၈၁၀-၈၁၁၊

တတ္ထ၊ ၌။ ယေသံ၊ တို့၏။ ဗုဒ္ဓေ၊ အလုံးစုံသော တရားတို့ကို သိတော်မူပြီးသော။ ဘဂဝတိ၊ ၌။ အယောနိသော၊ အားဖြင့်။ ပေမဝသေနေဝ၊ ဖြင့်ပင်။ ဘဂဝါ၊ သည်။ သောတာပန္နော၊ သည်။ ဟုတွာ၊ သကဒါဂါမီ၊ သကဒါ ဒါမ်သည်။ (ဟောတိ၊ ) သကဒါဂါမီ ဟုတွာ အနာဂါမီ ဟုတွာ အရဟတ္တံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။ နသစ္ဆာကာသိ၊ မျက်မှောက်ပြုသည် မဟုတ်။ ပန၊ အဟုတ် ကား။ ဧကေနေဝ၊ တခုတည်းသာလျှင်ဖြစ်သော။ အရိယာမဂ္ဂေန၊ အရိယာ မဂ်ဖြင့်။ စတ္တာရိ၊ ကုန်သော။ ဖလာနိ၊ တို့ကို။ သစ္ဆာကာသိ၊ မျက်မှောက် ပြုတော်မူပြီ။ ဣတိ လဒ္ဓိ၊

ပေ၊ ဣတရဿ၊

အထ နံ စတူဟိ၊ ကုန်သော။ ဖလေဟိ၊ ဖိုလ်တို့နှင့်။ သဒ္ဓိံ၊ တကွ။ ဥပ္ပန္နာနံ၊ ဖြစ်ကုန်သော။ စတုန္နံ၊ ဖဿဒီနံ၊ ဖဿ အစရှိသည်တို့၏။ ဧကတော၊ တပေါင်းတည်း။ သမောဓာန ဝသေန၊ ပေါင်းဆုံခြင်းနှင့် စပ်သဖြင့်။ စောစေတုံ၊ စတုန္နံ ဖဿာဒီနန္တိအာဒိံ အာဟ၊

သောတာပတ္တိမဂ္ဂေနာတိအာဒိ၊ အစရှိသော စကားကို။ ကတရမဂ္ဂေန၊ အဘယ်မဂ်ဖြင့်။ သစ္ဆိကရောတိ၊ မျက်မှောက်ပြုသနည်း။ ဣတိ ပုစ္ဆနတ္ထံ ဝုတ္တံ၊

အရဟတ္တမဂ္ဂေနာတိ စ၊ ဟူ၍လည်း။ ဝုတ္တေ၊ သော်။ တေန၊ ထို အရဟတ္တ မဂ်သည်။ သက္ကာယဒိဋ္ဌိအာဒီနံ၊ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ အစရှိသည်တို့ကို။ ပဟာနာ ဘာဝဝသေန၊ ပယ်ခြင်း၏ မရှိခြင်းနှင့် စပ်သဖြင့်။ စောဒေတိ၊ ၏။

ဘဂဝါသောတာပန္နောတိ၊ ဟူ၍။ (ပုဋ္ဌော ဘမာနော၊ ) ဗုဒ္ဓဘူတဿ၊ ဘုရားဖြစ်၍ ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏။ သောတာပန္နဘာဝေါ၊ သောတာပန်၏ အဖြစ်သည်။ နတ္ထိ၊ ဣတိ၊ ထို့ကြောင့်။ ပဋိက္ခိပတိ၊

ပရတော၊ နောက် ဖြစ်သော။ ပဉှဒွယေပိ၊ ပြသာနာ နှစ်ခုအပေါင်း၌လည်း။ (“ဘဂဝါ သကဒါဂါမီ၊ လော။ အနာဂါမီ၊ လော”ဟူသော ပြဿနာ ၂-ပါး အပေါင်း၌လည်း။) ဧသေဝ နယော၊ တည်း။

ဧတ္ထ၊ ဤကထာ၌။ သေသံ၊ ပေ၊ နိယျာတိ၊ ဣတိ၊ အပြီးတည်း။

ဧကမဂ္ဂကထာဝဏ္ဏနာ၊ သည်။ (နိဋ္ဌိတာ၊ ) **၁။ အရဟတ္တံ သစ္ဆာကာသိ**။ ။စာအုပ်တို့၌ “သောတာပန္နော ဟုတွာ” စသည်ဖြင့် "သောတာပန်ဖြစ်ပြီးမှ သကဒါဂါမ် ဖြစ်၏။ သကဒါဂါမ် ဖြစ်ပြီးမှ အနာဂါမ် ဖြစ်၏။ အနာဂါမ် ဖြစ်ပြီးမှ အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြုသည်”ဟု ပရဝါဒီအလိုကို ဆိုထား၏။ သို့သော် ပါဠိတော်၌“ကတမေန မဂ္ဂေနာတိ အရဟတ္တ မဂ္ဂေန”ဟု အရဟတ္တမဂ်တပါးတည်းဖြင့် ဖိုလ် ၄-ပါးကို မျက်မှောက်ပြုသည်ဟု ပရဝါဒီက ဆိုထားသောကြောင့် သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ဖွယ်လည်းမလို၊သကဒါဂါမ် အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ဖွယ်လည်း မလိုတော့။ ထို့ကြောင့် “သစ္စာကာသိ”နေရာဝယ် “န သစ္စာကာသိ”ဟု “န”သဒ္ဒါပါမှသာ “ဧကေနေဝ ပန”စသော နောက်အနွယ ၀ါကျနှင့် စာသွားသင့်သည်ဟု ထင်၏။ စဉ်းစားကြပါ။