Issues
Select Version
Sujanābhivaṃsa-သုဇနာဘိဝံသ
မြန်မာဘာသာ
Jātaka-aṭṭhakathā(Paṭhamo bhāgo)
Jātaka-aṭṭhakathā(Paṭhamo bhāgo)

[144] 4. Naṅguṭṭhajātakavaṇṇanā

Author: Sujanābhivaṃsa-သုဇနာဘိဝံသ @ IAPT

**ဗဟုမ္မေတံ အသမ္ဘိ ဇာတဝေဒါ** တိ ဣဒံ၊ ဗဟုမွေတံ အသမ္ဘိ ဇာတဗေဒ စသော ဤဂါထာကို။ သတ္ထာ ဇေတဝနေ ပိဟရန္တော၊ ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန် ကျောင်းတော်၌ နေတော်မူစဉ်။ အာဇီဝကာနံ မိစ္ဆာတပံ၊ တက္ကတွန်းတို့၏ အကျင့်မှားကို။ အာရဗ္ဘ ကထေသိ၊ အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူပြီ။
တဒါ အာဇီဝကာ၊ ထိုအခါ တက္ကတွန်းတို့သည်။ ဇေတဝနပိဋ္ဌိယံ၊ ဇေတဝန်ကျောင်း ဘေး၌။ နာနပ္ပကာရံ၊ အထူးထူး အပြားပြားသော။ မိစ္ဆာတပံ စရန္တိ၊ မှားသော အကျင့်ကို ကျင့်ကုန်၏။
သမ္ဗဟုလာ ဘိက္ခူ တေသံ၊ များစွာကုန်သော ရဟန်း တို့သည် ထိုတက္ကတွန်းတို့၏။ ဥက္ကုဋိကပ္ပဓာနဝဂ္ဂလိဝတကကာပဿယ ပဉ္စာ တပတပနာဒိဘေဒံ၊ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်အားထုတ်ခြင်း, လင်းနို့ကဲ့သို့ တွဲလဲနေကျင့်ခြင်း, ဆူးပေါ်အိပ်ခြင်း, အပူငါးမျိုး အပူခံခြင်းစသည်အပြားရှိသော။ မိစ္ဆာတပံ ဒိသွာ၊ အကျင့်မှားကျင့်နေသည်ကို တွေ့ရ၍။ “ဘန္တေ ဣမံ မိစ္ဆာတပံ၊ အို. မြတ်စွာဘုရား ဤအကျင့်မှားကို ။ နိဿာယ၊ အမှီပြု၍။ ကုသလံ ဝါ ဝုဍ္ဎိ ဝါ၊ ကုသိုလ်ရခြင်းသည်လည်းကောင်း ကြီးပွားခြင်းသည်လည်းကောင်း။ အတ္ထိ နု ခေါ ဣတိ၊ ရှိပါသလော”ဟု။ ဘဂဝန္တံ ပုစ္ဆိံသု၊ ဘုရားရှင်ကို မေးမြန်းကုန်ပြီ။
သတ္ထာ၊ ဘုရားရှင်သည်။ “ဘိက္ခဝေ ဧဝရူပံ မိစ္ဆာတပံ၊ အို. . ရဟန်းတို့ ဤသို့သဘောရှိသော အကျင့်မှားကို။ နိဿာယ၊ အမှီပြု၍။ ကုသလံ ဝါ ဝုဍ္ဎိ ဝါ၊ ကုသိုလ်ရခြင်းသည် လည်းကောင်း ကြီးပွားခြင်းသည်လည်းကောင်း။ န အတ္ထိ၊ မရှိ။ ပုဗ္ဗေ ပဏ္ဍိတာ၊ ရှေးက ပညာရှိတို့သည်။ ဧဝရူပံ တပံ၊ ဤသို့သဘောရှိသော အကျင့်မှားကို။ နိဿာယ၊ အမှီပြု၍။ ကုသလံ ဝါ ဝုဍ္ဎိ ဝါ၊ ကုသိုလ်ရခြင်းသည်လည်းကောင်း ကြီးပွားခြင်းသည်လည်းကောင်း။ ဘဝိဿတီတိ သညာယ၊ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟူသော အမှတ်ဖြင့်။ ဇာတ' ဂဟေတွာ၊ မွေးဖွားစဉ်ကမီးကို ယူ၍။ အရညံ ပဝိသိတွာ၊ တောထဲသို့ ဝင်၍။ အဂ္ဂိ ဇုဟနာဒိဝသေန၊ မီးပူဇော်ခြင်းစသည်အစွမ်းဖြင့်။ ကဉ္စိ ဝု ဍ္ဎိံ အပဿန္တာ၊ တစ်စုံတစ်ခုသော ကြီးပွားမှုကို မတွေ့ရ၍။ အဂ္ဂိံ ဥဒကေန နိဗ္ဗာပေတွာ၊ မီးကို ရေဖြင့် ငြိမ်းစေ၍။ ကသိဏပရိကမ္မံ ကတွာ၊ ကသိုဏ်းပရိကံကို ပြု၍။ အဘိညာ စ သမာပတ္တိယော စ၊ အဘိညာဉ်ငါးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း သမာပတ်ရှစ်ပါးတို့ကိုလည်းကောင်း။ နိဗ္ဗတ္တေတွာ၊ ဖြစ်စေပြီး၍။ ဗြဟ္မလောက ပရာယဏာ၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်လျှင် လဲလျောင်းရာရှိကုန်သည်။ အဟေသုံ ဣတိ၊ ဖြစ်ကြ”ဟု။ အတီတံ အာဟရိ၊ အတိတ်ကို ဆောင်တော်မူပြီ။
အတီတေ ဗာရာဏသိယံ၊ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီမြို့၌။ ဗြဟ္မဒတွေ ရဇ္ဇံ ကာရေန္ဝေ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် မင်းအဖြစ်ကို ပြုသော်။ ဗောဓိသတ္တော၊ ဘုရားလောင်းသည်။ ဥဒိစ္စဗြာဟ္မဏကုလေ နိဗ္ဗတ္တိ၊ မြင့်မြတ်သော ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်ပြီ။
တဿ ဇာတဒိဝသေ၊ ထိုဘုရားလောင်း၏ မွေးဖွားရာနေ့၌။ မာတာ ပိတရော ဇာတဂ္ဂိံ၊ မိဘတို့သည် မွေးဖွားစဉ်က မီးကို။ ဂဟေတွာ ဌပေသုံ၊ ယူ၍ ထားကြပြီ။
အထ နံ၊ ထိုအခါ ထိုဘုရားလောင်းကို ။ သောဠသဝဿကာလေ၊ ၁၆,နှစ်ရှိသော အခါ၌။ “ပုတ္တ မယံ တေ၊ အို. . ချစ်သား ငါတို့သည် သင်၏။ ဇာတဒိဝသေ အဂ္ဂိံ ဂဏှိမှ၊ မွေးဖွားရာနေ့၌ မီးကို ယူထားခဲ့ကြပြီ။
အဂါရံ အဇ္ဈာဝသိတုကာမော၊ အိမ်၌ နေလိုသည်။ သစေ အသိ၊ အကယ်၍ ဖြစ်အံ့။ တယော ဝေဒေ ဥဂ္ဂဏှ၊ သုံးပုံကုန်သော ဝေဒကျမ်းတို့ကို သင်ယူပါလော့။
ဗြဟ္မလောကံ အထ ဂန္ထု ကာမော၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ အကယ်၍ သွားလိုအံ့။ အဂ္ဂိံ ဂဟေတွာ၊ ဖွားစဉ်ကမီးကို ယူ၍။ အရညံ ပဝိသိတွာ၊ တောထဲသို့ ဝင်၍။ အဂ္ဂိံ ပရိစရန္တော၊ မီးကို လုပ်ကျွေးလျက်။ မဟာဗြဟ္မာနံ အာရာဓေတွာ၊ ဗြဟ္မာကြီးကို နှစ်သက်စေ၍။ ဗြဟ္မလောကပရာယဏော၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်လျှင် လဲလျောင်းရာ ရှိသည်။ ဟောဟီတိ၊ ဖြစ်လော့”ဟု။ ဧတံ အဝေါစုံ၊ ဤစကားကို ပြောကုန်ပြီ။
