တတ္ထ၊ ထိုဝစနသောဓန ကထာ၌။ ပုဂ္ဂလောဥပလဗ္ဘတီတိ၊ ဟူသော။ ယဒေတံ (ယံဧတံ) ဝစနံ၊ အကြင်သဒ္ဒါသည်။ (အတ္ထိ)၊ တံ၊ ထိုသဒ္ဒါကို။

၁။ အာဇာနာဟိ ပဋိကမ္မန္တိ အာဒိ။ ။ရှေ့၌"ပစ္စနီက မတ္တဝသေန အဋ္ဌေဝ” ဟု ဆိုခဲ့၏။ထို ပစ္စနီက၌ "အာဇာနာတိ နိဂ္ဂဟံ"ဟု ဆိုရိုးရှိသော်လည်း မပြတော့။ ထို့ကြောင့် ပစ္စနီကာနုလောမေ စသော ဤ စကားသည် နောက်၌ "အာဇာနာဟိ ပဋိကမ္မံ” ဟူသော စကားနှင့်မညီ-ဟု ဋီကာ၌ ကောက်ချက် ချသည်။ အနုဋီကာ ၌လည်း "အာဗနာဟိ ပဋိကမ္မံ” ကို ပယ်၍ "အာဇာနာဟိ နိဂ္ဂဟန္တိပါဌော ဂဟေတဗ္ဗာ"ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် "အာဇာနာဟိ ပဋိကမ္မံ ကို ပမာဒလေခပါဌ် ဟု ယူစေလိုသည်။

၂။ ၀စနသောဓနံ။ ။ပုဂ္ဂလော ဟူသော သဒ္ဒါ ဥပလဗ္ဘတိ ဟူသော သဒ္ဒါ ၂-ခု တို့၏ အနက်အရ တူ-မတူကို စိစစ်၍ သဒ္ဒါကို သုတ်သင်ကြောင်း ပါဠိတော်စကားရပ် ကို"ဝစနသောဓန”ဟု ခေါ်သည်။

သောဓေတုံ၊ သုတ်သင်ခြင်းငှာ။ **ပုဂ္ဂလော ဥပလဗ္ဘတိ, ဥပလဗ္ဘတိ ပုဂ္ဂလော**တိ၊ ဟူသော။

ရူပါဒီသု ပန၊ ရုပ်အစရှိသော တရားတို့တွင်ကား။ ကောစိပိ၊ တစုံတခုသော တရားသည်လည်း။ န ပုဂ္ဂလော၊ ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်။ ဣတိ (ဣဒံ ဝုတ္တံ-ဟောတိ)၊

‌ကော ကာရတ္ထေ။ ပေ။ နိပါတ မတ္တော။ ။ကေဟိစိ၌ ကေ သဒ္ဒါ သည် "န ဟေဝံ ဝတ္ထဗ္ဗေ”၌ကဲ့သို့ သိ-ကို ဧ-ပြုထားသော သဒ္ဓါတည်း။ ဟိ-ကား အနက် အထူးမရသော နိပါတ်မျှသာ။ စိ-နိပါတ်အတွက်မူ ကိံသဒ္ဒါနှင့် တွဲ၍ အပ္ပ- အနက် (အချို့ဟူသောအနက်)ကို ဟော၏။ ထို့ကြောင့် "ဥပလဗ္ဘတိ၊ သော။ ကောစိ၊ အချို့ သော အနက်သည်။ ပုဂ္ဂလော၊ မည်၏။” စသည်ဖြင့် ပါဠိတော်၌ အနက်ပေး ရသည်။

၂။ ပုဂ္ဂလောပိ။ပေ။ န ပုဂ္ဂလော။ ။ပုဂ္ဂိုလ်ဟူသောအနက်ကို ရုပ်ဝေဒနာ အစရှိသည်တို့တွင် အမှတ်မထား တပါးပါးသော အနက်ဖြစ်၍ ရအပ် ရနိူင်သည်သာ။ထို့ကြောင့် ပရဝါဒီ အလိုအားဖြင့် “ပုဂ္ဂလော ဥပလဗ္ဘတိ ဧဝ"ဟု အဝဓာရဏ အနက်ကို ရနိုင်၏။ ဥပလဗ္ဘတိ ပုဂ္ဂလော၌ကား ဥပလဗ္ဘတိ အနက် ဟူသမျှသည် "ပုဂ္ဂလော ဧဝ”ဟု အဝဓာရဏ အနက် မရနိုင်။ ထို့ကြောင့် “ကေဟိစိ ပုဂ္ဂလော ကေဟိစိ ခုံ ပုဂ္ဂလော” ဟု ဖြေရသည်-ဟူလို။

