ဟုတွာ ဟောတိ ဟုတွာ ဟောတီတိ၊ ကား။

["ယဒေတံ" ကိုနောက်မှ "အနာဂတံ ဝါ, ပစ္စုပ္ပန္နံ ဝါ"တို့နှင့် တွဲမည်။] အနာဂတံ၊ အနာဂတ်သည်။ ဟုတွာ၊ ၍။ ပစ္စုပ္ပန္နံ၊ သည်။ ဟောတိ၊ ဣတိ၊ သို့။ ဝဒတာ၊ ပြောဆိုသော. တယာ၊ အသင် ပရဝါဒီသည်။ တညေဝ၊ ထို တရားသည်ပင်။ အနာဂတံ၊ တည်း။ တံ (ဧဝ)၊ ထို အနာဂတ်တရားသည်ပင်။ ပစ္စုပ္ပန္နံ၊ တည်း။ ဣတိလဒ္ဓိဝသေန၊ ဤသို့သောအယူ၏အစွမ်းဖြင့်။ အနာဂတံဝါ၊ အနာဂတ်မူလည်းဖြစ်သော။ ပစ္စုပ္ပန္နံဝါ၊ ပစ္စုပ္ပန်မူလည်းဖြစ်သော။ ယဒေတံ (ယံဧတံ)၊ အကြင်တရားကို။ [ဝုတ္တံ၊ ၌စပ်။] ဝါ၊ အကြင်တရားသည်။ ဟုတွာ၊ အနာဂတ်အဖြစ်ဖြင့် ဖြစ်ပြီး၍။ ဟောတိ၊ ပစ္စုပ္ပန်အဖြစ်ဖြင့် တဖန်ဖြစ်၏။

၁။ ဟုတွာ ဟောတိ။ ။ပါဠိတော်၌ ဤဝါကျသည် ၂-ထပ်ဆက်လျက်ရှိ၏။၂-ထပ်ဆက်သော်လည်း အနက်အဓိပ္ပါယ်မှာ တမျိုးတည်းမဟုတ် ပဌမ ဝါကျအတွက် "ယဒေတံ ။ ပေ ။ အနာဂတံ ဝါ ပစ္စုပ္ပန္နံ ဝါ ဟုတွာ ဟောတီတိ ဝုတ္တံ"ဟု အနိယမ အဖြစ်ဖြင့် ဖွင့်၍ ဒုတိယဝါကျအတွက် "ကိ တေ ကမ္ပိ ဟုတွာ ဟောတီတိ”ဟု နိယမ အဖြစ်ဖြင့် ဖွင့်သည်။

၂။ ယဒေကံ ။ ပေ ။ ဝုတ္တံ ။ ။ယဒေတံကို “အနာဂတံ ဝါ ပစ္စုပ္ပန္နံ ၀ါ"နှင့် တွဲ၊ ထို အတွဲကို ဋီကာ၌ "အနာဂတံ အနာဂတံဟုတွာ ။ ပေ ။ ဟောတီတိ”ဟု၎င်း၊"တထာပစ္စုပ္ပန္နံ ပစ္စုပ္ပန္နံ ဟောန္တံ ။ ပေ ။ ပစ္စုပ္ပန္နံ ဟောတီတိ”ဟု၎င်း အနာဂတံ ဝါ အတွက် တမျိုး၊ ပစ္စုပ္ပန္နံ ဝါ အတွက် တမျိုး၊ ဤသို့ ၂-မျိုးခွဲ၍ ဖွင့်၏။ထို အဖွင့်များကို ပါဠိတော်လာ ရှေ့ "ဟုတွာ ဟောတိ”၏ အဖွင့်များဟု မှတ်ပါ။

၃။ တယာ ။ပေ ။ ဝဒတာ။ ။ပါဠိတော်၌ “အနာဂတံ ဟုတွာ ပစ္စုပ္ပန္နံ ဟောတိ-လော”ဟု မေးတုန်းက “အာမန္တာ”ဟု ဝန်ခံသောကြောင့် တိုက်ရိုက် မဆို သော်လည်း ဆိုရာရောက်၏။ ထို့ကြောင့် "တယာ ဝဒတာ-ထိုသို့ ဆိုသော အသင် ပရဝါဒီ”ဟု သုံးနှုန်းသည်။

၄။ တညေဝ ။ ပေ။ လဒ္ဓိဝသေန။ ။ဤအယူလည်း တိုက်ရိုက်မပါ “တညေဝ အနာဂတံ, တံပစ္စုပ္ပန္နံတိ "ဟု မေးတုန်းက အာမန္တာ”ဟု ဝန်ခံသောကြောင့်"ထို အယူ ၏ အစွမ်းဖြင့် ဟု သုံးနှုန်းသည်ဟု မှတ်ပါ။ထို အယူအားဖြင့် “ထိုအနာဂတ် တရား သည် ထို ပစ္စုပ္ပန်တရားဖြစ်၏”ဟု အနာဂတ်တရားနှင့် ပစ္စုပ္ပန်တရားကို တပါးတည်း အဖြစ်ဖြင့် ယူသည်။

