**ဓိရတ္ထု တံ ဝိသံ တန္တန္တိ ဣဒံ၊ ဓိရတ္ထုတံ ဝိသံ ဝန္တိံစသော ဤတရားဒေသနာတော်ကို။
သတ္ထာဇေတဝနေ ဝိဟရန္တော၊ ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ နေတော်မူစဉ်။
ဓမ္မသေနာပတိံ အာရဗ္ဘကထေသိ၊ တရားစစ်သူကြီး အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်၏ မုန့်ခဲဖွယ်စားရာကာလ၌။
ထေရဿ ပိဋ္ဌခဇ္ဇကခါနဒကာလေ၊ အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်၏ မုန့်ခဲဖွယ်စားရာကာလ၌။
မနုဿ သံဃဿ၊ လူတို့သည် သံဃာအတွက်။
ဗဟုံ ပိဋ္ဌခါဒနီယံ ဂဟေတွာ၊ များစွာသော မုန့်ခဲဖွယ်ကိုယူ၍။
ဝိဟာရံ အဂမံသု၊ ကျောင်းတော်သို့သွားကြပြီ။
ဘိက္ခုသံဃဿ ဂဟိတာဝသေသံ၊ ရဟန်းသံဃာသည် အလှူခံအပ်ပြီးသည်မှ အကြွင်းအကျန်သည်။
အတိရိတ္တံ၊ အပိုသည်။
ဗဟုအဟောသိ၊ များစွာသည်ဖြစ်ပြီ။
မနုဿ၊ လူတို့သည်။
"ဘန္တေ အန္တောဂါမဂတာနမ္ပိ၊ အရှင်ဘုရားတို့ရွာတွင်းကြွရောက်ကုန်သော သံဃာတို့အတွက်လည်း။
ဂဏှထာတိ အာဟံသု၊ အလှူခံတော်မူကြပါ"ဟုလျှောက်ကုန်ပြီ။
တသ္မိံခဏေ ဒဟရော၊ ထိုခဏ၌ အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်၏။
သဒ္ဓိဝိဟာရိကော ဒဟရော၊ အတူနေတပည့်ဖြစ်သော ရဟန်းငယ်သည်။
အန္တော ဂါမေ ဟောတိ၊ ရွာတွင်း၌ ဖြစ်၏။
တဿ ကောဋ္ဌာသံဂဟေတွာ၊ ထိုရဟန်းငယ်အတွက် ဝေစုကို ယူ၍။
တသ္မိံ အနာဂစ္တန္တေ၊ ထိုရဟန်းငယ်သည် မလာသော်။
"အတိဒိဝါဟောတီတိ၊ အလွန်နေမြင့်သည်ဖြစ်၏"ဟုတွေး၍။
ထေရဿ အဒံသု၊ အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်အားလှူကြပြီ။
ထေရေနတသ္မိံ ပရိဘုတ္တေ၊ အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်သည် ထိုမုန့်ခဲဖွယ်ကိုစားအပ်ပြီးသော်။
ဒဟရော အဂမာသိ၊ ရဟန်းငယ်သည် ရောက်သွားပြီ။
အထနံ ထေရော၊ ထိုအခါ ထိုရဟန်းငယ်ကို အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်သည်။
"အာဝုသော မယံ၊ ငါ့ရှင်ငါတို့သည်။
တုယှံ ဌပိတခါဒနီယံ၊ ငါ့ရှင်အတွက်ထားအပ်သော မုန့်ခဲဖွယ်ကို။
ပရိဘုဉ္ဇမာာတိ အာဟ၊ စားလိုက်ကြပြီ"ဟုပြောပြီ။
သော၊ ထိုရဟန််းငယ်သည်။
"ဘန္တေမဓုရံ နာမ၊ အရှင်ဘုရားအကောင်းမည်သည်ကို။
ကဿ အပ္ပိယန္တိ အာဟ၊ ဘယ်သူသည်မကြိုက်ဘဲရှိမည်နည်း"ဟုလျှောက်ပြီ။
