**သောတတ္ထော သောသိန္နော စေဝါ** တိ ဣဒံ၊ သောတတ္ထော သောသိန္ဓော စေဝအစရှိသော ဤတရားဒေသနာတော်ကို
သတ္ထာ ဝေသာလိ ဥပနိဿာယ၊ ဘုရားရှင်သည် ဝေသာလီမြို့ကို အမှီပြု၍။
ပါဋိကာရာမေ ဝိဟရန္တော၊ ပါဠိ ကာရုံကျောင်းတော်၌ နေတော်မူစဉ်။
သုနက္ခတ္တံ အာရဗ္ဘ ကထေသိ၊ သုနက္ခတ္တကို အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူပြီ။
ဟိ ဧကသ္မိံ သမယေ၊ ချဲ့ဦးအံ့ အခါတစ်ပါး၌။
သုနက္ခတ္တော သတ္ထု၊ သုနက္ခတ္တရဟန်းသည် ဘုရားရှင်၏။
ဥပဋ္ဌာကော ဟုတွာ၊ အလုပ်အကျွေးသည် ဖြစ်၍။
ပတ္တစီဝရံ အာဒါယ ဝိစရမာနော၊ သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူ၍ လှည့်လည်သော်။
ကောရက္ခတ္တိယဿ ဓမ္မံ ရောစေန္တော၊ ကောရက္ခတ္တိယ တက္ကတွန်း၏ တရားကို နှစ်သက်လျက်။
ဒသဗလဿ ပတ္တစီဝရံ၊ ဘုရား၏ သပိတ် သင်္ကန်းကို။
ဒသဗလဿ နိယျာဒေတွာ၊ ဘုရားရှင်အား အပ်နှင်း၍။
ကောရက္ခ တ္တိယံ နိဿာယ ဝသတိ၊ ကောရက္ခတ္တိယတက္ကတွန်းကို မှီ၍ နေ၏။
တဿ ကာလကဉ္စိကအသုရယောနိယံ၊ ထိုကောရက္ခတ္တိယတက္ကတွန်း၏ ကာလကဉ္စိက အသူရကာယ်မျိုး၌။
နိဗ္ဗတ္တကာလေ၊ ဖြစ်ရာကာလ၌။
ဂိဟီ ဟုတွာ၊ လူဝတ် ကြောင်သည် ဖြစ်၍။
“သမဏဿ ဂေါတမဿ၊ ရဟန်းဂေါတမအား။
မနုဿ ဓမ္မာ၊ လူတို့၏ကုသိုလ်ကမ္မပထတရားဆယ်ပါးထက်။
ဥတ္တရိ၊ လွန်မြတ်သော။
အလမရိယဉာဏဒဿနဝိသေသော၊ ကိလေသာဖျက်ဆီးခြင်းငှာ စွမ်းနိုင်သော မြတ်သော ဉာဏ်အမြင်အထူးသည်။
နတ္ထိ၊ မရှိ။
တက္ကပရိယာဟတံ၊ အကြံဖြင့် စဉ်းစားအပ်သော။
ဝီမံသာနုစရိတံ၊ စူးစမ်းမှုဖြင့် အဖန်ဖန်လေ့ကျင့်အပ်သော။
သယံပဋိဘာနံ ဓမ္မံ၊ မိမိဉာဏ်အား ထင်ပေါ်လာသော တရားကို။
သမဏော ဂေါတမော ဒေသေတိ၊ ရဟန်းဂေါတမသည် ဟော၏။
ယဿ စ ခေါ အတ္ထာယ၊ အဿ ဓမ္မော ဒေသိတော= ထိုရဟန်းဂေါတမသည် အကြင်အကျိုးငှာလည်း။
အဿ တရားကို ဟောအပ်ပြီ။
သော၊ ထိုဟောအပ်သော တရားသည်။
တက္ကရဿ၊ ထိုတရားပြုကျင့်သူအား။
သမ္မာ ဒုက္ခက္ခယာယ၊ ကောင်းစွာ ဒုက္ခကုန်ရာသို့။
န နိယျာတိ၊ ထုတ်ဆောင်မသွားတတ်”။
