ဧကမန္တံ၊ တခုသော အရပ်အဖို့၌။
နိသိန္နော ခေါ၊ ထိုင်သော။
သော ဘိက္ခု၊ ထို ရဟန်းသည်။
ဘဂဝန္တံ၊ မြတ်စွာဘုရားကို။
“ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။
အဝိဇ္ဇာ အဝိဇ္ဇာတိ၊ အဝိဇ္ဇာ အဝိဇ္ဇာဟူ၍။
ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။
ဘန္တေ၊ ရား။
အဝိဇ္ဇာ၊ အဝိဇ္ဇာသည်။
ကတမာ နု ခေါ၊ အဘယ် နည်း။
ကိတ္တာဝတာ စ၊ အဘယ်မျှ အတိုင်းအရှည်ဖြင့်ကား။
အဝိဇ္ဇာဂတော၊ အဝိဇ္ဇာသို့ ရောက် သူသည်။
ဟောတီတိ၊ ဖြစ်ပါသနည်း”ဟူသော။
တံ၊ ကို။
အဝေါစ၊ ပြီ။
ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
ဒုက္ခေ၊ ဆင်းရဲအစစ် ဒုက္ခသစ္စာ၌။
ယံ အညာဏံ၊ အကြင် မသိခြင်းသည်။
ဒုက္ခသမုဒယေ၊ ဆင်းရဲ၏ ဖြစ်ကြောင်းအစစ် သမုဒယသစ္စာ၌။
ယံ အညာဏံ၊ သည်။
ဒုက္ခနိရောဓေ၊ ဆင်းရဲ၏ ချုပ်ရာအစစ် နိရောဓသစ္စာ၌။
ယံ အညာဏံ၊ သည်။
ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနိယာ ပဋိပဒါယ၊ ဆင်းရဲ၏ချုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းအကျင့်အစစ် မဂ္ဂသစ္စာ၌။
ယံ အညာဏံ၊ သည်။
(အတ္ထိ၊ ၏။)
ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။
အယံ၊ ဤသစ္စာ ၄-ပါး၌မသိခြင်းကို။
အဝိဇ္ဇာ၊ အဝိဇ္ဇာဟူ၍။
ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။
ဧတ္တာဝတာ စ၊ ဤသစ္စာ ၄-ပါး၌ မသိခြင်းအတိုင်းအရှည်ဖြင့်။
(အညာဏော၊ သစ္စာ ၄-ပါး၌ မသိသောသူသည်။)
အဝိဇ္ဇာဂတော၊ အဝိဇ္ဇာသို့ရောက်သူသည်။
ဟောတိ၊ ၏။
ဣတိ၊ ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။
(တသ္မာတိဟ စသည် ပေးမြဲ။)
သတ္တမံ၊ ခုနစ်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။