မဟာထေရဿ သံဝေဂေါ ဥပ္ပဇ္ဇိ၊ အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်မြတ်အား ဓမ္မသံဝေဂသည် ဖြစ်ပြီ။
သောဣတော ပဋ္ဌာယ၊ ထိုအရှင်သာရိပုတ္တေရာထေရ်သည် ဤအပြောခံရသည့်နေ့မှစ၍။
"ပိဋ္ဌခါဒနီယံ၊ မုန့်ခဲဖွယ်ကို။
နခါဒိဿာမီတိ အဓိဋ္ဌာသိ၊ မစားအံ့"ဟုအဓိဋ္ဌာန်တော်မူပြီ။
တတော ပဋ္ဌာယ၊ ထိုအဓိဋ္ဌာန်ရာနေ့မှစ၍။
သာရိပုတ္တတ္ထေရေန၊ အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်သည်။
ပိဋ္ဌခါဒနီယံ နာမ၊ မုန့်ခဲဖွယ်မည်သည်ကို။
နခါဒိတပုဗ္ဗံ ကိရ၊ မစားတော့ဘူးတဲ့။
တဿ ပိဋ္ဌခါဒနီယံ အခါဒနဘာဝေါ၊ ထိုအရှင်သာရိပုတ္တထေရ်၏ မုန့်ခဲဖွယ်ကိုမစားကြောင်းသည်။
ဘိက္ခုသင်္ဃေပါကဋောဇာတော၊ ရဟန်းသံဃာ၌ ထင်ရှားသည်ဖြစ်ပြီ။
ဘိက္ခူတံကထံကထေန္တာ၊ ရဟန်းတို့သည် ထိုစကားကိုပြောကြလျက်။
ဓမ္မသဘာယံ နိသီဒိံသု၊ တရားသဘင်၌ထိုင်နေကြပြီ။
အထသတ္ထာ အာဂန္တွာ၊ ထိုအခါဘုရားရှင်သည် ကြွလာတော်မူ၍။
"ဘိက္ခဝေ ဧတရဟိ၊ ရဟန်းတို့ယခုအခါ။
ကာယ ကထာယ သန္နိသိန္နာ၊ အဘယ်စကားဖြင့်ကောင်းစွာ ထိုင်နေကုန်သည်။
အတ္ထ နုတိ ပုစ္ဆိတွာ၊ ဖြစ်ကြသနည်း"ဟုမေးတော်မူရကား။
ဣမာယနာမာတိ ဝုတ္တေ၊ ဤမည်သောစကားဖြင့်ပါဟုလျှောက်အပ်သော်။
"ဘိက္ထဝေ သာရိပုတ္တော၊ ရဟန်းတို့သာရိပုတ္တရာသည်။
ဧကဝါရံ ဇဟိတကံ၊ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ စွန့်အပ်ပြီးသည်ကို။
ဇီဝိတံပရိစ္စဇန္တောပိ၊ အသက်ကိုစွန့်ရသော်လည်း။
ပုန ဂဏှာတိယေဝါတိ ဝတွာ၊ တစ်ဖန်မယူသည်သာဟု"မိန့်တော်မူ၍။
အတီတံ အာဟရိ၊ အတိတ်ကိုဆောင်တော်မူပြီ။
အတီတေ ဗာရာဏသိယံ၊ လွန််လေပြီီးသောအခါ ဗာရာဏသီမြို့၌။
ဗြဟ္မဒတ္တေရဇ္ဇံကာရေန္တေ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် မင်းအဖြစ်ကိုပြုလတ်သော်။
ဗောဓိသတ္တော၊ ဘုရားလောင်းသည်။
ဝိသဝေဇ္ဇကုလေ နိဗ္ဗတ္တိတွာ၊ အဆိပ်ကုဆေးဆရာမျိုး၌ ဖြစ်၍။
ဝေဇ္ဇကမ္ပေန ဇီဝိကံ ကပ္ပေသိ၊ ဆေးကုမှုဖြင့် အသက်မွေးခြင်းကိုပြုပြီ။
အထ ဧကံ ဇနပဒမဿံ၊ ထိုအခါတစ်ယောက်သော ဇနပုဒ်နေလူကို။
သပ္ပေါ ဍံသိ၊ မြွေသည် ကိုက်ပြီ။
တဿဉာတကာ၊ ထိုမြွေကိုက်ခံရသူ၏ ဆွေမျိုးတို့သည်။
ပမာဒံ အကတွာ၊ မေ့လျော့ခြင်းကိုမပြုမူ၍။
