**ယော ပုဗ္ဗေ ကရဏီဘာနီ** တိ ဣဒံ၊ ယောဗုဒ္ဓကရဏီယာနိ စသော ဤတရားဒေသနာတော်ကို။
သတ္ထာ ဇေတဝနေ ဝိဟရဟန္တော၊ ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌နေတော်မူစဉ်။
ကုဋုမ္ဗိကပုတ္တတိဿတ္ထေရံ အာရဗ္ဘကထေသိ၊ ကုဋိုမ္ဗိကပုတ္တတိဿတ္ထေရ်ကိုအကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူပြီ။
ဏကသ္မိံ ကိရ ဒိဝသေ၊ တစ်နေ့သောရက်၌။
သာဝတ္ထိဝါသိနော အညမညသဟာယကာ၊ သာဝတ္ထိမြို့နေကုန််သော အချင်းချင်းသူငယ်ချင်းဖြစ်ကုန်သော။
တိံသမတ္တာ ကုလပုတ္တာ၊ သုံးကျိပ်အတိုင်းရှည်ရှိကုန်သော အမျိုးကောင်းသားတို့သည်။
ဂန္ဓပုပ္ဖဝတ္ထာဒီနိ ဂဟေတွာ၊ နံ့သာပန်းအဝတ်စသည်တို့ကိုယူ၍။
"သတ္ထု ဓမ္မဒေသနံ၊ ဘုရားရှင်၏ တရားဒေသနာတော်ကို။
သုဏိဿာမာတိ၊ နာကြအံ့"ဟု။
မဟာဇနပရိဝုတာဇေတဝနံ ဂန္တွာ၊ များစွာသောလူခြံရံအပ်ကုန်လျက်ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့သွား၍။
နာဂမာဠကသာလမာဠကာဒီသု၊ ကန့်ကော် တန်ဆောင်းဝန်း,အင်ကြင်းတန်ဆောင်းဝန််းစသည်တို့၌။
ထောကံ နိသီဒိတွာ၊ အနည်းငယ်နေ၍။
သာာယနှသမယေ သတ္ထရိ၊ ညနေချမ်း၌ ဘုရားရှင်သည်။
သုရဘိဂန္ဓဝါသိတာယ ဂန္ဓကုဋိတော၊ ကောင်းသော နံ့သာတို့ ထုံမွှေးအပ်သော ဂန္ဓကုဋိတိုက်တော်မှ။
နိက္ခမိတွာ ဓမ္မဘသံ ဂန္တွာ၊ ထွက်တော်မူ၍ တရားသဘင်သို့ကြွတော်မူ၍။
အလင်္ကတဗုဒ္ဓါသနေ နိသိန္နေ၊ တန်ဆာဆင်အပ်သော ဘုရားနေရာ၌ ထိုင်နေ တော်မူသော်။
သပရိဝါရာ ဓမ္မသဘံ ဂန္တွာ၊ အခြံအရံတို့နှင့်တကွ တရားသဘင်သို့သွားကြ၍။
သတ္ထာရံ ဂန္ဓပုပ္ဖေဟိ ပူဇေတွာ၊ ဘုရားရှင်ကိုနံ့သာပန်းတို့ဖြင့်ပူဇော်၍။
စက္ကင်္ကိကတလေသု၊ စက်လက္ခဏာဖြင့်မှတ်သားအပ်သော အပြင်ရှိကုန်သော။
ဖုလ္လပဒုမသဿိရိကေသု၊ ပွင့်သော ပဒုမ္မာကြာသဖွယ်ကျက်သရေရှိကုန်သော။
ပါဒေသု ဝန္ဒိတွာ၊ ခြေတော်အစုံတို့ကိုရှိခိုး၍။
ဧကမန္တံ နိသိန္နာ၊ သင့်လျော်ရာ၌ ထိုင်နေကြလျက်။
ဓမ္မံ သုဏိံသု ကိရ၊ တရားကိုနာယူကြပြီတဲ့။
အထနေသံ၊ ထိုအခါ ထိုအမျိုးသားသုံးကျိပ်တို့အား။
"ယထာ ယထာ ခေါ မယံ၊ အကြင်အကြင် အခြင်းအရာအားဖြင့် ငါတို့သည်။
ဘဂဝတာ ဒေသိတံ ဓမ္မံ အာဇာနာမ၊ ဘုရားရှင်သည် ဟောတော်မူအပ်သော တရားကိုသိရှိနားလည်ကုန်၏။
(တထာတထာ၊ ထိုသိုသိရှိသော အခြင်းရာအားဖြင့်)။
ပဗ္ဗဇေယျာမ၊ လူ့ဘောင်မှထွက်ခွါကုန််အံ့"။
ဣတိ ဧတံ အဟောသိ၊ ဤသို့အကြံသည်ဖြစ်ပြီ။
တေတထာဂတဿ၊ ထိုအမျိုးကောင်းသားသုံးကျိပ်တို့သည် ဘုရားရှင်၏။
ဓမ္မသဘာတော နိက္ခန္တကာလေ၊ တရားသဘင်မှ ထွက်တော်မူရာအခါ၌။
တထာဂတံ ဥပသင်္ကမိတွာ ဝန္ဒိတွာ၊ ဘုရားရှင်ကိုချဉ်းကပ်၍ ရှိခိုး၍။