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဝေသာလိယံ၊ ဝေသာလီ မြို့၌။
တိဏ္ဏ ပါကာရာနံ အန္တရေ၊ သုံးထပ်ကုန်သော တံတိုင်းတို့၏ အကြား၌။
ဝိစရန္တော၊ လှည့်လည်လျက်။
သတ္ထု အဝဏ္ဏ ဘာသတိ၊ ဘုရားရှင်၏ အပြစ်ကို ပြောဆို၏။
အထ အာယသ္မာ သာရိပုတ္တော၊ ထိုအခါ အရှင်သာရိပုတ္တရာသည်။
ပိဏ္ဍာယ စရန္တော၊ ဆွမ်းအကျိုးငှာ လှည့်လည်သော်။
ဧဝံ အဝဏ္ဏ ဘာသန္တဿ၊ ဤသို့ အပြစ်မရှိအပြစ်ရှာဘုရားအပြစ်ကို ပြောဆိုသော။
တဿ (ဝစနံ) သုတွာ၊ ထိုသုနက္ခတ္တ၏ (စကားကို) ကြားရ၍။
ပိဏ္ဍပါတပဋိက္ကန္တော တမတ္ထံ၊ ဆွမ်းခံရွာမှ ဖဲခွါခဲ့ပြီးသော် ထိုအကြောင်းအရာကို။
ဘဂဝတော အာရောစေသိ၊ ရှင်တော်ဘုရား အား လျှောက်ထားပြီ။
ဘဂဝါ၊ ဘုရားရှင်သည်။
“သာရိပုတ္တ သုနက္ခတ္တော၊ အို. . သာရိပုတ္တရာ သုနက္ခတ္တမည်သော။
မောဃပုရိသော ကောဓနော၊ မဂ်ဖိုလ်မမှီး အချီးနှီးသော ယောက်ျားသည် စိတ်ဆိုးလေ့ရှိ၏။
ကောဓဝသေန ဧဝံ အာဟ၊ ဒေါသ၏ အစွမ်းဖြင့် ဤသို့ပြောဆိုပြီး။
ပန ကောဓဝသေန၊ စင်စစ်ကား ဒေါသ၏ အစွမ်းဖြင့်။
‘သော တက္ကရဿ၊ ထိုရဟန်းဂေါတမတရားသည် ထိုတရားပြုကျင့်သူ အား။
သမ္မာ ဒုက္ခက္ခယာယ၊ ကောင်းစွာ ဒုက္ခကုန်ရာသို့န နိယျာတိထုတ်ဆောင် မသွားတတ်။
ဣတိ ဝဒန္တောပိ၊ ဤသို့ပြောသော်လည်း။
အဇာနိတွာ၊ မသိ၍။
မယှံ ဂုဏမေဝ ဘာသတိ၊ ငါဘုရား၏ ဂုဏ်ကိုသာ ပြောရာရောက်၏။
သော မောဃပုရိသော၊ ထိုမဂ်ဖိုလ်မမှီးအချီးနှီးသော ယောက်ျားသည်။
မယှံ ဂုဏံ၊ ငါဘုရား၏ ဂုဏ်ကို။
န ခေါ ပန ဇာနာတိ၊ မသိရှာချေ။
ဟိ သာရိပုတ္တ၊ မှန်၏ အို. သာရိပုတ္တရာ။
မယှံ၊ ငါဘုရားအား။
ဆ အဘိညာနာမ အတ္ထိ၊ ခြောက်ပါးကုန်သော အဘိညာဉ်တို့မည်သည် ရှိကုန်၏။
အယမ္ပိ၊ ဤအဘိညာဉ်ခြောက်ပါးသည် လည်း။
မေ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မောဝ၊ ငါဘုရား၏ လူတို့တရားထက် မြင့်မြတ်သော တရားပင်တည်း။
ဒသဗလဉာဏာနိ အတ္ထိ၊ ဆယ်ပါးသော ဉာဏ်အားတို့သည် ရှိကုန်၏။