သော၊ ထိုဘုရားလောင်းသည်။ “မယုံ အဂါရေန၊ ငါ့အား အိမ်ဖြင့်။ န အတ္ထောတိ၊ အလိုမရှိ”ဟု ပြော၍။ အဂ္ဂိံ ဂဟေတွာ၊ ဖွားစဉ်ကမီးကို ယူ၍။ အရညံ ပဝိသိတွာ၊ တောထဲသို့ ဝင်၍။ အဿမပဒံ မာပေတွာ၊ သင်္ခမ်းကျောင်းကို ဖန်ဆင်းဆောက် လုပ်၍။ အဂ္ဂိံ ပရိစရန္တော၊ မီးကို လုပ်ကျွေးလျက်။ အရညေ ဝိဟာသိ၊ တောထဲ၌ နေပြီ။
သော ဧကဒိဝသံ၊ ထိုဘုရားလောင်းသည် တစ်နေ့၌။ ပစ္စန္တဂါမကေ၊ ပစ္စန္တရာဇ်ရွာငယ်၌။ ဂေါဒက္ခိဏံ လဘိတွာ၊ နွားအလှူကို ရ၍။ တံ ဂေါဏံ၊ ထိုနွားကို။ အဿမပဒံ နေတွာ၊ သင်္ခမ်းကျောင်းသို့ ဆောင်ယူ၍။ “အဂ္ဂိဘဂဝန္တံ ဂေါမံသံ၊ မီးဘုရားကို နွားသားကို။ ခါဒါပေဿာမီတိ စိန္တေသိ၊ စားစေမည်”ဟု တွေးပြီ။
အထ အဿ၊ ထိုအခါ ထိုဘုရားလောင်းမှာ။ “ဣမ လောဏံ နတ္ထိ၊ ဤတောထဲ၌ ဆားသည် မရှိ။ အဂ္ဂိဘဂဝါ အလောဏံ၊ မီးဘုရားသည် ဆားမပါသည်ကို။ ခါဒိတုံ န သက္ခိဿတိ၊ စားခြင်းငှာ မတတ်နိုင်လတံ့။ ဂါမတော၊ ရွာထဲမှ။ လောဏံ အာဟရိတွာ၊ ဆားကို ဆောင်ယူ၍။ အဂ္ဂိဘဂဝန္တ သလောဏကံ၊ မီးဘုရားကို ဆားပါသည်ကို။ ခါဒါပေဿာမီတိ၊ စားစေမည်”ဟု။ ဧတံ အဟောသိ၊ ဤအကြံသည် ဖြစ်ပြန်ပြီ။
သော တံ၊ ထိုဘုရားလောင်းသည် ထိုနွားကို။ တတ္ထိဝ ဗန္ဓိ တွာ၊ ထိုတောထဲ၌ပင် ချည်ထားခဲ့၍။ လောဏတ္ထာယ၊ ဆားယူခြင်းအကျိုးငှာ။ ဂါမကံ အဂမာသိ၊ ရွာငယ်သို့ သွားပြီ။
တသ္မိံ ဂတေ၊ ထိုဘုရားလောင်းသည် သွားသော်။ သမ္ဗဟုလာ လုဒ္ဒကာ၊ များစွာကုန်သော မုဆိုး တို့သည်။ တံ ဌာနံ အာဂတာ၊ ထိုဘုရားလောင်းနေရာဌာနသို့ ရောက်လာကြ သော်။
ဂေါဏံ ဒိသွာ ဝဓိတွာ၊ နွားကို တွေ့၍ သတ်၍။ မံသံ ပစိတွာ ခါဒိတွာ၊ အသားကို ချက်ပြုတ်၍ စား၍။ နင်္ဂုဋ္ဌဉ္စ ဇင်္ဃဉ္စ၊ ပြီးထူးကိုလည်းကောင်း ခြေထောက် ရိုးကိုလည်းကောင်း။ စမ္ပဉ္စ တတ္ထဂ ဆဍ္ဍေ ကွာ၊ အရေကိုလည်းကောင်း ထိုသင်္ခမ်းကျောင်း၌ပင် စွန့်ထားခဲ့၍။ အဝသေသမံသံ၊ ကြွင်းကျန်သော အသားကို။ အာဒါယ အဂမံသု၊ ယူ၍ သွားကြပြီ။
