**ပုရာဏစောရာန ဝစော နိသမ္မာ**တိ ဣဒံ၊ ပုရာဏစောရာန ဝစော နိသမ္မ စသော ဤတရားဒေသနာတော်ကို။
သတ္ထာ ဝေဠုဝနေ ဝိဟရန္တော၊ ဘုရားရှင်သည် ဝေဠုဝန် ကျောင်းတော်၌ နေတော်မူစဉ်။
ဒေဝဒတ္တံ အာရဗ္ဘ ကထေသိ၊ ဒေဝဒတ်ကို အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူပြီ။
ဒေဝဒတ္တော အဇာတသတ္တုကုမာရံ ပသာဒေတွာ၊ ဒေဝဒတ်သည် အဇာတသတ်မင်းသားကို ကြည်ညိုစေ၍။
လာဘသက္ကာရံ နိပ္ဖါဒေသိ၊ လာဘ်ပူဇော်သကာကို ဖြစ်စေပြီ။
အဇာတသတ္တုကုမာရော ဒေဝဒတ္တဿ၊ အဇာတသတ်မင်းသားသည် ဒေဝဒတ်အတွက်။
ဂယာသီသေ ဝိဟာရံ ကာရေတွာ၊ ဂယာသီသ၌ ကျောင်းကို ဆောက်လုပ်စေ၍။
နာနဂ္ဂရသေဟိ တိဝဿိကဂန္ဓသာလိဘောဇနဿ၊ အထူးထူးမြတ်သော အရသာတို့ဖြင့် သုံးနှစ်ချို့ နံ့သာထုံအပ်သော, သလေးဆွမ်းဘောဇဉ်၏။
ပဉ္စထာလိပါကသတာနိ ဒိဝသေ ဒိဝသေ အဘိဟရိ၊ ဆွမ်းအိုးငါးရာတို့ကို နေ့တိုင်းနေ့တိုင်း ရှေးရှုဆောင်၏ (ပို့၏)။
လာဘသက္ကာရံ နိဿာယ၊ လာဘသက္ကာရကို အမှီပြု၍။
ဒေဝဒတ္တဿ ပရိဝါရော၊ ဒေဝဒတ်၏ အခြံအရံသည်။
မဟန္တော ဇာတော၊ များသည်ဖြစ်ပြီ။
ဒေဝဒတ္တော ပရိဝါရေန သဒ္ဓိံ၊ ဒေဝဒတ်သည် အခြံအရံနှင့် အတူ။
ဝိဟာရေယေဝ ဟောတိ၊ ကျောင်း၌သာ ဖြစ်၏။
တေန သမယေန ဒွေသဟာယာ ရာဇဂဟဝါသိကာ၊ ထိုအခါ၌ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်တို့သည် ရာဇဂြိုလ်မြို့၌ နေကြကုန်၏။
တေသု ဧကော၊ ထိုသူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်တို့တွင် တစ်ယောက်သည်။
သတ္ထုသန္တိကေ ပဗ္ဗဇိတော၊ ဘုရားရှင်ထံ၌ ရဟန်းပြု၏။
ဧကော ဒေဝဒတ္တဿ၊ တစ်ယောက်ကား ဒေဝဒတ်၏။
(သန္တိကေ ပဗ္ဗဇိတော၊ အထံ၌ ရဟန်းပြု၏)။
တေ အညမညံ၊ ထိုသူငယ်ချင်းရဟန်းနှစ်ပါးတို့သည် အချင်းချင်း။
တသ္မိံ တသ္မိံ ဌာနေပိ ပဿန္တိ၊ ထိုထိုဌာန၌လည်း တွေ့ကြကုန်၏။
ဝိဟာရံ ဂန္တွာပိ၊ တစ်ပါး၏ကျောင်းသို့ တစ်ပါးက သွား၍လည်း။
(ပဿန္တိ၊ တွေ့ကြကုန်၏)။
အထ ဧကဒိဝသံ၊ ထိုအခါ တစ်နေ့၌။
ဒေဝဒတ္တဿ နိဿိတကော ဣတရံ၊ ဒေဝဒတ်၏ တပည့်ရဟန်းသည် သည့်ပြင်ဘုရားတပည့်ရဟန်းကို။
"အာဝုသော တွံ၊ အို ငါ့ရှင် သင်သည်။
ဒေဝသိကံ မုစ္စမာနေဟိ သေဒေဟိ၊ နေ့စဉ် လွတ်ကုန်, ထွက်ကုန်သော ချွေးတို့ဖြင့်။
ပိဏ္ဍာယ စရသိ ကိံ၊ ဆွမ်းအကျိုးငှာ လှည့်လည်နေသလား။
ဒေဝဒတ္တော ဂယာသီသဝိဟာရေ နိသီဒိတွာဝ၊ ဒေဝဒတ်သည် ဂယာသီသကျောင်း၌ ထိုင်နေ၍သာ။
နာနဂ္ဂရသေဟိ သုဘောဇနံ ဘုဉ္ဇတိ၊ အထူးထူးမြတ်သောအရသာတို့ဖြင့် ကောင်းသောဆွမ်းဘောဇဉ်ကို စား၏။
