၃၁၄။ ဣဒါနိ၊ ပရူပကာရကထာကို ပြပြီးရာ ယခုအခါ၌။ အညာဏံ၊ အညာဏကထာ၎င်း။ ကင်္ခါ၊ ကင်္ခါကထာ၎င်း။ ပရဝိတာရဏာ၊ ပရဝိတာရဏာကထာ၎င်း။ ဣတိ၊ ဤသို့။ တိဿော၊ ကုန်သော။ ကထာနာမ၊ ကထာတို့ မည်သည်။ ဟောန္တိ၊

တတ္ထ၊ ထို၃-ပါးသော ကထာတို့တွင်။ ဧတရဟိ၊ ၌။ ပုဗ္ဗသေလိယာဒီနံ၊ ပုဗ္ဗသေလိယ အစရှိသော ဂိုဏ်းသားတို့၏။ လဒ္ဓိယောသေယျထာပိ၊ တို့ကဲ့သို့။ (ဧဝံ၊ တူ။) ယေသံ၊ အကြင် ပရဝါဒီတို့၏။ အရဟတော၊ ၏။ ဣတ္ထိပုရိသာဒီနံ၊ တို့၏။ နာမဂေါတ္တာဒီသု၊ တို့၌။ ဉာဏပ္ပဝတ္တိယာ၊ ဉာဏ်ဖြစ်ခြင်း၏။ အဘာဝေန၊ ကြောင့်။ အညာဏံ၊ မသိခြင်းသည်။ အတ္ထိ၊ တတ္ထေဝ၊ ထိုနာမ, ဂေါတ္တ အစရှိသည် တို့၌ပင်။ သန္နိဋ္ဌာနာဘာဝေန၊ ဆုံးဖြတ်ခြင်း၏ မရှိခြင်းကြောင့်။ **၁။ ပရပိတာရဏာ**။ ပါဠိတော် စာအုပ်တို့၌ "ပရဝိတာရဏာ" ဟုရှိ၏။ ဝိ+ ကာရိတ်ကြေ, ယုပစ္စည်း။ ထို့ကြောင့် "ပရေ တို့ကို။ ဝိတာရေန္တိ၊ လွန်စေကြရကုန်၏"ဟုရှိသင့်၏။ "ပကာသေန္တိ"ကား အဓိပ္ပါယတ္ထတည်း။ သူတပါး၏နာမည် ကို မသိသောကြောင့် နာမည်ကို သူတပါးတို့က ပြောပြသည်ကို "သူတပါးတို့က လွန်စေကြရသည်" ဟုဆိုသည်။ ကင်္ခါ၊ တွေးတော ယုံမှား ခြင်းသည်။ အတ္ထိ၊

စ၊ ဆက်။ ယသ္မာ၊ ကြောင့်။ နေသံ၊ ထို ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အား။ တာနိဝတ္ထူနိ၊ ထို နာမဂေါတ္တ စသော ဝတ္ထုတို့ကို။ ပရေ၊ တပါးသောပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်။ ဝိတာရေန္တိ၊ လွန်စေကြရကုန်၏။ ပကာသေန္တိ၊ ထင်ရှားပြကြကုန်၏။ အာစိက္ခန္တိ၊ ပြောပြကြရကုန်၏။ တသ္မာ၊ ကြောင့်။ နေသံ၊ ထို ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏။ ပရဝိတာရဏာ၊ သူတပါးတို့က လွန်စေ ကြရခြင်းသည်။ ဣတိ၊ သို့။ ဣမာ (လဒ္ဓိယော, ဟောန္တိ)၊

တေသံ၊ ထို ပရဝါဒီတို့၏။ တာ လဒ္ဓိယော၊ တို့ကို။ ဘိန္ဒိတုံ, တီသုပိ, ကထာသု ပုစ္ဆာ, သကဝါဒိဿ၊ ပဋိညာစ, ပဋိက္ခေပေါစ, ဣတရဿ၊

တတ္ထ၊ ထို၃-ပါးသော ကထာတို့တွင်။ သဗ္ဗေသုပိ၊ ကုန်သော။ ပဉှေသု စေဝ၊ ပြဿနာတို့၌၎င်း။ ဝိသဇ္ဇနေသုစ၊ အဖြေတို့၌၎င်း။ ပါဠိံ၊ သို့။ အနုဂန္တွာဝ၊ အစဉ်လိုက်၍သာ။ အတ္ထော, ဝေဒိတဗ္ဗော၊ ဣတိ၊ အပြီးတည်း။

ပရူဟာရကထာဝဏ္ဏနာ၊ သည်။ (နိဋ္ဌိတာ)၊