စတုဝေသာရဇ္ဇဉာဏံ အတ္ထိ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကင်း ရဲတင်းသည့် ဉာဏ်လေး ပါးသည် ရှိ၏။
စတုယောနိပရိစ္ဆေဒကဉာဏံ အတ္ထိ၊ ယောနိလေးပါးပိုင်းခြား နိုင်သည့်ဉာဏ်သည် ရှိ၏။
ပဉ္စဂတိပရိစ္ဆေဒကဉာဏံ အတ္ထိ၊ ဂတိငါးပါးပိုင်းခြား နိုင်သည့်ဉာဏ်သည် ရှိ၏။
အယမ္ပိ၊ ဤဒသဗလဉာဏ်စသည်သည်လည်း။
ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မောဝ၊ ငါဘုရား၏ လူတို့တရားထက် လွန်မြတ်သော တရားပင် တည်း'။
ဧဝံ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မသမန္နာဂတံ၊ ဤသို့လျှင် လူတို့တရားထက်လွန် မြတ်သော တရားနှင့် ပြည့်စုံသော။
မံ ပန၊ ငါဘုရားကိုကား။
သမဏဿ ဂေါတမဿ၊ ရဟန်းဂေါတမအား။
ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မော နတ္ထီတိ၊ လူတို့တရားထက် လွန်မြတ်သော တရားမရှိဟု။
ယော ဧဝံ ဝဒေယျ၊ အကြင်သူသည် ဤသို့ ပြောဆိုရာ၏။
သော တံ ဝါစံ အပ္ပဟာယ၊ ထိုပြောဆိုသူသည် ထိုပြောစကားကို မပယ်စွန့်သော်။
တံ စိတ္တံ အပ္ပဟာယ၊ ထိုစိတ်ထားကို မပယ်စွန့်သော်။
တံ ဒိဋ္ဌိ အပ္ပဋိနိဿဇိတွာ၊ ထိုအယူမှားကို မစွန့်လွှတ်သော်။
အာဘတံ နိက္ခိတ္တော ယထာ၊ ဆောင်ယူ၍ ချထားအပ်သကဲ့သို့။
ဧဝံ နိရယေ၊ ဤအတူ ငရဲ၌။
(နိက္ခိတ္တော၊ ချထားအပ်၏)။
”ဣတိ ဧဝံ အတ္တနော၊ ဤကဲ့သို့ မိမိ၏။
ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မဿ၊ လူတို့တရားထက်လွန်မြတ်သော တရား၏။
ဝိဇ္ဇမာနံ ဂုဏံ ကထေတွာ၊ ထင်ရှားရှိ သော ဂုဏ်ကို ဟောတော်မူ၍။
“သာရိပုတ္တ၊ အို. . သာရိပုတ္တရာ။
သုနက္ခတ္တော၊ သုနက္ခတ္တသည်။
ကောရက္ခတ္တိယဿ၊ ကောရက္ခတ္တိယတက္ကတွန်း၏။
ဒုက္ကရ ကာရိကာယ၊ ခဲရင်းစွာပြုအပ်သည်ကို ပြုခြင်း၌။
မိစ္ဆာတပေ ပသန္နော ကိရ၊ မှားသော အကျင့်၌ ကြည်ညိုသတဲ့။
မိစ္ဆာတပေ ပသီဒန္တေန ပန၊ မှားသော အကျင့်၌ ကြည်ညိုသူသည်ကား။
မယိ ဧဝ ပသီဒိတုံ ဝဋ္ဋတိ၊ ငါဘုရား၌သာ ကြည်ညိုခြင်းငှာ သင့်၏။
