Issues
Select Version
Sujanābhivaṃsa-သုဇနာဘိဝံသ
မြန်မာဘာသာ
Jātaka-aṭṭhakathā(Paṭhamo bhāgo)
Jātaka-aṭṭhakathā(Paṭhamo bhāgo)

7. Itthivaggo

Author: Sujanābhivaṃsa-သုဇနာဘိဝံသ @ IAPT

**အသာလောကိ' တ္ထိယော နာမာ** တိ ဣဒံ၊ အသာ လောကိ' တ္ထိယောနာမ စသော ဤတရားဒေသနာ‌တော်ကို။ သတ္ထာ ဇေတဝနေ ဝိဟရန္တော၊ ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ နေတော်မူစဥ်။ ဥက္ကဏ္ဌိတံ ဘိက္ခုံ၊ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သောရဟန်းကို။ အာရဗ္ဘ ကထေသိ၊ အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူပြီ။
တဿ ဝတ္ထု၊ ထိုရဟန်း၏ ဝတ္ထုကြောင်းသည်။ ဥမ္မာဒန္တိဇာတကေ အာဝိ ဘဝိဿတိ၊ ဥမ္မာဒန္တီဇာတ်၌ ထင်ရှားစွာ ဖြစ်လတံ့။
တံပန ဘိက္ခုံ သတ္ထာ၊ ထိုရဟန်းကိုကားရှင်တော်ဘုရားသည်။ "ဘိက္ခု ဣတ္ထိယော နာမ၊ ရဟန်း.. မိန်းမတို့မည်သည်။ အသာနာ အသတိယော၊ မသာယာထိုက်ကုန် အမှတ်သတိမရှိကုန်။ လာမိကာ ပစ္ဆိမိကာ၊ ယုတ်မာကုန်၏ အယုတ်တို့၏ နောက်ပိတ်ဆုံးဖြစ်ကုန်၏။ တွံ ဧဝရူပံ လာမိကံ၊ သင်သည် ဤသို့သဘောရှိသော ယုတ်မာသော။ ဣတ္ထိံ နိဿာယ ကသ္မာ၊ မိန်းမကို မှီ၍ ဘာ့ကြောင့်။ ဥက္ကဏ္ဌိတော အသီတိ ဝတွာ၊ ငြီးငွေ့သည် ဖြစ်ရသနည်း" ဟုမိန့်‌တော်မူ၍။ အတီတံ အာဟရိ၊ အတိတ်ကိုဆောင်တော်မူပြီ။
အတီတေ ဗာရာဏသိယံ၊ လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီမြို့၌။ ဗြဟ္မဒတ္တေ ရဇ္ဇံ ကာရေန္တေ၊ ဗြဟ္မဒတ််မင်းသည် မင်းအဖြစ်ကို ပြုလတ်သော်။ ဗောဓိသတ္တော၊ ဘုရားလောင်းသည်။ ဂန္ဓာရ ရဋ္ဌေ တက္ကသိလာယံ၊ ဂန္ဓာရတိုင်း၌ တက္ကသိုလ်မြို့၌။ ဗြာဟ္မဏကုလေ နိဗ္ဗတ္တိတွာ၊ ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်၍။ ဝိညုတံ ပ‌‌တ္တော၊ သိတတ်သူအဖြစ်သို့ ရောက်သော်။ တီသု ဝေဒေသု သဗ္ဗသိပ္ပေသု စ၊ ဗေဒင်သုံးပုံတို့၌လည်းကောင်း အတတ်ပညာအားလုံးတို့၌လည်းကောင်း။ နိပ္ဖတ္တိံ ပတ္တော၊ အပြီးအစီးသို့ရောက်၍။ ဒိသာပါမောက္ခော အာစရိယော အဟောသိ၊ အရပ်မျက်နှာအကြီးအမှုးဖြစ်သော ဆရာကြီးသည် ဖြစ်ပြီ။
တဒါ ဗာရာဏသိယံ၊ ထိုအခါကဗာရာဏသီမြို့၌။ ဧကသ္မိံ ဗြာဟ္မဏကုလေ၊ တစ်ဦးသော ပုဏ္ဏားမျိုး၌။ ပုတ္တဿဇာတဒိဝသေ၊ သား၏ မွေးဖွားရာနေ့၌။ အဂ္ဂိံ ဂဟေတွာ၊ မီးကိုယူ၍။ အနိဗ္ဗာယန္တံ ဌပယိံသု၊ မငြိမ်းစေဘဲ့ထားကုန်ပြီ။
အထနံ ဗြာဟ္မဏကုမာရံ၊ ထိုအခါထိုပုဏ္ဏားလုလင်ကို။ သောဠသဝဿကာလေ မာတာပိတရော၊ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိရာအခါ၍ မိဘတို့သည်။ "ပုတ္တ မယံ၊ ချစ်သားငါတို့သည်။ တဝ ဇာတဒိဝသေ၊ သင်၏ မွေးရာနေ့၌။ အဂ္ဂိံ ဂဟေတွာ ဌပယိမှ၊ မီးကိုယူ၍ ထားခဲ့ကြပြီ။
ဗြဟ္မလောကပရာာယဏော သစေ ဘဝိတုကာမော၊ ဗြဟ္မာပြည်လျှင် လဲလျောင်းရာရှိသည် အကယ်၍ ဖြစ်လိုအံ့။ တွံ အဂ္ဂိံ အာဒါယ၊ သင်သည်မီးကို ယူ၍။ အရညံ ပဝိသိတွာ၊ တောသို့ဝင်၍။ အဂ္ဂိံ ဘဂဝန္တံ နမဿမာနော၊ မီးဟူသော ဘုရားကိုရှိခိုးလျက်။ ဗြဟ္မလောကပရာယဏောဟောတိ၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်လျှင်လဲလျောင်းရာရှိသည် ဖြစ်လော့။