၅။ ပဌမ ဟုတွာ ဟောတိ။ ။ ဤ အဖွင့် များကို ထောက်၍ ပဌမ ဟုတွာ ဟောတိကို "ယံ၊ အကြင်အနာဂတ်တရားသည်။ ဟုတွာ၊ အနာဂတ်အဖြစ်ဖြင့် ဖြစ်၍၊ ဟောတိ၊ ပစ္စုပ္ပန် အဖြစ်ဖြင့် တဖန်ဖြစ်လာ၏။ (တနည်း) ယံ၊ အကြင် ပစ္စုပ္ပန် တရားသည်။ ဟုတွာရှေ့၌ အနာဂတ်အဖြစ်ဖြင့် ဖြစ်၍။ ဟောတိ ပစ္စုပ္ပန် အဖြစ်ဖြင့် ဖြစ်၏။ ဤသို့ အနာဂတံ ဝါ ပစ္စုပ္ပန္နံ ဂါ ကို ကြည့်၍ ပါဠိတော် ၂-နည်း အနက်ပေးပါ။

ဒုတိယံ၊ မြောက်။ ပုဋ္ဌော၊ (သမာနော၊ ) ယသ္မာ၊ ကြောင့်။ တံ၊ ထို တရားသည်။ အနာဂတံ၊ သည်။ ဟုတွာ၊ ပစ္စုပ္ပန္နံ၊ သည်။ ဟောန္တံ၊ ဖြစ်လသော်။ ဟုတွာ ဟောတီတိ၊ ဟူ၍။ သင်္ခံ၊ ခေါ်ဝေါ်အပ်သည်၏အဖြစ်သို့။ ဂတံ၊ ရောက်၏။ တသ္မာ၊ ကြောင့်။ ပဋိဇာနာတိ၊ ၏။

[ဤ အဋ္ဌကထာ အဖွင့်ဖြင့် နောက် "ဟုတွာ ဟောတိ" အတွက် အဓိပ္ပါယ်မထင်ရှားသော။ ထို့ကြောင့် ဋီကာ ဖွင့်လိမ့်မည်။]

၁။ ကိံတေ တမ္ပိ ဟုတွာ ဟောတိ။ ။ဤ အဖွင့်သည် ပါဠိတော်၌ လာ သော နောက် “ဟုတွာ ဟောတိ”၏ အဖွင့် ဖြစ်သော ပုစ္ဆာ စကားတည်း။ တမ္ပိ ကိုလည်း"ယဒေတံ အနာဂတံ ဝါပစ္စုပ္ပန္နံ ဝါ”နှင့်ထပ်မိအောင် ၂-နည်းစွဲပါ။ တမ္ပိ၌ ပိ-ဖြင့် “ယဒေတံ အနာဂတံ ဝါ ပစ္စုပ္ပန္နံ ဝါ ဟုတွာ ဟောတိ”ကို ပေါင်းသည်။

၂။ ဣတရေ။ ပေ ။ ပဋိက္ခိပတိ။ ။ဣတရော ပဋိက္ခိပတိ - ပရဝါဒီသည် တပါးတည်းက အနာဂတ်၌ ဖြစ်၍ ပစ္စုပ္ပန်၌ ဖြစ်ပြီးသည့်နောက်၌ “ထပ်၍ အနာဂတ် ဖြစ်၍ ပစ္စုပ္ပန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းကြောင့် (တရား တပါးတည်းက ၂-ခါ မဖြစ်နိုင်ခြင်း ကြောင့်” )ပယ်သည်။ ဤ အလို “ပဌမ ဟုတွာ ဟောတိ”အရနှင့် ဒုတိယ ဟုတွာ " ဟောတိ အရသည် တမျိုးတည်းသာဟု မှတ်ပါ။

၃။ ဒုတိယံ ပုဋ္ဌော။ ။ပါဠိတော်ဝယ် "ဟုတွာ ဟောတိ,ဟုတွာ ဟောတိ”ဟု ပဌမမေးရာ၌ “န ဟေဝံ ဝတ္တဗ္ဗေ"ဟု ပယ်ပြီးနောက် ထိုပြဿနာ ထပ်လာပြန်၏။ ဤ ပြဿနာ၌ကား ပဌမ ဟုတွာ ဟောတိ” အရနှင့် “ဒုတိယ ဟုတွာ ဟောတိ” အရကို အနိယမ-နိယမ အားဖြင့် မခွဲတော့ပဲ အနာဂတ်၌ ဖြစ်ပြီး၍ ပစ္စုပ္ပန်၌ ဖြစ်ဆဲ တရားကို “ဟုတွာ ဟောတိ ဟုတွာ ဟောတိ”ဟု ဆိုသည်။

