Issues
Select Version
Sujanābhivaṃsa-သုဇနာဘိဝံသ
မြန်မာဘာသာ
Jātaka-aṭṭhakathā(Paṭhamo bhāgo)
Jātaka-aṭṭhakathā(Paṭhamo bhāgo)

[10] 10. Sukhavihārijātakavaṇṇanā

Author: Sujanābhivaṃsa-သုဇနာဘိဝံသ @ IAPT

**ယဉ္စ အညေ န ရက္ခန္တီ**တိ ဣဒံ၊ ယဉ္စ အညေ န ရက္ခန္တိ စသော ဤတရားဒေသနာတော်ကို။ သတ္ထာ အနုပိယနဂရံ နိဿာယ၊ ဘုရားရှင်သည် အနုပိယမြို့ကို မှီ၍။ အနုပိယအမ္ဗဝနေ ဝိဟရန္တော၊ အနုပိယသရက်တော၌ နေတော်မူစဉ်။ သုခဝိဟာရိံ ဘဒ္ဒိယတ္ထေရံ၊ ချမ်းသာစွာနေလေ့ရှိသော ဘဒ္ဒိယမထေရ်ကို။ အာရဗ္ဘ ကထေသိ၊ အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူပြီ။
သုခဝိဟာရီ ဘဒ္ဒိယတ္ထေရော၊ ချမ်းသာစွာ နေလေ့ရှိသော ဘဒ္ဒိယထေရ်ဟူသည်။ ဆ ခတ္တိယသမာဂမေ ဥပါလိသတ္တမော ပဗ္ဗဇိတော၊ ဘာကီဝင်မင်းသားခြောက်ယောက် တွေ့ဆုံသောအခါ၌ ဥပါလိလျှင် ခုနစ်ယောက်မြောက်ရှိသော ရဟန်းပြုလာသူတည်း။
တေသု ဘဒ္ဒိယတ္ထေရော စ ကိမိလတ္ထေရော စ၊ ထိုခုနစ်ပါးတို့တွင် ဘဒ္ဒိယထေရ်သည်လည်းကောင်း, ကိမိလထေရ်သည်လည်းကောင်း။ ဘဂုတ္ထေရော စ ဥပါလိတ္ထေရော စ၊ ဘဂုထေရ်သည်လည်းကောင်း, ဥပါလိထေရ်သည်လည်းကောင်း။ အရဟတ္တံ ပတ္တာ၊ ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်ကုန်ပြီ။ အာနန္ဒတ္ထေရော သောတာပန္နော ဇာတော၊ အာနန္ဒာထေရ်သည် သောတာပန်သည် ဖြစ်ပြီ။ အနုရုဒ္ဓတ္ထေရော ဒိဗ္ဗစက္ခုကော၊ အနုရုဒ္ဓါထေရ်ကား ဒိဗ္ဗစက္ခုအဘိညာဉ် ရသူတည်း။ ဒေဝဒတ္တော ဈာနလာဘီ ဇာတော၊ ရှင်ဒေဝဒတ်ကား ပုထုဇဉ်ဈာန်ရသူသည် ဖြစ်ပြီ။
ဆန္နံ ခတ္တိယာနံ ဝတ္ထု ပန၊ သာကီဝင်မင်းသား ၆-ယောက်တို့၏ ဝတ္ထုကြောင်းသည်ကား။ ယာဝ အနုပိယနဂရာ၊ အနုပိယမြို့တိုင်အောင်။ ခဏ္ဍဟာလဇာတကေ အာဝိ ဘဝိဿတိ၊ ခဏ္ဍဟာလဇာတ်ခေါ် စန္ဒကုမာရဇာတ်၌ ထင်ရှားစွာဖြစ်လတ္တံ့။