ဧဝရူပေါ ဥပါယော နတ္ထိ၊ ဤသို့ သဘောရှိသော ပြောလတ္တံ့နည်းလမ်းသည် မရှိလေသလော။
ကိံ တွံ၊ အဘယ့်ကြောင့် သင်သည်။
ဒုက္ခံ အနုဘောသိ၊ ဆင်းရဲကို ခံစားနေရသနည်း။
တေ ပါတောဝ၊ သင်သည် စောစော၌ပင်။
ဂယာသီသံ အာဂန္တွာ၊ ဂယာသီသသို့ လာ၍။
သဥတ္တရိဘင်္ဂံ ယာဂုံ ပိဝိတွာ၊ လက်သုပ်ဟင်းလျာနှင့်တကွသော ယာဂုကို သောက်၍။
အဋ္ဌာရသဝိဓံ ခဇ္ဇကံ ခါဒိတွာ၊ ၁၈-မျိုးရှိသော ခဲဖွယ်ကို ခဲစား၍။
နာနဂ္ဂရသေဟိ သုဘောဇနံ၊ အထူးထူးမြတ်သော, အရသာတို့ဖြင့် ကောင်းသော ဆွမ်းဘောဇဉ်ကို။
ဘုဉ္ဇိတုံ န ဝဋ္ဋတိ ကိံတိ အာဟ၊ စားခြင်းငှာ မသင့်သလော"ဟု ပြောပြီ။
သော ပုနပ္ပုနံ ဝုစ္စမာနော၊ ထိုရဟန်းသည် အဖန်ဖန် ပြောအပ်သော်။
ဂန္တုကာမော ဟုတွာ၊ သွားလိုသည် ဖြစ်၍။
တတော ပဋ္ဌာယ၊ ထိုသွားလိုရာနေ့မှ စ၍။
ဂယာသီသံ ဂန္တွာ ဘုဉ္ဇိတွာ၊ ဂယာသီသသို့ သွား၍ စား၍။
ကာလဿေဝ ဝေဠုဝနံ အာဂစ္ဆတိ၊ စောစောကပင် ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာ၏။
သော သဗ္ဗကာလံ၊ ဂယာသီသရှိ ဒေဝဒတ်ကျောင်းသို့ သွား၍, ထိုစားသော ရဟန်းသည် အခါခပ်သိမ်း။
ပဋိစ္ဆာဒေတုံ နာသက္ခိ၊ ဖုံးထားခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပြီ။
"ဂယာသီသံ ဂန္တွာ၊ ဂယာသီသသို့ သွား၍။
ဒေဝဒတ္တဿ ပဋ္ဌပိတံ၊ ဒေဝဒတ်အတွက် တည်ထားအပ်သော။
ဘတ္တံ ဘုဉ္ဇတီတိ၊ ဆွမ်းကို စား၏ဟု။
န စိရဿေဝ ပါကဋော ဇာတော၊ မကြာမီပင် ထင်ရှားသည် ဖြစ်ပြီ။
အထ နံ သဟာယာ၊ ထိုအခါ ဒေဝဒတ်ဆွမ်းစားသော ထိုရဟန်းကို သူငယ်ချင်းရဟန်းတို့သည်။
အာဝုသော တွံ၊ အို ငါ့ရှင် သင်သည်။
ဒေဝဒတ္တဿ ပဋ္ဌပိတံ ဘတ္တံ၊ ဒေဝဒတ်အတွက် တည်ထားအပ်သော ဆွမ်းကို။
ဘုဉ္ဇသိ ကိရ၊ စားသတဲ့ဟု ကြားရသည်ကား။
သစ္စံတိ ပုစ္ဆိံသု၊ မှန်သလောဟု မေးကြပြီ။
ကော ဧဝံ အာဟာတိ၊ ဘယ်သူသည် ဤသို့ ပြောသနည်းဟု ပြန်မေးပြီ။
အသုကော စ အသုကော စာတိ၊ ထိုမည်သောရဟန်း ထိုမည်သောရဟန်းတည်းဟု ပြောကြပြီ။
အာဝုသော သစ္စံ၊ အို ငါ့ရှင်တို့ မှန်၏။
အဟံ ဂယာသီသံ၊ ငါသည် ဂယာသီသသို့။
ဂန္တွာ ဘုဉ္ဇာမိ၊ သွား၍ စားပါ၏။
ပန မေ ဒေဝဒတ္တော၊ သို့သော်လည်း ငါ့အား ဒေဝဒတ်သည်။
ဘတ္တံ န ဒေတိ၊ ဆွမ်းကို မပေးပါ။
အညေ မနုဿာ ဒေန္တီတိ၊ အခြားကုန်သော လူတို့သည် လှူကုန်၏ဟု ပြောပြီ။
"အာဝုသော ဗုဒ္ဓါနံ ပဋိကဏ္ဋကော၊ အိုငါ့ရှင် ဘုရားရှင်တို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက် ရန်ဆူးရန်ငြောင့်ဖြစ်သော။
ဒုဿီလော ဒေဝဒတ္တော၊ သီလမရှိသော ဒေဝဒတ်သည်။
အဇာတသတ္တုံ ပသာဒေတွာ၊ အဇာတသတ်ကို ကြည်ညိုစေ၍။