ခိပ္ပံ ဝေဇ္ဇံ အာနယိံသု၊ လျင်စွာဆေးဆရာကို ဆောင်ယူခေါ်ငင်ကြပြီ။
ဝေဇ္ဇော၊ ဆေးဆရာသည်။
"တာဝဩသဓေန၊ ရှေးဦးစွာဆေးဖြင့်။
ပရိဘာဝေတွာ ဝိသံ ဟရာမိကိံ၊ ထက်ဝန်းကျင်ပြန့်နှံ့ထုံစေ၍ အဆိပ်ကိုဆောင်ယးရမည်လော။
ဒဋ္ဌသပ္ပံ အာဝါဟေတွာ၊ ကိုက်သောမြွေကို ခေါ်ယူ၍။
ဒဋ္ဌဋ္ဌာနေတော တေနေဝ၊ ကိုက်ရာဌာနမှ ထိုကိုက်သော မြွေကိုပင်။
ဝိသံ အာကဍ္ဎာပေမိ ကိန္တိအာဟ၊ အဆိပ်ကိုဆွဲငင်စေရမည်လော"ဟုမေးပြီ။
သပ္ပံ အာဝါဟေတွာ၊ ကိုက်သောမြွေကိုခေါ်ယူ၍။
ဝိသံ အာာကဍ္ဎာပေဟီတိ၊ အဆိပ်ကိုဆွဲယူစေပါလော့ဟုပြောကြပြီ။
သောသပ္ပံ အာဝါဟေတွာ၊ ထိုဘုရားလောင်းဆေးဆရာသည်ကိုက်သောမြွေကိုခေါ်ယူ၍။
တယာ အယံ၊ သင်သည် ဤလူကို။
ဒဋ္ဌောတိအာဟ၊ ကိုက်အပ်သလောဟုမေးပြီ။
အာမ မယာ၊ အေးငါသည်။
(ဒဋ္ဌော) ဣတိ၊ (ကိုက်အပ်ပြီ)ဟုဖြေပြီ။
တယာ ဒဋ္ဌဋ္ဌာနတော၊ သင်သည် ကိုက်အပ်ရာ ဌာနမှ။
မုခေန တွညေဝ၊ ခံတွင်းဖြင့် သင်သည်ပင်။
ဝိသံ အာကဍ္ဎာတီတိ၊ အဆိပ်ကိုဆွဲငင်လော့ဟုပြောပြီ။
မယာ ဧကဝါရံ ဇဟိတကံ၊ ငါသည် တစ်ကြိမ် စွန့်အပ်ပြီးသည်ကို။
ပုနနဂဟိတပုဗ္ဗံ၊ တစ်ဖန်မယူအပ်ဖူးပေ။
မယာ ဇဟိတဝိသံ၊ ငါသည်စွန့်အပ်သော အဆိပ်ကို။
အဟံနအာကဍ္ဎိဿာမီတိ၊ ငါသည်မဆွဲငင်အံ့ဟုပြောပြီ။
သောဒါရူနိ အာဟရာပေတွာ၊ ထိုဘုရားလောင်းသည်ထင်းတို့ကို ဆောင်ယူစေ၍။
အဂ္ဂိံ ကတွာ၊ မီးကိုပြု၍။
"အတ္တနော ဝိသံ၊ မိမိ၏အဆိပ်ကို။
သစေန အာကဍ္ဎသိ၊ အကယ်၍ မဆွဲငင်အံ့။
ဣမံ အဂ္ဂိံ ပဝိသာတိ အာဟ၊ ဤမီးသို့ဝင်လော့"ဟုပြောပြီ။
သပ္ပေါ၊ မြွေသည်။
အဂ္ဂိံ အပိပဝိသိဿာမိ၊ မီးသို့ဖြစ်သော်လည်း ဝင်အံ့။
အတ္တနာ ဧကဝါရံ ဇဟိတဝိသံ၊ မိမိသည် တစ်ကြိမ်စွန့်အပ်ပြီးသောအဆိပ်ကို။
နေဝ ပစ္စာဟရိဿာမီတိ ဝတွာ၊ တစ်ဖန်ပြန်မယူအံ့"ဟုပြော၍။
အဟံ ဇီဝိတကာရဏာ၊ ငါသည်အသက်ဟူသော အကြောင်းကြောင့်။
ဝန္တံယံ ပစ္စာဟရိဿာမိ၊ ပျို့အန်အပ်ပြီးသော အကြင်အဆိပ်ကိုပြန်ဆောင် ယူအံံ့။
ဝန္တံတံ ဓီရတ္ထု၊ ပျို့အန်အပ်ပြီးသော ထိုအဆိပ်သည် ကဲ့ရဲ့အပ်စွာ ရွံဖွယ်ပါတကား။
မေဇီဝိတာ၊ ငါ့အား အဆိပ်ပြန်ဆွဲကာ အသက်ရှင်ရသည်ထက်။
မတံ ဝရံ၊ မီးထဲ့သို့ဝင်ကာ သေရခြင်းသည်မြတ်၏။
တတ္ထ၊ ထိုဂါထာ၌။
**ဓိရတ္ထူ** တိဂရဟတ္ထေ နိပါတော၊ ဓိရတ္ထုဟူသည်ကား ကဲ့ရဲ့ခြင်းအနက်၌ နိပါတ်ပုဒ်တည်း။
**တံ ဝိသန္တိ**၊ တံဝိသံဟူသည်ကား။
အဟံဇီဝိတကာရဏာ၊ ငါသည်အသက်ဟူသောအကြောင်းကြောင့်။