အာယသ္မာ ဘဒ္ဒိယော ပန ရာဇကာလေ၊ ရှင်ဘဒ္ဒိယကား မင်းဖြစ်ရာအခါက။ အတ္တနော ရက္ခသံဝိဓာနဉ္စေဝ၊ မိမိ၏ အစောင့်အရှောက် စီမံချထားမှုကိုလည်းကောင်း။ တာဝ ဗဟူဟိ ရက္ခာဟိ၊ သို့ကလောက် များပြားကုန်သော အစောင့်အရှောက်တို့သည်။ ရက္ခိယမာနဿ၊ စောင့်ရှောက်အပ်ပါလျက်။ ဥပရိပါသာဒဝရတလေ မဟာသယနေ သမ္ပရိဝတ္တမာနဿာပိ၊ အထက်ပြာသာဒ်မြတ် အပြင်၌ မြတ်သောနေရာ၌ လူးလှိမ့်နေရသော်လည်း။ အတ္တနော ဘယုပ္ပတ္တိဉ္စ၊ မိမိ၏ ကြောက်လန့်မှု ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းကိုလည်းကောင်း။ ဣဒါနိ အရဟတ္တံ ပတွာ၊ ယခုအခါ၌ ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်၍။ အရညာဒီသု ယတ္ထ ကတ္ထစိ ဝိဟရန္တောပိ၊ တောစသည်တို့တွင် အမှတ်မရှိ နေလိုရာအရပ်၌ နေပါသော်လည်း။ အတ္တနော ဝိဂတဘယတဉ္စ သမနုဿရန္တော၊ မိမိ၏ ကြောက်လန့်မှုကင်းကြောင်းကိုလည်းကောင်း ကောင်းစွာအဖန်ဖန် အမှတ်ရလျက်။ 'အဟောသုခံ အဟောသုခ'န္တိ၊ အော် ချမ်းသာပါပေစွ အော် ချမ်းသာပါပေစွဟု။ ဥဒါနံ ဥဒါနေသိ၊ ဥဒါန်းကို ကျူးရင့်ပြီ။
တံ သုတွာ ဘိက္ခူ၊ ထိုဥဒါန်းကျူးသံကို ကြား၍ ရဟန်းတို့သည်။ အာယသ္မာ ဘဒ္ဒိယော အညံ ဗျာကရောတီတိ၊ ရှင်ဘဒ္ဒိယသည် အရဟတ္တဖိုလ်ကို ပြောကြား၏ဟု။ ဘဂဝတော အာရောစေသုံ၊ ရှင်တော်ဘုရားအား လျှောက်ထားကုန်ပြီ။
ဘဂဝါ၊ ဘုရားရှင်သည်။ "ဘိက္ခဝေ ဘဒ္ဒိယော၊ ရဟန်းတို့ ဘဒ္ဒိယသည်။ ဣဒါနေဝ န သုခဝိဟာရီ၊ ယခုအခါ၌သာ ချမ်းသာစွာနေလေ့ရှိသည် မဟုတ်။ ပုဗ္ဗေပိ သုခဝိဟာရီယေဝါတိ အာဟ၊ ရှေး၌လည်း ချမ်းသာစွာနေလေ့ ရှိသည်သာဟု မိန့်ပြီ။
ဘိက္ခူ တဿတ္ထဿ အာဝိဘာဝတ္ထံ၊ ရဟန်းတို့သည် ထိုအကြောင်းအရာ၏ ထင်စွာဖြစ်ခြင်းငှာ။ ဘဂဝန္တံ ယာစိံသု၊ ဘုရားရှင်ကို တောင်းပန်ကုန်ပြီ။
ဘဂဝါ ဘဝန္တရေန ပဋိစ္ဆန္နံ၊ ဘုရားရှင်သည် ဘဝတစ်ပါးဖြင့် ဖုံးကွယ်အပ်သော။ ကာရဏံ ပါကဋံ အကာသိ၊ အကြောင်းအရာကို ထင်ရှားသည်ကို ပြုတော်မူပြီ။
အတီတေ ဗာရာဏသိယံ၊ လွန်လေပြီးသောအခါ၌ ဗာရာဏသီမြို့၌။ ဗြဟ္မဒတ္တေ ရဇ္ဇံ ကာရယမာနေ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် မင်းအဖြစ်ကို ပြုဆဲ ဖြစ်လတ်သော်။ ဗောဓိသတ္တော ဥဒိစ္စဗြာဟ္မဏမဟာသာလော ဟုတွာ၊ ဘုရားလောင်းသည် မြင့်မြတ်သောပုဏ္ဏား, လူချမ်းသာမျိုးသည် ဖြစ်၍။ ကာမေသု အာဒီနဝံ၊ ကာမတို့၌ အပြစ်ကိုလည်းကောင်း။ နေက္ခမ္မေ အာနိသံသံ စ ဒိသွာ၊ တောထွက်ခြင်း၌ အကျိုးကိုလည်းကောင်း သိမြင်၍။ ကာမေ ပဟာယ၊ ကာမတို့ကို ပယ်စွန့်၍။ ဟိမဝန္တံ ပဝိသိတွာ၊ ဟိမဝန္တာသို့ ဝင်၍။ ဣသိပဗ္ဗဇ္ဇံ ပဗ္ဗဇိတွာ၊ ရသေ့ရဟန်းအဖြစ်သို့ ကပ်ရောက်၍။ အဋ္ဌသမာပတ္တိယော နိဗ္ဗတ္တေသိ၊ သမာပတ်ရှစ်ပါးတို့ကို ဖြစ်စေပြီ။ အဿ ပရိဝါရောပိ၊ ထိုဘုရားလောင်းရသေ့၏ အခြံအရံသည်လည်း။ မဟာ ပဉ္စတာပသသတာနိ အဟောသိ၊ များသည် ရသေ့ငါးရာတို့သည် ဖြစ်ပြီ။
သော ဝဿကာလေ၊ ထိုဘုရားလောင်းရသေ့သည် မိုးအခါ၌။ ဟိမဝန္တတော နိက္ခမိတွာ၊ ဟိမဝန္တာမှ ထွက်ခဲ့၍။ တာပသဂဏပရိဝုတော ဂါမနိဂမာဒီသု၊ ရသေ့အပေါင်းခြံရံအပ်လျက် ရွာ,နိဂုံးစသည်တို့၌။ စာရိကံ စရန္တော၊ ဒေသစာရီကို လှည့်လည်သည်ရှိသော်။ ဗာရာဏသိံ ပတွာ၊ ဗာရာဏသီမြို့သို့ရောက်၍။ ရာဇာနံ နိဿာယ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကို မှီ၍။ ရာဇုယျာနေ ဝါသံ ကပ္ပေသိ၊ မင်းဥယျာဉ်တော်၌ နေခြင်းကိုပြုပြီ။
တတ္ထ ဝဿိကေ၊ ထိုမင်းဥယျာဉ်တော်၌ မိုးကာလဖြစ်ကုန်သော။ စတ္တာရော မာသေ ဝသိတွာ၊ လေးလတို့ပတ်လုံး နေပြီး၍။ ရာဇာနံ အာပုစ္ဆိ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကို ပန်ကြားပြီ။
အထ နံ ရာဇာ၊ ထိုပန်ကြားရာအခါ၌ ထိုဘုရားလောင်းရသေ့ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည်။ တုမှေ မဟလ္လကာ ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရားတို့သည် ကြီးကြပါပြီ ဘုရား။ ဝေါ ဟိမဝန္တေန ကိံ၊ အရှင်ဘုရားတို့အား ဟိမဝန္တာဖြင့် ဘာအကျိုးရှိအံ့နည်း။ အန္တေဝါသိကေ ဟိမဝန္တံ ပေသေတွာ၊ တပည့်ရသေ့တို့ကို ဟိမဝန္တာသို့ စေလွှတ်၍။ ဣဓေဝ ဝသထာတိ ယာစိ၊ ဤဥယျာဉ်တော်၌သာ နေတော်မူကြပါဟု တောင်းပန်ပြီ။
ဗောဓိသတ္တော ဇေဋ္ဌန္တေဝါသိကံ၊ ဘုရားလောင်းသည် တပည့်ကြီးရသေ့ကို။ ပဉ္စတာပသသတာနိ ပဋိစ္ဆာပေတွာ၊ ရသေ့ငါးရာတို့ကို အပ်နှင်း၍။ တွံ ဂစ္ဆ၊ သင်သည် သွားလော့။ ဣမေဟိ သဒ္ဓိံ ဟိမဝန္တေ ဝသ၊ ဤရသေ့တို့နှင့်အတူ ဟိမဝန္တာ၌ နေလော့။ အဟံ ပန ဣဓေဝ၊ ငါသည်ကား ဤဥယျာဉ်တော်၌သာ။ ဝသိဿာမီတိ၊ နေအံ့ဟု ပြော၍။ တေ ဥယျောဇေတွာ၊ ထိုတပည့်ရသေ့တို့ကို လွှတ်လိုက်၍။ သယံ တတ္ထေဝ ဝါသံ ကပ္ပေသိ၊ ကိုယ်တိုင်ကား ထိုဥယျာဉ်တော်၌သာ နေခြင်းကို ပြုပြီ။