ဟိ အဟံ၊ မှန်၏ ငါဘုရားသည်။
ဣတော ဧကနဝုတိကပ္ပမတ္ထကေ၊ ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာမှ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာထက်၌။
ဧတ္ထ သာ၊ ဤအကျင့်မှား၌ အနှစ်သာရသည်။
အတ္ထိ နုခေါတိ၊ ရှိလေသလောဟုတွေး၍။
ဗာဟိရကံ မိစ္ဆာတပံ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာအပြင်ပဖြစ်သော မိစ္ဆာအကျင့်ကို။
ဝီမံသန္တော၊ စုံစမ်းလို၍။
စတုရင်္ဂ သမန္နာဂတံ ဗြဟ္မစရိယဝါသံ ဝသိံ၊ အင်္ဂါလေးပါးနှင့် ပြည့်စုံသော ဗြဟ္မစရိယအကျင့်ကျင့်သုံးခြင်းကို ကျင့်သုံးခဲ့ပြီ။
ပဿီ ပရမတပဿီ၊ ခေါင်းပါးသော အကျင့်ရှိသည် အလွန်ပင်ခေါင်းပါးသော အကျင့်ရှိသည်။
သုဒံ ဟောမိ၊ ဖြစ်၏။
ခေါ ပရမလူခေါ၊ ခေါင်းပါးသည် အလွန်ခေါင်းပါးသည်။
သုဒံ ဟောမိ၊ ဖြစ်၏။
ဇေဂုစ္ဆီ ပရမဇေစီ၊ စက်ဆုပ်တတ်သည် အလွန်စက်ဆုပ်တတ်သည်။
သုဒံ ဟောမိ၊ ဖြစ်၏။
ပဝိဝိတ္တော ပရမပဝိဝိတ္တော၊ ကင်းဆိတ်သည် အလွန်ကင်းဆိတ်သည်။
သုဒံ ဟောမိ၊ ဖြစ်၏”။
ဣတိ ပတွာ၊ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၍။
ထေရေန ယာစိတော၊ အရှင်သာရိပုတ္တရာထေရ်သည် တောင်းပန်အပ်ရကား။
အတီတံ အာဟရိ၊ အတိတ်ကို ဆောင်တော်မူပြီ။
အတီတေ ဧကနဝုတိကပ္ပမတ္ထကေ၊ လွန်လေပြီးသောအခါ ကိုးဆယ့်တစ်ကမ္ဘာ ထက်၌။
ဗောဓိသတ္တော၊ ဘုရားလောင်းသည်။
“ဗာဟိရကတပံ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာပြင်ပ အကျင့်ကို။
ဝီမံသိဿာမီတိ၊ စုံစမ်းမည်”ဟု ကြံ၍။
အာဇီဝကပဗ္ဗဇ္ဇံ ပဗ္ဗဇိတွာ၊ တက္ကတွန်းရဟန်းအဖြစ်သို့ ကပ်ရောက်၍။
အစေလကော၊ အဝတ်မဝတ်သည်။
ရဇောဇလ္လိကော၊ မြူအညစ်ကြေးဆောင်သူသည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။
ပဝိဝိတ္တော၊ ကင်းဆိတ်သူသည်။
ဧကဝိဟာရီ၊ တစ်ယောက်တည်းသာ နေလေ့ရှိသူသည်။
အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။
မနုဿ ဒိသွာ၊ လူတို့ကို တွေ့သော်။