အဂါရံ သစေ အဇ္ဈာဝသိတုကာမော၊ အိမ််၌ အကယ်၍ နေလိုအံ့။ တက္ကသိလံ ဂန္တွာ၊ တက္ကသိုလ်မြို့သို့သွား၍။ ဒိသာပါမောက္ခဿ အာစရိယဿ သန္တိကေ၊ အရပ်လေးမျက်နှာ၏ အကြီးအမှူးဖြစ်သောဆရာကြီး၏အထံသို့။ သိပ္ပံ ဥဂ္ဂဏှိတွာ၊ အတတ်ပညာကိုသင်ယူ၍။ ကုဋုမ္ဗံ သဏ္ဌပေဟီ အာဟံသု၊ စီးပွားဥစ္စာကို ကောင်းစွာတည်စေလော့" ဟုပြောကြပြီ။
မာဏဝေါ၊ လုလင်သည်။ "အဟံ အရည အဂ္ဂိံ၊ ကျွန်တော်သည်တောထဲ့၌ မီးကို။ ပရိစရိတုံ န သက္ခိဿာမိ၊ ပြုစုခြင်းငှာ မတတ်နိုင်လတံ့။ ကုဋုမ္ဗမေဝ သဏ္ဌပေဿာမီတိ၊ ဥစ္စာကိုသာ ကောင်းစွာတည်စေအံ့" ဟု။ မာတာပိတရော ဝန္ဒိတွာ၊ မိဘတို့ကိုရှိခိုး၍။ အာစရိယဘာဂံ သဟဿံ ဂဟေတွာ၊ ဆရာဖို့ဖြစ်သော ငွေတစ်ထောာင်ကိုယူ၍။ တက္ကသိလံ ဂန္တွာ၊ တက္ကသိုလ်မြို့သို့သွား၍။ သိပ္ပံ ဥဂ္ဂဏှိတွာ ပစ္စာဂမာသိ၊ ပညာကို သင်ယူ၍ ပြန်လာပြီ။
အဿ မာတာပိတရော ပန၊ ထိုလုလင်၏ မိဘတို့သည်ကား။ ဃရာဝါသေန အနတ္ထိကာ၊ အိမ်၌ နေခြင်းဖြင့် အလိုမရှိကုန်။ အရညေ အဂ္ဂိံ၊ တောထဲ့၌ မီးကို။ ပရိစရာပေတုကာမာ ဟောန္တိ၊ လုပ်ကျွေးစေလိုကုန်သည် ဖြစ်ကုန််၏။
အထနံမာတာ၊ ထိုအခါ ထိုလုလင်ကို မိခင်သည်။ ဣတ္ထီနံ ဒေါသံ ဒဿေတွာ၊ မိန်းမတို့၏အပြစ်ကိုပြ၍။ အရညံ ပေသေတုကာမာ၊ တောထဲ့သို့စေလွှတ်လို၍။ "သော အာစရိယော ပဏ္ဍိတော ဗျတ္တော၊ ထိုဆရာကြီးသည်ပညာရှိသော် လိမ္မာသော်။ မေ ပုတ္တဿ၊ ငါ၏ သားအား။ ဣတ္ထီနံ ဒေါသံ ကထေတုံ၊ မိန်းမတို့၏ အပြစ်ကို ‌ပြောပြခြင်းငှာ။ သက္ခိဿတီတိ စိန္တေတွာ၊ စွမ်းနိုင်လတံ့" ဟုကြံ၍။
"တာတ တေ၊ ချစ်သားသင်သည်။ သိပ္ပံ ဥဂ္ဂဟိတန္တိ အာဟ၊ ပညာကို သင်ယူအပ်ခဲ့ပြီလော" ဟုမေးပြီ။
အာမ အမ္မာတိ၊ မှန်ပါ သင်ယူခဲ့ပါပြီ အမေဟုဖြေပြီ။
တေ အသာတမန္တောပိ၊ သင်သည် အသာတမန္တန်ကိုလည်း။
ဥဂ္ဂဟိတော အမ္မာတိ၊ မသင်ယူအပ်ခဲ့ပါ အမေဟုဖြေပြီ။
တာတ တေ အသာတမန္တော၊ ချစ်သားသင်သည် အသာမန္တန်ကို။ ယဒိ န ဥဂ္ဂဟိတော၊ အကယ်၍ မသင်ယူအပ်ခဲ့အံ့။ တေ ကိံ သိပ္ပံ နာမ ဥဂ္ဂဟိတံ၊ သင်သည်ဘယ်ပညာမည်သည်ကိုသင်ယူအပ်ခဲ့ပြီနည်း။ ဂစ္ဆ၊ သွားချေ။ ဥဂ္ဂဏှိတွာ ဧဟီတိ၊ သင်ယူ၍ လာလော့ဟုပြောပြီ။
သော သာဓူတိ၊ ထိုလုလင်သည် ကောင်းပါပြီဟုပြော၍။ ပုန တက္ကသိလာဘိမုခေါ ပါယာသိ၊ တစ်ဖန် တက္ကသိုလ်သို့ရှေးရှုသွားပြီ။
တဿပိ အာစရိယဿ မာတာ၊ ထိုတက္ကသိုလ်ဆရာကြီး၏လည်း အမိသည်။ မဟလ္လိကာ ဝီသတိဝဿသတိကာ၊ ကြီးပြီ အသက်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ရှိပြီ။
သော တံသဟတ္ထာ၊ ထိုတက္ကသိုလ်ဆရာကြီးသည် ထိုမိခင်အိုကို မိမိလက်ဖြင့်။ နှာပေန္တော ဘောဇေန္တော၊ ရေချိုးပေးလျက် ကျွေးမွေးလျက်။ ပါယေန္တော ပဋိဇဂ္ဂတိ၊ ရေတိုက်လျက် ပြုစုလုပ်ကျွေး၏။
အညေ မနုဿာ၊ အခြားကုန်သော လူတို့သည်။ တထာကရောန္တံ နံ ဇိဂုစ္ဆန္တိ၊ ထိုသို့ပြုစုသော ထိုတက္ကသိုလ်ဆရာကြီးကို ရွံကြကုန်၏။
သော၊ ထိုတက္ကသိုလ်ဆရာကြီးသည်။ အဟံအရညံ ပဝိသိတွာ၊ ငါသည် တောသို့ ဝင်၍။ တတ္ထ မာတရံ ပဋိဇဂ္ဂန္တော၊ ထိုတော၌ မိခင်ကို လုပ်ကျွေးလျက်။ ယံနူနဝိဟရေယျန္တိ စိန္တေသိ၊ နေရပါမူကား ကောင်းလေစွ" ဟုကြံပြီ။
အထ ဧကသ္မိံ ဝီဝီတ္တေ၊ ထိုအခါ တစ်ခုသော ဆိတ်ငြိမ်သော။ အရညေ ဥဒကဖာသုကဋ္ဌာနေ၊ တောထဲ့သို့ရေချမ်းသာလွယ်ကူရာဌာန၌။ ပဏ္ဏသာလံ ကာရေတွာ၊ သစ်ရွက်မိုးဇရပ်ကို ပြုစေ၍။ သပ္ပိတဏ္ဍုလာဒီနိ အာဟရာပေတွာ၊ ထောပတ်, ဆန်စသည်တို့ကို ဆောင်ယူစေ၍။ မာတရံ ဥက္ခိပိတွာ၊ မိခင်ကို မ,ချီ၍။ တတ္ထ ဂန္တွာ၊ ထိုတောဇရပ်သို့သွား၍။ မာတရံ ပဋိဇဂ္ဂန္တော၊ မိခင်ကိုပြုစုလျက်။ ဝါသံ ကပ္ပေသိ၊ နေခြင်းကိုပြုပြီ။