အဓမ္မေန အတ္တနော၊ မတရားသဖြင့် မိမိအတွက်။
လာဘသက္ကာရံ ဥပ္ပါဒေသိ၊ လာဘ်ပူဇော်သက္ကာရကို ဖြစ်စေပြီ။
တွံ ဧဝရူပေ နိယျာနိကေ၊ သင်သည် ဤသို့သဘောရှိသော ဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထုတ်ဆောင်တတ်သော။
ဗုဒ္ဓသာသနေ ပဗ္ဗဇိတွာ၊ ဘုရားသာသနာတော်၌ ရှင်ရဟန်း ပြုပြီး၍။
ဒေဝဒတ္တဿ အဓမ္မေန၊ ဒေဝဒတ်၏ မတရားသဖြင့်။
ဥပ္ပန္နံ ဘောဇနံ ဘုဉ္ဇသိ၊ ဖြစ်သော ဆွမ်းဘောဇဉ်ကို စားဘိ၏ (စားရသလော)။
ဧဟိ တံ သတ္ထု၊ လာခဲ့ သင့်ကို ဘုရားရှင်၏။
သန္တိကံ နေဿာမာတိ၊ ထံတော်သို့ ဆောင်ယူကုန်အံ့ဟု ပြော၍။
တံ ဘိက္ခုံ အာဒါယ၊ ထိုရဟန်းကို ခေါ်ယူ၍။
ဓမ္မသဘံ အာဂမိံသု၊ တရားသဘင်သို့ လာကုန်ပြီ။
သတ္ထာ ဒိသွာဝ၊ ဘုရားရှင်သည် မြင်တော်မူ၍ပင်။
"ဘိက္ခဝေ ကိံ ဧတံ ဘိက္ခုံ၊ အိုရဟန်းတို့ ဘာ့ကြောင့် ထိုရဟန်းကို။
အနိစ္ဆန္တညေဝ အာဒါယ၊ မလိုက်လိုဘဲသာ ခေါ်ယူ၍။
အာဂတာ အတ္ထာတိ၊ လာကြသည် ဖြစ်ကုန်သနည်းဟု မေးတော်မူပြီ။
အာမ ဘန္တေ၊ မှန်ပါ မြတ်စွာဘုရား။
အယံ ဘိက္ခု တုမှာကံ၊ ဤရဟန်းသည် ရှင်တော်ဘုရားတို့၏။
သန္တိကေ ပဗ္ဗဇိတွာ၊ အထံတော်၌ ရှင်ရဟန်းပြုပြီး၍။
ဒေဝဒတ္တဿ အဓမ္မေန ဥပ္ပန္နံ၊ ဒေဝဒတ်၏ မတရားသဖြင့် ဖြစ်သော။
ဘောဇနံ ဘုဉ္ဇတီတိ၊ ဆွမ်းဘောဇဉ်ကို စားပါ၏ဟု လျှောက်ကုန်ပြီ။
ဘိက္ခု တွံ၊ ရဟန်းသင်သည်။
ဒေဝဒတ္တဿ အဓမ္မေန ဥပ္ပန္နံ၊ ဒေဝဒတ်၏ မတရားသဖြင့် ဖြစ်သော။
ဘောဇနံ ဘုဉ္ဇသိ ကိရ၊ ဆွမ်းဘောဇဉ်ကို စား၏ဟု ကြားရသည်ကား။
သစ္စံ တိ၊ မှန်သလောဟု မေးတော်မူပြီ။
ဘန္တေ ဒေဝဒတ္တော၊ အိုရှင်တော်ဘုရား ဒေဝဒတ်သည်။
မယှံ န ဒေတိ၊ တပည့်တော်အား မပေးပါ။
အညေ မနုဿာ ဒေန္တိ၊ အခြားကုန်သော လူတို့သည် လှူပါကုန်၏။
တံ အဟံ ဘုဉ္ဇာမီတိ၊ ထိုဆွမ်းဘောဇဉ်ကို တပည့်တော်သည် စားပါ၏ဟု လျှောက်ပြီ။
သတ္ထာ၊ ဘုရားရှင်သည်။
"ဘိက္ခု ဧတ္ထ၊ အိုရဟန်း ဤဒေဝဒတ်ဆွမ်းစားရာ၌။
ပရိဟာရံ မာ ကရိ၊ အပြစ်ရှောင်ဖြေဆိုမှုကို မပြုလင့်။
ဒေဝဒတ္တော အနာစာရော ဒုဿီလော၊ ဒေဝဒတ်သည် အကျင့်မကောင်း သီလမရှိ။
ကထံ ဟိ တွံ၊ အဘယ်ကြောင့်လျှင် သင်သည်။
ဣဓ ပဗ္ဗဇိတွာ၊ ဤငါဘုရားထံ၌ ရဟန်းပြု၍။
မမ သာသနံ ဘဇန္တောယေဝ၊ ငါဘုရား၏ အဆုံးအမသို့ ဆည်းကပ်သူဖြစ်လျက်ပင်။
ဒေဝဒတ္တဿ ဘတ္တံ ဘုဉ္ဇသိ နာမ၊ ဒေဝဒတ်၏ ဆွမ်းကို စားရဘိသနည်း။
နိစ္စကာလမ္ပိ ဘဇနသီလကောဝ တွံ၊ အမြဲပတ်လုံးလည်း ဆည်းကပ်လေ့ရှိသည်သာဖြစ်သော သင်သည်။