ပဗ္ဗဇ္ဇံ ယာစိံသု၊ ရှင်ရဟန်းအဖြစ်ကိုတောင်းကြပြီ။
သတ္ထာ တေသံ၊ ဘုရားရှင်သည် ထိုအမျိုးကောင်းသားသုံးကျိပ်တို့အား။
ပဗ္ဗဇ္ဇံ အဒါသိ၊ ရှင်အဖြစ်ကိုပေးပြီ။
တေအာစရိယုပဇ္ဈာယေ၊ ထိုရှင်သုံးကျိပ်တို့သည် ဆရာ, ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့ကို။
အာရာဓေတွာ၊ နှစ်သက်စေ၍။
ဥပသမ္ပဒံ လဘိတွာ၊ ရဟန်းအဖြစ်ကိုရ၍။
အာစရိယုပဇ္ဈာယာနံ သန္တိကေ၊ ဆရာ,ဥပဇ္ဈာန်ဆရာတို့၏ အထံ၌။
ပဉ္စဝဿာနိဝသိတွာ၊ ငါးနှစ်တို့ပတ်လုံးနေ၍။
ဒွေမာတိကာ ပဂုဏံ ကတွာ၊ ပါတိမောက်နှစ်စောင်တို့ကိုကျွမ်းကျင်သည်တို့ကိုပြု၍။
ကပ္ပိယာကပ္ပိယံဉတွာ၊ အပ်,မအပ်ကိုသိ၍။
တိဿောအနုမောဒနာ ဥဂ္ဂဏှိတွာ၊ သုံးမျိုးကုန်သောအနုမောဒနာတရားတို့ကို သင်ယူ၍။
စီဝရာနိ သိဗ္ဗေတွာရဇိတွာ၊ သင်္ကန်းတို့ကိုချုပ်၍ ဆိုး၍။
"သမဏဓမ္မံ ကရိဿာမာတိ၊ ရဟန်းတရားကိုပြုလုပ်အားထုတ်ကုန်အံ့"ဟု။
အာစရိယုပဇ္ဈာယေအာပုစ္ဆိတွာ၊ ဆရာ,ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့ကိုပန်ကြား၍။
သတ္ထာရံဥပသင်္ကမိတွာ ဝန္ဒိတွာ၊ ဘုရားရှင်ကိုချဉ်းကပ်၍ ရှိခိုး၍။
ဧကမန္တံ နိသီဒိတွာ၊ သင့်တော်ရာ၌ ထိုင်နေကြ၍။
"ဘန္တေ မယံ၊ မြတ်စွာဘုရားတပည့်တော်တို့သည်။
ဘဝေသု ဥက္ကဏ္ဌိတာ၊ ဘဝတို့၌ငြီးငွေ့ပါကုန်၏။
ဇရာဗျာဓိမရဏဘယဘီတာ၊ ဖြစ်,အို,နာ,သေ ဘေးလေးထွေမှကြောက်ပါကုန်၏။
တေသံ နောသံသာရပရိမောစနတ္ထာယ၊ ထိုတပည့်တော်တို့အားသံသရာမှလွတ်မြောက်ခြင်းအကျိုးငှာ။
ကမ္မဋ္ဌာန့ ဒေထာဟိ ယာစိံသု၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းကိုပေးတော်မူကြပါ"ဟုတောင်းကုန်ပြီ။
သတ္ထာ တေသံ၊ ဘုရားရှင်သည်ထိုရဟန်းသုံးကျိပ်တို့အား။
အဋ္ဌတိံသာယ ကမ္မဋ္ဌာနေသု၊ သုံးဆယ့်ရှစ်ပါးသော ကမ္မဋ္ဌာန်းတို့၌။
သပ္ပါယံ ဝိစိနိတွာ၊ သင့်လျော်သည်ကိုရှာတော်မူ၍။
ကမ္မဋ္ဌာနံကထေသိ၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းကိုဟောတော်မူပြီ။
တေသတ္ထု သန္တိကေ၊ ထိုရဟန်းသုံးကျိပ်တို့သည်ဘုရားရှင်၏ အထံတော်၌။
ကမ္မဋ္ဌာနံ ဂဟေတွာ၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းကိုယူ၍။
သတ္ထာရံ ဝန္ဒိတွာ၊ ဘုရားရှင်ကိုရှိခိုး၍။
ပဒက္ခိဏံ ကတွာ၊ လက်ယာရစ်လည်သည်ကိုပြု၍။
ပရိဝေဏံ ဂန္တွာ၊ ပရိဝုဏ်တိုက်ခန်းသို့သွား၍။
အာစရိယုပဇ္ဈာယေဩလောကေတွာ၊ ဆရာ,ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့ကို ဖူးမြော်၍။
ပတ္တစီဝရံ အာဒါယ၊ သပိတ်သင်္ကန်းကိုယူ၍။