သောပိ ခေါမာဏဝေါ တက္ကသိလံ ဂန္တွာ၊ ထိုလုလင်သည်လည်း တက္ကသိုလ်မြို့သို့သွား၍။ အာစရိယံ အပဿန္တော၊ ဆရာကိုမတွေ့သော်။ အာစရိယောကဟန္တိ ပုစ္ဆိတွာ၊ ဆရာကြီးသည် ဘယ်မာနည်းဟုမေး၍။ တံ ပဝတ္တိံ သုတွာ၊ ထိုအကြောင်းကိုကြား၍။ တတ္ထ ဂန္တွာ၊ ထိုတောဇရပ်သို့သွား၍။ ဝန္ဒိတွာ အဋ္ဌာသိ၊ ရှိခိုး၍ တည်ပြီ။
အထနံ အာစရိယော၊ ထိုအခါထိုလုလင်ကို ဆရာကြီးသည်။ "တာတ ကိံနုခေါ၊ ချစ်သားအဘယ်ကြောင့်။ အတိသီယံ အာဂတော အသီတိ၊ အလွန်မြန်စွာပြန်လာသည်ဖြစ်သနည်း"ဟုမေးပြီ။
အဟံ တုမှေဟိ၊ ကျွန်‌တော့်ကို ဆရာကြီးတို့သည်။ အသာတမန္တောနာမ၊ အသာတမန္တန်မည်သည်ကို။ နဥဂ္ဂဏှာပိတော နနူတိ၊ မသင်ယူစေအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။(သင်မပေးအပ်သည် မဟုတ်ပါလော ဟုပြောပြီ။)
ကောပနတေ၊ အဘယ်သူသည်ကားသင့်အား။ အသာတမန္တေ၊ အသာတမန္တန်တို့ကို။ ဥဂ္ဂဏှိတဗ္ဗေ ကတွာ၊ သင်ယူထိုက်သည်တို့ကိုပြု၍။ ကထေသီတိ၊ ပြောပြီနည်းဟု မေးပြီ။
မယှံ မာတာ အာစရိယာတိ၊ ကျွန်တော်၏ အမေပါ ဆရာကြီးဟုဖြေပြီ။
ဗောဓိသတ္တော၊ ဘုရားလောင်းသည်။ ကောစိ အသာတမန္တော နာမ နာတ္ထိ၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အသာတမန္တန်မည်သည်မရှိ။ ဣမဿမာတာ ပန၊ ဤလုလင်၏ မိခင်သည်ကား။ ဣမံ နတ္ထိဒေါသေ၊ ဤလုလင်ကိုမိန်းမအပြစ်တို့ကို။ ဇာနာပေတုကာမာ ဘဝိဿတီတိ စိန္တေသိ၊ သိစေလိုသည် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုတွေးပြီ။
အထနံ၊ ထိုအခါထိုလုလင်ကို။ "သာဓုတာတ၊ ကောင်းပြီချစ်သား။ တေ အသာတမန္တေ ဒဿာမိ၊ သင့်အားအသာတမန္တန်တို့ကို သင်ပေးအံ့။ တွံ အဇ္ဇ အာဒိံကတွာ၊ သင်သည်ယနေ့ကို အစပြု၍။ မမဌာနေ ဌတွာ၊ ငါ၏နေရာ၌ တည်၍။ မမ မာတရံ သဟတ္ထာ၊ ငါ၏မိခင်ကို မိမိလက်ဖြင့်။ နှာပေန္တော ဘောဇေန္တော၊ ရေချိုးပေးလျက် ကျွေးမွေးလျက်။ ပါယေန္တော ပဋိဇဂ္ဂါဟိ၊ ရေတိုက်လျက် ပြုစုလော့။ အဿာ၊ ထိုမိခင်ကို။ ဟတ္ထပါဒသီသပိဋ္ဌိသမ္ဗာဟနာဒီနိ စ ကရောန္တော၊ လက်,ခြေ,ဦးခေါင်း,ကျောဆုပ်နယ်ခြင်းစသည်တိုကို လည်းပြုလျက်။ 'အယျေ ဇရံ ပတ္တကာလေပိ၊ အဖွားအိုခြင်းသို့ ရောက်ရာကာလ၌သော်မှလည်း။ တေ သရီရံ တာဝ ဧဝရူပံ၊ သင်အဖွား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤကဲ့သို့ သဘောရှိသေး၏။ ဒဟရကာလေ၊ ငယ်စဉ်ကာလ၌။ ကီဒိသံ အဟောသီတိ၊ ဘယ်ကဲဲ့သို့ရှုအပ်သည် ဖြစ်ခဲ့သနည်း' ဟု။ ဟတ္ထပါဒ ပရိကမ္မာဒိကရဏကာလေ၊ လက်ခြေဆုပ်နယ်မှု စသည်ပြုရာကာလ၌။ ဟတ္ထပါဒါဒီနံ ဝဏ္ဏံ ကထေယျသိ၊ လက်ခြေစသည်တို့၏ လှဂုဏ််ကိုပြောဆိုလော့။
ယဥ္စ ကထေတိ၊ အကြင်စကားကိုလည်းပြောကြား၏။ တံ အလဇ္ဇန္တော အနိဂုဟန္တော၊ ထိုအမေပြောသည့်စကားကို မရှက်ဘဲ မဖုံးကွယ်ဘဲ။ မယှံ အာရောစေယျာသိ၊ ငါ့အားပြောလော့။ ဧဝံ ကရောန္တော၊ ဤသို့ပြုသော်။ အသာတမန္တေ လစ္ဆသိ၊ အသာတမန္တန်တို့ကို ရလိမ့်မည်။ အကရောန္တောန လစ္ဆသီတိ အာဟ၊ မပြုသော် မရလတံ့" ဟုပြောပြီ။