ပန၊ ကား။ အဿ၊ ထိုပုဂ္ဂလ ဝါဒီ၏။ ပုဂ္ဂလော၊ သည်။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ ဣတိ၊ သို့။ ယာ လဒ္ဓိံ၊ သည်။ (အတ္ထိ)၊ တဿာ၊ ထိုပုဂ္ဂလော အတ္ထိ ဟူသော အယူ၏။

၁။ အပိစ။ ။သဗ္ဗာနိ ဟေတာနိ ဥပလဗ္ဘတိ ဝေဝစနာနေဝ”ဟူသော ရှေ့ စကားဝယ် စိုးစဉ်းအနည်းငယ်အထူးကို ပြလိုသောကြောင့် "အပိစ” စသည်ကို မိန့် သည်။ ဤ အပိစ ၏ နယ်သည် “တသ္မာ။ပေ ။ သောဓိတာနိ”တိုင်အောင်တည်း။

၂။ ယသ္မာ။ပေ။ အာပဇ္ဇတိ ။"ပုဂ္ဂလော ဥပလဗ္ဘတိ သစ္ဆိကဋ္ဌ ပရမတ္ထေန "ဟု ပုဂ္ဂလ ကထာ အစတုန်းက မေးအပ်သော ပြဿနာကို "အာမန္တာ”ဟု ပရဝါဒီက ဝန်ခံခဲ့၏။ထိုသို့ ဝန်ခံခဲ့သည်ကို ရည်ရွယ်၍ "အယံ ပုဂ္ဂလဝါဒိနော ပဋိညာ”ဟု ဆိုသည်။

၃။ တသ္မာ။ပေ။ အာပဇ္ဇတိ။ ။ထိုသို့ ဝန်ခံခဲ့သောကြောင့် "ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရအပ်၏” ဟူသော အယူသည် ပရဝါဒီအတွက် ခိုင်မြဲသော အယူဖြစ်သကဲ့သို့ "သစ္စိကဋ္ဌ ပရမတ္ထေန”ဟု ဝန်ခံခဲ့သောကြောင့် ပုဂ္ဂိုလ်၏သစ္စကဋ္ဌ အဖြစ်ဟူသောအယူ သည်လည်း ပရဝါဒီအတွက် ခိုင်မြဲသော အယူပင်ဖြစ်၏ဟု အနက် အဓိပ္ပါယ် ရောက် သည်။ ဤ စကားရပ်ဖြင့် ဤ ဝစနသောဓန အခဏ်း၌လာသော ပုဂ္ဂလော ဥပလဗ္ဘတိ စသော စကား, ပုဂ္ဂလော သစ္ဆိကဋ္ဌောစသော စကား၏ ဝစနသောဓန ဖြစ်ပုံကိုပြသည်။

၄။ ယာ ပနဿ။ ပေ ။ လဒ္ဓီ။ ။ အတ္ထိ ပုဂ္ဂလော အတ္တဟိတာယ ပဋိပန္နော” ဟူသောပါဠိတော်ကို သာဓကပြု၍ "ပုဂ္ဂိုလ်ရှိ၏” ဟူသော အယူသည်လည်း ထို ပရဝါဒီ၏ ခိုင်မြဲသော အယူပင် ဖြစ်၏။ တဿာ ဝိဇ္ဇမာနောတိ ဝေဝစနမေဝ-ဝိဇ္ဇမာနော ဟူသော စကားသည် ထို အတ္ထိ၏ ဝေဝုစ်ပရိယာယ် စကားလှယ်ဖြစ်၏။ ဤ စကားရပ်ဖြင့် ဤ ဝစနသောဓန အခဏ်း၌လာသော “ပုဂ္ဂလော အတ္ထိ” စသော စကား“ပုဂ္ဂလော ဝိဇ္ဇမာနော”ဟူသော စကား၏ ဝေဝစန ဖြစ်ပုံကို ပြသည်။