"သမဏဓမ္မံ ကရိဿာမာတိ နိက္ခမိံသု၊ ရဟန်းတရားကိုပြုလုပ်အားထုတ်ကုန်အံ့"ဟုထွက်သွားကြပြီ။
အထနေသံ အဗ္ဘန္တရေ၊ ထိုအခါထိုရဟန်းသုံးကျိပ်တို့၏ အတွင်း၌။
နာမေန ကုဋုမ္ပိကပုတ္တတိဿတ္ထေရောနာမ၊ အမည်အားဖြင့် သူကြွယ်သားတိဿတ္ထေရ်မည်သော။
ဧကော ဘိက္ခု၊ တစ်ပါးသော ရဟန်းသည်။
ကုသီတော ဟီနဝီရိယော၊ ပျင်းရိ၏ ညံ့သောဝီရိယရှိ၏။
ရသဂိဒ္ဓေါ၊ အရသာတပ်မက်၏။
သော၊ ထိုသူကြွယ်သားတိဿထေရ်သည်။
"အဟံ အရညေ ဝသိတုံ၊ ငါသည်တော၌ နေခြင်းငှာ။
နေဝ သက္ခိဿာမိ၊ မစွမ်းနိုင်လတံ့။
ပဓာန ပဒဟိတုံန သက္ခိဿာမိ၊ ပဓာနအလုပ်ကိုအားထုတ်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်လတံ့။
ဘိက္ခာစရိယာယ ယာပေတုံ၊ ဆွမ်းခံလှည့်လည်ခြင်းဖြင့် မျှတခြင်းငှာ။
နသက္ခိဿာမိ၊ မစွမ်းနိုင်လတံံ့။
ဂမနေန မေကောအတ္ထော၊ သွားခြင်းဖြင့် ငါ့အားဘာအကျိုးရှိအံ့နည်း။
နိဝတ္တိဿာမီတိ၊ ပြန်နစ်အံ့"ဟု။
ဧဝံ စိန္တေသိ၊ ဤသို့ကြံပြီ။
ဣတိ သော၊ ဤသို့ကြံ၍ ထိုသူကြွယ်သားတိဿထေရ်သည်။
ဝီရိယံ ဩဿဇိတွာ၊ ဝီရိယကိုစွန့်လွှတ်၍။
တေ ဘိက္ခူအနုဂန္တွာ နိဝတ္တိ၊ ထိုသူငယ်ချင်းရဟန်းတို့ကို။အစဉ်လိုက်၍ (လိုက်ပို့၍) ပြန်ဆုတ်လာပြီ။
တေပိခေါ ဘိက္ခူ ကောသလေသု၊ ထိုနှစ်ကျိပ်ကိုးပါးသော ရဟန်းတို့သည်လည်းကောသလတိုင်းတို့၌။
စာရိကံ စရမာနာ၊ ဒေသစာရီကိုလှည့်လည်ကြသော်။
အညတရံ ပစ္စန္တဂါမံ ဂန္တွာ၊ တစ်ခုသော အစွန်အဖျားရွာသို့သွား၍။
တံဥပနိဿာယ၊ ထိုရွာကိုမှီ၍။
ဧကသ္မိံ အရညာယတနေ၊ တစ်ခုသောတောအုပ်ကြီး၌။
ဝဿံဥပဂန္တွာ၊ ဝါသို့ကပ်ကြ၍။
အန္တောတေမာသံ အပ္ပမတ္တာ၊ ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံးမမေ့မလျော့ကြဘဲ။
ဃဋေန္တာ ဝါယမန္တာ၊ ကြိုးစားကြလျက်အားထုတ်ကြလျက်။
ဝိပဿနာဂဗ္ဘံ ပါဟာပေတွာ၊ ဝိပဿနာ သန္ဓေသားကိုယူစေ၍။
ပထဝိံဥန္နာဒယမာနာ၊ မြေပြင်လုံးကိုပဲ့တင်ထပ်စေလျက်။
အရဟတ္တံ ပတွာ၊ ရဟန္တာအဖြစ်သို့ရောက်တော်မူကြ၍။
ဝုတ္ထဝဿာ ပဝါရေတွာ၊ ဝါကျွတ်ပြီးကြသော်ပဝါရဏာပြုပြီး၍။
"ပဋိလဒ္ဓဂုဏံ သတ္ထု၊ ရအပ်သော ဂုဏ်အရည်အချင်းကိုဘုရားရှင်အား။
အာရောစေဿာမာတိ၊ လျှောက်ထားကုန်အံ့"ဟုတွေး၍။
တတောနိက္ခမိတွာ၊ ထိုရွာမှထွက်ခဲ့၍။
အနုပုဗ္ဗေနဇေတဝနံပတွာ၊ အစဉ်အားဖြင့်ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ ရောက်၍။
ပတ္တဏီဝရံ ပဋိဿာမေတွာ၊ သပိတ်သင်္ကန်းကိုသိမ်းဆည်းကြ၍။
အာစရိယုဇ္ဈာယေ ဒိသွာ၊ ဆရာ, ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတို့ကိုဖူးမြော်၍။
တထာ ဂတံ ဒဋ္ဌုကာမာ၊ ဘုရားရှင်ကိုဖူးမြော်လိုကြ၍။
သတ္ထု သန္တိကံ ဂန္တွာ၊ ဘုရားရှင်၏ အထံသို့သွား၍။