သော၊ ထိုလုလင်သည်။ 'သာဓု အာစရိယာတိ၊ ကောင်းပါပြီ ဆရာကြီး" ဟု။ တဿဝစနံ သမ္ပဋိစ္ဆိတွာ၊ ထိုဘုရားလောင်း၏ စကားကိုဝန်ခံ၍။ တတော ပဋ္ဌာယ၊ ထိုနေ့မှစ၍။ သဗ္ဗံ ယထာဝုတ္တဝိဓာနံ အကာသိ၊ အားလုံးသော ဆိုအပ်ပြီးတိုင်းသောအစီရင်ကိုပြုပြီ။
အထ အဿာ၊ ထိုအခါ ထိုအဖွားအိုအား။ တသ္မိံ မာဏဝေ၊ ထိုလုလင်သည်။ ပုနပ္ပုနံ ဝဏ္ဏယမာနေ၊ အဖန်ဖန်ချီးကျုးသော်။ "အယံ မယာ သဒ္ဓိံ၊ ဤလုလင်သည်ငါနှင့်အတူ။ အဘိရမိတုကာမော ဘဝိဿတီတိ၊ ပျော်မွေ့လိုသည်ဖြစ်လတံ့"ဟု။ အန္ဓာယ ဇရာဖိဏ္ဏာယ၊ ကန်းသောဇရာဖြင့်အိုသော အဖွားအို၏။ အဗ္ဘန္တရေ ကိလေသော ဥပ္ပဇ္ဇိ၊ ကိုယ်တွင်း၌ ကိလေသာသည် ဖြစ်ပြီ။
သာဧက ဒိဝသံ၊ ထိုအဖွားအိုသည် တစ်နေ့၌။ အတ္တနော သရီရဝဏ္ဏံ၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အလှဂုဏ်ကို။ ကထယမာနံမာဏဝံ၊ ပြောဆိုနေသော လုလင်ကို။ "မယာသဒ္ဓိံ၊ ငါနှင့်အတူ။ အဘိရမိတုံ ဣစ္ဆသီတိ အာဟ၊ မွေ့လျော်ခြင်းငှာ အလိုရှိသလော" ဟုမေးပြီ။
အယျေ အဟံ၊ အဖွားကျွန်‌တော်သည်။ တာဝ ဣစ္ဆေယျံ၊ ဆန္ဒကားရှိပါ၏။ အာစရိယော ပန ဂရုကောတိ၊ ဆရာကိုကား အလေးဂရုထားရပါ၏ဟုပြောပြီ။
သစေမံ ဣ‌စ္ဆသိ၊ အကယ််၍ ငါ့ကို အလိုရှိအံံ့။ မေ ပုတ္တံမာရေဟီတိ၊ ငါ၏ သားကို သတ်လော့ဟုပြောပြီ။
အဟံ အာစရိယဿ သန္တိကေ၊ ငါသည် ဆရာ၏ အထံသို့။ ဧတ္တကံ သိပ္ပံ ဥဂ္ဂဏှိတွာ၊ ဤမျှရှိသော အတတ်ပညာကိုသင်ယူပြီး၍။ ကိလေသမတ္တံ နိဿာယ၊ ကိလေသာမျှကိုအမှီပြု၍။ ကိန္တိ ကကတွာ၊ အဘယ်သို့ပြု၍။ အာစရိယံ မာရေဿာမီတိ၊ ဆရာကို သတ်ရက်ပါအံ့နည်းဟုပြောပြီ။
တေန ဟိတွံ မံ၊ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် မင်းသည် ငါ့ကို။ သစေ နပရီစ္စဇသိ၊ အကယ်၍ မစွန့်အံ့။ အဟမေဝနံ၊ ငါသည်ပင် ထိုသားကို။ မာရေဿာမီတိ၊ သတ်မည်ဟုပြောပြီ။
ဧဝံ ဣတ္ထိ ယောနာမ အသာတာ၊ ဤသို့လျှင်မိန်းမတို့မည်သည်မသာယာအပ်ကုန်။ လာမိကာ ပစ္ဆိမိကာ၊ ယုတ်မာကုန်၏ အယုတ်ဆုံး၏ နောက်ပိတ်ဖြစ်ကုန်၏။ တထာရူပေ နာမ ဝယေဌိတာ၊ ထိုသို့သဘောရှိသည်မည်သော အဖွားအိုအရွယ်၌ တည်ကုန်လျက်။ ရာဂစိတ္တံ ဥပ္ပါဒေတွာ၊ ရာဂစိတ်ကိုဖြစ်စေ၍။ ကိလေသံ အနုဝတ္တမာနာ၊ ကိလေသာသို့အစဉ်လိုက်ကြကုန်လျက်။ ဧဝံ ဥပကာရကံ ပုတ္တံ၊ သို့ကလောက်ကျေးဇူးပြုတတ်သော သားကို။ မာရေတုကာမာ ဇာတာ၊ သတ်လိုကုန်သည် ဖြစ်ကြပြီ။
မာဏဝေါ သဗ္ဗံတံ ကထံ၊ လုလင်သည် အလုံးစုံသော ထိုစကားကို။ ဗောဓိသတ္တဿ အာရောစေသိ၊ ဘုရားလောင်းအားပြောပြပြီ။
ဗောဓိစတ္ထော၊ ဘုရားလောင်းသည်။ "မာဏဝ မယှံ အာရောစေန္တေန တေ၊ အို..လုလင်ငါ့အား ပြောကြားသော သင်သည်။ သုဋ္ဌု ကတန္တိ ဝတွာ၊ ကောင်းသည်ကိုပြုအပ်ပြီ" ဟုပြော၍။ မာတု အာယုသင်္ခါရံ ဩလောကေန္တော၊ မိခင်၏ အာယုသင်္ခါရကို ကြည့်သော်။ အဇ္ဇေဝ မရိဿတီတိ ဉတွာ၊ ယနေ့ပင်သေမည်ဟုသိ၍။ ဧဟိ မာဏဝ၊ လာလော့အမောင်လုလင်။ နံ ဝီမံ သိဿာမာတိ၊ ထိုမိခင်ကို စူးစမ်းကြအံ့ဟု။ ဧကံ ဥဒုမ္ဗရရုက္ခံ ဆိန္ဒိတွာ၊ တစ်ခုသောရေသဖန်းပင်ကို ခုတ်ဖြတ်၍။ အတ္တနော ပမာဏန၊ မိမိ၏ ပမာဏဖြင့်။ ကဋ္ဌရူပကံကတွာ၊ သစ်သားရုပ်ပုံကိုပြု၍။ သသီသံ ပါရုပိတွာ၊ ဦးခေါင်းနှင့်တကွ ခြုံ၍။ အတ္တနောသယနဋ္ဌာနေ၊ မိမိ၏ အိပ်ရာ၌။ ဥတ္တာနံ နိပဇ္ဇာပေတွာ၊ ပက်လက်အိပ်စေ၍။ ရဇ္ဇုကံ ဗန္ဓိတွာ၊ ကြိုးတန်းကိုချည်၍။ အန္တေဝါသိကံ၊ တပည့်ကို။