ဒိဋ္ဌဒိဋ္ဌေယေဝ ဘဇသီတိ ဝတွာ၊ တွေ့ရာ တွေ့ရာ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကိုပင် ဆည်းကပ်၏ဟု မိန့်တော်မူ၍။
အတီတံ အာဟရိ၊ အတိတ်ကို ဆောင်တော်မူပြီ။
အတီတေ ဗာရာဏသိယံ၊ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီမြို့၌။
ဗြဟ္မဒတ္တေ ရဇ္ဇံ ကာရေန္တေ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် မင်းအဖြစ်ကို ပြုသော်။
ဗောဓိသတ္တော တဿ၊ ဘုရားလောင်းသည် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏။
အမစ္စော အဟောသိ၊ အမတ်သည် ဖြစ်ပြီ။
တဒါ ရညော၊ ထိုအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏။
မဟိဠာမုခေါ နာမ မင်္ဂလဟတ္ထီ၊ မဟိဠာမုခမည်သော မင်္ဂလာဆင်တော်သည်။
သီလဝါ အာစာရသမ္ပန္နော အဟောသိ၊ သီလရှိသည် အကျင့်နှင့်ပြည့်စုံသည် ဖြစ်ပြီ။
ကဉ္စိ န ဝိဟေဌေတိ၊ မည်သူ့ကိုမျှ မညှဉ်းဆဲ။
အထ ဧကဒိဝသံ၊ ထိုအခါ တစ်နေ့၌။
တဿ သာလာယ သမီပေ၊ ထိုမင်္ဂလာဆင်တော်၏ တင်းကုပ်အနီး၍။
ရတ္တိဘာဂသမနန္တရေ စောရာ အာဂန္တွာ၊ ညအဖို့အခြားမဲ့၌ (ညဉ့်သန်းခေါင်၌) သူခိုးဓားပြတို့သည် လာကြ၍။
တဿ အဝိဒူရေ နိသိန္နာ၊ ထိုမဟိဠာမုခဆင်တော်၏ မနီးမဝေး၌ ထိုင်ကြလျက်။
"ဧဝံ ဥမ္မင်္ဂေါ ဘိန္ဒိတဗ္ဗော၊ ဤသို့ ဥမင်ကို ဖောက်ရမည်။
ဧဝံ သန္ဓိစ္ဆေဒကမ္မံ ကတ္တဗ္ဗံ၊ ဤသို့ တိုက်စပ်ဖောက်ခြင်း, ခြံစပ်ဖြတ်ခြင်းအမှုကို ပြုရမည်။
ဥမ္မင်္ဂဉ္စ သန္ဓိစ္ဆေဒဉ္စ၊ ဥမင်ကိုလည်းကောင်း တိုက်စပ်ဖောက်ခြင်း, ခြံစပ်ဖြတ်ခြင်းကိုလည်းကောင်း။
မဂ္ဂသဒိသံ တိတ္ထသဒိသံ၊ လမ်းနှင့်တူစွာ ဆိပ်ကမ်းနှင့်တူစွာ။
နိဇ္ဇဋံ နိဂ္ဂုမ္ဗံ ကတွာ၊ အရှုပ်အထွေးမရှိအောင် အဆီးအတားမရှိအောင် ပြု၍။
ဘဏ္ဍံ ဟရိတုံ ဝဋ္ဋတိ၊ ပစ္စည်းကို ဆောင်ယူခြင်း ခိုးယူခြင်းငှာ သင့်၏။
ဟရန္တေန မာရေတွာဝ ဟရိတဗ္ဗံ၊ ဆောင်ယူသူ (ခိုးယူသူ)သည် သတ်၍သာ ဆောင်ယူရ (ခိုးယူရ)မည်။
ဧဝံ ဥဋ္ဌာတုံ၊ ဤသို့သတ်၍သာ ခိုးယူသော် ထခြင်းငှာ။
သမတ္ထော နာမ န ဘဝိဿတိ၊ စွမ်းနိုင်သူမည်သည် မဖြစ်လတ္တံ့ မရှိလတ္တံ့။
စောရေန စ နာမ၊ သူခိုးဓားပြမည်သည်လည်း။
သီလာစာရယုတ္တေန န ဘဝိတဗ္ဗံ၊ သီလအကျင့်နှင့် ယှဉ်တွဲသူသည် မဖြစ်ရ။
ကက္ခဠေန ဖရုသေန၊ ရိုင်းစိုင်းသူသည် ကြမ်းတမ်းသူသည်။
သာဟသိကေန ဘဝိတဗ္ဗန္တိ၊ အနိုင်ကျင့်တတ်သူသည် ဖြစ်ရမည်"ဟု။
စောရမန္တံ မန္တယိံသု၊ သူခိုးဓားပြတို့ တိုင်ပင်မှုကို တိုင်ပင်ကုန်၏။
ဧဝံ မန္တေတွာ အညမညံ ဥဂ္ဂဏှာပေတွာ၊ ဤသို့ တိုင်ပင်၍ အချင်းချင်း သင်ယူစေ၍။
အဂမံသု၊ သွားကုန်ပြီ။