အဿ သော ပန ဇေဋ္ဌန္တေဝါသိကော၊ ထိုဘုရားလောင်းရသေ့၏ ထိုတပည့်ကြီးရသေ့သည်ကား။ ရာဇပဗ္ဗဇိတော၊ မင်းဘဝမှ ရသေ့ဝတ်လာသူသည်။ မဟန္တံ ရဇ္ဇံ ပဟာယ၊ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော မင်းအဖြစ်သို့ ပယ်စွန့်၍။ ပဗ္ဗဇိတွာ ကသိဏပရိကမ္မံ ကတွာ၊ ရသေ့ရဟန်းပြု၍ ကသိုဏ်းပရိကမ်ကို ပြု၍။ အဋ္ဌသမာပတ္တိလာဘီ အဟောသိ၊ သမာပတ်ရှစ်ပါးရသူသည် ဖြစ်ပြီ။
သော တာပသေဟိ သဒ္ဓိံ၊ ထိုတပည့်ကြီးရသေ့သည် တပည့်ငယ်ရသေ့တို့နှင့်အတူ။ ဟိမဝန္တေ ဝသမာနော၊ ဟိမဝန္တာ၌ နေသော်။ ဧကဒိဝသံ အာစရိယံ၊ တစ်နေ့သ၌ ဆရာဘုရားလောင်းကို။ ဒဋ္ဌုကာမောဟုတွာ၊ ဖူးမြင်လိုသည် ဖြစ်၍။ တေ တာပသေ အာမန္တေတွာ၊ ထိုတပည့်ရသေ့ငယ်တို့ကို ခေါ်၍။ "တုမှေ အနုက္ကဏ္ဌမာနာ၊ သင်တို့သည် မငြီးငွေ့ကြဘဲ။ ဣဓေဝ ဝသထ၊ ဤဟိမဝန္တာ၌သာ နေကြလော့။ အဟံ အာစရိယံ ဝန္ဒိတွာ၊ ငါသည် ဆရာကို ရှိခိုး၍။ အာဂမိဿာမီတိ၊ လာမည်ဟုပြော၍။ အာစရိယဿ သန္တိကံ ဂန္တွာ၊ ဆရာဘုရားလောင်း၏ အထံသို့ သွား၍။ ဝန္ဒိတွာ ပဋိသန္ထာရံ ကတွာ၊ ရှိခိုး၍ ပျူငှာလောကဝတ်ကို ပြုပြီး၍။ ဧကံ ကဋ္ဌတ္ထရိကံ အတ္ထရိတွာ၊ တစ်ခုသော ပျဉ်ပြားအခင်းကို ခင်း၍။ အာစရိယဿ သန္တိကေယေဝ နိပဇ္ဇိ၊ ဆရာရသေ့၏ အထံ၌ပင် လျောင်းပြီ။
တသ္မိံ စ သမယေ ရာဇာ၊ ထိုအခါ၌လည်း ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည်။ တာပသံ ပဿိဿာမီတိ၊ ဘုရားလောင်းရသေ့ကို ဖူးမြင်အံ့ဟု ကြံ၍။ ဥယျာနံ ဂန္တွာ၊ ဥယျာဉ်တော်သို့ သွား၍။ ဝန္ဒိတွာ ဧကမန္တံ နိသီဒိ၊ ရှိခိုး၍ သင့်လျော်သောအရပ်၌ ထိုင်နေပြီ။
အန္တေဝါသိကတာပသော ရာဇာနံ၊ တပည့်ကြီးရသေ့သည် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကို။ ဒိသွာ နေဝ ဝုဋ္ဌာသိ၊ မြင်လျက် မထပြီ။ ပန နိပန္နောယေဝ၊ အဟုတ်သော်ကား လျောင်းလျက်သာလျှင်။ အဟော သုခံ အဟော သုခန္တိ၊ အော် ချမ်းသာပါပေစွ အော် ချမ်းသာပါပေစွဟု။ ဥဒါနံ ဥဒါနေသိ၊ ဥဒါန်းကို ကျူးရင့်ပြီ။