"တာတ ဖရသုံ၊ ချစ်သားပေါက်ဆိန်ကို။ အာဒါယဂန္တွာ၊ ယူ၍သွား၍။ မမမာတု၊ ငါ၏မိခင်အား။ သညံ ဒေဟီတိ အာဟ၊ အမှတ်သညာကိုပေးလော့" ဟုပြောပြီ။
မာဏဝေါ ဂန္တွာ၊ လုလင်သည်သွား၍။ "အယျေ အာစရိယော၊ အဖွား.ဆရာသည်။ ပဏ္ဏသာလာယံ၊ သစ်ရွက်မိုးတဲ၌။ အတ္တနော သယနဋ္ဌာနေ နိပန္နော၊ မိမိ၏အိပ်ရာ၌ အိပ်နေ၏။ ရဇ္ဇုသညာ မေ ဗဒ္ဓါ၊ ကြိုးတန်းအမှတ်အသားကိုကျွန်တော်သည် ဖွဲ့ချည်အပ်ပြီ။ ဣမံ ဖရသုံအာဒါယ၊ ဤပေါက်ဆိန်ကိုယူ၍။ ဂန္တွာ သစေသက္ကောသိ၊ သွား၍ အကယ်၍ စွမ််းနိုင်အံ့။ နံမာရေဟီတိ အာဟ၊ ထိုဆရာကိုသတ်လော့"ဟုပြောပြီ။
တွံ ပန မံ၊ မင်းသည်ကား ငါ့ကို။ န ပရိစ္စဇိဿသီတိ၊ မစွန့်လတံံ့လောဟုမေးပြီ။
ကိံကာရဏာ ပရိစ္စဇိဿာမိ၊ ဘာကြောင့်စွန့်ရမည်နည်းဟုပြောပြီ။
သာဖရသုံ အာဒါယ၊ ထိုအဖွားအိုသည် ပေါက်ဆိန်ကိုယူ၍။ ပဝေဓမာနာ ဥဋ္ဌာယ၊ တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်ထ၍။ ရဇ္ဇုသညာယ ဂန္တွာ၊ ကြိုးတန်းအမှတ်အသားဖြင့် သွား၍။ ဟတ္ထေန ပရာမသိတွာ၊ လက်ဖြင့်စမ်းသပ်၍။ အယံ မေ ပုတ္တောတိ သညာယ၊ ဤကားငါ၏ သားဟူသော အမှတ်ဖြင့်။ ကဋ္ဌာရူပကဿ မုခတော၊ သစ်သားရုပ်၏ မျက်နှာမှ။ သာဋကံ အပနေတွာ၊ အဝတ်ကိုဖယ်၍။ ဖရသုံ အာဒါယ၊ ပေါက်ဆိန်ကိုယူ၍။ ဧကပ္ပဟာရေနေဝ မာရေဿာမီတိ၊ တစ်ချက်တည်းပေါက်ခြင်းဖြင့်သာ သေစေအံ့ဟု။ ဂီဝါယမေဝ ပဟရိတွာ၊ လည်ပင်း၌သာပေါက်၍။ "ဓ"န္တိ သဒ္ဒေ ဥပ္ပန္နေ၊ ဓံဟူသောအသံသည် ဖြစ်ပေါ်လသော်။ ရုက္ခဘာဝံ အညာသိ၊ သစ်သားဖြစ်ကြောင်းကို သိပြီ။
အထ ဗောဓိသတ္တေန၊ ထိုအခါ ဘုရားလောင်းသည်။ "ကိံ ကရောသိ အမ္မာတိ ဝုတ္တေ၊ ဘာကိုပြုသနည်းအမေဟုမေးအပ်သော်။ သာဝဥ္စိတာ အမှီတိ၊ ထိုအဖွားအိုသည် အညာခံရသည်(အလိမ်ခံရသည်) ဖြစ်၏ဟုသိ၍။ တတ္တေဝ မရိတွာ ပတိတာ၊ ထိုနေရာ၌ပင် သေ၍ လဲသွားပြီ။
အတ္တနော ပဏ္ဏသာလာယ၊ မိမိ၏သစ်ရွက်မိုးဇရပ်၌။ နိပန္နာယပိ တင်္ခဏညေဝ၊ အိပ်နေသော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင်။ တာယမရိတဗ္ဗမေဝ၊ ထိုအဖွားအိုသည် သေရမည်သာတည်း။
သောတဿာမတဘာဝံ ဉတွာ၊ ထိုဘုရားလောင်းသည် ထိုမိခင်၏သေကြောင်းကိုသိ၍။ သရီရကိစ္စံ ကတွာ၊ အလောင်း၌ ပြုထိုက်သော ကိစ္စကိုပြု၍။ အာဋ္ဌာဟနံ နိဗ္ဗာပေတွာ၊ သဂြိုလ်သည့်မီးပုံကိုငြိမ်းစေ၍။ ဝနပုပ္ဖေဟိ ပူဇေတွာ၊ တောပန်းတို့ဖြင့် ပူဇော်၍။ မာဏဝံ အာဒေါယ၊ လုလင်ကိုခေါ်ယူ၍။ ပဏ္ဏသာလ ဒွါရေ နိသီဒိတွာ၊ သစ်ရွက်မိုးဇရပ်တံခါး၌ ထိုင်၍။ "တာတ ပါဋိယေက္ကော၊ ချစ်သား..သီးသန့်ဖြစ်သော။ အသာတမန္တော နာမ နတ္ထိ၊ အသာတမန္တန်မည်သည် မရှိ။ ဣတ္ထိယော အသာတာနာမ၊ မိန်းမတို့သည် အသာတမည်ကုန်၏။ တဝ မာတာ၊ သင်၏မိခင်သည်။ အသာတမန္တံ ဥဂ္ဂဏှာ'တိ၊ အသာတမန္တန်ကိုသင်ယူချေလော့ဟု။ မမသန္တိကံ ပေသယမာနာ၊ ငါ့၏အထံသို့စေလွှတ်သော်။ ဣတ္ထီနံ ဒေါသံ၊ မိန်းမတို့၏ အပြစ်ကို။ ဇာနနတ္ထံ ပေသေတိ၊ သိစေဖို့စေလွှတ်ပြီ။
ဣဒွနိ ပနတေ ပစ္စက္ခမေဝ၊ ယခုအခါ၌ကား သင်သည်လက်တွေ့ပင်။ မမ မာတု၊ ငါ၏ မိခင်၏။ ဒေါသော ဒိဋ္ဌော၊ အပြစ်ကိုတွေ့မြင်ရပြီ။ ဣမိနာ ကာရဏေန ဣတ္ထိယောနာမ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်မိန်းမတို့မည်သည်။ အသာတာ လာမိကာ၊ မသာယာအပ်ကုန်ယုတ်မာကုန်၏။ ပစ္ဆိမိကာတိဇာနေယျာသီတိ၊ အယုတ်နောက်ပိတ်ဆုံးတို့ဟု သိလေလော့ ဟု။ တံဩဝဒိတွာဥယျောဇေသိ၊ ထိုလုလင်ကိုဆုံးမ၍ လွှတ်လိုက်ပြီ။