ဧတေနေဝ ဥပါယေန၊ ဤနည်းဖြင့်သာ။
ပုနဒိဝသေပိ ပုနဒိဝသေပီတိ၊ နောက်နေ့၌လည်းကောင်း, နောက်နေ့၌လည်းကောင်းဟု။
ဗဟူ ဒိဝသေ၊ များစွာကုန်သော နေ့တို့ပတ်လုံး။
တတ္ထ အာဂန္တွာ မန္တယိံသု၊ ထိုမင်္ဂလာဆင်တော် တင်းကုပ်အနီး၌ လာ၍ တိုင်ပင်ကုန်ပြီ။
သော တေသံ ဝစနံ သုတွာ၊ ထိုမင်္ဂလာဆင်တော်သည် ထိုသူခိုးဓားပြတို့၏ တိုင်ပင်စကားကို ကြားရ၍။
"တေ မံ၊ ထိုသူတို့သည် ငါ့ကို။
သိက္ခာပေန္တီတိ သညာယ၊ သင်ယူစေကုန်၏ (သင်ပေးကုန်၏)"ဟူသော အမှတ်သညာဖြင့်။
"ဣဒါနိ မယာ၊ ယခုအခါ ငါသည်။
ကက္ခဠေန ဖရုသေန၊ ရိုင်းစိုင်းသူသည် ကြမ်းတမ်းသူသည်။
သာဟသိကေန ဘဝိတဗ္ဗန္တိ၊ အနိုင်ကျင့်တတ်သူသည် ဖြစ်ရမည်"ဟု တွေး၍။
တထာရူပေါဝ အဟောသိ၊ ထိုသို့ သဘောရှိသည်သာ ဖြစ်ပြီ။
ပါတောဝ အာဂတံ ဟတ္ထိဂေါပကံ၊ စောစော၌သာ လာသော ဆင်ထိန်းကို။
သောဏ္ဍာယ ဂဟေတွာ၊ နှာမောင်းဖြင့် ကိုင်ယူ၍။
ဘူမိယံ ပေါထေတွာ မာရေသိ၊ မြေကြီး၌ ရိုက်ပုတ်၍ သတ်ပြီ။
အပရမ္ပိ တထာ၊ အခြားသူကိုလည်း ထို့အတူလည်းကောင်း။
အပရမ္ပိ တထာတိ၊ အခြားသူကိုလည်း ထို့အတူလည်းကောင်းဟု။
အာဂတာဂတံ မာရေတိယေဝ၊ လာတိုင်း လာတိုင်းသော လူကို သေစေသည်သာ, သတ်သည် သာတည်း။
မဟိဠာမုခေါ ဥမ္မတ္တကော ဇာတော၊ မဟိဠာမုခဆင်တော်သည် ရူးသည် ဖြစ်၍။
ဒိဋ္ဌဒိဋ္ဌေ မာရေတီတိ၊ တွေ့တိုင်း တွေးတိုင်း လူတို့ကို သတ်၏ဟု။
ရညော အာရောစယိံသု၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းအား လျှောက်ထားကုန်ပြီ။
ရာဇာ ဗောဓိသတ္တံ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဘုရားလောင်းအမတ်ကို။
"ဂစ္ဆ ပဏ္ဍိတ၊ သွားပါချေ အိုပညာရှိ။
ကေန ကာရဏေန သော၊ ဘာ့ကြောင့် ထိုမဟိဠာမုခဆင်တော်သည်။
ဒုဋ္ဌော ဇာတောတိ၊ ဒေါသဖျက်ဆီးခံရသည် ဖြစ်သနည်းဟု။
ဇာနာဟီတိ ပဟိဏိ၊ သိခဲ့ပါလော့"ဟု စေလွှတ်လိုက်ပြီ။
ဗောဓိသတ္တော ဂန္တွာ၊ ဘုရားလောင်းအမတ်သည် သွား၍။
တဿ သရီရေ၊ ထိုမဟိဠာမုခဆင်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်၌။
အရောဂဘာဝံ ဉတွာ၊ ရောဂါမရှိကြောင်းကို သိရ၍။
"ကေန ကာရဏေန ဧသော၊ ဘာ့ကြောင့် ဤမဟိဠာမုခဆင်တော်သည်။
ဒုဋ္ဌော ဇာတော နု ခေါတိ၊ ဒေါသဖျက်ဆီးခံရသည် (ဒေါသကြီး,ကြမ်းတမ်းသည်) ဖြစ်ရသနည်း"ဟု။
ဥပဓာရေန္တော၊ စူးစမ်းသော်။
"အဒ္ဓါ အဝိဒူရေ၊ ဧကန် မနီးမဝေး၌။
ကေသဉ္စိ ဝစနံ သုတွာ၊ အချို့သူတို့၏ ပြောစကားကို ကြားရ၍။
မံ ဧတေ၊ ငါ့ကို ဤသူတို့သည်။
သိက္ခာပေန္တီတိ သညာယ၊ သင်ယူစေကုန်၏ (သင်ပေးကုန်၏) ဟူသော အမှတ်သညာဖြင့်။