ဒုတိယ ဟုတွာဟောတိ။ ။ဤသို့ အနိယမ , နိယမ မခွဲပဲ တမျိုးတည်း အဖြစ်ဖြင့်သုံးနှုန်းလျှင် အဘယ့်ကြောင့် "ဟုတွာ ဟောတိ ဟုတွာ ဟောတိ”ဟု ၂-ထပ် ဆိုရပါသနည်းဟု မေးဘွယ်ရှိ၏။ မူလဋီကာ၌ “တံ ဟုတွာ ဘူတံ ပစ္စုပ္ပန္နံ ။ ပေ ။ သင်္ချံ ဂတံ၊ တသ္မာ ဒုတိယမ္ပိ ဟုတွာ ဟောတီတိ ဝစနံ အရဟတိ”ဟု ဖွင့်သည်။

ဣတရော၊ သကဝါဒီမှ တပါးသော ပရဝါဒီသည်။ ယံ၊ အကြင် ယုန့်ချိုသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ တံ၊ ထိုယုန့်ချိုသည်။ နတ္ထိတာယဧဝ၊ မရှိသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်ပင်။ အနာဂတံ၊ သည်။ နဟုတွာ၊ ၍။ ပစ္စုပ္ပန္နံ၊ သည်။ နဟောတိ၊ ဣတိ၊ ကြောင့်။ န ဟုတွာ နဟောတိ နာမ၊ မည်သည်။ တာဝ ဟောတု၊ ဖြစ်ပါစေဦးတော့။ ဝါ၊ ရှိပါစေဦးတော့။ ပန၊ သို့သော်လည်း။ အဿ၊ ထိုယုန့်ချို၏။

အနုဋီကာ ။ဣဒံ ဝုတ္တံ ဟောတိ တဿာ ပုန ဟုတွာ ဘူတဿ (အနာဂတ် ဖြစ်၍ ပစ္စုပ္ပန်ဝယ် ထပ်၍ ဖြစ်ပြီးသော ထို တရားမှာ) ပုန ဟုတွာ ဟောတိ ဘာဝေါ နတ္ထိ (နောက်ထပ် အနာဂတ်ဖြစ်၍ ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်စရာ မရှိတော့) ပုနပ္ပုနံ ဉာပေတဗ္ဗတာယ ပန (သို့သော် ထပ်၍ ထပ်၍ သိစေထိုက်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်) ဒုတိယံ တတောပရံပိ တထာ၀တ္တဗ္ဗတံအရဟတိ(၂-ကြိမ်မြောက်၎င်း, ထို့ထက်ပိုလွန်၍ ၎င်း ထိုဟုတ္တာ ဟောတိအတိုင်း ဆိုသင့်သည်၏အဖြစ်ကိုထိုက်သည်။)ဣတိ အာမန္တာတိ ပဋိဇာနာတိ (ထို့ကြောင့် ဟုတွာ ဟောတိ- ၂-ထပ်အတွက် အရ-မကွဲသောကြောင့် "အာမန္တာ”ဟု ဝန်ခံနိုင်သည်။

၁။ အထ နံ သကဝါဒီ။ ။ဤသကဝါဒီပုဒ်သည် ပဉှံပုစ္ဆတိ၏ ကတ္တားတည်း။ “ယဒိ တေ တံ”၌ ယဒိ သည် “ပုန ဟုတွာ ဟောတိ”ဝယ် ဟောတိ-၌ စပ်ရသော ပရိကပ္ပနိပါတ်တည်း။ တံ-သည် သင်္ခံ ဂတံ နှင့် အရတူသော “ပုန ဟုတွာ ဟောတိ” ၏ ကတ္တားတည်း။ စာအုပ်တို့၌ သင်္ခံ ဂတံ နောက်ဝယ် ပိုဒ်-မရှိစေသင့်။ ယဒိ၏ စပ်ရာ ဟောတိ ကြိယာရောက်မှ ပိုဒ်ရှိပါစေ။ ဤ “ယဒိ ။ ပေ ။ ဟောတိ”ကို “ပရိကပ္ပဝါကျ”ဟု သီးခြားခွဲပါ။

၂။ ယံ အနာဂတံ ။ ပေ ။ န ဟောတိ။ ။ဤ ၂-ဝါကျကို ပရိကပ္ပဝါကျ ၏ တွဲဘက် နိစ္ဆယဝါကျဟု ခွဲပါ။ ထိုတွင် "ယံ ။ ပေ ။ သသဝိသာဏံ”သည် အနိယမ ဝါကျ "ကိံ တေ ။ ပေ ။ န ဟောတိ”သည် နိယမဝါကျတည်းဟု ခွဲပါ။ဤသို့ဝါကျ ခွဲ၍ အနက်ပေးမှ အဓိပ္ပါယ်နားလည်နိုင်ပါလိမ့်မည်။