သောပိ အာစရိယံ ဝန္ဒိတွာ၊ ထိုလုလင်သည်လည်း ဆရာကိုရှိခိုး၍။ မာတာပိတူနံ သန္တိကံ အဂမာသိ၊ မိဘတို့၏ထံသို့သွားပြီ။
အထနံမာတာ၊ ထိုအခါ ထိုလုလင်ကို မိခင်သည်။ "တာတတေ အသာတမန္တေ၊ အိုချစ်သားသင်သည် အသာတမန္တန်ကို။ ဥဂ္ဂသိတောတိပုစ္ဆိ၊ သင်ယူအပ်ခဲ့ပြီးလောဟုမေးပြီ။
အာမ အမ္မာတိ၊ သင်ယူအပ်ခဲ့ပြီ မေမေဟုဖြေပြီ။
ဣဒါနိ ကိံ ကရိဿသိ၊ ယခုဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပဗ္ဗဇိတွာ အဂ္ဂိံ ဝါပရိစရိဿသိ၊ ရသေ့ရဟန်းပြု၍ မီးကိုသော်မူလည်း လုပ်ကျွေးအံ့လော။ အဂါရမဇ္ဈေ ဝါဝသိဿသီတိ၊ အိမ််၏ အလယ်၌သော်မူလည်း နေအံ့လော့ဟု မေးပြီ။
မာဏဝေါ၊ လုလင်သည်။ ဂအမ္မ မယာ ပစ္စက္ခတော၊ အို..အမေကျွန်တော်သည် လက်တွေ့အားဖြင့်။ ဣတ္ထီနံ ဒေါသာ ဒိဋ္ဌာ၊ မိန်းမတို့၏ အပြစ်တို့ကို မြင်အပ်ကုန်ပြီ။ အဂါရေန မေ ကိစ္စံ နတ္ထိ၊ အိမ်နေခြင်းဖြင့် ကျွန်တော်အားအလုပ်ကိစ္စသည်မရှိ။ အဟံ ပဗ္ဗဇိဿမီတိ၊ ကျွန်တော်သည် ရသေ့ရဟန်းပြုအံ့ဟု။ အတ္ထနော အဓိပ္ပါယံ ပကာသေန္တော၊ မိမိ၏ ဆန္ဒကိုထင်ရှားပြလိုရကား။
လောကေ ဣတ္ထိယောနာမ အသာ၊ လောက၌ မိန်းမတို့မည်သည် အမှတ်သတိမရှိကုန်(မချမ်းသာကုန်)။ သာတံ ဝေလာန ဝိဇ္ဇတိ၊ ထိုမိန််းမတို့အား စောင့်စည်းမှုစည်းကမ်းသည် မရှိ။ သာရတ္ထာ စ ပဂဗ္ဘာစ၊ ပြင်းစွာလည်းတပ်မက်တတ်ကုန်၏ ကိုယ်နှုတ်စိတ်လည်းကြမ်းတမ်းကုန််၏။ သိခီ သဗ္ဗဃသော ယထာ၊ မီးသည် ကောင်းဆိုးစသည် အလုံးစုံကိုစားတတ်သကဲ့သို့တည်း။ တာဟိတွာ၊ ထိုမိန်းမတို့ကိုစွန့်၍။ ဝိဝေကံအနုဗြူဟယံ၊ ဝိဝေကသုံးပါးကိုပွားများလျက်။ ပဗ္ဗဇိဿမိ၊ ရသေ့ရဟန်းပြုအံံ့။
တတ္ထ၊ ထိုဂါထာ၌။ **အသာ**တိ၊ အသာဟူသည်ကား။ အသတိယော လာမိကာ၊ အမှတ်သတိမရှိကုန် ယုတ်မာကုန်၏တည်း။
အထဝါသုခံ၊ တစ်နည်းကားချမ်းသာကို။ သာတံဝုစ္စတိ၊ သာတဟူ၍ ခေါ်ဆိုအပ်၏။ တံတာသု နတ္ထိ၊ ထိုချမ်းသာသည် ထိုမိန်းမတို့၌ မရှိ။
အတ္တနိ ပဋိဗဒ္ဓစိတ္တာနံ၊ မိမိ၌ တပ်မက်စိတ်ရှိသူတို့အား။ အသာတမေဝ ဒေန္တီ၊ မသာယာဖွယ်ကိုသာ ပေးတတ်ကုန်၏။ ဣတိပိ အသာ၊ ထို့ကြောင့်လည်း အသာမည်ကုန်၏။ ဒုက္ခာ ဒုက္ခဝတ္ထုဘူတာ၊ ဒုက္ခဖြစ်ကုန်၏ ဒုက္ခ၏တည်ရာ ဖြစ်၍ဖြစ်ကုန်၏။ ဣတိ အတ္ထော၊ ဤကားအသာ၏ အနက်တည်း။
ဣမဿ အတ္ထဿ သာဓနတ္ထာယ ပန၊ ဤအနက် အဓိပ္ပါယ်ကိုပြီးစေခြင်းအကျိုးငှာကား။
ဧတောမာယာစမရီစီစ၊ ထိုမိန််းမတို့သည် မျက်လှည့်နှင့်လည်း တူကုန်၏ တံလျှပ်နှင့်လည်းတူကုန််၏။ သောကော ရောဂေါ စဥပဒ္ဒဝေါ၊ သောကဖြစ်ကြောင်းလည်းဟုတ်၏ ရောဂါဖြစ်ကြောင်းလည်းဟုတ်၏ ဘေးရန်ဖြစ်ကြောင်းလည်းဟုတ်၏။
ဧတော ခရာစဗန္နနာစ၊ ထိုမိန်းမတို့သည် ကြမ်းလည်းကြမ်းတမ်းကုန်၏ နှောင်ဖွဲ့ခံရကြောင်းလည်းဟုတ်ကုန်၏။ ဂုဟာသယာ မစ္စုပါသာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ဂူ၌တည်နေကြ၍ သေမင်းကြော့ကွင်းလည်းဟုတ်ကုန်၏။
တာသုယော ပေါသော ဝိဿသေ၊ ထိုမိန်းမတို့၌ အကြင်ယောကျာ်းသည် ချစ်ကျွမ်းဝင်၏။ သောတရေသု နရာဓမော၊ ထိုယောကျာ်းသည် လူတို့တွင် လူဖျင်းလူညံ့လူယုတ်တည်း။