ဝန္ဒိတွာ နိသီဒိံသု၊ ရှိခိုး၍ ထိုင်နေကြပြီ။
သတ္ထာ တေဟိ သဒ္ဓိံ၊ ဘုရားရှင်သည် ထိုနှစ်ကျိပ်ကိုးပါးသော ရဟန်းတို့နှင့် အတူတကွ။
မဓုရပဋိသန္ထာရံ အကာသိ၊ ချိုမြိန်သော လောကဝတ်စကားကိုပြုတော်မူပြီ။
တေ ကထပဋိသန္ထာရာ၊ ထိုနှစ်ကျိပ်ကိုးပါးသော ရဟန်းတို့သည် ပြုအပ်ပြီးသော လောကဝတ်စကားရှိကြပြီးသော်။
အတ္တနာ ပဋိလဒ္ဓဂုဏံ၊ မိမိသည် ရရှိအပ်သော ဂုဏ်အရည်အချင်းကို။
တထာဂတဿ အာရောစေသုံ၊ ဘုရားရှင်အား လျှောက်ထားကုန်ပြီ။
သတ္ထာ တေ ဘိက္ခူပသံသိ၊ ဘုရားရှင်သည် ထိုနှစ်ကျိပ်ကိုးပါးသော ရဟန်းတို့ကို ချီးမွမ်းတော်မူပြီ။
ကုဋုမ္ပိကပုတ္တဿတ္ထေရော၊ သူကြွယ်သားတိဿထေရ်သည်။
သတ္ထာရံ တေသံ၊ ဘုရားရှင်ကိုထိုနှစ်ကျိပ်သုံးပါးသောရဟန်းတို့၏။
ဂုဏကထံ ကထေန္တံ ဒိသွာ၊ ဂုဏ်နှင့်စပ်သော စကားကို ချီးမွမ်းပြောဆိုတော်မူသည်ကိုတွေ့ရ၍။
သယမ္ပိ သမဏဓမ္မံ၊ ကိုယ်တိုင်လည်းရဟန်းတရားကို။
ကာတုတာမောဇာတော၊ ပြုလုပ်အားထုတ်လိုသည်ဖြစ်ပြီ။
တေပိခေါ ဘိက္ခူ၊ ထိုနှစ်ကျိပ်ကိုးပါးသော ရဟန်းတို့သည်လည်း။
"ဘန္တေ မယံ၊ မြတ်စွာဘုရားတပည့်တော်တို့သည် တမေဝ အရညဝါသံ ဂန္တွာ= ထိုတောနေရာသို့ပင်သွား၍။
ဝသိဿာမာတိ၊ နေကြပါအံ့"ဟု။
သတ္ထာရံ အာပုစ္ဆိံသု၊ ဘုရားရှင်ကို ပန်ကြားကုန်ပြီ။
သတ္ထာရံ အာပုရိစ္ဆိံသု၊ ဘုရားရှင်ကိုပန်ကြားကုန်ပြီ။
သတ္ထာ သာဓူတိ အနုဇာနိ၊ ဘုရားရှင်သည်ကောင်းပြီဟုခွင့်ပြုတော်မူပြီ။
တေ သတ္ထာရံဝန္ဒိတွာ၊ ထိုနှစ်ကျိပ်ကိုးပါးသော ရဟန်းတို့သည် ဘုရားရှင်ကိုဖူးမြော်၍။
ပရိဝေဏံ အဂမံသု၊ အခန်းသို့သွားကြပြီ။
အထသော ကုဋုမ္ဗိကပုတ္တတိဿသတ္ထေရော၊ ထိုအခါထိုသူကြွယ်သားတိဿထေရ်သည်။
ရတ္တိဘာဂသမနန္တရေ၊ ညဉ့်အဖို့အခြားမဲ့၌။
အစ္စာရဒ္ဓဝီရိယောဟုတွာ၊ အလွန်အားထုတ်အပ်သော ဝီရိယရှိသည်ဖြစ်၍။
အတိဝေဂေန သမဏဓမ္မံ ကာရောန္တော၊ အလွန်ပြင်းသော အဟုန်ဖြင့် ရဟန်းတရားကို ပြုလုပ်အားထုတ်သော်။
မဇ္ဈိမယာမသမနန္တရေ၊ မဇ္ဈိမယာမ်၏ အခြားမဲ့၌။
အာလမ္ဗနဖလကံ နိဿယ၊ မှီရာပျဉ်ပြားကို မှီ၍။
ဌိတကောဝ နိဒ္ဒါယန္တော၊ ရပ်လျက်ပင်ငိုက်မျဉ်းသော်။
ပရိဝတ္တိတွာ ပတိ၊ လဲ၍ကျပြီ။
ဦရုဋ္ဌိကံ ဘိဇ္ဇိ၊ ပေါင်ရိုးသည်ကျိုးပြီ။
မဟန္တာဝေဒနာ ဇာတာ၊ ကြီးစွာသော ဝေဒနာသည်ဖြစ်ပြီ။
တံပဋိဇဂ္ဂန္တာနံ၊ ထိုသူကြွယ်သားတိဿထေရ်ကိုပြုစုကြရကုန်သော။
တေသံ ဘိက္ခူနံဂမနံ န သမ္ပဇ္ဇိ၊ ထိုနှစ်ကျိပ်ကိုးပါးသော ရဟန်းတို့အား သွားခြင်းသည်မပြည့်စုံပြီ(အဆင်မပြေပြီ)။
အထဥပဋ္ဌနဝေလာယံ၊ ထိုအခါခစားရာအချိန်၌။