ဝိဇ္ဇမာနောတိ၊ ဟူသော ပုဒ်သည်။ ဝေဝစနမေဝ၊ သည်သာတည်း။ (တနည်း) တဿာ၊ ကို။ (ဒီပကံ၊ ပြတတ်သော။ အတ္ထီတိဝစနံ၊ အတ္ထိ ဟူသော သဒ္ဒါသည််။) ဝိဇ္ဇမာနောတိ၊ ဟူသောပုဒ််၏။ ဝေဝစနမေဝ၊ သည်သာတည်း။ တသ္မာ၊ ကြောင့်။ သဗ္ဗာနိ၊ လည်းဖြစ်ကုန်သော။ ဧတာနိဝစနာနိ၊ ဤ ဥပလဗ္ဘတိ, သစ္စိကဋ္ဌော, ဝိဇ္ဇာမာနော, အတ္ထိ ဟူသော ဤသဒ္ဒါတို့ကို။ သောဓိတာနိ၊ သုတ်သင်အပ်ကုန်ပြီ။

၆၀။ တတ္ထ၊ ထိုဝစနသောဓန အခဏ်း၌။ အဝသာနေ၊ အဆုံး၌။ ပုဂ္ဂလော အတ္ထိ န သဗ္ဗော ပုဂ္ဂလောတိအာဒိ၊ အစရှိသော။ ယံ၊ အကြင်စကားရပ်ကို။

(သကဝါဒိနာ၊ သည်။ တနည်း အာယသ္မတာ မောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿတ္ထေရေန၊ သည်။) ဝုတ္တံ၊ အပ်ပြီ။ တတြ၊ ထိုစကားရပ်၌။ အယံ၊ ကား။ အဓိပ္ပါယော၊ သကဝါဒီ၏ အလိုတည်း။ ဟိ၊ ချဲ့။ ပရဝါဒိနာ၊ သည်။ ပုဂ္ဂလော အတ္ထိ။ပေ။ပုဂ္ဂလောတိ၊ ဟူသော။ ယံ ဧတံ (ဝစနံ)၊ အကြင်စကားကို။ ဝုတ္တံ၊ အပ်ပြီ။ တံ၊ ထိုစကားသည်။ ယသ္မာ၊ ကြောင့်။ အတ္ထတော၊ အားဖြင့်။ ပုဂ္ဂလော၊ သည်။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ အတ္ထိ၊ ရှိသော။ သဗ္ဗော၊ အလုံးစုံသော အနက်သည်။ န ပုဂ္ဂလော၊ ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်။ ဣတိဧတ္တကံ၊ ဤမျှ အတိုင်းအရှည်ရှိသော အနက် အဓိပ္ပါယ်သည်။

မှတ်ချက်။ ။"တဿာ။ ပေ ။ ဝေဝစနမေဝ”ဟူသော စကားရပ်၌ တဿာဖြင့် ရှေ့ဝါကျ၌ ရှိသော "ယာ လဒ္ဓိ”ကို စွဲရသည်။ သို့သော် ထို တဿာ အတွက် စပ်ပုဒ် မရှိ။ ထို့ကြောင့် “တဿာ၊ထို အယူကို။ ဒီပကံ၊ ပြတတ်သော။ အတ္တီတိဝစနံ၊ အတ္ထိ ဟူသော သဒ္ဒါသည်”ဟု ထည့်၍ အနက်ပေးမှ "ဝိဇ္ဇာနောတိ ဝေဝစနမေနှင့် ဝ"အဓိပ္ပါယ် စပ်မိသည်။ စာကျနေဟန်တူသည်။