**လောကိတ္ထိယော** တိ လောကေ ဣတ္ထိယော၊ လောကိ' တ္ထိယောဟူသည်ကား လောက၌ မိန်းမတို့သည်တည်း။
**ဝေလာ တာသံန ဝိဇ္ဇတီ** တိ၊ ဝေလာတာသံ နဝိဇ္ဇတိ ဟူသည်ကား။ အမ္မ ကိလေသုပ္ပတ္တိံ ပတွာ၊ အို..မိခင်ကိလေသာဖြစ်ခြင်းသို့ရောက်သော်။ တာသံ ဣတ္ထီနံ တေလာ၊ ထိုမိန်းမတို့အား ဝေလာမည်သည်။ သံဝရော မရိယာဒါ၊ စောင့်စည်းခြင်းမည်သည် စည်းကမ််းမည်သည်။ ပမာဏံ နာမ နတ္ထိ၊ အတိုင်းအတာမည်သည်မရှိ။
**သာရတ္တာ စပဂဗ္ဘာစာ** တိ၊ သာရတ္တာစပဂဗ္ဘာစဟူသည်ကား။ ဧတာသံ ဝေလာစနတ္ထိ၊ ထိုမိန်းမတို့အားစောင့်စည်းခြင်းအပိုင်းအခြားတို့သည်လည်း မရှိကုန်။ ပဉ္စသု ကာမဂုဏေသု၊ ငါးပါးကုန်သောကာမဂုဏ်တို့၌။ သာရတ္ထာ အလ္လီနာ၊ ပြင်းစွာတပ်မက်ကုန်၏ စွဲငြိကုန်၏။ တထာ ကာယပါဂဗ္ဘိယေန၊ ထို့အတူကိုယ်၏ ကြမ်းတမ်းမှုလည်းကောင်း။ ဝါစာပါဂဗ္ဘိယေန မနောပါဂဗ္ယိယေန၊ စကားကြမ်းတမ်းမှုလည်းကောင်း စိတ်ထားကြမ်းတမ်းမှုလည်းကောင်း။ ဣ တိ တိဝိဓေန ပါဂဗ္ဘိယေန၊ ဤသို့သုံးပါးအပြားရှိသော ကြမ််းတမ်းမှုနှင့်။ သမန္နာဂတတ္ထာ၊ ပြည့်စုံသည်အဖြစ်ကြောင့်။
ဧတာ ပဂဗ္ဘာစ၊ ထိုမိန််းမတို့သည် ကြမ်းတမ်းမှုလည်းရှိကုန််၏။ ဟိ ဧတာသံ အဗ္ဘန္တရေ၊ မှန်၏ထိုမိန်းမတို့၏ ကိုယ်တွင်း၌။ ကာယဒွါရာဒီနိ ပတွာ၊ ကာယဒွါရ စသည်တို့သို့ရောက်သော်။ သံဝရောနာမ နတ္ထိ၊ စောင့်စည်းခြင်းမည်သည်မရှိ။ လောလာ ကာကပဋိဘာဂါတိ ဒဿေတိ၊ လျှပ်ပေါ်ကုန်၏ ကျီးကန်းနှင့်တူကုန်၏ဟုပြ၏။
**သိခီ သဗ္ဗဃသော ယထထာ** တိ၊ သိခိ သဗ္ဗဃသော ယထာဟူသည်ကား။ အမ္မ၊ အို..အမေ။ ဇာလသိခါယ၊ မီးတောက်မီးလျှံကြောင့်။ သိခီတိ သင်္ခံ ဂတောအဂ္ဂိနာမ၊ သိခီဟုခေါ်ဝေါ်အပ်သည့်အဖြစ်သို့ရောက်သောမီးမည်သည်။ ဂူထဂဟာဒိဘေဒံ အသုစိမ္ပိ၊ ကျင်ကြီးစသည်အပြားရှိသော မစင်ကြယ်သည်ကိုလည်းကောင်း။ သပ္ပိမဓုဖာဏိတာဒိဘေဒံ သုစိမ္ပိ၊ ထောပတ်,ပျား,တင်လဲသစည်အပြားရှိသော စင်ကြယ်သည်ကိုလည်းကောင်း။ ဣဋ္ဌမ္ပိအနိိဋ္ဌမ္ပိ၊ လိုလားဖွယ်ကိုလည်းကောင်း မလိုလားဖွယ်ကိုလည်းကောင်း။ ယံယဒေဝ လဘတိ၊ အကြင်ကြင်ကိုပင်ရ၏။ တံတံ သဗ္ဗံ၊ ထိုထိုရသမျှအားလုံးကို စားတတ်သောကြောင့်။ "သဗ္ဗဃသော" တိ ဝုစ္စတိ ယထာ၊ သဗ္ဗဃသဟူ၍ခေါ်ဆိုအပ်သကဲ့သို့။
တထေဝ တာဣတ္ထိယောပိ၊ ထို့အတူပင် ထိုမိန်းမတို့သည်လည်း။ ဟီနဇစ္စာ ဟီနကမ္မန္တာ၊ ယုတ်ညံ့သော မျိုးရိုးရှိကုန်သော ယုတ်ညံ့သောအလုပ်ရှိကုန်သော။ ဟတ္ထိမေဏ္ဍဂေါမေဏ္ဍဒယော ဝါ ဟောန္တု၊ ဆင်ထိန်းနွားကျောင်းသားစသည်တို့သည်မူလည်း ဖြစ်ကြပါစေ။ ဥတ္တမကမ္မန္တာ ခတ္တိယာဒယော ဝါ ဟောန္တု၊ မြင့်မြတ်သော အလုပ်ရှိကုန်သော မင်းမျိုးစသည်တို့သည်မူလည်းဖြစ်ကြပါစေ။ ဟီနုက္ကဋ္ဌဘာဝံ အစိန္တေတွာ၊ ယုတ်ညံ့ကြောင်းမြင့်မြတ်ကြောင်းကို မတွေးတောမူ၍။ လောကဿာဒဝသေန၊ လောကသာယာဖွယ်၏ အစွမ်းဖြင့်။ ကိလေသသန္တဝေ ဥပ္ပန္နေ၊ ကိလေသာအပေါင်းအသင်းသည် ဖြစ်ပေါ်လတ်သော်။ ယံယံ လဘန္တိ၊ အကြင်အကြင်သူကိုရကုန်၏။ တံတံသဗ္ဗေမေဝ သေဝန္တိ၊ ထိုထိုရရသမျှသူအားလုံးကိုသာ မှီဝဲကုန််၏။ ဣတိ သဗ္ဗဃသသိခိသဒိသာ ဟောန္တိ၊ ဤသို့အလုံးစုံကိုစားတတ်သည့်မီးနှင့်တူကုန်သည်ဖြစ်ကုန်၏။
တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ သိခီသဗ္ဗဃသော ယထာ၊ မီးသည် အလုံးစုံကိုစားတတ်သကဲ့သို့။ ဧတာတထေဝ၊ ထိုမိန်းမတို့သည် ထို့အတူသာတည်း။ ဣတိ ဝေဒိတဗ္ဗာ၊ ဤသို့သိထိုက်၏။
