ဒုတိယေ၊ ၌။
ဂဏဿာတိ၊ ကား။
အညာသံ၊ အခြားကုန်သော။
ဘိက္ခုနီနံ၊ တို့အား။
(န အာရောစေယျ၌စပ်။)
ဌိတာတိ၊ ကား။
သလိင်္ဂေ၊ မိမိအသွင်၌။
(ဘိက္ခုနီအသွင်၌-ဟူလို။)
ဌိတာ၊ တည်သည်မူလည်း။
(အဿ၊ ရာ၏။)
စုတာတိ၊ ကား။
ကာလင်္ကတာ၊ သေသည်မူလည်း။
(အဿ)။
နာသိတာတိ၊ ကား။
လိင်္ဂနာသနာယ၊ အသွင်ကို ဖျက်ခြင်းဖြင့်။
အသဉ္စိစ္စ စသည် ။ ။ချော်၍ ကိုင်မိသည်ကို "အသဉ္စိစ္စ" ဟုလည်းကောင်း, အခြား၌ နှလုံးသွင်းရင်း ကိုင်မိသည်ကို "အသတိယာ" ဟုလည်းကောင်း, ယောကျ်ားမှန်း မိန်းမမှန်း မသိဘဲ ကိုင်မိသည်ကို "အသာဒယန္တိယာ" ဟုလည်းကောင်း ဆိုသည်။
သယံ၊ ကိုယ်တိုင်။
နဋ္ဌာဝါ၊ ဖျက်အပ်သည်သော်လည်းကောင်း။
အညေဟိ၊ အခြားသူတို့သည်။
နာသိတာဝါ၊ ပျက်စေအပ်သည်သော်လည်းကောင်း။
(အဿ)။
အဝဿတာတိ၊ ကား။
တိတ္ထာယတနံ၊ တိတ္ထိဘောင်သို့။
သင်္ကန္တာ၊ ပြောင်းရွှေ့သည်မူလည်း။
(အဿ)။
ပုဗ္ဗေဝါဟံ။
ပေ။
အညာသိန္တိ၊ သိံဟူသော။
ဣဒံ၊ ဤစကားသည်။
အဿာ၊ ထိုဖုံးထားသော ရဟန်းမ၏။
ဝစနကာလဒဿနံ၊ ပြောဆိုရာအခါကို ပြကြောင်းစကားတည်း။
(အာပတ်ကား "ဖုံးထားတော့မည်" ဟု ဆုံးဖြတ်စဉ်ကပင် သင့်ခဲ့ပြီဟု ပြလို၍ "သလိင်္ဂေ ဌိတာယ ပန" စသည် မိန့်။)
ပန၊ စင်စစ်ကား။
သလိင်္ဂေ၊ မိမိအသွင်၌။
ဌိတာယ၊ တည်သော ဘိက္ခုနီ၏။
ပါရာဇိကဘာဝံ၊ ပါရာဇိက ကျသည်၏ အဖြစ်ကို။
ဉ တွာ၊ ၍။
ဝါ၊ လျက်။
ဒါနိ၊ ၌။
နံ၊ ထိုအကြောင်းကို။
ကဿစိ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်အား။
န အာရောစေဿာမိ၊ မပြောတော့အံ့။
ဣတိ၊ သို့။
ဓုရေ၊ လုံ့လကို။
နိက္ခိတ္တမတ္တေယေဝ၊ ချအပ်ပြီးကာမျှ ဖြစ်သော်သာ။
အယံ၊ ဤဘိက္ခုနီသည်။
ဝဇ္ဇပဋိစ္ဆာဒိကာ နာမ၊ မည်သော။
ပါရာဇိကာ၊ သည်။
ဝါ၊ သည်။
ဟောတိ၊ ၏။
ဣတိ၊ အသာဓာရဏဝိနိစ္ဆယ အပြီးတည်း။
(ဣဒံ သိက္ခာပဒံ) သာဝတ္ထိယံ, ထုလ္လနန္ဒံ၊ ထုလ္လနန္ဒာကို။
အာရဗ္ဘ၊ ၍။
နေဝအတ္တနာ။
ပေ။
ဝတ္ထုသ္မိံ၊ ကိုယ်တိုင်လည်း မစောဒနာ, ဂိုဏ်းအားလည်း မလျှောက်ထားခြင်းဟူသော အကြောင်းကြောင့်။