မိဂေါ ဝိယ ပလာယိ၊ သားသမင်ကဲ့သို့ ပြေးပြီ။
မဟာဝိကတိဘောဇနော၊ အဟောသိကြီးစွာ ဖောက်ပြန် ခြင်းရှိသော ကျင်ကြီးကို စားလေ့ရှိသူသည် ဖြစ်ပြီ။
ဝစ္ဆကဂေါမယာဒီနိ ပရိဘုဉ္ဇိ၊ နွားကလေး ချေးစသည်တို့ကို စားပြီ။
အပ္ပမာဒဝိဟာရတ္ထာယ၊ မမေ့မလျော့နေခြင်း ငှာ။
ဧကသ္မိံ ဘိသနကေ၊ တစ်ခုသော ကြောက်ဖွယ်ကောင်းသော။
အရညေ ဝနသဏ္ဍေ ဝိဟာသိ၊ တောထဲ၌ တောအုပ်ထဲ၌ နေပြီ။
တသ္မိံ ဝိဟရန္တောပိ၊ ထိုတောထဲတောအုပ်ထဲ၌ နေသော်လည်း။
ဟိမပါတသမယေ၊ ဆီးနှင်းကျရာ အခါ၌။
အန္တရဋ္ဌကေ၊ တပို့တွဲတပေါင်းအကြားရှစ်ရက်၌။
ရတ္တိ ဝနသဏ္ဍာ နိက္ခမိတွာ၊ ညအခါ တောအုပ်မှ ထွက်၍။
အမ္ဘောကာသေ ဝိဟရိတွာ၊ လွင်ပြင်၌ နေ၍။
သူရိယေ ဥဂ္ဂတေ၊ နေသည် ထွက်သော်။
ဝနသက္ကံ ပဝိသတိ၊ တောအုပ် ထဲသို့ ဝင်သွား၏။
သော၊ ထိုဘုရားလောင်းသည်။
ရတ္တိံ အမ္ဘောကာသေ၊ ညအခါ လွင်ပြင်၌။
ဟိမောဒကေန တိန္တော ယထာ၊ နှင်းရေပေါက်ဖြင့် စိုစွပ်သကဲ့သို့။
တထေဝ ဒိဝါ၊ ထို့အတူသာ နေ့အခါ၌။
ပနသဣတော ပုဂ္ဂရန္တေဟိ၊ တောအုပ်ထဲမှ ယိုစီးကျကုန်သော။
ဥဒကဗိန္ဒူဟိ တေမယိ၊ ရေပေါက်တို့ဖြင့် စိုစွပ်ပြီ။
ဧဝံအဟောရတ္တံ၊ ဤကဲ့သို့ နေ့ညဉ့်ပတ်လုံး။
သီတဒုက္ခံ အနုဘောတိ၊ အအေးကြောင့်ဖြစ်သည့် ဆင်းရဲကို ခံစား၏။
ဂိမှာနံ ပစ္ဆိမေ မာသေ ပန၊ နွေဥတုတို့၏ နောက်ဆုံးဖြစ်သော နယုန်လ၌ကား။
ဒိဝါ အမ္ဘောကာသေ ဝိဟရိတွာ၊ နေ့အခါ လွင်ပြင်၌ နေ၍။
ရတ္တိ ဝနသက္ကံ ပဝိသတိ၊ ညဉ့်အခါ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။
သော ဒိဝါ၊ ထိုဘုရားလောင်းသည် နေ့အခါ၌။
အဗ္ဘာကာသေ အာတပေန၊ လွင်ပြင်၌ နေပူဖြင့်။
ပရိဠာဟပ္ပတ္တော ယထာ၊ ပူခြင်းသို့ ရောက်သကဲ့သို့။
တထေဝ ရတ္တိံ၊ ထို့အတူသာ ညအခါ၌။
နိဝါတေ ဝနသဏေ၊ လေမတိုက်သော တောအုပ်ထဲ၌။
ပရိဠာဟံ ပါပုဏာတိ၊ ပူခြင်းသို့ ရောက်။
သရီရာ သေဒဓာရာ မုစ္စန္တိ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးရည်အလျင်တို့သည် ထွက်ကုန်ယိုစီးကုန်၏။