အာဂတေနေ၊ ရောက်လာကုန်သော ထိုနှစ်ကျိပ်ကိုးပါးသောရဟန်းတို့ကို။
သတ္ထာ၊ ဘုရားရှင်သည်။
"ဘိက္ခဝေ တုမှေ၊ ရဟန်းတို့သင်တို့သည်။
သွေ ဂမိဿာမာတိ၊ နက်ဖန်သွားကုန်အံ့ဟု။
ဟိယျော အာပုစ္ဆိတ္ထနနူတိ၊ မနေ့ကပန်ကြားကြကုန်ပြီမဟုတ်လော"ဟု။
ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူပြီ။
အာမ ဘန္တေ အပိစခေါပန၊ မှန််ပါမြတ်စွာဘုရားသို့သော်လည်း။
ကုဋုမ္ဗိကပုတ္တတိဿတ္ထေရော၊ သူကြွယ်သားတိဿထေရ်သည်။
အကာလေ အတိဝေဂေန၊ အခါမဟုတ်သည်၌ အလွန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့်။
သမဏဓမ္မံ ကရောန္တော၊ ရဟန်းတရားကိုပြုလုပ်အားထုတ်သော်။
နိဒ္ဒါဘိဘူတောပရိဝတ္တိတွာပတိတော၊ ငိုက်မျဉ်းမှုနှိပ်စက်ခံရ၍ လဲ၍ ကျပါပြီ။
အဿ ဦရုဋ္ဌိဘိန္နံ၊ ထိုသူကြွယ်သားတိဏထေရ်၏ ပေါင်ရိုးသည် ကျိုးပါပြီ။
တံနိဿယ၊ ထိုတိဿထေရ်ကိုအမှီပြု၍။
အမှာကံဂမနံ၊ တပည့်တော်တို့၏ သွားမှုသည်။
န သမ္ပဇ္ဇီတိ၊ မပြည့်စုံပြီ(အဆင်မပြေပြီ)ဟုလျှောက်ကြပြီ။
သတ္ထာ၊ မြတ်စွာဘုရားသည်။
"ဘိက္ခဝေ ဣဒါနေဝ ဧသော၊ ရဟန်းတို့ယခုအခါ၌သာ ဤသူကြွယ်သားတိဿထေရ်သည်။
အတ္တနော ဟီနဝီရိယဘာဝေန၊ မိမိ၏ ညံ့သော ဝီရိယရှိသည့် အဖြစ်ကြောင့်။
အကာလေ အတိဝေဂေန၊ အခါမဟုတ်သည်၌ အလွန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့်။
ဝီရိယံ ကရောန္တော၊ ဝီရိယကိုပြုလျက်။
တုမှာကံ ဂမနန္တရာယံ၊ သင်တို့၏သွားမှုအန္တရာယ်ကို။
နကရောတိ၊ ပြုသည်မဟုတ်သေး။
ပုဗ္ဗေပိဧသော၊ ရှေးကလည်း ဤသူကြွယ်သားတိဿသည်။
တုမှာကံ ဂမနန္တရာယံ၊ သင်တို့၏ သွားမှုအန္တရာယ်ကို။
အကာသိယေဝါတိဝတွာ၊ ပြုဖူးသည်သာ"ဟုမိန့်တော်မူ၍။
တေဟိ ယာစိတော၊ ထိုနှစ်ကျိပ်ကိုးပါးကုန်သော ရဟန်းတို့သည် တောင်းပန််အပ်ရကား။
အတီတံ အာဟရိ၊ အတိတ်ကိုဆောင်တော်မူပြီ။
အတီတေ ဂန္ဓာရရဋ္ဌေတက္ကသိလာယံ၊ လွန်လေပြီးသောအခါ ဂန္ဓာရတိုင်း၌ တက္ကသိုလ်မြို့၌။
ဗောဓိသတ္တော ဒိသာပါမောက္ခာ၊ ဘုရားလောင်းသည်အရပ်မျက်နှာအကြီးအမှူးဖြစ်သော။
အာစရိယော ဟုတွာ၊ ဆရာသည်ဖြစ်၍။
ပဉ္စမာဏဝကသတာနိ၊ ငါးပါးသီလကုန်သော လုလင်အရာတို့ကို။
သိပ္ပံ ဥဂ္ဂဏှာပေသိ၊ အတတ်ပညာကိုသင်ယူစေပြီ(သင်ပြပေးပြီ)။
အထအဿတေမာဏဝါ၊ ထိုအခါထိုဘုရားလောင်း၏ ထိုပညာလုလင်တို့သည်။
ဧကဒိဝသံ ဒါရုံအာဟရဏတ္ထယ၊ တစ်နေ့၌ ထင်းကိုဆောင်ယူခြင်းခွေခြင်းငှာ။
အရညံ ဂန္တွာ၊ တောသို့သွား၍။
ဒါရူနိ ဥဒ္ဓရိံသု၊ ထင်းတို့ကိုထုတ်ဆောင်ကြခွေကြပြီ။
တေသံအန္တရေ၊ ထိုလုလင်တို့၏ အတွင်း၌။
ဧကော ကုသီတမာဏဝေါ၊ တစ်ယောက်သောအပျင်းထူသော လုလင်သည်။
မဟန္တံ ဝရုဏရုက္ခံ ဒိသွာ၊ ကြီးစွာသောခံတက်ပင်ကိုမြင်၍။