ဝန္တံ ယံဝိသံ ပစ္စာဟရိဿာမိ၊ ပျို့အပ်ပြီးသော အကြင်အဆိပ်ကို တစ်ဖန်ပြန်ယူအံ့။
တံဝန္တံ ဓိရတ္ထု၊ ထိုပျို့အန်အပ်ပြီးသောအဆိပ်သည် ကဲ့ရဲ့အပ်စွာ ရွံတွယ်ပါတကားတည်း။
**မတံ မေဇီဝိတာ ဝရန္တိ**၊ မတံမေ ဇီဝိတာ ဝရံဟူသည်ကား။
တဿဝိသဿ၊ ထိုအန်ပြီးအဆိပ်ကို။
အပစ္စာဟရဏကာရဏာ၊ ပြန််လည်မဆောင်ယူခြင်းဟူသော အကြောင်းကြောင့်။
အဂ္ဂိံ ပဝိသိတွာ ယံ မရဏံ၊ မီးသို့ဝင်၍ အကြင်သေခြင်းသည်။
(အတ္ထိ၊ ရှိ၏)။
တံဇီဝိတတော၊ ထိုသေခြင်းသည် အသက်ရှင်သောထက်။
မမဝရံ၊ ငါ့အားမြတ်၏တည်း။
ဣတိ အတ္ထော၊ ဤကား စတုတ္ထပါဒအနက်တည်း။
စပန၊ ဆက်၍ အထူးပြောရသော။
ဧဝဝတွာ၊ ဤသို့ပြော၍။
အဂ္ဂိံပဝိသိတုံပါယာသိ၊ မီးထဲသို့ဝင်ခြင်းငှာ သွားပြီ။
အထနံ၊ ထိုအခါထိုမြွေကို။
ဝေဇ္ဇောနိဝါရေတွာ၊ မြွေဆိပ်ကုဆရာသည် တားမြစ်၍။
တံပုရိသံ၊ ထိုမြွေကိုက်ခံရသည့်ယောက်ျားကို။
ဩသဓေဟိစ မန္တေဟိစ၊ ဆေးတို့ဖြင့်လည်းကောင်း မန္တန်တို့ဖြင့် လည်းကောင်း။
နိဗ္ဗိသံ အရောဂံကတွာ၊ မြွေဆိပ်မရှိသည်ကိုရောဂါမရှိသည်ကိုပြု၍။
သပ္ပဿ သီလာနိဒတွာ၊ မြွေအား ငါးပါးသီလတို့ကိုပေး၍။
"ဣတောပဋ္ဌာယ၊ ဤနေ့မှစ၍။
ကဉ္စိ မာဝိဟေဌေသိ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ မညှဉ်းဆဲလင့်။
ဣတိ ဝတွာ ဝိဿဇ္ဇေသိ၊ ဤသို့ပြော၍ လွှတ်လိုက်ပြီ။
သတ္ခာပိ၊ မြတ်စွာဘုရားသည်လည်း။
"ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
သာရိပုတ္တော၊ သာရိပုတ္တရာသည်။
ဧကဝါရံ ဇဟိတကံ၊ တစ်ကြိမ်စွန့်လွှတ်အပ်ပြီးသည်ကို။
ဇီဝိတံ ပရိစ္စဇန္တောပိ၊ အသက်ကိုစွန့်ရသော်လည်း။
ပုနနဂဏှာတီ၊ တစ်ဖန်မယူ"ဟု။
ဣမံ ဓမ္မဒေသနံ အာဟရိတွာ၊ ဤတရားဒေသနာကို ဆောင်တော်မူ၍။
အနုသန္ဓိံ ဃဋေတွာ၊ အနုသန္ဓေကိုစပ်တော်မူ၍။
"တဒါ သပ္ပေါ၊ ထိုအခါက မြွေသည်။
သာရိပုတ္တောအဟောသိ၊ သာရိပုတ္တရာသည်ဖြစ်လာပြီ။
တေဇ္ဇောပန အဟမေဝ အဟောသိန္တိ၊ မြွေဆိပ်ကုဆရာသည်ကား ငါဘုရားသည်သာ ဖြစ်လာပြီ"ဟု။
ဇာတကံ သမောဓာနေသိ၊ ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူပြီ။
**ဝိသဝန္တဇာတကာဝဏ္ဏနာ နဝမာ၊ ကိုးခုမြောက်ဖြစ်သော ဝိသဝန္တဇာတ်အဖွင့်တည်း။