တေသံ၊ ထိုပရဝါဒီတို့အား။

၁။ သဝိပါကာ။ပေ။ ဝုတ္တံ။ ။“ဝိပါကာ အဗျာကတာ” စသည်ဖြင့် အဝိပါက စေတနာကိုသာ သရုပ်သကောင်အဖြစ်ဖြင့် ပြ၏။ သဝိပါက စေတနာအတွက် သရုပ် သကောင်အားဖြင့် မပြ။ သို့သော် အဝိပါက စေတနာကို သရုပ်သကောင်အားဖြင့် ပြလိုက်လျှင် သဝိပါက စေတနာအတွက်လည်း သရုပ်သကောင်အားဖြင့် ပြပြီး ဖြစ်တော့၏-ဟု ယူဆ၍ “သဝိပါကာ ဝိပါကစေတနံ သရူပေန ဒဿေတုံ ဝုတ္တံ” ဟု မိန့်သည်။ [အဝိပါကစေတနာယ သရူပေန ဒဿိတာယ သဝိပါကာပိ ဒဿိတာယေဝ နာမ ဟောတီတိ မညမာနော(မှတ်ထင်သည်) ဟုတွာ အာဟ သပိပါကာ ဝိပါကစေတနံ သရူပေန ဒဿေတုန္တိ။-ဋီကာ။]

၂။ အယောနိသော ဂဟေတွာ။ ။“သောတဿ ကမ္မဿ ။ပေ။ ဗြဟ္မဿရော ဟောတိ”ဟူသော ပါဠိတော်သည် အသံကောင်းခြင်း၏ အကြောင်းကို ပြသော ပါဠိတော် ဖြစ်သည်ကား မှန်၏။ သို့သော် သဒ္ဒရုပ်သည် စိတ်, ဥတုကြောင့်သာ ဖြစ်ရကား ဝိပါက မဖြစ်နိုင်။ အသံကောင်းခြင်း၏ အကြောင်းကား အသံဖြစ်ရာ ကဏ္ဌစသော အရပ်တို့၌ ကမ္မဇရုပ် ပါ၏။ ထို ကမ္မဇဖြစ်သော ပထဝီဓာတ်လည်း ရှေးကံ ကောင်းလျှင် ကောင်း၏။ ရှေးကံ မကောင်းလျှင် ညံ့၏။ထိုကမ္မဇပထဝီဓာတ်နှင့် စိတ္တဇပထဝီဓာတ်တို့ ထိခတ်မိသောအခါ အသံဖြစ်ပေါ်လာရကား ကမ္မဇပထဝီ ကောင်းလျှင် အသံကောင်း၏။ ကမ္မဇပထဝီ မကောင်းလျှင် အသံညံ့၏။ဤသို့ ယူရ မည်ကို မယူပဲ သဗ္ဗရုပ်ကိုပင် တိုက်ရိုက်အကျိုးဝိပါက်ဟု ယူဆလေသည်။

ကမ္မသမုဋ္ဌာနာ၊ ကံ ဟူသော ဖြစ်ကြောင်း ရှိကုန်သော။ အရူပဓမ္မာဝ၊ နာမ်တရားတို့ချည်းသာ။ ဝိပါကာတိနာမံ၊ ဝိပါက ဟူသော အမည်ကို။ လဘန္တိ၊ ရကုန်၏။