ဒုဋ္ဌော ဇာတောတိ၊ ဒေါသကြီး ကြမ်းတမ်းသည် ဖြစ်၏"ဟု။
သန္နိဋ္ဌာနံ ကတွာ၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှုကို ပြု၍။
ဟတ္ထိဂေါပကေ၊ ဆင်ထိန်းတို့ကို။
"ဟတ္ထိသာလာယ သမီပေ ရတ္တိဘာဂေ၊ ဆင်တင်းကုပ်၏ အနီး၌ ညအဖို့၌။
ကေဟိ စ ကိဉ္စိ ကထိတပုဗ္ဗံ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောအပ်ဖူးခြင်းသည်။
အတ္ထိ နု ခေါတိ ပုစ္ဆိ၊ ရှိပါသလော"ဟု မေးပြီ။
အာမ သာမိ၊ ရှိပါ၏ အရှင်။
စောရာ အာဂန္တွာ၊ သူခိုးဓားပြတို့သည် လာကြ၍။
ကထယိံသူတိ၊ ပြောကြပါပြီဟု ပြောကုန်ပြီ။
ဗောဓိသတ္တော ဂန္တွာ ရညော၊ ဘုရားလောင်းအမတ်သည် သွား၍ ဗြဟ္မဒတ်မင်းအား။
"ဒေဝ ဟတ္ထိဿ သရီရေ၊ အိုမင်းမြတ် ဆင်တော်၏ ကိုယ်၌။
အညော ဝိကာရော နတ္ထိ၊ အခြားသော ဖောက်ပြန်မှုသည် မရှိ။
စောရာနံ ကထံ သုတွာ၊ သူခိုးဓားပြတို့၏ စကားကို ကြားရ၍။
ဒုဋ္ဌော ဇာတောတိ အာရောစေသိ၊ ဒေါသကြီး, ကြမ်းတမ်းသည် ဖြစ်ပြီ"ဟု လျှောက်ထားပြီ။
ဣဒါနိ ကိံ၊ ယခု ဘာကို။
ကာတုံ ဝဋ္ဋတီတိ၊ ပြုခြင်းငှာသင့်သနည်းဟု မေးပြီ။
သီလဝန္တေ သမဏဗြာဟ္မဏေ၊ သီလရှိကုန်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ကို။
ဟတ္ထိသာလာယံ နိသီဒါပေတွာ၊ ဆင်တင်းကုပ်အနီး၌ နေစေ၍။
သီလာစာရကထံ ကထာပေတုံ၊ သီလအကျင့်နှင့် ဆက်စပ်သောစကားကို ပြောစေခြင်းငှာ။
ဝဋ္ဋတီတိ၊ သင့်ပါ၏ဟု ဖြေပြီ။
ဧဝံ ကာရေဟိ တာတာတိ၊ ဤဖြေသည့်အတိုင်း ပြုခိုင်းချေလော့ ချစ်သားဟု ဘုရင်က ပြောပြီ။
ဗောဓိသတ္တော ဂန္တွာ၊ ဘုရားလောင်းအမတ်သည် သွား၍။
သီလဝန္တေ သမဏဗြာဟ္မဏေ၊ သီလရှိကုန်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ကို။
ဟတ္ထိသာလာယံ နိသီဒါပေတွာ၊ ဆင်တင်းကုပ်အနီး၌ နေစေ၍။
သီလကထံ၊ သီလနှင့်စပ်သော စကားကို။
ကထေထ ဘန္တေတိ အာဟ၊ ပြောတော်မူကြပါဘုရားဟု လျှောက်ထားပြီ။
တေ ဟတ္ထိဿ၊ ထိုရဟန်းပုဏ္ဏားတို့သည် မဟိဠာမုခဆင်တော်၏။
အဝိဒူရေ နိသိန္နာ၊ မနီးမဝေး၌ ထိုင်နေကြလျက်။
"ကောစိ န ပရာမသိတဗ္ဗော၊ မည်သူ့မျှကို မသုံးသပ်ထိုက်။
န မာရေတဗ္ဗော၊ မသေစေထိုက် (မသတ်ထိုက်)။
သီလာစာရသမ္ပန္နေန၊ သီလအကျင့်ပြည့်စုံသူသည်။
ခန္တိမေတ္တာနုဒ္ဒယယုတ္တေန၊ သည်းခံခြင်း, ချစ်ခြင်း, သနားခြင်းနှင့် ယှဉ်သူသည်။
ဘဝိတုံ ဝဋ္ဋတီတိ၊ ဖြစ်ခြင်းငှာသင့်၏"ဟု။
သီလကထံ ကထယိံသု၊ သီလနှင့် ဆက်စပ်သော စကားကို ပြောဆိုကုန်ပြီ။
သော တံ သုတွာ၊ ထိုမဟိဠာမုခဆင်တော်သည် ထိုသီလစကားကို ကြားရ၍။