၁။ တသ္မာ။ ပေ ။ သောဓိတာနိ။ ။တသ္မာဖြင့် “ယသ္မာ။ ပေ ။ အာပဇ္ဇတိ၊ ယာ ပနဿ။ ပေ ။ ဝေဝစနမေဝ”ဟူသော စကား ၂-ရပ်ကို ပြန်၍ ညွှန်သောကြောင့် ဤ ဝါကျကို ထိုစကား ၂-ရပ်၏ နိဂုံးဝါကျဟု မှတ်ပါ၊ ထို ဆိုအပ်ခဲ့သော အကြောင်း ကြောင့် "ပုဂ္ဂလော ဥပလဗ္ဘတိ, ပုဂ္ဂလော သစ္စကဋ္ဌော, ပုဂ္ဂလော ဝိဇ္ဇမာနော, ပုဂ္ဂလော အတ္ထိ” ဟူသော ဤသဒ္ဒါတို့ကို အရှင်မောဂ္ဂလိပုတ္တထေရ်သည် ဤ ဝစနသောဓန အခဏ်း၌ အနက် အဓိပ္ပါယ်အမှန်ရအောင် သုတ်သင် ရှင်းလင်းတော်မူအပ်ပါသည် ဟူလို။ [ပါဠိတော် စာအုပ်၌ "ပုဂ္ဂလော သံဝိဇ္ဇမာနော”ဟု ရှိသေး၏။ ဝိဇ္ဇမာနောနှင့် တူသောကြောင့် အဋ္ဌကထာ၌ အထူးမပြပဲ ထားဟန်တူသည်။ သို့မဟုတ် သံဝိဇ္ဇမာနော စသော ဝါကျသည် ရှေးက ရှိဟန်မတူ။]

၂။ ယံ အဝသာနေ။ ပေ ။ ဝုတ္တံ။ ။ဤ ဝစနသောဓန အခဏ်းဝယ် အဆုံး၌ “ပုဂ္ဂလော အတ္ထိ၊ အတ္ထိန သဗ္ဗော ပုဂ္ဂလော”ဟု ဆို၏။ (ပါဠိတော်ကြည့်ပါ။) တတြာယံ ဓိပ္ပါယော- ထို စကားရပ်၌ ဆိုလိုရင်းကား - ပရဝါဒီသည် "ပုဂ္ဂလော အတ္ထိ, အတ္ထိ ပုဂ္ဂလောတိ”ဟု ရှေ့ပြဿနာကို မေးသောအခါ“ပုဂ္ဂလော အတ္တိ၊ အတ္ထိ ကေဟိ စိ ပုဂ္ဂလော, ကေဟိ စိ န ပုဂ္ဂလော”ဟု ဖြေဆို၏။

ဟောတိ၊ တသ္မာ၊ ‌ ကြောင့်။ (ဤမျှလောက်သော အနက် အဓိပ္ပါယ်ရှိသော‌ကြောင့်။) နံ၊ ထိုပရဝါဒီကို။ သကဝါဒီ၊ သည်။ သမ္ပဋိစ္ဆာပေတွာ၊ အာမန္တာဟု ဝန်ခံစေပြီး၍။ ဣဒါနိ၊ ၌။ နံ၊ ထိုပရဝါဒီကို။ ဧဝံ၊ ဤဆိုလတ္တံ့သော နည်းဖြင့်။ အနုယုဉ္ဇတိ၊ စစ်ဆေး၏။ (ကိံ၊ နည်း။)

ဟိ၊ ချဲ့။ တယာ၊ အသင်ပရဝါဒီသည်။ အတ္ထိ ပုဂ္ဂလော အတ္တဟိတာယပဋိပန္နောတိ၊ ဟူသော။ ဝစနမတ္တံ၊ စကားတော်မျှကို။ နိဿာယ၊ အားကိုးတခုမှီငြမ်းပြု၍။ ပုဂ္ဂလော အတ္ထီတိ၊ ဟူသော။ လဒ္ဓိ၊ ကို။ ဂဟိတာ၊ ယူအပ်ပြီ။ စ၊ ဆက်။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဧတံ၊ ဤစကားတော်ကို။ ဝုတ္တံယထာ၊ ဟောတော်မူအပ်သကဲ့သို့။ တထာ၊ တူ။ သုညတော။ပေ။သဒါသတောတိ အာဒိနာ၊ အစရှိသော။ နယေန၊ ဖြင့်။ နတ္ထီတိပိ၊ နတ္ထိ ဟူ၍လည်း။ ဝုတ္တံ၊ အပ်ပြီ။ [မောဃရာဇာ၊ မောဃရာဇာ။ သဒါ၊ အခါခပ်သိမ်း။ သတော၊ မပြတ်မလတ် အမှတ််ရသည်။ (ဟုတွာ) လောကံ၊ သတ္တလောကကို။ သုညတော၊ သုည၏ အဖြစ်အားဖြင့်။ ဝါ၊ သုညချည်းဟူ၍။ ဝါ၊ ဘာမျှမရှိဟူ၍။ အဝေက္ခဿု၊ ရှုလော။] တသ္မာ၊ ကြောင့်။ တေ၊ အသင် ပရဝါဒီ၏။ (လဒ္ဓိ၌စပ်။) ပုဂ္ဂလော၊ သည်။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ အတ္ထိ၊ ရှိသော။ သဗ္ဗော၊ အလုံးစုံသောအနက်သည်။ န ပုဂ္ဂလော၊ ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်။ ဣတိ၊ သို့။ လဒ္ဓိ၊ သည်။