ပုန၊ တဖန်။ နဟုတွာ၊ အနာဂတ် အဖြစ်ဖြင့် မဖြစ်မူ၍။ န ဟောတိဘာဝေါ၊ ပစ္စုပ္ပန် အဖြစ်ဖြင့် မဖြစ်သည်၏ အဖြစ်သည်။ ကုတော၊ အယ်မှာ ရှိနိုင်အံ့နည်း။ ဣတိ၊ သို့။ မညမာနော၊ မှတ်ထင်သည်။ (ဟုတွာ)၊ ပဋိက္ခိပတိ၊ ၏။

တညေဝ၊ ပေ၊ အတီတန္တိပဉှေပိ၊ ဟူသော ပြဿနာ၌လည်း။ အဿ၊ ထိုတရား၏။ ပစ္စုပ္ပန္နဏေယေဝ၊ ပစ္စုပ္ပန်ခဏ၌ပင်။ အတီတတာယ၊ အတိတ်နာမည်၏ အဖြစ်၏။ အဘာဝံ၊ မရှိခြင်းကို။ သန္ဓာယ၊ ၍။ ကာလနာနတ္တာ၊ ကာလအားဖြင့် ထူးသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ ပဋိက္ခိပတိ၊

ဟုတွာ ဟောတိ ဟုတွာ ဟောတီတိ၊ ကား။ ပစ္စုပ္ပန္နံ၊ သည်။ ဟုတွာ၊ ၍။ အတီတံ၊ သည်။ ဟောတိ၊ ၏။ ဣတိ၊ သို့။ ဝဒတာ၊ ဆိုသော။ တယာ၊ အသင် ပရဝါဒီသည်။ (ဝုတ္တံ၊ ၌စပ်။) တညေဝ၊ ထိုတရားသည်ပင်။ ပစ္စုပ္ပန္နံ၊ တည်း။ တံ (ဧဝ) ထိုပစ္စုပ္ပန်ဖြစ်သော တရားသည်ပင်။ အနာဂတံ၊ တည်း။ ဣတိလဒ္ဓိဝ‌သေန၊ ဖြင့်။ ပစ္စုပ္ပန္နံဝါ၊ မူလည်းဖြစ်သော။ အတီတံ ဝါ၊ မူလည်းဖြစ်သော။ ယဒေတံ (ယံဧတံ)၊ အကြင်တရားကို။ [ဝုတ္တံ၊ ၌စပ်။] ဝါ၊ အကြင်တရားသည်။ [ဟောတိ၊ ၌စပ်။] ဟုတွာ၊ ရှေး၌ ပစ္စုပ္ပန် အဖြစ်ဖြင့် ဖြစ်ပြီး၍။ ဟောတိ၊ အတိတ်အဖြစ်ဖြင့် တဖန်ဖြစ်၏။ ဣတိ၊ သို့။ ဝုတ္တံ၊ တေ၊ သင်၏အလိုအားဖြင့်။ တမ္ပိ၊ ထိုပစ္စုပ္ပန် တရားသည်လည်း။ ဝါ၊ ထိုအတိတ်တရားသည်လည်း။

၁။ ဣတရော ။ ပေ ။ ပဋိက္ခိပတိ။ ။ဣတရောကိုပဋိက္ခိပတိ-၌စပ်၊ထိုအတွင်း၌ “ယံ နတ္ထိ ပေ။ တာဝ ဟောတု”ကို အနိယမ-နိယမဝါကျဟုခွဲ၍ “တာဝံ ဟောတု တိုင်အောင် ထို ၂-ဝါကျလုံးသည် (အနုညာ အနက်မဟာ တာဝကို ထောက်၍) အနုညာဝါကျ(ခွင့်ပြုစကား) တည်းဟု နာမည်တပ်ပါ။ "ပုန ဟုတွာ န ဟောတိ ဘာဝေါ စသော ဝါကျကို (ကုတော ထောက်၍) ပဋိက္ခေပဝါကျဟု နာမည်တပ်ပါ။ ဤသို့ ခွဲပြီး၍ အနက်ထင်သောအခါ အဓိပ္ပါယ် ရှင်းလင်း ပါလိမ့်မည်။

၂။ တညေ ပစ္စုပ္ပန္နံ တံ အတိတံ။ ။ပါဠိတော်ဝယ် . အနာဂ တံနှင့် ပစ္စုပ္ပန္နံ ကို တွဲ၍ တခဏ်း (တဝါရ), ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အတိတ်တွဲ၍ တခဏ်း (တဝါရ), အနာဂတ် ပစ္စုပ္ပန် အတိက်တွဲ၍ တခဏ်း (တဝါရ) ဟု ၃-ဝါရရှိ၏။ ထိုတွင် ဒုတိယ ဝါရဝယ် “ပစ္စုပ္ပန္နံ ဟုတွာ အတီတံ ဟောတိ” ဟူသော ပဌမ ပြဿနာကို အာမန္တာ ဟု ဖြေပြီး၍ "တညေဝ ပစ္စုပ္ပန္နံ တံ အတီတံ” ဟူသော ဤ ဒုတိယ ပြဿနာကို ရှေးဦးစွာပယ်၏။ နောက်ထပ်မေးသောအခါ ဝန်ခံ၏။အားလုံး ပါဠိသွားပုံ အဓိပ္ပါယ် ယူရပုံကို အနာဂတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန် တွဲ၍ ပြရာ ပဌမဝါရကို နည်းမှီး၍ သိနိုင်လောက်ပြီ။