အထ အဿ၊ ထိုအခါ ထိုဘုရားလောင်းအား။
ပုဗ္ဗေ အသုတပုဗ္ဗာ၊ ရှေးက မကြားဘူးသော။
အယံ ဂါထာ ပဋိဘာသိ၊ ဤဆိုမည့် ဂါထာသည် ဉာဏ်တွင်ထင်လာပြီ။
(ကာ၊ အဘယ်ဂါထာနည်း)။
ဘိသနကေ ဝနေ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောထဲ၌။
ဧသနာ ပသုတော မုနိ၊ အကျင့်မြတ်ရှာမှီးအားထုတ်သော ရဟန်းသည်။
ဧကော၊ တစ်ပါးတည်း။
သောတတ္တော၊ အလွန်လည်းအပူခံ၏။
သောသိန္နော၊ အလွန်လည်းအစိုခံအအေးခံ၏။
နဂ္ဂေါ၊ အဝတ်မစီး ကိုယ်လုံး တီးလည်း ဖြစ်၏။
အဂ္ဂ စ န အာသီနော၊ မီးသို့လည်း မကပ်။
တတ္ထ၊ ထိုဂါထာ၌။
**သောတတ္တော** တိ၊ သောတတ္တောဟူသည်ကား။
သူရိယသန္တာပေန သုဠု တတ္တော၊ နေပူဖြင့် ကောင်းစွာလွန်စွာ ပူလောင်၏တည်း။
**သောသန္နော** တိ၊ သောသိန္နောဟူသည်ကား။
ဟိမောဒကေန သုသိန္နော၊ ဆီးနှင်းရည်ဖြင့် ကောင်းစွာစိုစွတ်၏တည်း။
သုဠု တိန္တော၊ ကောင်းစွာစို၏တည်း။
**ဧကော ဘိံသနက ၀နေ**တိ၊ ဧကော ဘိသနကေ ဝနေဟူသော ပါဌ်ဖြင့်။
ယတ္ထ ပဝိဋ္ဌာနံ၊ အကြင်တောသို့ ဝင်ရောက်ကြသူတို့၏။
လောမာနိ ယေဘုယျေန ဟံသန္တိ၊ အမွေးတို့သည် များသောအားဖြင့် ရွှင်ကုန်၏။
(ကြက်သီးထကုန်၏)။
တထာရူပေ ဘိသနကေ ဝနသဏ္ဍ၊ ထိုသို့ကြက်သီးထလောက်သော သဘော ရှိသော ကြောက်ဖွယ်ကောင်းသော တောအုပ်ထဲ၌။
ဧကော အဒုတိယောဝ အဟောသိ၊ တစ်ယောက်တည်းသည် အဖေါ်မရှိသည်သာ ဖြစ်ပြီ။
ဣတိ ဒီပေတိ၊ ဤအနက်အဓိပ္ပါယ်ကို ပြ၏။
**နဂ္ဂေါ န စဂိမာသိ နော**တိ၊ နဂ္ဂေါ န စဗ္ဗိမာသီနော ဟူသော ပါဌ်ဖြင့်။
နဂ္ဂေါ စ၊ အဝတ်မစီး ကိုယ်လုံးတီးလည်း ဖြစ်၏။
အဂ္ဂိ နှ စ အာသီနော၊ မီးသို့ ကပ်လည်း မကပ်။
တထာ သီတေန ပီဠိယမာနောပိ၊ ထိုကဲ့သို့ အအေးသည် နှိပ်စက်အပ်ပါသော်လည်း။
နိဝါသနပါရူပနံ ၀ါ၊ ခါးဝတ်ကိုယ်ရုံကို လည်း။
န အာဒိယိ၊ မယူမဝတ်ပြီ။
အဂ္ဂိံ အာဂမ္မ၊ မီးနားသို့ လာရောက်၍။
န စ နိသီဒန္တိ၊ နေလည်းမနေပြီ။
ဣတိ ဒီပေတိ၊ ဤအနက်အဓိပ္ပါယ်ကို ဖေါ်ပြ၏။
**ဧသနာ ပသုတော** တိ၊ ဧသနာပသုတောဟူသောပါဌ်ဖြင့်။
တသ္မိံ အဗြဟ္မစရိယေပိ၊ ထိုမမြတ်သော အကျင့်၌လည်း။