၁။တံ ယသ္မာ။ ပေ ။ဧ တ္တကံ။ ။ထိုအဖြေ၌ “ပုဂ္ဂလာ အတ္ထိ၊အတ္ထိ ကေဟိစိ ပုဂ္ဂလော, ကေဟိစိ န ပုဂ္ဂလော”ဟု စကားရှည်နေသော်လည်း ဆိုလိုရင်းအနက်မှာ ပုဂ္ဂလော အတ္ထိ-ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာရှိ၏။ အတ္ထိ နသဗ္ဗော ပုဂ္ဂလော-ရှိသော အနက်သည် အားလုံးကား ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်။ ဤမျှသာဖြစ်သည်။

၂။ တသ္မာ နံ။ပေ။ အနုယုဉ္စတိ။ ။ထိုသို့ "ပုဂ္ဂလော အတ္ထိ, အတ္ထိ န သဗ္ဗော "ဟု ဆိုလိုရင်းဖြစ်သောကြောင့် ထို အဆိုအတိုင်း နောက်ဆုံး ပြဿနာကို မေးသောအခါ “အာမန္တာ”ဟု ဝန်ခံစေပြီးလျှင် “ပုဂ္ဂလော နတ္ထိ, နတ္ထိ န သဗ္ဗော ပုဂ္ဂလောတိ"ဟု စစ်ဆေး မေးမြန်း ပြန်သောအခါ “န ဟေဝံ ဝတ္တဗ္ဗေ ”ဟု ပယ် လေသည်။

၃။ တယာ ဟိ။ ပေ ။ ဂဟိတာ။ ။အသင် ပရဝါဒီသည် "အတ္ထိ ပုဂ္ဂလော အတ္တဟိတာယ ပဋိပန္နော" ဟူသော ပါဠိတော်တရပ်ကို အားကိုးတခု မှီငြမ်းပြု၍ “ပုဂ္ဂိုလ်ရှိ၏”ဟူသော အယူကို ယူထား၏။

၄။ ယထာစ။ ပေ ။ တသာ ဝုတ္တိ။ ။"အတ္ထိ ပုဂ္ဂလော”စသော ပါဠိတော်ကို ဘုရားဟောတော်မူအပ်သကဲ့သို့ "သုညတော လောကံ အဝေက္ခဿု-သတ္တလောက တခုလုံးကို ဘာမျှမရှိသော သုညဟု ရှုပါလော”ဟူသော ပါဠိတော်ဖြင့် "နတ္ထိ" ဟုလည်း ဟောတော်မူအပ်ပြီးဖြစ်သည်။ [သုညဟု ရှုလော- ဟု ဟောတော်မူခြင်းသည် "နတ္ထိ-ဘာမျှမရှိ။ (ပုဂ္ဂိုလ်လဲမရှိ”)ဟု ဟောတော်မူရာ ရောက်သည်။]

(ဟောတိ) ယထေဝ၊ ကဲ့သို့။ တထာ၊ တူ။ ပုဂ္ဂလော၊ သည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ နတ္ထိ၊ မရှိသော။ သဗ္ဗော၊ အလုံးစုံသော အနက်သည်။ န ပုဂ္ဂလော၊ ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်။ ဣတိပိ၊ သို့လည်း။ (လဒ္ဓိ၊ သည်။) အာပဇ္ဇတိ၊ ဖြစ်၏။ ကိံ၊ အသို့ပါနည်း။ (ဘယ့်နှယ်ပါလဲ။) ဧတံ၊ ဤအယူကို။ သမ္ပဋိစ္ဆသိ၊ လက်ခံပါသ‌လော။ ဣတိ၊ ဤသို့။ (အနုယုဉ္ဇတိ၊ ၏။)