ဧသော သုက္ခရုက္ခေါတိ သညာယ၊ ဤအပင်ကားအပင်ခြောက်တည်းဟူသောအမှတ်ဖြင့်။
"မုဟုတ္တံတာဝ နိပဇ္ဇိတွာ၊ တစ်မုဟုတ်ရှေးဦးစွာအိပ်ပြီး၍။
ပစ္ဆာ ရုက္ခံအဘိရုဟိတွာ၊ နောက်၌ သစ်ပင်ပေါ်သို့တက်၍။
ဒါရူနိပါတေတွာ၊ ထင်းတို့ကိုကျစေ၍။
အာဒါယ ဂမိဿာမီတိ၊ ယူ၍သွားမည်"ဟုတွေး၍။
ဥတ္တရိဿာဋကံ ပတ္ထရိတွာ နိပဇ္ဇိတွာ၊ အပေါ်ရုံအဝတ်ကိုဖြန့်ခင်း၍အိပ်၍။
ကာကစ္ဆမာနောနိဒ္ဒံဩက္ကမိ၊ ကျီးသံပြုလျက် အိပ်ပျော်ခြင်းသို့ရောက်ပြီ။
ဣတရေ မာဏဝကာ၊ ဤလုလင်မှတစ်ပါးကုန်သောလုလင်တို့သည်။
ဒါရုကလာပေ ဗန္ဓိတွာ၊ ထင်းစည်းတို့ကိုဖွဲ့ချည်၍။
အာဒါယ ဂစ္ဆန္တာ၊ ထမ်းယူ၍သွားကြသော်။
တံပိဋ္ဌယံ၊ ထိုလုလင်ကိုကျော၌။
ပါဒေန ပဟရိတွာ၊ ခြေဖြင့်ကန်၍။
ပဗောဓေတွာ အဂမံသု၊ နိုးစေ၍ နှိုး၍သွားကြပြီ။
ကုသီတမာဏဝေါ ဥဋ္ဌာယ၊ အပျင်းထူသောလုလင်သည်ထ၍။
အက္ခီနိ ပုဉ္ဆိတွာ ပုဉ္ဆိတွာ၊ မျက်စိတို့ကိုပွတ်၍ ပွတ်၍။
အဝိဂတနိဒ္ဒေါဝ၊ အိပ်ချင်မူမကင်းမူ၍သာလျှင်။
ဝရဒဏရုက္ခံ အဘိရုဟိတွာ၊ ခံတက်ပင်ပေါ်သို့တက်၍။
သာခံ ဂဟေတွာ၊ သစ်ကိုင်းကိုကိုင်ယူ၍။
အတ္တနော အဘိမုခံ၊ မိမိသို့ရှေးရူ။
အာကဍ္ဎိတွာဘဉ္ဇန္တော၊ ဆွဲငင်၍ ချိုးသော်။
ဘိဇ္ဇိတွာ ဥဋ္ဌိတကောဋိယာ၊ ကျိုး၍ပေါ်ထွက်လာသော ကိုင်းစွန်းဖြင့်။
အတ္တနောအက္ခိံဘိန္ဒာပေတွာ၊ မိမိ၏မျက်နှာကို ပျက်စီးစေ၍။
ဧကေန ဟတ္ထေနတံ ပိဓာယ၊ တစ်ဖက်သောလက်ဖြင့် ထိုမျက်စိကိုပိတ်၍။
ဧကေန ဟတ္ထေန၊ တစ်ဖက်သောလက်ဖြင့်။
အလ္လဒါရူနိဘဉ္ဇိတွာ၊ စိုသောထင်းတို့ကိုချိုးချ၍။
ရုက္ခတောဩရုယှ၊ သစ်ပင်မှဆင်း၍။
ဒါရုကလာပံဗန္ဓိတွာဥက္ခိပိတွာ၊ ထင်းစည်းကိုဖွဲ့ချည်၍ထမ်း၍။
ဝေဂေန ဂန္တွာ၊ အဟုန်ဖြင့်သွား၍။
တေဟိ ပါတိတာနံ ဒါရူနံ၊ ထိုရှေးလုလင်တို့သည် ကျစေအပ်ကုန်သောထင်းတို့၏။
ဥပရိပါတေသိ၊ အပေါ််၌ကျစေပြီချပြီ။
တံဒိဝသဉ္စ ဇနပဒဂါမကေ၊ ထိုနေ့၌လည်း ဇနပုဒ်ရွာငယ်၌။
ဧကံကုလံ၊ တစ်ဦးသော အမျိုးသည်။
"သွေ ဗြာဟ္မဏဝါစနကံ၊ နက်ဖန်၌ ပုဏ္ဏားတို့အားရွတ်ဖတ်စေခြင်းကို။
ကရိဿာမာတိ၊ ပြုကြအံ့"ဟုတွေး၍။
အာစရိယံ နိမန္တေသိ၊ ဆရာကြီးကိုပင့်ဖိတ်ပြီ။
အာစရိယော မာဏဝကေ၊ ဆရာကြီးသည်လုလင်ငယ်တို့ကို။
တာတာ သွေ၊ ချစ်သားတို့နက်ဖန်၌။
ဧကံ ဂါမကံ ဂန္တဗ္ဗံ၊ တစ်ခုသောရွာငယ်ကိုသွားရမည်။
တုမှေ ပန နိရိဟာရာ၊ သင်တို့သည်ကားအစာမရှိကြဘဲ။
ဂန္တုံ န သက္ခိဿထ၊ သွားခြင်းငှာမစွမ်းနိုင်ကြလတံ့။
ပါတောတ ယာဂုံပစာပေတွာ၊ စောစောပင် ယာဂုကိုကျိုစေ၍။
တတ္ထဂန္တွာ၊ ထိုရွာငယ်သို့သွား၍။
အတ္တနာ လဒ္ဓကောဋ္ဌာသဉ္စ၊ မိမိသည်ရရှိအပ်သော ဝေစုကိုလည်းကောင်း။
