ သည်။ ၀ဒါမိ၊ ၏။

သရဏာနိံ သက္ကံ၊ သရဏာနိ သာကီဝင် (၏ ကျင့်ခြင်းကို)။ ကိမင်္ဂံ ပန၊ အဘယ်မှာ ကောင်းသောမျိုးစေ့ဟု မဟောပဲ ရှိပါ အံ့နည်း။

မဟာနာမ၊ နာမ်။ သရဏာနိ၊ မည်သော။ သက္ကော၊ သည်။ မရဏကာလေ၊ သေခါနီး အခါ၌။ သိက္ခာယ၊ ၃-ပါးသောသိက္ခာ၌။ ပရိပူရကာရီ၊ ဖြည့်ကျင့်ခြင်းကိုပြုလေ့ရှိသည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ဣတိ၊ ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။

ပဉ္စမံ၊ ငါးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။