ဗြဟ္မစရိယသညီ ဟုတွာ၊ မြတ်သော အကျင့်ဟု အမှတ်ရှိသည် ဖြစ်၍။
“ဧတံ၊ ဤအကျင့်သည်။
ဗြဟ္မလောကဿ၊ ဗြဟ္မပြည်ကို။
ဧသနာ ဂဝေသနာ၊ ရှာကြောင်းဖြစ်သော။
ဥပါယော၊ ရေံာက်ကြောင်းနည်းလမ်း ဖြစ်သော။
ဗြဟ္မစရိယမေဝ ဣတိ၊ မြတ်သော အကျင့်သာတည်း”ဟု။
ဧဝံ တာယ ဗြဟ္မစရိယေသနာယ၊ ဤကဲ့သို့ ထိုမြတ်သော အကျင့်ရှာမှီးခြင်းကို။
ပသုတော အနုယုတ္တော၊ အားထုတ်သည်။
ဥက္ကံ အာပန္နော၊ ကြောင့်ကျစိုက်ခြင်းသို့ ရောက်သည်။
အဟောသိန္တိ ဒီပေတိ၊ ဖြစ်ပြီဟု ပြ၏။
**မုနီ** တိ၊ မုနိဟူသော ပါဌ်ဖြင့်။
“ဧသော မုနိ၊ ဤရဟန်းသည်။
ခေါ မောနတ္ထာယ၊ စင်စစ် သိခြင်းအကျိုးငှာ။
ပဋိ ပန္နောတိ၊ ကျင့်နေ၏”ဟု။
ဧဝံ လောကေန၊ ဤကဲ့သို့ လူအပေါင်းသည်။
သမ္ဘာဝိ တော၊ ချီးမွန်းအပ်သည်။
အဟောသိန္တိ ဒီပေတိ၊ ဖြစ်ပြီ ဟု ပြ၏။
ဧဝံ စတုရင်္ဂသမန္နာဂတံ၊ ဤသို့ အင်္ဂါလေးချက်ပြည့်စုံသော။
ဗြဟ္မစရိယံ စရိတွာ၊ ဗြဟ္မစရိယဟု ထင်သည့်အကျင့်ကို ကျင့်၍။
ဗောဓိသတ္တော မရဏကာလေ၊ ဘုရားလောင်းသည် သေခါနီးကာလ၌။
ဥပဋ္ဌိတံ နိရယနိမိတ္တံ ဒိသွာ၊ အနီးကပ် တည်လာသော ငရဲနိမိတ်ကို မြင်၍။
“ဣဒံ ဝတ သမာဒါနံ၊ ဤကျင့်ဝတ်ဆောက် တည်ခြင်းကား။
နိရတ္ထကန္တိ ဉတွာ၊ ကောင်းကျိုးမရှိ"ဟု သိ၍။
တင်္ခဏညေဝ၊ သိရာ ထိုခဏ၌ပင်။
တံ လဒ္ဓိံ ဘိန္ဒိတွာ၊ ထိုအယူကို ဖျက်၍။
သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဂဟေတွာ၊ မှန်သော အယူကို ယူ၍။
ဒေဝလောကေ နိဗ္ဗတ္တိ၊ နတ်ပြည်၌ ဖြစ်ပြီ။
သတ္ထာ ဣမံ ဓမ္မဒေသနံ အာဟရိတွာ၊ ဘုရားရှင်သည် ဤတရားဒေသနာ တော်ကို ဆောင်တော်မူ၍ ။
“အဟံ တေန သမယေန၊ ငါဘုရားသည် ထိုကိုးဆယ့် တစ်ကမ္ဘာထက်ကာလ၌။
သော အာဇီဝကော အဟော သိန္တိ၊ ထိုတက္ကတွန်းသည် ဖြစ်ခဲ့ပြီ”ဟု။
ဇာတကံ သမောဓာနေသိ၊ ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူပြီ။
လောမဟံသဇာတကဝဏ္ဏနာ စတုတ္ထာ၊ လေးခုမြောက်ဖြစ်သော လောမဟံသဇာတ်အဖွင့်တည်း။