ဗြာဟ္မဏော အာဂန္တွာ၊ ဘုရားလောင်းပုဏ္ဏားသည် ပြန်ရောက်လာ၍။ နင်္ဂုဋ္ဌာဒိမတ္တမေဝ ဒိသွာ၊ မြီးထူးစသည်မျှကိုသာ တွေ့ရ၍။ “ အယံ အဂ္ဂိဘဂဝါ၊ ဤမီးဘုရားသည်။ အတ္တနော သန္တကမ္မိ၊ မိမိ၏ ဥစ္စာဖြစ်သော နွားကိုသော်မှလည်း။ ရက္ခိတုံ န သက္ကောတိ၊ စောင့်ရှောက်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်။ မံ ပန ကဒါ ရက္ခိဿတိ၊ ငါ့ကိုကား ဘယ်အခါ၌ စောင့်ရှောက်နိုင်လိမ့်မည်နည်း။
ဣမိနာ အင်္ဂပရိစရဏေန၊ ဤမီးလုပ်ကျွေးခြင်းသည်။ နိရတ္ထကေန ဘဝိတဗ္ဗံ၊ အကျိုးမရှိသည် ဖြစ်လောက်၏။ ဣတော နိဒါနံ၊ ဤမီးလုပ်ကျွေးခြင်းကြောင့်။ ကုသလံ ဝါ ဝုဍ္ဎိ ဝါ၊ ကုသိုလ်ရခြင်း သည်လည်းကောင်း ကြီးပွားခြင်းသည်လည်းကောင်း။ နတ္ထိ ဣတိ စိန္တေသိ၊ မရှိဟု တွေးမိပြီ။
သော အဂ္ဂပရိစရိယာယ၊ ထိုဘုရားလောင်းသည် မီးလုပ်ကျွေးခြင်း၌။ ဝိဂတစ္ဆန္ဒော၊ ကင်းသော ဆန္ဒရှိ၍။ “ဟမ္ဘော အဂ္ဂိဘဂဝါ တွံ၊ ဟယ်. . မီးဘုရား သင်သည်။ အတ္တနော သန္တကမ္မိ၊ မိမိ၏ ပစ္စည်းကိုသော်မှလည်း။ ရက္ခိတုံ အသက္ကောန္တော၊ စောင့်ရှောက်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်သော်။ မံ ကဒါ ရက္ခိဿသိ၊ ငါ့ကို ဘယ်အခါ စောင့်ရှောက်နိုင်လိမ့်မည်နည်း။ မံသံ နတ္ထိ၊ အသားသည် မရှိတော့။ ဧတ္တကေနပိ တုဿာဟီတိ၊ ဤမျှဖြင့်လည်း ရောင်ရဲလော့”ဟု။ နဂိုဋ္ဌာဒီနိ၊ မြီးထူး စသည်တို့ကို။ အဂ္ဂိမှိ ပက္ခိပန္တော၊ မီးထဲ၌ ထည့်လျက်။
အသတ္တိ ဇာတဝေဒ၊ သူတော်ကောင်းမဟုတ်သော အို..မီး။ တံ ဝါလမိနာ၊ သင့်ကို မြီးထူးဖြင့် ။ ယံ အဘိပူဇယာမ၊ အကြင်ပူဇော်ကုန်၏။ ဧတမ္ပိ ဗဟု၊ မြီးထူးဖြင့် ဤပူဇော်ခြင်းသည်လည်း များလှသေး၏။
မံသာရဟဿ၊ အသားပူဇော်ထိုက်သော သင့်အတွက်။ အဇ္ဇ မံသံ နတ္ထိ၊ ယနေ အသားသည် မရှိပြီ။ ဘဝံ နင်္ဂုဋ္ဌမ္ပိ ပဋိဂ္ဂဟာတု၊ သင်မီးဘုရားသည် မြီးထူးကိုလည်း လက်ခံပါလော့။
တတ္ထ၊ ထိုဂါထာ၌။ **ဗဟုမ္မေ’တန္တိ**၊ ဗဟုမ္ပေ တံဟူသည်ကား။ ဧတ္တကမ္ပိ ဗဟု၊ ဤမြီးထူးမျှသည်လည်း များလှသေး၏။
**အသမ္ဘီ** တိ၊ အသင်္ဂြိုဟူသည်ကား။ အသပ္ပုရိသ အသာဓုဇာတိက၊ သူတော်ကောင်း မဟုတ်သော သူတော်ကောင်း သဘောမရှိသောတည်း။
**ဇာတဝေဒါ** တိ၊ ဇာတဝေဒဟု။ အဂ္ဂိံ အာလပတိ၊ မီးကို ခေါ်၏။
ဟိ အဂ္ဂိ၊ အကြင့်ကြောင့် မီးကိုမီးသည်)။ ဇာတမတ္တောဝ၊ ဖြစ်ခါမျှ ဖြစ်သော်သာ။ ဝေဒိယတိ၊ သိရ၏။ ပညာယတိ၊ ထင်ရှား၏။ ပါကဋော ဟောတိ၊ ပေါ်လွင်သည် ဖြစ်၏။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ ဇာတဝေဒေါတိ ဝုစ္စတိ၊ ဇာတဝေဒဟု ခေါ်ဆိုအပ်၏။