ဟုတွာ၊ ပစ္စုပ္ပန် အဖြစ်ဖြင့် ဖြစ်ပြီး၍။ ဟောတိကိံ၊ အတိတ်အဖြစ်ဖြင့် ဖြစ်သလော။ ဣတိ၊ ဤသို့ သကဝါဒီမေး၏။

(ကိံ၊ နည်း။) တေ၊ အသင် ပရဝါဒီ၏ အလိုအားဖြင့်။ ဧတေသု၊ ဤ အနာဂတ် ပစ္စုပ္ပန်တရားတို့တွင်။ ဧကေကံ၊ တပါးပါးသော တရားသည်။ ဟုတွာဟောတိ, ဟုတွာဟောတိကိံ၊ ဟုတွာ ဟောတိ ဟုတွာ ဟောတိ မည်သလော။

၁။ ယဒိ ။ ပေ ။ ပစ္စုပ္ပန္နံ။ ။“တညေဝ + တံ" ဟူသော စကားသည် (ကမ္မဓာရည်းသမာသ်ပြုရာ၌ ကဲ့သို့ ) အရတူရာ၌ သုံးစွဲ အပ်သော စကားတည်း။ တို့ကြောင့် "ယဒိ ။ ပေ ။ ပစ္စုပ္ပန္နံ- အကယ်၍ အနာဂတ် တရားသည်ပင် ပစ္စုပ္ပန် တရား, ပစ္စုပ္ပန် တရားသည်ပင် အနာဂတ်တရားဖြစ်အံ့”ဟု ပရိကပ္ပ ပြုသည်။

၂။ အနာဂတဿ။ ပေ ။ အာဝဇ္ဇတိ။ ။ ဤသို့ အနာဂတ် တရားနှင့် ပစ္စုပ္ပန် တရားသည် အရတူ ဖြစ်နေလျှင် ဟုတွာ ဟောတိ ဟူသောပါဌ်၌ "ဟုတွာ သည် အနာဂတ်တရားအတွက်ဖြစ်၍ ဟောဟိသည် ပစ္စုပ္ပန် တရားအတွက် ဖြစ်၏”ဟု ခွဲခြားထားသော်လည် အနာဂတ်တရားနှင့် ပစ္စုပ္ပန် တရားက တခုတည်းသာ ဖြစ်နေ သောကြောင့် အနာဂတ်တရားလည်း ပစ္စုပ္ပန်၌ ဆိုအပ်သော ဟောတိ အဖြစ် ဖြစ်၍ ပစ္စုပ္ပန် တရားသည်လည်း အနာဂတ်၌ ဆိုအပ်သော ဟုတွာ အဖြစ် ဖြစ်နေ၏။

၃။ ဧဝံသန္တေ။ ပေ ။ယေဝ နာမ။ ။ဤသို့ ဖြစ်လျှင် အနာဂတ် တရား လည်း ဟုတွာ ဟောတိ အမည်ရ၍, ပစ္စုပ္ပန် တရားလည်း ဟုတွာ ဟောတိပင် အမည် ရနေသည်။

၄။ တေန တံ ပုစ္ဆာမ ။ပေ ။ ဟောတီတိ။ ။ "ဟုတွာ ဟောတိ”ဟု ဧကဝုစ်ဖြင့် ဆိုသောကြောင့် အနာဂတ်တရား ပစ္စုပ္ပန် တရား ၂-မျိုးလုံး” ဟုတွာ ဟောတိ”မဖြစ်နိုင်။ ထို ၂-မျိုးတွင် တမျိုးမျိုးသော တရားသာ "ဟုတွာ ဟောတိ ဟုတွာ ဟောတိ” ဖြစ်သလော။ ဤသို့ တံ ပုစ္ဆာမ -အသင့်ကို မေးပါကုန်၏ဟု သကဝါဒီ ဆိုသည်။