ပညတ္တံ၊ ပြီ။
ဧတ္ထ၊ ဤသိက္ခာပုဒ်၌။
သေသံ၊ ကြွင်းသောအစီအရင်ကို။
သပါဏကဝဂ္ဂမှိ၊ ၌။
ဝုတ္တနယေနေဝ၊ သာ။
ဝေဒိတဗ္ဗံ၊ ထိုက်၏။
ဟိ၊ စိုးစဉ်းအနည်းငယ် ဆိုဖွယ်အထူးကား။
တတြ၊ ထိုဒုဋ္ဌုလ္လာပတ္တိပဋိစ္ဆာဒနသိက္ခာပုဒ်၌။ဋီကာအဓိပ္ပာယ်ကြွင်း ။ ။သိက္ခာပုဒ်ပါဠိတော်၌ "ပါရာဇိကံ ဓမ္မံ အဇ္ဈာပန္နံ" ဝယ် "ပါရာဇိကံ ဓမ္မံ" အရ ဘိက္ခုနီအတွက်သက်သက် ၄ ပါး, ဘိက္ခုနှင့် ဆက်ဆံသော ပါရာဇိက ၄ ပါးပေါင်း ၈ ပါးလုံးကို ယူ။
မေးဖွယ် ။ ။ယခုမှ ဘိက္ခုနီဒုတိယပါရာဇိကကို ပညတ်ခြင်း ဖြစ်ရကား သာဓာရဏ ၄ ပါးနှင့် ပေါင်းလျှင် ၅ ပါးသာ ပညတ်ပြီးရှိသေးသည် မဟုတ်လော၊ အဘယ့်ကြောင့် ၈ပါးလုံးကို ယူနိုင်သနည်း-ဟု မေးဖွယ် ရှိ၏။ အဖြေကား- ဤပါရာဇိကကို ပညတ်တော်မူစဉ် နောက်ဆုံးမှ ပညတ်တော်မူအပ်၏၊ သံဂါယနာတင်သောအခါကျမှ ပဌမပါရာဇိကနှင့် အစုံဖြစ်သောကြောင့် (ပဌမပါရာဇိကအပြစ်ကို ဖုံးလွှမ်းမှုဝတ္ထုကြောင့် ပညတ်တော်မူရကား အစုံဖြစ်အောင်) ဤဒုတိယနေရာ၌ သံဂါယနာတင်တော်မူကြသည်၊ ထို့ကြောင့် ဤသိက္ခာပုဒ်၌ "ပါရာဇိကံ ဓမ္မံ" အရ ပါရာဇိက ၈ ပါးလုံးကို ယူနိုင်သည်။
မှတ်ချက် ။ ။"ဖုံးလွှမ်းအပ်သော ပါရာဇိကကို ၈ ပါးသော ပါရာဇိကတို့တွင် တစ်ပါးပါး" ဟု ဤသိက္ခာပုဒ်၏ ပဒဘာဇနီ၌ ဟောတော်မူသောကြောင့် ဝဇ္ဇပဋိစ္ဆာဒိကာပါရာဇိကဖုံးထားသော ဘိက္ခုနီလည်း ဝဇ္ဇပဋိစ္ဆာဒိကာပါရာဇိက အာပတ်သင့်၏-ဟု မှတ်ပါ။ ပါစိတ္တိယံ (ဟောတိ၊ ၏။) ဣဓ၊ ဤသိက္ခာပုဒ်၌။ ပါရာဇိကံ (ဟောတိ)။ ဣတိ အယမေဝ၊ ဤဆိုအပ်ပြီးသည်သာ။ ဝိသေသော။ သေသံ၊ ကြွင်းသော ပုဒ်အပေါင်းကို။ တာဒိသမေဝ၊ ထိုသိက္ခာပုဒ်၌ကဲ့သို့ ရှုအပ်သည်သာတည်း။ ဣတိ၊ တည်း။ ဒုက္ခဝေဒနံ ။ ။သပါဏကဝဂ် ဒုဋ္ဌုလ္လာပတ္တိပဋိစ္ဆာဒနသိက္ခာပုဒ်နှင့် အလားတူဟု ဆိုသောကြောင့် "ဤသိက္ခာပုဒ်လည်း ဒုက္ခဝေဒနာ ရှိ၏" ဟု သိသာ၏၊ သို့ဖြစ်လျှင် မိမိချစ်သူ၏ အပြစ်ကို ဖုံးထားခြင်းသည် (လောဘမူစိတ်ဖြစ်ရကား) သုခ- ဥပေက္ခာဝေဒနာ တစ်ပါးပါးသောရှိသင့်သည် မဟုတ်လော-ဟု မေးဖွယ်ရှိ၏၊ အဖြေကား-မဖုံးမီ ရှေ့အဖို့၌သာ လောဘမူစိတ် (ချစ်စိတ်) ဖြစ်၏၊ ဖုံးသောအခါ၌ကား "မဖုံးရ" ဟူသော ပညတ်တော်ကို ကျူးကျော်သော ဒေါသစိတ် ဖြစ်သောကြောင့် ဒုက္ခဝေဒနာ ရှိ၏-ဟု သိရသည်။