ရာဇာ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည်။ အယံ တာပသော မံ ဒိသွာပိ န ဥဋ္ဌိတောတိ၊ ဤရသေ့သည် ငါ့ကို မြင်၍လည်း မထဟု။ အနတ္တမနော ဗောဓိသတ္တံ၊ မနှစ်သက်၍ ဘုရားလောင်းကို။
"ဘန္တေ အယံ တာပသော၊ အရှင်ဘုရား ဤရသေ့သည်။ ယဒိစ္ဆကံ ဘုတ္တော ဘဝိဿတိ၊ အလိုရှိသလောက် စားပြီးသည် ဖြစ်လတ္တံ့။ ဥဒါနံ ဥဒါနေန္တော၊ ဥဒါန်းကို ကျူးရင့်လျက်။ သုခသေယျမေဝ ကပ္ပေတီတိ အာဟ၊ ချမ်းသာစွာ အိပ်ခြင်းကိုသာ ပြု၏"ဟု လျှောက်ပြီ။
မဟာရာဇ အယံ တာပသော၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းမြတ် ဤရသေ့သည်။ ပုဗ္ဗေ တုမှာဒိသော၊ ရှေးက သင်မင်းကြီးကဲ့သို့ ရှုအပ်သော။ ဧကော ရာဇာ အဟောသိ၊ မင်းတစ်ပါးသည် ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ သွာယံ၊ ထိုရသေ့သည်။ "အဟံ ပုဗ္ဗေ ဂိဟိကာလေ၊ ငါရသေ့သည် ရှေးဖြစ်သော လူ့ဘဝလက်ထက်၌။ ရဇ္ဇသိရိံ အနုဘဝန္တော၊ မင်းအဖြစ်ကျက်သရေကို ခံစားစဉ်။ အာဝုဓဟတ္ထေဟိ ဗဟူဟိ ရက္ခိယမာနောပိ၊ လက်နက်စွဲကုန်သော အစောင့်အရှောက်များစွာတို့သည် စောင့်ရှောက်အပ်ပါသော်လည်း။ ဧဝရူပံ သုခံ နာမ၊ ဤသို့သဘောရှိ သော ချမ်းသာမည်သည်ကို။ နာလတ္ထန္တိ၊ မရခဲ့ပေ"ဟု ကြံ၍။ အတ္တနော ပဗ္ဗဇ္ဇာသုခံ၊ မိမိ၏ ရသေ့ရဟန်းပြုမှုချမ်းသာကိုလည်းကောင်း။ ဈာနသုခဉ္စ အာရဗ္ဘ၊ ဈာန်ချမ်းသာကိုလည်းကောင်း အာရုံပြု၍။ ဣမံ ဥဒါနံ ဥဒါနေတီတိ၊ ဤဥဒါန်းကို ကျူးရင့်၏ဟု ပြောပြီ။
ဧဝဉ္စပန ဝတွာ၊ ဤသို့သာလျှင်လည်း ပြောပြီး၍။ ဗောဓိသတ္တော ရညော၊ ဘုရားလောင်းရသေ့သည် ဗြဟ္မဒတ်မင်းအား။ ဓမ္မကထံ ကထေတုံ၊ တရားစကားကို ဟောကြားခြင်းငှာ။ ဣမံ ဂါထံ အာဟ၊ ဤဂါထာကို ဟောပြီ။ ဂါထာအနက်ကား--
၁၀။ ယဉ္စ အညေ န ရက္ခန္တိ၊ အကြင် ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း အခြားသူတို့သည်မစောင့် ရှောက်ကုန်။ ယော စ အညေ န ရက္ခတိ၊ အကြင် ပုဂ္ဂိုလ်သည် အခြားသူတို့ကိုလည်း မစောင့်ရှောက်။
ရာဇ၊ အိုမင်းမြတ်။ ကာမေသု အနပေက္ခဝါ၊ ယူချင်အပ်ယူချင်တတ် ကာမနှစ်မျိုးတို့၌ ငဲ့ကွက်မူမရှိသော။ သော ဝေသုခံ သေတိ၊ ထိုသူသည် စင်စစ် ချမ်းသာစွာ အိပ်စက်ရ၏"။