ဣတိ၊ သို့။ (ပုစ္ဆာမ)၊

အထ၊ ဝန်ခံရာ ထိုအခါ၌။ နံ၊ ထိုပရဝါဒီကို။ သကဝါဒီ၊ သည်။ (ပုစ္ဆတိ၊ ၌စပ်။) တညေဝ အနာဂတံ, တံ ပစ္စုပ္ပန္နန္တိ၊ ဟူသော။ ပဉှာဝသေန၊ ပြဿနာနှင့် စပ်သဖြင့်။ တေသု၊ ထို အနာဂတ်တရား, ပစ္စုပ္ပန်တရားတို့တွင်။ ဧကေကံ၊ တပါးတပါးကို။ (ပဋိဇာနန္တံ, ပုစ္ဆတိ၊ တို့၌စပ်။) ဟုတွာ ဟောတိ ဟုတွာ ဟောတီတိ၊ ဟူ၍။ ပဋိဇာနန္တံ၊ ဝန်ခံသည်ကို။ (ပုစ္ဆတိ၊ ၌စပ်။ တနည်း) ပဋိဇာနန္တံ၊ ဝန်ခံသော။ နံ၊ ထိုပရဝါဒီကို။ ပုရိမံ၊ ‌‌ရှေး၌ ဖြစ်သော။ ပဋိက္ခိတ္တပဉှံ၊ ပယ်အပ်ပြီးသော ပြဿနာကို။ ပရိဝတ္တိတွာ၊ ပြောင်းပြန်ပြန်၍။ ("ဟုတွာ ဟောတိ"ကို "န ဟုတွာနဟောတိ"ဟုပြောင်းပြန်ပြန်၍။) ပုစ္ဆန္တော၊ မေးလိုသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ န ဟုတွာ န ဟောတိ, န ဟုတွာ နဟောတီတိ၊ ဟူ၍။ ပုစ္ဆတိ၊

၁။ ဣတရော ။ ပေ ။ ပဋိဇာနာတိ။ ။ပရဝါဒီသည် အပရော နယော၏ ရှေ့နည်း၌ ပယ်အပ်ပြီးသော နည်းအတိုင်း ပဌမ ပြဿနာကို ပယ်၍ ထပ်၍ မေးအပ် သောအခါ ဒုတိယပြဿနာတုန်းက ဝန်ခံအပ်ခဲ့သော နည်းအတိုင်း ဝန်ခံသည်။

၂။ ပဋိက္ခိတ္တနယေနေဝ။ ။ရှေ့နည်း၌ ပယ်ခြင်း၏အကြောင်းကို ပြရာဝယ် "ဟုတွာ ဘူတဿ(အနာဂတ်ဖြစ်ခဲ့၍ ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်သောတရား၏)ပုန ဟုတွာ အဘာဝ တော (ထပ်၍ ဟုတွာ ဘာဝ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်)ဟု ကာလကွဲခြင်းကို အကြောင်း ပြ၏။ ထို့ကြောင့် ဋီကာ၌ "ပဋိက္ခိတ္တနယေနာတိ ကာလနာနတ္တေန”ဟု ဖွင့်သည်

၃။ ပဋိညာတန ယနေဝ။ ။ ဝန်ခံခြင်း အကြောင်းကို ပြရာဝယ် “ယံ ဥပ္ပါဒတော ပုဗ္ဗေ အနာဂထံ အဟောသိ၊ တဿ ဥပ္ပန္နကာလေန ပစ္စုပ္ပန္နတ္တာ-ရှေး၌ အနာဂတ်ဖြစ်ခဲ့သော တရားသည် ခဏတ္တယသို့ ရောက်သောအခါ ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်သော ကြောင့်”ဟု ကာလ ကွဲသော်လည်း အနက်အရ မကွဲခြင်းကို အကြောင်း ပြ၏။ ထို့ကြောင့် ဋီကာ၌ "ပဋိညာတနယေနာတိ အတ္ထာ နာနတ္တေန” ဟု ဖွင့်သည်။

၄။ ပုရိမံ ပဋိက္ခိတ္တ ပဉှံ။ ။ပါဠိတော်၌ "ဟုတွာ ဟောတိ ဟုတွာ ဟောတိ"ဟူသော ပြဿနာသည် ၂-ထပ်ပါ၏။ ထိုတွင် ဒုတိယ ပြဿနာကို “အာမန္တာ”ဟု ဝန်ခံ၍ ပဌမ ပြဿနာကို “ န ဟေဝံ ဝတ္တဗ္ဗေ”ဟု ပယ်၏။ ထိုသို့ ပယ်အပ်သော ပဌမ ပြဿနာကို “ပုရိမံ ပဋိက္ခိတ္တ ပဉှံ"ဟု ဆိုသည်။ . ထို "ဟုတွာ ဟောတိ”ကို ပြောင်းပြန် ပြန်၍ "န ဟုတွာ န ဟောတိ”ဟု မေးသောကြောင့် “ပရိဝတ္တိတွာ ပုစ္ဆန္တော”ဟု ဆိုသည်။

တေန၊ ထိုကြောင့်။

(ထိုသို့အနာဂတ်တရား၏ ဟောတိ၏ အဖြစ်, ပစ္စုပ္ပန် တရား၏လည်း ဟုတွာ၏ အဖြစ်၏ပယ်အပ်ပြီး၏ အဖြစ်ကြောင့်။) အနာဂတံ၊ အနာဂတ်တရားသည်။ န ဟောတိ နာမ၊ နဟောတိမည်၏။ ပစ္စုပ္ပန္နံ၊ ပစ္စုပ္ပန်တရားသည်။ န ဟုတွာ နာမ၊ န ဟုတွာမည်၏။