မံ ဣမေ သိက္ခာပေန္တိ၊ ငါ့ကို ဤရဟန်းပုဏ္ဏားတို့သည် သင်ပေးကုန်၏။
ဣဒါနိ ဣတော ပဋ္ဌာယ၊ ယခုအခါ ဤနေ့မှ စ၍။
သီလဝန္တေန ဘဝိတဗ္ဗန္တိ၊ သီလရှိသူသည် ဖြစ်သင့်၏ဟု တွေး၍။
သီလဝါ အဟောသိ၊ သီလရှိသည် (သီလကောင်းသည်) ဖြစ်ပြီ။
ရာဇာ ဗောဓိသတ္တံ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဘုရားလောင်းအမတ်ကို။
"ကိံ တာတ၊ ဘယ်လိုလဲ ချစ်သား။
သီလဝါ ဇာတောတိ ပုစ္ဆိ၊ ဆင်တော်သီလကောင်းသည် ဖြစ်ပြီလော"ဟု မေးပြီ။
ဗောဓိသတ္တော၊ ဘုရားလောင်း အမတ်သည်။
အာမ ဒေဝါတိ၊ ဖြစ်ပါပြီ မင်းကြီးဟု ဖြေပြီး၍။
"ဧဝရူပေါ ဒုဋ္ဌဟတ္ထီ၊ ဤသို့သဘောရှိသော ပျက်စီးကြမ်းတမ်းသွားသောဆင်သည်။
ပဏ္ဍိတေ နိဿာယ၊ ပညာရှိတို့ကို အမှီပြု၍။
ပေါရာဏကဓမ္မေယေဝ ပတိဋ္ဌိတောတိ ဝတွာ၊ ရှေး၌ဖြစ်သော သဘောကောင်း၌ပင် တည်ပါပြီ"ဟု လျှောက်ထား၍။
ဣမံ ဂါထံ အာဟ၊ ဤဂါထာကို ရွတ်ဆိုပြီ။
ဂါထာအနက်ကား--
၂၆။ ပုရာဏစောရာန ဝစော နိသမ္မ၊ ရှေးကသူခိုးဓားပြတို့၏ စကားကို ကြားရ၍။
မဟိဠာမုခေါ ပေါထယံ အနုစာရီ၊ မဟိဠာမုခဆင်တော်သည် ရိုက်ပုတ်လျက် အစဉ်ပြုကျင့်ပြီ။
ဟိ သုသညတာနံ၊ အပြောင်းအလဲကား မြဲမြံကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ကြကုန်သော, သီလကောင်းသူတို့၏။
ဝစော နိသမ္မ၊ စကားကို ကြားရသော်ကား။
ဂဇုတ္တမော သဗ္ဗဂုဏေသု အဋ္ဌာ၊ မဟိဠာမုခဆင်တော်မြတ်သည် ရှိမြဲကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်အားလုံးတို့၌ တည်ပြီ။
တတ္ထ၊ ထိုဂါထာ၌။
**ပုရာဏစောရာနန္တိ** ပေါရာဏစောရာနံ၊ ပုရာဏစောရာနံ ဟူသည်ကား ရှေးကသူခိုးဓားပြတို့၏တည်း။
**နိသမ္မာ**တိ သုတွာ၊ နိသမ္မ ဟူသည်ကား ကြား၍တည်း။
ပဌမံ စောရာနံ ဝစနံ သုတွာ၊ ပထမက သူခိုးဓားပြတို့၏ စကားကို ကြားရ၍။
ဣတိ အတ္ထော၊ ဤကား ပုရာဏစောရာနံ ဝစောနိသမ္မ၏ အနက်တည်း။
**မဟိဠာမုခေါ**တိ ဟတ္ထိနိမုခေန သဒိသမုခေါ၊ မဟိဠာမုခေါ ဟူသည်ကား ဆင်မမျက်နှာနှင့် တူသောမျက်နှာရှိသော ဆင်တည်း။
မဟိလာ ပုရတော ဩလောကိယမာနာ၊ အမျိုးသမီးသည် ရှေ့မှ ကြည့်ရှုအပ်သော်။
သောဘတိ၊ တင့်တယ်၏။
ပစ္ဆတော န သောဘတိ ယထာ၊ နောက်မှ (ကြည့်ရှုအပ်သော်) မတင့်တယ်သကဲ့သို့။
တထာ သောပိ၊ ထို့အတူ ထိုဆင်တော်သည်လည်း။
ပုရတော ဩလောကိယမာနော သောဘတိ၊ ရှေ့မှ ကြည့်ရှုအပ်သော် တင့်တယ်၏။
တသ္မာ မဟိဠာမုခေါတိ၊ ထို့ကြောင့် မဟိဠာမုခဟု။
အဿ နာမံ အကံသု၊ ထိုဆင်တော်၏ အမည်ကို ပြုကုန်, မှည့်ကုန်ပြီ။