တတ္ထ၊ ထိုဂါထာ၌။ ယဉ္စ အညေ န ရက္ခန္တီတိ ယံ ပုဂ္ဂလံ အညေ ဗဟူ ပုဂ္ဂလာ န ရက္ခန္တိ၊ ယဥ္စ အညေ န ရက္ခန္တိ ဟူသည်ကား အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်ကို အခြားကုန်သော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာတို့သည် မစောင့်ရှောက်ကုန်တည်း (တည်း-ကားဟူသည်ကား စပ်ရာရှိအောင် စဥ်စားမိ၍ ထည့်လိုက်သောအနက်တည်း)။
ယော စ အညေ န ရက္ခတီတိ၊ ယော စ အညေ န ရက္ခတိ ဟူသည်ကား။ ယော စ၊ အကြင်သူသည်လည်း။ ''ဧကကော အဟံ ရဇ္ဇံ ကာရေမီတိ၊ တစ်‌ယောက်တည်းသော ငါသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မင်းအဖြစ်ကို (ကိုယ့်မင်းကိုယ်ချင်းကို) ပြုစေ၏ဟု တွေး၍။ အညေ ဗဟူ ဇနေ န ရက္ခတိ၊ အခြားကုန်သော လူများစွာတို့ကိုမစောင့်ရှောက်သတည်း။
သ ဝေ ရာဇ သုခံ သေတီတိ၊ သ ‌ဝေ ရာဇသုခံသေတိ ဟူသည်ကား။ မဟာရာဇ သော ပုဂ္ဂလော၊ ဗြဟ္မဒတ်မ်းမြတ် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်။ ဧကော အဒုတိယော၊ တစ်‌ယောက်တည်းအဖော်မရှိဘဲ။ ပဝိဝိတ္တော ကာယိကစေတသိကသုခသမင်္ဂီ ဟုတွာ၊ ကင်းကင်းဆိတ်ဆိတ် ကိုယ်ချမ်းသာစိတ်ချမ်းသာ ပြည့်စုံသည် ဖြစ်၍။ သုခံ သေတိ၊ ချမ်းသာစွာအိပ်ရ၏တည်း။
ပန ကေဝလံ န သေတိယေဝ၊ အဟုတ်သော်ကားကျန်ဣရိယာပုတ်မဖတ် သက်သက် အိပ်ရသည်သာမဟုတ်သေး။ ပနဧဝရူပေါ ပုဂ္ဂလော၊ အဟုတ်သ်ေကား ဤ သို့သဘော ရှိသောပုဂ္ဂိုလ်သည်။ သုခံ ဂစ္ဆတိ တိဋ္ဌတိ နိသီဒတိ သယတိ၊ ချမ်းသာစွာသွားရ၏ ရပ်ရ၏ ထိုင်ရ၏ အိပ်ရ၏။ ဣတိသဗ္ဗိရိယာပထေသု သုခပ္ပတ္တောဝ ဟောတိ၊ ဤသို့ ဣရိယာပုတ်အားလုံးတို့၌ ချမ်းသာခြင်းသို့ ရောက်သည်သာဖြစ်၏။
ကာမေသု အနပေက္ခဝါတိ၊ ကာမေသု အနပေက္ခဝါ ဟူသည်ကား။ ဝတ္ထုကာမကိလေသကာမေသု အပေက္ခာရဟိတော၊ ဝတ္တုကာမ ကိလေသာကာမတို့ဥ ငဲ့ကွက်မှုကင်းသော။ ဝိဂတစ္ဆန္ဒရာဂေါ နိတ္တဏှော၊ ဆန္ဒရာဂကင်းသောတဏှာမရှိသော။ ဧဝရူပေါ ပုဂ္ဂလော သဗ္ဗိရိယာပထေသု၊ ဤသို့သဘောရှိသောပုဂ္ဂိုလ်သည် ဣရိယာပုတ်အားလုံးတို့၌။ သုခံ ဝိဟရတိ မဟာရာဇာတိ၊ ချမ်းသာစွာနေရ၏ ‌ဗြဟ္မ'တ်မင်းမြတ်ဟု မိန့်ပြီ။