ပစ္စုပ္ပန္နမ္ပိ၊ သည်လည်း။ န ဟုတွာ နဟောတိ ယေဝ နာမ၊ ပင်မည်၏။ တေန၊ ကြောင့်။ (ထိုသို့ တပါးတည်းဖြစ်လျှင် န ဟုတွာ နဟောတိအမည် ရခြင်းကြောင့်။)

၁။ တဿတ္ထော။ ။ဤ တဿတ္ထော၏ နယ်သည် "ဒုတိယ ပဉှေစ ။ ပေ။ န ဟုတွာ န ဟောတီတိီ"တိုင်အောင်တည်း။ ဤ၌ ဣတိကို တဿတ္ထော၏ နိဂုံးဟု မှတ်၍ "ဣတိ တဿ အတ္တော”ဟု ပြန်လှည့်၍ စပ်ပါ။ စာအုပ်တို့၌ “နနု ။ ပေ ။ ပဋိက္ခိတ္တောတိ"ဟု ဣတိသဒ္ဒါတွေ့ရ၏။ တဿတ္ထော၏ နယ်မကုန်သေးသောကြောင့် ထို ဣတိသဒ္ဒါမလိုသေး၊ ရှေးနိဿယ ၌လည်း မပါ။

၂။ နနု တ ယာ ။ ပေ ။ ပဋိက္ခိတ္တော။ ။ပါဠိတော်ဝယ် “တညေဝ အနာဂတံ, တံ ပစ္စုပ္ပန္နံ”ဟူသော ပြဿနာသည် ၂-ထပ်ပါ၏။ ထိုတွင် ပဌမ ပြဿနာ ကို “န ဟေဝံ ဝတ္ထဗ္ဗေ”ဟု ပယ်၏။ ထိုသို့ ပယ်သော ပရဝါဒီ သည် အနာဂတ် တရား၏ ဟောတိ အဖြစ် (ဖြစ်ဆဲအဖြစ်) ကို ပယ်၏။ ပစ္စုပ္ပန် တရား၏ ဟုတွာ အဖြစ် (ဖြစ်၍ ဟူသော အဖြစ်) ကို ပယ်သည်။ ထိုသို့ ပယ်သောကြောင့် “အနာဂတံ န ဟောတိ နာမ-အနာဂတ် တရားသည် န ဟောတိ မည်၏။"ဖြစ်ဆဲ မမည် ဟူလို။ “ပစ္စုပ္ပန္နံ န ဟုတွာနာမ၊ ပစ္စုပ္ပန် တရားသည် န ဟုတွာ မည်၏။" ဖြစ်၍ မမည် ဟူလို။

၃။ ဒုတိယပဉှေစ ။ ။ဤပြဿနာ၌ကား"တညေဝ အနာဂတံ, တံ ပစ္စုပ္ပန္နံ” ကို “အာမန္တာ”ဟု ဝန်ခံ၏။ “ဧဝံ သန္တေ+ထိုအနာဂတ်သည်ပင် ထိုပစ္စုပ္ပန်ဖြစ်လျှင်” အနာဂတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန် ၂-ခု ပေါင်းမိမှ "ဟုတွာ ဟောတိ ဖြစ်၏။ အနာဂတ် တခု တည်းဖြစ်လျှင် "ဟုတွာ တောတိ”မမည်။ ပစ္စုပ္ပန် တခုတည်းဖြစ်လျှင်လည်း “ဟုတွာ ဟောတိ” မမည်ဟု ကောက်ချက် ချနိုင်၏။

ဒုတိယဝါရေပိ၊ ၌လည်း။ တညေဝ၊ ထိုတရားသည်ပင်။ ပစ္စုပ္ပန္နံ၊ သည်။ ယဒိ (ဟောတိ)၊ အံ့။ တံ (ဧဝ)၊ ထိုပစ္စုပ္ပန်တရားသည်ပင်။ အတီတံ၊ သည်။ (ယဒိဟောတိ၊ ဧဝံသတိ)၊ ပစ္စုပ္ပန္နဿ၊ ပစ္စုပ္ပန်တရား၏။ အတီတေ၊ ၌။ ဝုတ္တော၊ ‌သော။ ဟောတိဘာဝေါ၊ သည်၎င်း။ အတီတဿ၊ အတိတ်တရား၏။

၁။ တေန တံ ပုစ္ဆာမ။ ။ထို့ကြောင့် အသင် ပရဝါဒီကို သင်၏ အလို အားဖြင့် အနာဂတ်တရား တမျိုး သက်သက်သည် ( ဟုတွာ ဟောတိ မဖြစ်ဆဲ) “န ဟုတွာ န ဟောတိ” ဖြစ်သလော။ ပစ္စုပ္ပန် တရား သက်သက်လည်း ထို့ အတူ “န ဟုတွာ န ဟောတိ”သာ မည်သလော။ ဤသို့ မေးပါကုန်၏။ [ဤနေရာ ရောက်မှ “တဿတ္ထော”-၏ အတွက် အဓိပ္ပါယ် ကုန်သည်။]