**ပေါထယမနွစာရီ**တိ ပေါထယန္တော မာရေန္တော၊ ပေါထယမနွစာရီ ဟူသည်ကား ပုတ်ခတ်လျက် ရိုက်သတ်လျက်။
အနုစာရီ၊ အစဉ်ပြုကျင့်၏တည်း။
ဝါ အယမေဝ ပါဌော၊ တစ်နည်းကား ဤအနုစာရီသည်ပင် ပါဠိတော်လာပါဌ်တည်း။
**သုသညတာနန္တိ** သုဋ္ဌု သညတာနံ သီလဝန္တာနံ၊ သုသညတာနံ ဟူသည်ကား မြဲမြံ ကောင်းစွာ စောင့်စည်းကုန်သော သီလရှိသူတို့၏တည်း။
**ဂဇုတ္တမော**တိ ဥတ္တမဂဇော မင်္ဂလဟတ္ထီ၊ ဂဇုတ္တမော ဟူသည်ကား မြတ်သောဆင်ဖြစ်သော မင်္ဂလာဆင်တော်တည်း။
**သဗ္ဗဂုဏေသု အဋ္ဌာ**တိ သဗ္ဗေသု၊ သဗ္ဗဂုဏေသု အဋ္ဌာ ဟူသည်ကား အလုံးစုံကုန်သော။
ပေါရာဏဂုဏေသု ပတိဋ္ဌိတော၊ ရှေးက ရှိရင်း, ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့၌ တည်ပြီတည်း။
ရာဇာ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည်။
"တိရစ္ဆာနဂတဿာပိ၊ တိရစ္ဆာန်၏သော်မှလည်း။
အာသယံ ဇာနာတီတိ၊ အလိုဆန္ဒ သဘာဝကို သိပါပေ၏"ဟု။
ဗောဓိသတ္တဿ၊ ဘုရားလောင်းအမတ်အား။
မဟန္တံ ယသံ အဒါသိ၊ ကြီးကျယ်များမြတ်သော စည်းစိမ်အခြံအရံကို ပေးပြီ။
သော ယာဝတာယုကံ ဌတွာ၊ ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် အသက်ထက်ဆုံး တည်၍။
ဗောဓိသတ္တေန သဒ္ဓိံ၊ ဘုရားလောင်းအမတ်နှင့် အတူ။
ယထာကမ္မံ ဂတော၊ ကံအားလျော်စွာ လားပြီ။
သတ္ထာ၊ ရှင်တော်ဘုရားသည်။
"ဘိက္ခု တွံ ပုဗ္ဗေပိ၊ အိုရဟန်း သင်သည် ရှေးကလည်း။
ဒိဋ္ဌဒိဋ္ဌေယေဝ ဘဇိ၊ တွေ့တိုင်း, တွေ့တိုင်းသူတို့ကိုပင် ဆည်းကပ်ခဲ့ပြီ။
စောရာနံ ဝစနံ သုတွာ၊ သူခိုးဓားပြတို့၏ စကားကို ကြားရ၍။
စောရေ ဘဇိ၊ သူခိုးဓားပြတို့ကို ဆည်းကပ်ပြီ။
ဓမ္မိကာနံ ဝစနံ သုတွာ၊ တရားရှိသူတို့၏ စကားကို ကြားရ၍။
ဓမ္မိကေ ဘဇီတိ၊ တရားရှိသူတို့ကို ဆည်းကပ်ပြီ"ဟု။
ဣမံ ဓမ္မဒေသနံ အာဟရိတွာ၊ ဤတရားဒေသနာတော်ကို ဆောင်တော်မူ၍။
အနုသန္ဓိံ ဃဋေတွာ၊ အနုသန္ဓေကို ဆက်စပ်တော်မူ၍။
"တဒါ မဟိဠာမုခေါ၊ ထိုအခါက မဟိဠာမုခဆင်တော်သည်။
ဝိပက္ခသေဝကဘိက္ခု အဟောသိ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ဆည်းကပ်သော ရဟန်းသည် ဖြစ်လာပြီ။
ရာဇာ အာနန္ဒော၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကား အာနန္ဒာတည်း။
အမစ္စောပန၊ အမတ်သည်ကား။
အဟမေဝ အဟောသိန္တိ၊ ငါဘုရားသည်သာ ဖြစ်လာပြီ"ဟု။
ဇာတကံ သမောဓာနေသိ၊ ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူပြီ။
**မဟိဠာမုခဇာတကဝဏ္ဏနာ ဆဋ္ဌာ**၊ **ခြောက်ခုမြောက် ဖြစ်သော မဟိဠာမုခဇာတ်အဖွင့်တည်း။**