အမှာကံ ပတ္တကောဋ္ဌာသဉ္စ၊ ငါတို့အတွက်ရထိုက်သော ဝေစုကိုလည်းကောင်း။
သဗ္ဗံ အာဒါယ၊ အားလုံးကိုယူ၍။
အာဂစ္ဆထာတိအာဟ၊ လာကြဟုပြောပြီ။
တေပါတောဝ၊ ထိုလုလင်ငယ်တို့သည် စောစောပင်။
ယာဂု ပစနတ္ထာယဒါသိံဥဋ္ဌာပေတွာ၊ ယာဂုကျိုခြင်းအကျိုးငှာ ကျွန်မကို ထစေ၍။
ခိပ္ပံ နောယာဂုံ၊ လျင်စွာငါတို့အတွက်ယာဂုကို။
ပစာဟီတိအာဟံသု၊ ကျိုလော့"ဟုပြောကြပြီ။
သာဒါရူနိ ဂဏှန္တီ၊ ထိုကျွန်မသည် ထင်းတို့ကို ယူသော်။
ဥပရိဌိတာနိ၊ အထက်၌ တည်ကုန်သော။
အလ္လဝရုဏဒါရူနိ ဂဟေတွာ၊ စိုကုန်သော ခံတက်သားထင်းတို့ကိုယူ၍။
ပုနပ္ပုနံ မုခဝါတံ ဒဒမာနာပိ၊ ထပ်ကာထပ်ကာခံတွင်းလေကိုပေးပါသော်လည်း။
အဂ္ဂိံဥဇ္ဇာလေတုံ အသက္ကောန္တီ၊ မီးကိုတောက်စေခြင်းငှာမစွမ်းနိုင်ရကား။
သူရိယံ ဥဋ္ဌာပေသိ၊ နေကိုထွက်စေပြီ။
မာဏဝကာ၊ လုလင်ငယ်တို့သည်။
"အတိဒိဝါ ဇာတော၊ အလွန်နေမြင့်သည်ဖြစ်ပြီ။
ဣဒါနိ ဂန္တုံ၊ ယခုအခါသွားခြင်းငှာ။
န သက္ကာတိ၊ မစွမ်းနိုင်"ဟုတွေး၍။
အာစရိယဿ သန္တိကံ အဂမိံသု၊ ဆရာ၏ထံသို့သွားကြပြီ။
အာစရိယော၊ ဆရာသည်။
"တာတ ဂတာ၊ ချစ်သားတို့သွားကြသည်။
နအတ္ထကိန္တိ၊ မဖြစ်ကြသလော"ဟုမေးပြီ။
အာမအာစရိယ၊ မှန်ပါဆရာကြီး။
ဂတာန အမှာတိ၊ သွားကြသည်မဖြစ်ကြပါကုန်ဟုဖြေပြီ။
ကိံကာရဏာတိ၊ ဘာကြောင့်နည်းဟုမေးပြီ။
အသုကောနာမ ကုသီတမာဏဝေါ၊ ထိုမည်သောအပျင်းထူသော လုလင်သည်။
အမှေဟျ သဒ္ဓိံ၊ ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ။
ဒါရူနံ အတ္ထာယ၊ ယင်းတို့၏အကျိုးငှာ။
အရညံ ဂန္တွာ၊ တောသို့သွား၍။
ဝရုဏရုက္ခမူလေ နိဒ္ဒါယိတွာ၊ ခံတက်ပင်ရင်း၌ အိပ်၍။
ပစ္ဆာ ဝေဂေန၊ နောက်၌ အဟုန်ဖြင့်။
ရုက္ခံ အာရုယှ၊ သစ်ပင်ပေါ်သို့တက်၍။
အက္ခိံ ဘိန္ဒာပေတွာ၊ မျက်စိကိုပျက်စီးစေ၍။
အလ္လဝရုဏဒါရူနိ အာဟရိတွာ၊ စိုသောခံတက်သားထင်းတို့ကိုဆောင်ယူ၍။
အမှေဟိ အာနီတဒါရူနံ၊ ကျွန်တော်တို့သည်ဆောင်ယူအပ်သောထင်းတို့၏။
ဥပရိပက္ခိပိ၊ အပေါ်၌ပစ်ချပြီ။
ယာဂုပါစိကာ တာနိ၊ ယာဂုကျိုသော ကျွန်မသည်ထိုထင်းတို့ကို။
သုက္ခဒါရုသညာယ ဂဟေတွာ၊ ထင်းခြောက်အမှတ်ဖြင့်ယူ၍။
ယာဝ သူရိယုဂ္ဂမနာ၊ နေထွက်သည်တိုင်အောင်။
ဥဇ္ဇာလေတုံနာသက္ခိ၊ မီးတောက်စေခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပြီ။
ဣမိနာ ကာရဏေန နော၊ ဤအကြောင်းကြောင့် ကျွန်တော်တို့၏။
ဂမနန္နရာယော ဇာတောတိ၊ သွားမှုအန္တရာယ်သည် ဖြစ်ပြီဟုပြောကြပြီ။
မာဏဝေန ကတကမ္ပံ၊ လုလင်သည်ပြုအပ်သောအမှုကို။
အာစရိယော သုတွာ၊ ဆရာကြီးသည်ကြား၍။
"အန္ဓဗာလာနံ ကမ္မံ နိဿာယ၊ ကန်းမိုက်သူတို့၏ အပြုအမူကိုမှီ၍။