၂။ ဧကေတံ။ ။တခုစီ, တခုစီဟု ဆိုသောကြောင့် အနာဂတ် တရားအတွက် "န ဟုတွာ န ဟောတိ- လော”ဟု မေး၍, ပစ္စုပ္ပန် တရားအတွက် “န ဟုတွာ ဟောတိ လော-ဟု မေးသည်။ အနာဂတ်, ပစ္စုပ္ပန် တရား ၂-မျိုးပေါင်းအတွက် “န ဟုတွာ န ဟောတိ”ဟု ၂-ကြိမ် မေးသည်ဟု မမှတ်ရ။

၃။ သဗ္ဗတော။ ပေ။ နဒ္ဓေါဝိယ။ ။အရပ် ဆယ်မျက်နှာမှ အမှောင်ဖြင့် ဖွဲ့အပ် အုပ်ဖုံးအပ်သူသည် ဘာကိုမျှ မမြင်ရ သကဲ့သို့ ထို့အတူ ပရဝါဒီ သည် ထို အနာဂတ် ပစ္စုပ္ပန် တရားတို့၏ “န ဟုတွာ န ဟောတိ” ဖြစ်ပုံကို မမြင်နိုင်သော ကြောင့် “န ဟေဝံ”ဟု ပယ်သည်။ အကယ်၍ အနာဂတ်တရား တပါးတည်းက " နဟုတွာ ဟောတိ” မဖြစ်နိုင်ပုံ ပစ္စုပ္ပန် တရား တပါးတည်းက ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ပုံကို မြင်လျင် “အာမန္တာ”ဟု ဝန်ခံစရာ ရှိသည်-ဟူလို။ [ ဧတေန (ဤ စကားဖြင့်) အပရိယောနဒ္ဓေန (အမိုက်မှောင်သည် ဖုံးထားအပ်သကဲ့သို့ မဖြစ်သူသည်) ပဋိဇာနိ တဗ္ဗံ သိယာတိ ဒဿေတိ- ဋီကာ။]

၄။ အတိတေ ဝုတ္တော ဟောတိဘာဝေါ။ ။ဤဝါရ၌ “ပစ္စုပ္ပန္နံ ဟုတွာ အကိတံ ဟောတီတိ၊ အာမန္တာ”ဟု ဆိုသောကြောင့် "အတီတေ ဝုတ္တော ဟောတိဘာဝေါ၌ ဟောတိဘာဝ ဟူသည် ပြီးပြီးသော ဟောတိဘာဝ မဟုတ်။ “အတီတံ ဟောတိ”ဟု ဆိုအပ်သော ဟောတိဘာဝတည်း။ “ပစ္စုပ္ပန္နေ ဝုတ္တော ဟုတွာတာဝေါ လည်း နည်းတူ။

ပစ္စုပ္ပန္နေ၊ ၌။ ဝုတ္တော၊ သော။ ဟုတွာဘာဝေါစ၊ သည်၎င်း။ အာပဇ္ဇတိ၊ ဖြစ်နေ၏။ ဧဝံသန္တေ၊ သော်။ ပစ္စုပ္ပန္နမ္ပိ၊ ပစ္စုပ္ပန်တရား တပါးတည်းသည်လည်း။ ဟုတွာ ဟောတိ နာမ၊ မည်၏။ အတီတမ္ပိ၊ အတိတ်တရားတပါးလည်းသည်လည်း။ ဟုတွာ ဟောတိ ယေဝ နာမ၊ ပင်မည်၏။

တေန၊ ကြောင့်။

(ထိုသို့ ပစ္စုပ္ပန်တရား တပါးတည်း၏လည်း ဟုတွာ ဟောတိမည်သည်၏ အဖြစ်, အတိတ်တရား တပါးတည်း၏လည်း ဟုတွာ ဟောတိပင်မည်သည်၏အဖြစ်ကြောင့်။) တံ, ပုစ္ဆာမ၊

စ၊ သည်သာမကသေး။ ဒုတိယပဉှေ၊ ၌။ တေ၊ အသင်ပရဝါဒီသည်။ တညေဝ ပစ္စုပ္ပန္နံ, တံအတီတန္တိ၊ ဟူသောပြဿနာကို။ ပဋိညာတံ၊

[ရှေ့ဝါရ၌ ဤကဲ့သို့ "တေ"ဟူသော ကတ္တား မပါခဲ့။ ‌ရှေး၌ မပါလျှင် ဤ၌လည်း မပါသင့်။ ဤ၌ပါလျှင် ရှေ့၌လည်း ပါမှ ရှေ့နောက် ညီသည်။]