**ယံ တံ ဝါလဓိနာဘိပူဇယာမာ** တိ၊ ယံ တံ ဝါလဓိနာဘိပူဇယာမ ဟူသော ပါဌ်ဖြင့်။ အဇ္ဇ မယံ၊ ယနေ့ ငါတို့သည်။ အတ္တနော သန္တကမ္မိ၊ မိမိ၏ ပစ္စည်းကိုသော်မှလည်း။ ရက္ခိတုံ အသမတ္ထံ ဘဂဝန္တံ၊ စောင့်ရှောက်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်သော မီးဘုရားကို။ ဝါလမိနာ၊ မြီးထူးဖြင့်။ ယံ အဘိပူဇယာမ၊ အကြင် ပူဇော်ကုန်၏။ ဧတမ္ပိ၊ မြီးထူးဖြင့် ထိုပူဇော်ခြင်းသည်သော်မှလည်း ။ တဝ ဗဟုမေဝ၊ သင့်အတွက် များလှသေးသည်သာတည်း။ ဣတိ ဒဿေတိ၊ ဤကဲ့သို့ ဖေါ်ပြ၏။
**မံသာရဟဿာ** တိ၊ မံသာရဟဿဟူသည်။ မံသံ အရဟဿ တုယှံ၊ အသားကို စားရထိုက်သော သင့်အတွက်။ အဇ္ဇ မံသံ နတ္ထိ၊ ယနေ့ အသားသည် မရှိတော့။
**နင်္ဂုဋ္ဌမ္ပိ ဘဝံ ပဋိဂ္ဂဟာတူ**တိ၊ နင်္ဂုဌမ္ပိ ဘဝံ ပဋိဂ္ဂဟာတုဟူသည်ကား။ အတ္တနော သန္တကံ ရက္ခိတုံ၊ မိမိ၏ ပစ္စည်းကို စောင့်ရှောက်ခြင်းငှာ။ အသက္ကောန္တော ဘဝ၊ စွမ်းနိုင်သော သင်မီးဘုရားသည်။ သဇင်္ဃစမ္မံ၊ ခြေထောက်ရိုး, အရေနှင့် တကွသော။ ဣမံ နင်္ဂုဌမ္ပိ ပဋိဂ္ဂဏှတူ၊ ဤမြီးထူးကိုလည်း အလှူခံပါလော့။ ဣတိ၊ ဤကား ဂါထာဖွင့်အပြီးတည်း။
ဧဝံ ဝတွာ မဟာသတ္တော၊ ဤကဲ့သို့ ပြောပြီး၍ ဘုရားလောင်းသည်။ အဂ္ဂိံ ဥဒကေန နိဗ္ဗာပေတွာ၊ ဖွားစဉ်ကမီးကို ရေဖြင့် ငြိမ်း၍။ ဣသိပဗ္ဗဇ္ဇံ ပဗ္ဗဇိတွာ၊ ရသေ့ရဟန်းအဖြစ်သို့ ကပ်ရောက်ပြီး၍။ အဘိညာ စ သမာပတ္တိယော၊ အဘိညာဉ်ငါးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း သမာပတ်ရှစ်ပါးတို့ကိုလည်းကောင်း။ နိဗ္ဗတ္တေတွာ၊ ဖြစ်စေ၍။ ဗြဟ္မလောကပရာယဏော အဟောသိ၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်လျှင် လဲလျောင်းရာရှိသည် ဖြစ်ပြီ။
သတ္ထာ ဣမံ ဓမ္မဒေသနံ အာဟရိတွာ၊ ဘုရားရှင်သည် ဤတရားဒေသနာ တော်ကို ဆောင်တော်မူ၍။ “တေန သမယေန၊ ထိုရှေးအခါက။
နိဗ္ဗုတဂ္ဂိ တာပသော၊ ငြိမ်းအပ်ပြီးသော ဖွားစဉ်မီးရှိသော ရသေ့သည်ကား။ အဟမေဝ ဣတိ၊ ငါဘုရားသည်သာတည်း”ဟု။ ဇာတကံ သမောဓာနေသိ၊ ဇာတ်ကို ပေါင်း တော်မူပြီ။
**နင်္ဂုဋ္ဌဇာတကဝဏ္ဏနာ စတုတ္ထာ၊ နင်္ဂုဋ္ဌဇာတ်အဖွင့်သည် စတုတ္ထတည်း။**