**တာဟိတွာ ပဗ္ဗဇိဿမီ** တိ၊ တာဟိတွာ ပဗ္ဗဇိဿမိဟူသည်ကား။ လာမိကာ ဒုက္ခဝတ္ထုဘူတာ တာ ဣတ္ထိယော၊ ယုတ်မာကုန််သော ဒုက္ခ၏ နေရာဖြစ်၍ ဖြစ်ကုန််သော ထိုမိန်းမတို့ကို။ အဟံ ဟိတွာ၊ ကျွန်တော်သည်စွန့်၍။ အရညံ ပဝိသိတွာ၊ တောသို့ဝင်၍။ ဣသိပဗ္ဗဖိဿာမိ၊ ရသေ့ရဟန်းအဖြစ်သို့ကပ်ရောက်အံ့။
**ဝိဝေကမနုဗြူဟယ** န္တိ၊ ဝိဝေကမနုဗြူဟယံဟူသောပါဌ်၌။ ဝိဝေကာ၊ ဝိဝေကတို့သည်။ ကာယဝိဝေကော စိတ္တဝိဝေကော၊ ကာယဝိဝေကလည်းကောင်း စိတ္တဝိဝေပလည်းကောင်း။ ဥပဓိဝိဝေကော နတိ တယော၊ ဉပဓိဝိဝေကလည်းကောင်း ဤသို့သုံးပါးတို့တည်း။ တေသု ဣဓ၊ ထိုသုံးပါးတို့တွင်ဤနေရာ၌။ ကာယဝိဝေကောပိ စိတ္တဝိဝေကောပိ ဝဋ္ဋတိ၊ ကာယဝိဝေကသည် လည်းကောင်း စိတ္တဝိဝေကသည်လည်းကောင်း သင့်၏။
"အမ္မ အဟံ ပဗ္ဗဇိတွာ၊ အို..မေမေ ကျွန်တော်သည် ရသေ့ရဟန်းပြု၍။ ကသိဏပရကမ္မံ ကတွာ၊ ကသိုဏ်းပရီကမ်ကို ပြု၍။ အဋ္ဌ သမာပတ္တိယောစ၊ ရှစ်ပါးကုန်သောသမာပတ်တို့ကိုလည်းကောင်း။ ပဉ္စာဘိညာစဥပ္ပါဒေတွာ၊ အဘိညာဉ်ငါးပါးတိုကိုလည်းကောင်း ဖြစ်စေ၍။ ဂဏတောကာယံ၊ အပေါင်းအသင်းအုပ်စုမှ ကိုယ်ကိုလည်းကောင်း။ ကိလေသေဟိ စိတ္တံစဝိဝေစေတွာ၊ ကိလေသာတို့မှ စိတ်ကိုလည်းကောင်းကင်းဆိတ်စေ၍။ ဣမံ ဝိဝေကံဗြူဟေန္တော ဝဍ္ဎေန္တော၊ ဤဝိဝေကနှစ်မျိုးကိုပွားစေလျက် တိုးစေလျက်။ ဗြဟ္မလောကပရာယဏာ ဘဝိဿာမိ၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်လျှင် လဲလျောင်းရှိသည် ဖြစ်အံ့။ အဂါရေန မေ၊ အိမ်နေခြင်းဖြင့်ကျွန်တော်အား။ အလန္တိ၊ အကျိုးမရှိ" ဟု။ ဣဒံ ဝုတ္တံဟောတိ၊ ဤအဓိပ္ပါယ်ကိုဆိုလိုသည်ဖြစ်၏။
ဧဝံနတ္ထိယော ဂရဟိတွာ၊ ဤသို့မိန်းမတို့ကို ကဲ့ရဲ့၍။ မာတာပိတရော ဝန္ဒိတွာ၊ မိဘတိုကိုရှိခိုး၍။ ဟိမဝန္တံ ပဝိသိတွာ ပဗ္ဗဇိတွာ၊ ဟိမဝန္တာသို့ ဝင်၍ ရသေ့ရဟန်းပြု၍။ ဝုတ္တပ္ပကာရံ ဝိဝေဥ့ ဗြူဟေန္တော၊ ဆိုအပ်ပြီးသော အပြားရှိသော ဝိဝေကကို ပွားများလျက်။ ဗြဟ္မဖဘာကပရာယဏောအဟောသိ၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်လျှင် လဲလျောင်းရာရှိသည်ဖြစ်ပြီ။
သတ္ထာပိ၊ ဘုရားရှင်သည်လည်း။ "ဘိက္ခုဧဝံ ဣတ္ထိယောနာမ၊ အို..ရဟန်းဤကဲ့သို့မိန်းမမည်သည်။ အသာတာ လာမိကာ၊ သာယာဖွယ်မရှိကုန် ယုတ်မာကုန်၏။ ပစ္ဆိမိကာ ဒုက္ခဒါယိကာတိ၊ ယုတ်ညံ့သူနောက်ပိတ်ဆုံးဖြစ်ကုန်၏ ဒုက္ခပေးတတ်ကုန်၏" ဟု။ ဣတ္ထီနံ အဂုဏံ ကထေတွာ၊ မိန်းမတို့၏အပြစ်ကိုဟောတော်မူ၍။ သစ္စာနိ ပကာသေသိ၊ သစ္စာတို့ကိုပြတော်မူပြီ။ သစ္စပရိယောသာနေ သော ဘိက္ခု၊ သစ္စာပြပြီးအဆုံး၌ ထိုရဟန်းသည်။ သောတာပတ္တိဖလေ ပတိဋ္ဌာသိ၊ သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်ပြီ။
သတ္ထာ အနုသန္ဓိံ ဃဋေတွာ၊ ဘုရားရှင်သည်အနုသန္ဓေကို စပ်တော်မူ၍။
"တဒါ မာတာဘဒ္ဒကာပိလာနီ၊ ထိုအခါကမိခင်သည် ဘဒ္ဒကာပိလာနီထေရီမသည်လည်းကောင်း။ ပိတာမဟာကဿပေါ အဟောသိ၊ အဖသည် မဟာကဿပသည်လည်းကောင်းဖြစ်လာပြီ။ အန္တေဝါသိကော အာနန္ဒေါ၊ တပည့်ကားအာနန္ဒာတည်း။ အာစရိယော ပန အဟမေဝ အဟောသိန္တိ၊ ဆရာကြီးသည်ကားငါဘုရားသည်သာလျှင်ဖြစ်လာပြီ" ဟု။ ဇာတဥံ သမောဓာနေသိ၊ ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူပြီ။
**အသာတမန္တဇာတကဝဏ္ဏနာပဌမာ၊ ပထမဆုံးဖြစ်သော အသာတမန္တဇာတ်အဖွင့်တည်း။**