ဧဝရူပါ ပရိဟာနိ၊ ဤသို့သဘောရှိသောဆုတ်ယုတ်မှုသည်။
ဟောတီတိ ဝတွာ၊ ဖြစ်ရ၏"ဟုပြော၍။
ယော ပုဗ္ဗေကရဏီယာနိ၊ အကြင်သူသည် ရှေး၌ ပြုထိုက်သည်တို့ကို။
ပစ္ဆာကာတုံဣစ္ဆတိ၊ နောက်၌ပြုခြင်းငှာအလိုရှိိ၏။
ဤဒုတိယပါဒရှိ'သော'ကားအနက်မဲ့တည်း။
ဝရုဏကဋ္ဌဘဉ္ဇောဝ၊ ခံတက်ထင်းချိုးသော လုလင်ကဲ့သို့။
သပစ္ဆာ အနုတပ္ပတိ၊ အလျင်ပြုသင့်သည်ကိုနောက်မှပြုသောထိုသူသည်နောက်၌ အဖန်ဖန်ပူပန်ရ၏။
တတ္ထ၊ ထိုဂါထာ၌။
**သပစ္ဆာ မနုတပ္ပတီ** တိ၊ သပစ္ဆာမနုတပ္ပတိဟူသည်ကား။
ယောကောစိ ပုဂ္ဂလော၊ အကြင်အမှတ်မထား တစ်ပါးပါးသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်။
"ဣဒံ ပုဗ္ဗေကတ္တဗ္ဗံ၊ ဤအမှုကားရှေး၌ပြုထိုက်သောအမှုတည်း။
ဣဒံ ပစ္ဆာတိ အဝီအံသိတွာ၊ ဤအမှုကားနောက်မှတည်း"ဟုမစူးစမ်းမူ၍။
ပုဗ္ဗေကရဏီယာနိ၊ ရှေး၌ပြုထိုက်ကုန်သော။
ပဌမေဝ ကတ္တဗ္ဗကမ္မာနိ၊ ပဌမသာ ပြုထိုက်သောအမှုတို့ကို။
ပစ္ဆာ ကရောတိ၊ နောက်မှပြု၏။
ဝရုဏကဋ္ဌဘဉ္ဇော၊ ခံတက်ထင်းကိုချိုးသော။
အမှာကံ အယံ မာဏဝကောဝိယ၊ ငါတို့၏ဤလုလင်ကဲ့သို့။
သောဗာလပုဂ္ဂလောပစ္ဆာ၊ ထိုဖျင်းအသောပုဂ္ဂိုလ်သည် နောက်၌။
အနုတပ္ပတိသောစတိ၊ ပူပန်ရ၏စိုးရိမ်ရ၏။
ပရိဒေဝတိ ဣတိ အတ္တော၊ ငိုကျွေးရ၏တည်းဤကားအနက်တည်း။
ဧဝံဗောဓိသတ္တော၊ ဤကဲ့သို့ဘုရားလောင်းသည်။
အန္တေဝါသိကာနံ ဣမံ ကာရဏံ ကထေတွာ၊ တပည့်တို့အားဤအကြောင်းကို ပြောဆို၍။
ဒါနာဒီနိပုညာနိ ကရိတွာ၊ ဒါနအစရှိကုန်သော ကောင်းမှုတို့ကို ပြု၍။
ဇီဝိတပရိယောသာနေယထာကမ္မံ ဂတော၊ အသက်အဆုံး၌ ကံအားလျော်စွာလားပြီ။
သတ္ထာ၊ ဘုရားရှင်သည်။
"ဘိက္ခေဝေ ဣဒါနေဝဧသော၊ ရဟန်းတို့ယခုအခါသာ ဤသူကြွယ်သားတိဿထေရ်သည်။
တုမှာကံ အန္တရာယံန ကရောတိ၊ သင်တို့၏ သွားမှုအန္တရာယ်ကိုပြုသည်မဟုတ်သေး။
ပုဗ္ဗေပိ အကာသိယေဝါတိ၊ ရှေးကလည်းပြုခဲ့ဖူးသည်သာ"ဟု။
ဣမံ ဓမ္မဒေသနံ အာဟရိတွာ၊ ဤတရားဒေသနာကိုဆောင်တော်မူ၍။
အနုသန္ဓိံ ဃဋေတွာ၊ အနုသန္ဓေကိုစပ်တော်မူ၍။
"တဒါအက္ခိဘေဒံ၊ ထိုအခါက မျက်စိပျက်ခြင်းသို့။
ပတ္တောမာဏဝေါ၊ ရောက်သော လုလင်သည်။
ဦရုဘေဒံ ပတ္တဘိက္ခု အဟောသိ၊ ပေါင်ကျိုးခြင်းသို့ရောက်သောရဟန်းသည်ဖြစ်လာပြီ။
သေသမာဏဝါ ဗုဒ္ဓပရိသာ၊ ကြွင်းသောလုလင်တို့ကားဘုရားပရိသတ်တို့တည်း။
အာစရိယဗြာဟ္မဏောပန၊ ဆရာပုဏ္ဏားကြီးသည်ကား။
အဟမေဝ အဟောသိန္တိ၊ ငါဘုရားသည်သာဖြစ်လာပြီဟု။
ဇာတကံ သမောဓာနေသိ၊ ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူပြီ။
**ဝရုဏဇာတကဝဏ္ဏနာပဌမာ၊ ပဌမဆုံးဖြစ်သောဝရုဏဇာတ်အဖွင့်တည်း။**