ရာဇာ ဓမ္မဒေသနံ သုတွာ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် တရားဒေသနာကို နာကြားရ၍။ တုဋ္ဌမာနသော ဝန္ဒိတွာ၊ နှစ်သက်သောစိတ်ရှိ၍ ရှိခိုး၍ ။ နိဝေသနမေဝ ဂတော၊ နန်းတော်သို့သာ ပြန်သွားပြီ။ အန္တေဝါသိကောပိ အာစရိယံ ဝန္ဒိတွာ၊ ရသေ့တပည့်ကြီးသည်လည်း ဆရာဘုရားလောင်းကို ရှိခိုး၍။ ဟိမဝန္တမေဝ ဂတော၊ ဟိမဝန္တာသို့သာပြန်သွားပြီ။
ဗောဓိသတ္တော ပန တတ္ထေဝ ဝိဟရန္တော၊ ဘုရားလောင်းသည်ကား ထိုဥယျာဉ်တော်၌သာ နေလျက်။ အပရိဟီနဇ္ဈာနော ကာလံ ကတွာ၊ မဆုတ်ယုတ်သော ဈာန်ရှိ၍ သေမှုကို ပြု၍။ ဗြဟ္မလောကေ နိဗ္ဗတ္တိ၊ မဟာဗြဟ္မာဘုံ၌ ဖြစ်ပြီ။
သတ္ထာ ဣမံ ဓမ္မဒေသနံ၊ ဘုရားရှင်သည် ဤတရားဒေသနာတော်ကို။ အာဟရိတွာ ဒဿေတွာ၊ ဆောင်၍ ပြတော်မူ၍။ ဒွေ ဝတ္ထူနိ ကထေတွာ၊ ပစ္စုပ္ပန်,အတိတ်ဝတ္ထု နှစ်ခုတို့ကို ဟောတော်မူ၍။ အနုသန္ဓိံ ဃဋေတွာ၊ အနုသန္ဓေကို ဆက်စပ်တော်မူ၍။
"တဒါ အန္တေဝါသိကော၊ ထိုအခါ၌ တပည့်ရသေ့ကြီးသည်။ ဘဒ္ဒိယတ္ထေရော အဟောသိ၊ ဘဒ္ဒိယတ္ထေရ်သည် ဖြစ်လာပြီ။ ဂဏသတ္ထာ ပန၊ ဂိုဏ်းဆရာရသေ့သည်ကား။ အဟမေဝ အဟောသိန္တိ၊ ငါဘုရားသည်သာ ဖြစ်လာပြီဟု။ ဇာတကံ သမောဓာနေသိ၊ ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူပြီ။
**သုခဝိဟာရိဇာတကဝဏ္ဏနာ ဒသမာ**၊ **ဆယ်ခုမြောက် ဖြစ်သော သုခဝိဟာရိဇာတ်အဖွင့်တည်း။**
**အပဏ္ဏကဝဂ္ဂေါ ပဌမော**၊ **ပထမဆုံးဖြစ်သော အပဏ္ဏဝဂ်တည်း။**
တဿ ဥဒ္ဒါနံ၊ ထိုအပဏ္ဏဝဂ်၏ အကျဉ်းချုပ်ခေါင်းစဉ်ကား။
အပဏ္ဏကံ ဝဏ္ဏုပထံ၊ အပဏ္ဏကဇာတ်လည်းကောင်း ဝဏ္ဏုပထဇာတ်လည်းကောင်း။ သေရိဝံ စူဠသေဋ္ဌိ စ၊ သေရိဝဇာတ်လည်းကောင်း စူဠသေဋ္ဌိဇာတ်လည်းကောင်း။
တဏ္ဍုလံ ဒေဝဓမ္မဉ္စ၊ တဏ္ဍုလနာဠိဇာတ်လည်းကောင်း ဒေဝဓမ္မဇာတ်လည်းကောင်း။ ကဋ္ဌဝါဟနဂါမဏိ၊ ကဋ္ဌဝါဟနဇာတ် ဂါမဏိဇာတ်လည်းကောင်း။
မဃဒေဝံ ဝိဟာရီ၊ မဃဒေဝဇာတ်လည်းကောင်း သုခဝိဟာရီဇာတ်လည်းကောင်း။ ဣတိ ပိဏ္ဍိတာ၊ ဤသို့ ပေါင်းအပ်ကုန်သော်။ ဒသဇာတကာ၊ ဆယ်ဇာတ်တို့သည်။ ဟောန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။ ဣတိ၊ ဤသည်ပင်တည်း။ (ဤဣတိကား၊ ဥဒ္ဒါနံ၏ စပ်ရာတည်း)။