မေးဖွယ် ။ ။ယခုမှ ဘိက္ခုနီဒုတိယပါရာဇိကကို ပညတ်ခြင်း ဖြစ်ရကား သာဓာရဏ ၄ ပါးနှင့် ပေါင်းလျှင် ၅ ပါးသာ ပညတ်ပြီးရှိသေးသည် မဟုတ်လော၊ အဘယ့်ကြောင့် ၈ပါးလုံးကို ယူနိုင်သနည်း-ဟု မေးဖွယ် ရှိ၏။ အဖြေကား- ဤပါရာဇိကကို ပညတ်တော်မူစဉ် နောက်ဆုံးမှ ပညတ်တော်မူအပ်၏၊ သံဂါယနာတင်သောအခါကျမှ ပဌမပါရာဇိကနှင့် အစုံဖြစ်သောကြောင့် (ပဌမပါရာဇိကအပြစ်ကို ဖုံးလွှမ်းမှုဝတ္ထုကြောင့် ပညတ်တော်မူရကား အစုံဖြစ်အောင်) ဤဒုတိယနေရာ၌ သံဂါယနာတင်တော်မူကြသည်၊ ထို့ကြောင့် ဤသိက္ခာပုဒ်၌ "ပါရာဇိကံ ဓမ္မံ" အရ ပါရာဇိက ၈ ပါးလုံးကို ယူနိုင်သည်။
မှတ်ချက် ။ ။"ဖုံးလွှမ်းအပ်သော ပါရာဇိကကို ၈ ပါးသော ပါရာဇိကတို့တွင် တစ်ပါးပါး" ဟု ဤသိက္ခာပုဒ်၏ ပဒဘာဇနီ၌ ဟောတော်မူသောကြောင့် ဝဇ္ဇပဋိစ္ဆာဒိကာပါရာဇိကဖုံးထားသော ဘိက္ခုနီလည်း ဝဇ္ဇပဋိစ္ဆာဒိကာပါရာဇိက အာပတ်သင့်၏-ဟု မှတ်ပါ။ ပါစိတ္တိယံ (ဟောတိ၊ ၏။) ဣဓ၊ ဤသိက္ခာပုဒ်၌။ ပါရာဇိကံ (ဟောတိ)။ ဣတိ အယမေဝ၊ ဤဆိုအပ်ပြီးသည်သာ။ ဝိသေသော။ သေသံ၊ ကြွင်းသော ပုဒ်အပေါင်းကို။ တာဒိသမေဝ၊ ထိုသိက္ခာပုဒ်၌ကဲ့သို့ ရှုအပ်သည်သာတည်း။ ဣတိ၊ တည်း။ ဒုက္ခဝေဒနံ ။ ။သပါဏကဝဂ် ဒုဋ္ဌုလ္လာပတ္တိပဋိစ္ဆာဒနသိက္ခာပုဒ်နှင့် အလားတူဟု ဆိုသောကြောင့် "ဤသိက္ခာပုဒ်လည်း ဒုက္ခဝေဒနာ ရှိ၏" ဟု သိသာ၏၊ သို့ဖြစ်လျှင် မိမိချစ်သူ၏ အပြစ်ကို ဖုံးထားခြင်းသည် (လောဘမူစိတ်ဖြစ်ရကား) သုခ- ဥပေက္ခာဝေဒနာ တစ်ပါးပါးသောရှိသင့်သည် မဟုတ်လော-ဟု မေးဖွယ်ရှိ၏၊ အဖြေကား-မဖုံးမီ ရှေ့အဖို့၌သာ လောဘမူစိတ် (ချစ်စိတ်) ဖြစ်၏၊ ဖုံးသောအခါ၌ကား "မဖုံးရ" ဟူသော ပညတ်တော်ကို ကျူးကျော်သော ဒေါသစိတ် ဖြစ်သောကြောင့် ဒုက္ခဝေဒနာ ရှိ၏-ဟု သိရသည်။