ဒွိန္နံ၊ ၂-ပါးကုန်သော။ စေတနာနံ၊ စေတနာတို့၏။ ဧကတော၊ တပြိုင်နက်။ အဘာဝါ၊ မဖြစ်ခြင်းကြောင့်တည်း။ ပန၊ ထိုသို့ပင် စေတနာ ၂-ပါးတို့ တပေါင်းတည်း မဖြစ်နိုင် ပါသော်လည်း။ သောတပတိတတ္ထာ၊ ဒေသနာတော်အယဉ်၌ ကျရောက်သည်၏အဖြစ်ကြောင့်။ ဧဝံ၊ ဤသို့ စေတနာ,ပတ္ထနာ, ပဏိဓိဟူ၍။ တန္တိ၊ ပါဠိတော်သည်။ ဂတာ၊ ဖြစ်ပြီ။ ဣတိ၊ ဝေဒိဟဗ္ဗာ၊

၁။ ဝေဒနာဒီနညေ၀။ ပေ။ န စေတနာယ။ ။ပါဠိတော်ကိုကြည့်ပါ။ပေယျာလ မြှုပ်ထားသည်။ “ကုသလေန စိတ္တေန သမုဋ္ဌိတာ ဝေဒနာယ။ပေ။သညာ, စေတနာ သဒ္ဓါ, ဝီရိယံ,သတိ သမာဓိ။ ပေ။ပညာ ကုသလာ အနာရမ္မဏာ၊ နတ္ထိတာယ အာဝဋ္ဋနာ အာဘောဂေါ သမန္နာဟာရော မနသိကာရော စေတနာ ပတ္ထနာ ပဏိဓိ”ဟု ရှိရာဝယ် “စေတနာ, ပတ္ထနာ,ပဏိဓိ” ၃-မျိုးတို့တွင် ကုသိုတ်စိတ်ကြောင့်ဖြစ်သော ဝေဒနာ, သညာ, သဒ္ဓါ စသည် တို့၏အတွက် “ပတ္ထနာ, ပဏိဓိ” ရနိုင်သော်လည်း စေတနာ အတွက်ကား၊ “ပတ္ထနာ,ပဏိဓိ” ၂-မျိုးလုံးပင် မရနိုင်၊ ဘာကြောင့်နည်း-ပတ္ထနာ, ပဏီဓိ ဟူသည် စေတနာပင် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ထိုသို့မရလျှင် ပါဠိတော်၌ အဘယ့်ကြောင့် စေတနာအတွက် ပတ္ထနာ, ပဏိဓိကို ထည့်ထားပါသနည်း။ ဤသို့ မေးဖွယ်ရှိ၍ “သောတပတိတတ္တာ။ ပေ။ဝေဒိတဗ္ဗာ”ဟုမိန့်သည်။ရှေ့တရား အတွက် ပတ္ထနာပဏိဓိ ပါခဲ့ရကား ထိုဒေသနာ အယဉ်၌ ကျနေသောကြောင့် စေတနာအတွက်လည်း ပတ္ထနာ, ပဏိဓိ, ပါလျက် ရှိရသည် ဟူလို။

ရူပါယတနံတိ အာဒိ၊ အစရှိသော စကားရပ်ကို။ ပုရိမဝါရေ၊ ရှေ့ဝါရ၌။

(ယံ ကိဉ္စိ အကုသလေန စိတ္တေန သမုဋ္ဌိတံ ရူပံ စသည်ဖြင့် အကျဉ်းပြအပ် သော ရှေ့ဝါရ၌။) သဗ္ဗံတံ ကုသလံတိ၊ ဟူ၍။ သံခိတ္တသာ၊ အကျဉ်းချုံး အပ်သော တရား၏။ ပဘေဒ ဒဿနတ္ထံ၊ အပြားကိုပြခြင်း အကျိုးငှါ။ (ရူပါယတနံ ကုသလံ။ ပေ။သဒ္ဒါယတနံ ကုသလံ စသည်ဖြင့် အပြားကိုပြခြင်း အကျိုးငှါ။) ဝုတ္တံ၊